ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

“พี่บัว พี่บัวไปโดนอะไรมาคะ ทำไมมือแดงแบบนี้”กิ่งหยกเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าใบบัวกำลังนั่งจับมือตัวเองอยู่ในห้องแต่งตัวเพียงลำพัง

“เอ่อ...พี่...พี่ทำน้ำร้อนหกใส่มือน่ะจ้ะ”หญิงสาวเลือกที่จะพูดปด เพราะไม่อยากให้สาวน้อยคนนี้ซักไซ้ไปมากกว่านี้ เพราะเธอคงจะบอกเหตุผลให้ฟังไม่ได้

“เดี๋ยวพี่บัวรอหยกก่อนนะคะ หยกจะไปซื้อยามาให้”กิ่งหยกบอกก่อนจะรีบวิ่งจากห้องเพื่อไปหาร้านขายยา ใบบัวปล่อยหยดน้ำตาออกมาเมื่อได้อยู่ตามลำพัง บาดแผลที่กายไม่เจ็บมากเท่าบาดแผลที่เกิดในใจเลยสักนิด หญิงสาวทำได้เพียงถามตัวเองว่าทำไมเขาถึงใจร้ายนัก แต่ก็ไม่เคยได้รับคำตอบเลยสักครั้ง เสียงประตูห้องถูกเปิดและปิดลงทำให้ใบบัวต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

“คุณรันต์”ใบบัวแทบจะลุกวิ่งหนีเลยทีเดียวที่เห็นเขา ชายหนุ่มหันไปกดล็อคประตูก่อนจะเดินเข้ามา หญิงสาวหวาดหวั่นกับการกระทำของเขาก่อนจะถอยหลังหนีเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอใช้มารยาอะไร ถึงทำให้เพื่อนฉันหลงใหลได้ปลื้มเสียจนไปเข้าข้างเธอได้แบบนี้ คงจะมารยาเดียวกันกับที่ใช้กับพ่อของฉันสินะ”การันต์พ่นคำพูดเย็นชาใส่หญิงสาวทันที ใบบัวไม่มีที่จะถอยหนีได้อีกแล้วเมื่อหลังมากระทบเข้ากับผนังห้องแล้ว ชายหนุ่มยื่นมือไปเท้าผนังเอาไว้ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างไปบีบคางมนเอาไว้แน่น หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ฉันอยากจะรู้จริงๆว่ามันเป็นเธอใช้มารยาแบบไหน เธอลองทำกับฉันดูสิ เผื่อว่าฉันจะหลงใหลเธอบ้าง”ชายหนุ่มก้มลงมากระซิบข้างหูของเธอ เสียงของเขานั้นเยือกเย็นจนใบบัวหวาดกลัวจนตัวสั่นสะท้านไปหมดแล้ว น้ำตาที่มีไหลออกมาไม่ขาดสายแต่ยังคงไร้เสียงสะอื้น การันต์แสยะยิ้มก่อนจะปล่อยมือออกจากคางของเธอไปดันผนังห้องเพื่อล็อคตัวเธอเอาไว้ในวงแขนของเขา ใบบัวส่ายหน้าไปมาเพื่อพยายามปฏิเสธข้อกล่าวหาที่เขาพูดมา ชายหนุ่มหัวเราะราวกับมันเป็นเรื่องน่าขบขัน ก่อนจะเอื้อมไปจับมือหญิงสาวแล้วดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดของตัวเองอย่างรวดเร็ว ใบบัวนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดที่เขาคว้าเข้าที่มือข้างที่เป็นแผลอยู่ แต่การันต์ก็ไม่สนใจแม้จะรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวเจ็บ

“โอ๊ย...บัวเจ็บค่ะคุณรันต์ ปล่อยบัวเถอะนะคะ”ใบบัวอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แต่แทนที่เขาจะปล่อยกลับเอื้อมมืออีกข้างไปรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดมากกว่าเดิม ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงมาหาริมฝีปากนั้นอย่างรวดเร็ว มือข้างที่จับหญิงสาวเอาไว้ถูกยกขึ้นมาจับศีรษะได้รูปของหญิงสาวเอาไว้เพื่อให้เธอได้รับจุมพิตดุดันจากเขา ลิ้นร้อนชอนไชไปมาอย่างถือสิทธิ์ มือน้อยยกขึ้นมาผลักดันเขาออกจากตัวเองแต่ร่างสูงก็ไม่สะเทือนเลยสักนิด การันต์ลิ้มรสความหอมหวานอยู่นานจนร่างบางแทบจะหมดลมหายใจ มือหนาละจากศีรษะและเอวของหญิงสาวมาปลดกระดุมชุดทำงานของใบบัวออกจนเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่เขาเคยได้ยลมันมาเต็มตาแล้ว ใบบัวดิ้นรนเมื่อเขาเริ่มจะเลยเถิดไปแล้ว ชายหนุ่มละจากริมฝีปากนุ่มมายังเนินเนื้อนวลที่โผล่พ้นชั้นในตัวน้อยสีหวานออกมาสู่สายตาเขา

“คุณรันต์ปล่อยนะ”มือน้อยทุบตีไหล่เขาไม่หยุดเพื่อให้ร่างสูงนี้ออกไปจากร่างกายของเธอ ที่ตอนนี้มันเกือบจะเปลือยเปล่าแล้ว การันต์เงยหน้าขึ้นก่อนจะคว้าข้อมือของเธอทั้งสองและยกขึ้นไปตรึงไว้กับผนัง เบียดชิดกายร้อนๆเข้ากับร่างบางที่มีเพียงเสื้อชั้นในกั้นอยู่เพียงชิ้นเดียว อกกว้างแนบเข้ากับความนุ่มหยุ่นของหญิงสาว ชายหนุ่มซุกหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นที่มีกลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ ใบบัวขนลุกชันกับปฏิกิริยานุ่มนวลของชายหนุ่มที่อยู่ๆเขาก็อ่อนโยนกับเธอ การันต์ปล่อยมือของเธอให้เป็นอิสระ และเอามือมาจับเอวบางเอาไว้แทน แต่ใบบัวกลับลืมเลือนที่จะผลักไสเขาเสียอย่างนั้น มือบางวางบนไหล่ของเขาอย่างลืมตัว รู้สึกหลงใหลไปกับความรัญจวนที่เขามอบให้ รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของการันต์ก่อนที่ร่างสูงจะละจากลำคอระหงนั้นขึ้นมามองหน้าหวานที่อยู่ตรงหน้า ใบบัวอายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีที่รู้ว่าตนเองยินยอมไปกับเขาแบบนั้น

“มารยาแบบนี้สินะที่เธอใช้กับพ่อฉัน แล้วก็ปวีร์น่ะ”การันต์พูดพร้อมกับมองมือที่จับไหล่ของเขาอยู่ ใบบัวรีบชักมันลงทันทีที่นึกได้ ก่อนจะก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาเขา

“บัวไม่เคยทำแบบนั้นเลยนะคะ จะให้บัวพูดยังไงคุณรันต์ถึงจะเชื่อคะ”หญิงสาวหันมาเผชิญหน้ากับเขา เมื่อชายหนุ่มยังคงเข้าใจเธอผิดอยู่ การันต์แสยะยิ้มไม่รู้สึกเชื่อคำแก้ตัวของเธอเลยสักนิด

“เธอจะบอกว่า เธอทำแบบนี้กับฉันคนเดียวอย่างนั้นซิ”ชายหนุ่มพูดด้วยสายตากรุ้มกริ่มก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงไปหาอีกครั้ง แต่ก็ถูกมือบางดันอกกว้างของเขาเอาไว้ เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำให้การันต์หันไปดูและก็เป็นโอกาสให้ใบบัวหนีออกมาจากวงแขนของเขาได้ มือบางรีบหันหลังให้เขาและใส่กระดุมเสื้อที่ถูกเขาแกะออกให้เป็นเหมือนเดิม ก่อนที่จะเบี่ยงตัวหลบเขาไปยังประตูห้องทันที

“พี่บัวมัวทำอะไรนานจัง แล้วทำไมต้องล็อคประตูด้วยคะ”กิ่งหยกเอ่ยถามเมื่อยืนรอตั้งนานกว่าที่หญิงสาวจะมาเปิดให้ ก่อนที่สายตาของสาวน้อยจะมองมาแล้วเจอเข้ากับชายหนุ่มที่ยืนผิงผนังห้องกอดอกอยู่

“คุณการันต์ เอ่อ...คุณการันต์มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ แล้ว....หยกเข้ามารบกวนหรือเปล่าคะ”กิ่งหยกเอ่ยถามเขาอย่างตื่นเต้นที่มาเจอชายหนุ่มที่นี่ การันต์ส่งยิ้มหวานกลับมาให้สาวน้อยช่างพูดคนนี้เช่นกัน

“ไม่มีแล้วหล่ะ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว”การันต์พูดพร้อมกับมองหน้าหญิงสาวที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างประตู ร่างสูงก้าวเท้าผ่านกิ่งหยกมายังทางออก ก่อนจะหันมองหน้าใบบัวที่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมสบตาเขา

“เอาไว้คราวหน้าเรามาคุยเรื่องนี้กันต่อนะใบบัว”ชายหนุ่มก้มมาบอกกับหญิงสาว ใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างหวาดหวั่นว่าเธอคงจะได้เจอกับเขาอีกแน่ เมื่อคาดโทษหญิงสาวไว้แล้ว การันต์ก็เดินออกไปอย่างอารมณ์ดี กิ่งหยกรีบวิ่งมาหาทันทีที่ชายหนุ่มออกไปแล้ว

“นี่พี่บัว คุณรันต์เขามาทำไมหรอ เสียดายจังที่หยกไม่ได้อยู่ด้วย”สาวน้อยพูดพร้อมกับทำหน้ามุ่ยอย่างเสียดาย เพราะช่วงนี้การันต์ไม่ค่อยได้มาที่นี่บ่อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ใบบัวมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยว่าทำไมกิ่งหยกถึงได้อยากเจอเขา แต่พอเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กเธอก็เดาได้ทันทีว่าชายหนุ่มที่กิ่งหยกแอบปลื้มคงจะเป็นการันต์สินะ ถึงว่าเธอถึงได้พูดว่าเขาอยู่คนละชั้นกับตัวเอง ใบบัวไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรจึงได้แต่ยิ้มแหยๆให้กับอีกฝ่าย

......................................................

“คุณไปไหนมาคะรันต์ ขวัญรอคุณตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ”ขวัญเกล้าซักไซ้ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง การันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่รู้ว่าขวัญเกล้ายังคงอยู่ในห้องของเขา

“คุณไม่ไปทำงานหรือไงขวัญ”ชายหนุ่มหลีกเลี่ยงการตอบคำถาม ก่อนจะก้าวผ่านหญิงสาวไปทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวนุ่ม ขวัญเกล้าหน้างอเดินตามไปนั่งลงข้างๆเขา

“คุณอย่าเปลี่ยนเรื่องได้ไหมคะรันต์ คุณหายไปทั้งคืนทิ้งให้ขวัญอยู่คนเดียว คุณไปไหนมากันแน่ ขวัญไม่เชื่อหรอกนะว่าคุณจะไปหาวีร์น่ะ”ขวัญเกล้ายังคงไม่ลดละ เพราะเมื่อคืนนี้เธอตามไปดูเขาแล้วแต่ไม่มีรถของเขาอยู่ที่บ้านของปวีร์เลย การันต์ถอนหายใจหนักๆจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าชายหนุ่มเริ่มรำคาญแล้ว

“คุณจะคิดยังไงก็แล้วแต่คุณแล้วกัน ผมง่วง...อยากพักผ่อน คุณกลับไปได้แล้ว”ชายหนุ่มลุกขึ้นไม่รอฟังคำตอบ เดินไปจากตรงนั้นเพื่อเข้าห้องนอนโดยไม่สนใจเลยว่าขวัญเกล้าจะกำลังหงุดหงิดอยู่เพียงใด เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนจึงทำให้หญิงสาวหวาดระแวงกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปนี้ แต่เธอก็เลือกที่จะเดินออกไปเพราะรู้ว่าขืนดึงดันมากกว่านี้รังแต่จะทำให้ชายหนุ่มยิ่งรำคาญ การันต์ได้ยินเสียงปิดประตูก็ถอนใจออกมาอย่างหงุดหงิดตัวเอง ที่ไปทำแบบนี้กับขวัญเกล้า แม้ว่าเขาเองอาจจะไม่เคยคิดที่จะจริงจังกับเธอและก็รับรู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวของเธอ แต่ยังไงเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเขาในตอนนี้ แต่เขากลับเอาแต่หลบหน้าเธอ โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพียงแต่เขารู้สึกเหนื่อยกับการที่มีขวัญเกล้าอยู่ใกล้ๆแบบนี้ ชายหนุ่มปิดตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนกับทุกเรื่องราวที่อยู่ในสมอง และทุกปัญหานั้นเขาเองยังหาทางออกไม่ได้เลย แต่ว่าเขาไม่มีทางที่จะถอยหลังเด็ดขาด สุดท้ายความคิดของเขาก็มีร่างบางขาวผ่องที่เขาเพิ่งได้สัมผัสเข้ามา การันต์ลืมตาขึ้นเมื่อสมองเห็นภาพของหญิงสาว ความหอมหวานของริมฝีปากนุ่มยังคงติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปากของเขา ความหอมกรุ่นของผิวเนื้อนวลเนียนยังคงติดอยู่ที่จมูก และสัมผัสที่อ่อนนุ่มนั้นก็คงติดอยู่ที่มือนี้ การันต์ลุกขึ้นจากที่นอนเดินเข้าห้องน้ำเพื่อให้น้ำเย็นๆชำระความคิดนี้ออกจากสมองเสียที เขาจะต้องไม่มีความคิดแบบนี้กับคนที่ลักลอบทำลายครอบครัวของเขาแน่

“เธอจะไม่มีค่าพอให้ฉันนึกถึง ต่อไปที่ฉันนึกถึงคือความเจ็บปวดของเธอ...ใบบัว”การันต์ขบกรามแน่น ท่ามกลางสายน้ำที่รินรดร่างกาย แต่กลับไม่ทำให้ใจรู้สึกเย็นลงได้เลย

.......................................................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว