ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

“พี่บัวจะไปไหนต่อคะ”กิ่งหยกถามหญิงสาวรุ่นพี่ขณะที่ทั้งคู่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะกลับบ้านหลังเลิกงาน ใบบัวส่ายหน้ายิ้มๆเพราะเธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับชีวิตความเป็นอยู่แบบนี้สักเท่าไหร่ จึงยังไม่อยากที่จะไปไหนที่ทำให้กลับบ้านผิดเวลา

“พี่ไม่รู้จะไปไหน คงจะกลับบ้านเลยน่ะจ้ะ”ใบบัวพูดพร้อมกับหยิบเอากระเป๋าในตู้มาสะพายไว้ กิ่งหยกทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก

“งั้นพี่บัวไปกินไอศครีมกับหยกนะ ไม่ไกลหรอกค่ะ ที่ห้างใกล้ๆโรงแรมเรานี่เอง นะนะนะ”สาวน้อยออดอ้อนจนใบบัวยอมตอบรับ กิ่งหยกยิ้มดีใจก่อนจะกึ่งจูงกึ่งลากหญิงสาวออกไปทันที

“พี่บัวมีแฟนหรือยังคะ”อยู่ๆกิ่งหยกก็ถามขึ้นมา ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินเข้าไปภายในร้านไอศครีม ใบบัวส่ายหน้ายิ้มๆให้กับเธอ สร้างความแปลกใจให้คนถาม

“พี่บัวออกจะสวย ทำไมไม่มีแฟนล่ะคะ”สาวน้อยยังคงเจื้อยแจ้วไม่หยุด แต่ใบบัวก็ไม่รู้สึกรำคาญสักนิด ตรงกันข้ามด้วยซ้ำเพราะตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านนั้น เธอก็ไม่เคยรู้สึกสบายใจเท่าวันนี้เลย

“พี่ไม่มีเวลาหาหรอกจ๊ะหยก ว่าแต่เราเถอะมีแล้วหรือยัง”กิ่งหยกอายม้วนกับคำถามที่ถูกส่งกลับมา หน้าใสๆนั้นแดงขึ้นมาทันที

“ไม่มีหรอกค่ะ แต่ว่าถ้าเป็นคนที่แอบชอบน่ะ...มีแล้ว”ถึงจะอายแต่ด้วยนิสัยที่เป็นคนเปิดเผยของกิ่งหยกทำให้เธอพูดกับหญิงสาวออกมาอย่างไม่ปิดบัง ใบบัวยิ้มกับท่าทางของคนตรงหน้า

“แหม...ใครกันนะที่เป็นคนโชคดีคนนั้น ที่มีคนน่ารักๆอย่างหยกไปชอบเนี่ย”ใบบัวกล่าวอย่างจริงใจไม่ได้เสแสร้งแกล้งชม เพราะว่าอีกฝ่ายนั้นน่ารักจริงๆ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือว่านิสัยก็ตาม

“โชคดีอะไรกันคะพี่บัว เขาไม่มองคนอย่างหยกหรอกค่ะ หยกกับเขามันคนละชั้นกัน แต่ว่าหยกก็ไม่ได้หวังให้เขามาชอบหยกหรอกนะคะ แค่ให้หยกได้ชอบเขาก็พอ”ใบบัวมองสาวน้อยตรงหน้าแล้วทำให้หวนนึกถึงตัวเอง เธอมองเห็นตัวเองอยู่ในตัวของกิ่งหยก เธอเองเคยมีความรู้สึกแบบนั้นมาก่อนเหมือนกัน และตอนนี้ก็ยังมีอยู่เช่นเดิม แต่เพราะมันมีเรื่องราวหลายๆอย่างเกิดขึ้นจนเธอเองเกือบจะลืมเลือนความรู้สึกนั้นไปแล้ว กิ่งหยกนิ่วหน้าที่อยู่ๆหญิงสาวก็นั่งนิ่งไปอย่างนั้น

“พี่บัวเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เงียบเชียว”เมื่อเห็นว่าใบบัวเงียบไปนานแล้ว อีกฝ่ายจึงเรียกเตือนสติ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

“เปล่าจ๊ะ พี่คิดอะไรเพลินไปหน่อย”เมื่อดึงตัวเองออกจากห้วงความคิดได้แล้ว ใบบัวจึงชวนคนตรงหน้าทานไอศครีมที่ถูกนำมาเสิร์ฟให้

..................................................................................

“ฮัลโหลแป้งหรอ...นี่บัวเองนะ”ใบบัวกรอกเสียงใส่มือถือที่กดโทรหาเพื่อนสนิทอย่างแป้งหอม ก่อนจะเดินมานั่งลงบนเตียงหลังจากที่อาบน้ำเสร็จและเตรียมตัวจะเข้านอนแล้ว

“ว่าไงบัว สบายดีไหม ตั้งแต่วันนั้นแป้งก็ไม่มีเวลาไปหาบัวเลย”แป้งหอมกรอกเสียงกลับมาอย่างดีใจ

“พอดีบัวจะโทรมาบอกว่า บัวได้ทำงานแล้ว อยู่ที่ร้านอาหารของโรงแรมคุณลุงก้องน่ะจ้ะ ถ้าแป้งว่างก็มาเที่ยวหาบัวบ้างนะ”ใบบัวเอ่ยชวนเพื่อนเพราะว่าหากจะเจอกันที่อื่นเธอคงไม่ค่อยมีเวลา แป้งหอมตอบรับว่าจะไปทันที

“แล้วบัวเป็นไงบ้าง พี่รันต์เขายังมาระรานบัวอยู่หรือเปล่า”คำถามนี่ของเพื่อนทำให้ใบบัวแทบจะปล่อยโฮออกมา เมื่อนึกถึงเรื่องในคืนนั้นหัวใจของเธอก็แทบจะแตกเป็นเสี่ยง เขาไม่สนใจใยดีเธอเลยแม้สักนิด คำพูดร้ายกาจที่พ่นออกมาใส่หน้าเธอมันยังดังก้องอยู่ภายในหูของเธอมาจนวันนี้

“เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วล่ะแป้ง เขาออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว”ใบบัวพูดเสียงเบา เพราะไม่อยากให้เพื่อนสังเกตได้ว่าเสียงของเธอมันกำลังสั่นอยู่ แต่แป้งหอมก็ยังรู้สึกว่าเสียงนั้นมันฟังดูเศร้าอยู่ดี

“อย่าคิดมากนะบัว มีอะไรคุยกับแป้งได้ทุกเรื่อง อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว เข้าใจไหม”แป้งหอมกล่าวหนักแน่น เพราะรู้นิสัยของเพื่อนคนนี้ดีว่าปากหนักเพียงใด ขนาดเมื่อก่อนไม่มีเงินติดตัวหญิงสาวยังโกหกว่าตัวเองกำลังลดความอ้วนเลยไม่ยอมทานข้าว

“บัวสัญญา ขอบใจมากนะแป้ง งั้นบัวรบกวนเท่านี้แหละ อย่าลืมไปที่ร้านบัวนะ”ใบบัวกล่าวกับเพื่อนก่อนจะกดวางสาย ร่างบางทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม ปล่อยความคิดในสมองออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ ใจเจ็บร้าวจนแทบจะทนไม่ไหว หญิงสาวขยับตัวนอนตะแคงกุมมือเอาไว้แนบอกก่อนจะงอตัวเข้าหากัน ไม่มีอะไรที่จะเยียวยาความรู้สึกนี้ได้ดีเท่าหยดน้ำตาอีกแล้ว ใบบัวสะอื้นไห้ตัวโยนอยู่เพียงลำพังเมื่อนึกถึงใบหน้าที่มีแต่ความเกลียดชังของเขา อ้อมกอดที่เขาเคยมอบให้ก็ไม่มีแม้เศษของความอบอุ่น รอยจูบที่เขาทิ้งไว้ก็เต็มไปด้วยความขมขื่น แต่ทำไม...ทำไมเธอถึงได้ไม่รู้สึกเกลียดเขาอย่างที่ควรจะทำเลยสักครั้ง ร่างกายที่บอบช้ำเพราะเขากลับพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองจนราบคาบ ใบบัวนึกรังเกียจตัวเองเหลือเกินที่ยังรู้สึกกับเขาไม่ยอมเปลี่ยนไปเสียที

“ลมอะไรหอบแกมาหาฉันถึงนี่วะรันต์ แล้วดูสภาพแกสิ ออกมาจากห้องได้ยังไงวะเนี่ย”ปวีร์เอ่ยแซวเพื่อนที่หมดสภาพของคุณชายแห่งอิทธิกุลการไปแบบไม่เห็นเค้าเดิม การันต์ยืนหน้าบอกบุญไม่รับก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานของปวีร์ที่เขาเคยมาบ่อยๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาและเอนตัวลงนอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างเหนื่อยอ่อน

“ก็ขวัญเกล้าน่ะสิ ทำเอาฉันไม่ได้นอนทั้งคืน”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบาทั้งที่ดวงตายังปิดอยู่อย่างนั้น ปวีร์แทบจะสำลักน้ำลายตัวเองที่อยู่ๆเพื่อนเขาก็พูดออกมาแบบนั้น

“อะไรของแกวะ พูดออกมาได้”ปวีร์ขำกับสภาพของเพื่อนที่สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงลำลองสำหรับใส่นอน

“แกอย่าคิดไปไกลได้ไหม ฉันจะบอกว่าขวัญเกล้าเขาพยายามจะมาค้างกับฉันที่ห้อง ฉันเลยต้องหลอกว่าจะมาหาแก รอให้เขาออกไปจากห้องก่อนค่อยกลับ”การันต์พูดไปเลยอย่างคนหมดแรง ปวีร์ไม่เคยเห็นว่าการันต์จะปฏิเสธขวัญเกล้าแบบนี้สักที

“แล้วไงต่อหล่ะ ทำไมถึงอดนอนจนเป็นแบบนี้ไปได้”ชายหนุ่มยังคงถาม การันต์จึงลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตาจะไม่เปิดอยู่แล้ว ก่อนจะเสยผมออกจากใบหน้าลวกๆ

 “ถามมาได้ ฉันก็นอนในรถทั้งคืนน่ะสิวะ เมื่อเช้ายังเห็นรถขวัญจอดอยู่ที่เดิม ฉันเลยต้องมาหาแกนี่ไง”ปวีร์ปล่อยหัวเราะออกมาทันทีถึงสาเหตุที่เพื่อนนั่งตาดำเป็นหมีแพนด้าอยู่นี่ ก่อนจะลุกขึ้นไปกดโทรศัพท์ภายในเพื่อต่อออกไปด้านนอก

“หยกหรอ เอากาแฟร้อนเข้ามาให้พี่แก้วนึงซิ”เมื่อปลายสายตอบรับแล้ว ปวีร์ก็เดินกลับมานั่งที่โซฟาข้างๆ มองสภาพเพื่อนก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง

“ทำไมแกถึงปฏิเสธขวัญแบบนั้นวะ ปกติแกก็ดูรักกันดีนี่นา”คำถามของปวีร์นั้นเขาเองก็หาคำตอบไม่ได้เช่นกัน ว่าทำไมเขาถึงได้หนีคนรักของตัวเองออกมาแบบนั้น แต่ว่าเขาก็ให้คำตอบกับตัวเองมาว่าเขาเหนื่อย...เหนื่อยมากจนไม่อยากจะให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับเขาตอนนี้

“ฉันเหนื่อย เบื่อ เซ็ง เครียด แล้วก็...”

“พอ พอ พอแล้ว”ปวีร์รีบห้ามก่อนที่ชายหนุ่มจะบอกสาเหตุที่มันยืดยาวกว่านี้ เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน

“เข้ามาได้”ปวีร์เอ่ยบอกอนุญาตเพราะคิดว่ากิ่งหยกคงจะยกกาแฟที่เขาสั่งเข้ามาให้ ร่างบางเดินแทรกบานประตูเข้ามาอย่างลำบากเพราะมืออีกข้างนั้นถือถาดกาแฟเข้ามาด้วย

“กาแฟมาแล้วค่ะพี่วีร์”ใบบัวกล่าวเสียงใสเข้ามา ก่อนที่รอยยิ้มที่มีจะหุบลงเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ภายในห้องที่น่าจะมีเพียงปวีร์เท่านั้น การันต์มองหน้าหญิงสาวก่อนจะหันไปหาเพื่อนที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ

“ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่”การันต์กล่าวถามเพื่อนเสียงเข้ม ใบบัวยืนถือถาดมือสั่นเทาไม่กล้าเอาเข้าไปให้เขา หัวใจหวาดหวั่นเมื่อเห็นสายตาที่เขามองมาที่เธอเมื่อครู่

“เขามาทำงานที่นี่ได้ 2 วันแล้ว อาก้องฝากมา”ปวีร์บอกเพียงเท่านั้นร่างสูงก็ยืนขึ้น ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวอีกครั้งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบบัวก้าวขาไม่ออกทั้งที่ใจอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้แต่ก็ไปไม่ไหวแล้ว

“ทำไมแกไม่บอกฉัน”การันต์หันไปเสียงแข็งใส่เพื่อนแทน ที่รู้แต่ไม่ยอมที่จะบอกกับเขา ปวีร์ถอนใจออกมาก่อนจะหันไปพยักหน้าให้หญิงสาวเอากาแฟมาวาง

“เพราะบอกไปแกจะเป็นแบบนี้ไง ยังไงพ่อแกก็ฝากฉันมา ขอร้องหล่ะนะฉันไม่อยากมีปัญหา”การันต์จำต้องยอมและนั่งลง แต่สายตายังคงจับจ้องกับร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อยกกาแฟมาวางให้เขา ใบบัวเตรียมจะลุกขึ้นเมื่อวางกาแฟบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว การันต์หยิบช้อนขึ้นมาก่อนจะทิ้งมันลงบนพื้น หญิงสาวมองหน้าเขาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มใช้สายตาสั่งให้เธอเก็บ ใบบัวจึงนั่งคุกเข่าลงเอื้อมมือไปหยิบช้อน และสิ่งที่ปวีร์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อการันต์ยกแก้วกาแฟและเทมันลงไปบนพื้นจนหมดแก้ว

“โอ๊ย!!!!”ใบบัวยกมือขึ้นด้วยความร้อนที่ได้รับจากน้ำกาแฟร้อนๆที่ชายหนุ่มเทลงมา แม้จะไม่ได้เทมาบนมือของหญิงสาวตรงๆ แต่ชายหนุ่มก็ตั้งใจให้โดนเธอ

“แกทำบ้าอะไรของแกวะรันต์”ปวีร์พูดเสียงดังและวิ่งไปดูหญิงสาวทันที การันต์หัวเราะในลำคอก่อนจะวางแก้วกาแฟไว้ที่เดิมอย่างอารมณ์ดี ใบบัวกุมมือเอาไว้แน่นก่อนจะลุกขึ้นยืน น้ำตาคลอด้วยความแสบร้อนและความใจร้ายของเขา

“มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงคนนี้ มากกว่านี้ฉันก็ทำได้”การันต์พูดพร้อมกับมองใบหน้าสวยอย่างแฝงความนัย ที่มีเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่รู้ ใบบัวรีบวิ่งออกไปจากที่นั่นทันที ก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง

“แกใจร้ายกับเขามากไปแล้วนะ ทำแบบนี้แกไม่คิดว่ามันเกินไปหรือไง”ปวีร์พูดอย่างโกรธจัดกับการกระทำของเพื่อน ที่มีต่อเพศอ่อนแอกว่าเช่นนี้ การันต์มองตอบด้วยสายตาดุดันแต่ก็ไม่ได้ทำให้ปวีร์รู้สึกหวาดกลัวสักนิด

“ฉันบอกแล้วไงว่ามากกว่านี้ฉันก็ทำได้ ถ้าแกเห็นผู้หญิงคนนั้นสำคัญกว่าฉัน จนทำลายความเป็นเพื่อนของเราที่มีมานานฉันก็ยินดี”การันต์พูดจบก็เดินออกไป ทิ้งให้ปวีร์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับการกระทำที่ไม่มีขอบเขตของเพื่อนคนนี้

..................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว