ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

รถชะลอความเร็วบ่งบอกให้รู้ว่าใกล้จะถึงที่หมายแล้ว สองพี่น้องตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า เมื่อรั้วสูงลิ่วที่สวยงามเปิดออกด้วยรีโมทที่ก้องเกียรติเป็นคนกด ก็พบเข้ากับคฤหาสน์หลังใหญ่โตงดงาม ที่ถูกตกแต่งไปด้วยต้นไม้หลากหลายพันธุ์ น้ำพุอันใหญ่ถูกสร้างขึ้นมาตรงกลางสนามหญ้าแสนสวย ที่มองไปแล้วราวกับว่าได้เข้ามาอยู่ในป่าแห่งฝัน

“โอ้โห พี่บัว น้ำตกครับพี่บัว ดูสิดูสิ”เด็กน้อยตื่นเต้นกับน้ำพุมหึมาที่ตนเองไม่เคยได้เห็น ก้องเกียรติยิ้มอย่างนึกเอ็นดูเด็กน้อยที่มีสายเลือดเดียวกันกับตัวเอง พลันนึกในใจว่าโชคดีจริงๆที่ตนเองได้มีโอกาสได้รู้ว่าเขายังมีลูกชายคนนี้อีกคน

“บุญ...ลืมแล้วหรือไงว่าต้องเรียกพี่ว่าอะไร”ใบบัวปรามน้องชายเสียงเข้ม ที่ใบบุญลืมตัวเรียกเธอว่าพี่เหมือนเช่นเคย เด็กน้อยยิ้มแหยๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆแก้เก้อ

“ขอโทษครับคุณแม่”ใบบัวยิ้มให้น้องชายอย่างขบขันและเอ็นดู ก่อนจะลูบผมนุ่มๆของใบบุญอย่างรักใคร่

“ดีมากลูกแม่”ด้วยความน่ารักของทั้งคู่ ทำให้ก้องเกียรติและปารณีอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ไม่นานนักรถก็เข้าจอดที่หน้าบ้าน เหล่าคนใช้ออกมาต้อนรับขับสู้กันถ้วนหน้า โดยเฉพาะป้าจันที่คุ้นเคยกับปารณีเป็นอย่างดี เพราะทั้งคู่นั้นเคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาก่อน

“ณี  ณีเป็นไงบ้าง ป้าคิดถึงณีมากเลยรู้ไหม”ป้าจันโผเข้าหาปารณีที่เพิ่งลงมาจากรถ ก่อนจะสวมกอดด้วยความห่วงใยและคิดถึง ปารณียิ้มดีใจเช่นกันที่ได้มีโอกาสกลับมาที่นี่ เจอคนที่นี่อีกครั้ง

“ณีก็คิดถึงป้าจันเหมือนกัน ป้าจันเป็นไงบ้าง สบายดีไหม”ปารณีถามกลับไปเช่นกัน ซึ่งป้าจันก็ตอบด้วยการพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนที่ปารณีจะหันมาพยักหน้าให้ลูกทั้งสองของเธอลงมาจากรถ เมื่อลงมาจากรถใบบัวก็หันมองหน้าทุกคน ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ทุกคนที่ยืนอยู่อย่างนอบน้อม ใบบุญเองก็ทำตามพี่สาวเช่นกัน

“นี่ลูกเธอหรือณี โตเป็นสาวแล้วนะเนี่ย สวยเสียด้วย แล้วนั่นคงจะเป็นลูกชายเธอสินะ”ป้าจันยกมือขึ้นรับไหว้ พร้อมกลับถามหญิงอ่อนวัยกว่า

“ลูกสาวน่ะใช่ แต่ว่านั่นน่ะหลานชายจ้ะ”คำตอบของปารณีทำให้ป้าจันตกใจนิดหน่อย เพราะไม่ว่าจะดูยังหญิงสาวที่น่ารักตรงหน้านี้ไม่น่าจะมีลูกโตขนาดนี้ หากว่าเธอคนนี้ไม่ได้มีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย

“จะยืนตรงนี้กันอีกนานหรือเปล่า ผมจะได้เข้าบ้านก่อน”ก้องเกียรติเอ่ยแซวเมื่อเห็นว่าสองคนนี้ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดคุยกันเสียแล้ว

“แหม...คุณผู้ชายขา นานๆอิชั้นจะได้เจอกัน ก็ขอสักหน่อยนึงเถอะนะคะ”ป้าจันกล่าวเย้าแหย่เจ้านายเล่น ก่อนจะหันไปสั่งงานให้บรรดาสาวใช้เอาของในรถไปเก็บที่ห้องพักที่เตรียมไว้

“ผมขอไปพักก่อนนะคุณณี ยังไงก็ให้ป้าจันช่วยจัดของเข้าห้องแล้วกัน ผมให้เขาเตรียมห้องไว้ให้ทุกคนแล้ว”ก้องเกียรติบอกกับปารณีก่อนจะหันหลังเดินขึ้นไปห้องพักส่วนตัวเพื่อพักผ่อน เมื่อเห็นว่าแม่ยังคงคุยอยู่กับป้าแม่บ้านอยู่ ใบบัวจึงพาใบบุญออกมาดูรอบสวนหน้าบ้านที่ถูกจัดออกมาอย่างสวยงาม หญิงสาวสะดุดตากับบ่อปลาบ่อหนึ่งที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ภายในบ่อมีปลาคร๊าฟตัวใหญ่แหวกว่ายไปมามากมาย พลันนึกชื่นชมคนออกแบบบ่อปลาบ่อนี้ที่สวยสะดุดตามาก

“บุญดูบ่อปลานี่สิ คนออกแบบคงจะเก่งมากเลยนะบุญ”ใบบัวชวนน้องชายมาดูบ่อปลา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวแสบจะสนใจสระว่ายน้ำข้างๆที่กำลังมีคนแหวกว่ายอยู่เสียมากกว่า

..........................................................................

วันนี้การันต์ยอมอยู่บ้านหนึ่งวันเพื่อที่จะรอดูหน้าพวกหน้าเงินที่จะเข้ามาอยู่ร่วมชายคากับเขา สายน้ำที่เย็นฉ่ำนี้ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในใจเขาได้เลย ร่างสูงแหวกว่ายไปมาในสระน้ำอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงของคนคุยกันแว่วๆอยู่แถวสระน้ำนี้ การันต์หยุดว่ายก่อนจะหันมองไปมาตามเสียงนั้นแต่ก็ไม่เจอใครแล้ว ชายหนุ่มจึงขึ้นจากสระไปคว้าเสื้อคลุมสีขาวสะอาดที่วางอยู่ที่เตียงผ้าใบริมสระมาสวมแล้วเดินเข้าบ้านไปทันที ทางด้านใบบัวนั้น เมื่อกลับเข้ามาจากสวนสวยนั้นแล้ว ก็เดินตามป้าจันมาที่ห้องนอนของเธอ ซึ่งอยู่ชั้นสองทางริมขวาสุดทางเดิน หญิงสาวมองไปรอบๆห้องอย่างตื่นตา เพราะห้องนี้ห้องเดียวนั้น ใหญ่กว่าบ้านเก่าของเธอทั้งหลังเสียอีก แต่ว่าหากเลือกได้เธอก็ขอกลับไปอยู่บ้านหลังเล็กที่ยังมียายอยู่ดีกว่า มือบางคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าใบไม่ใหญ่มากนัก เพราะเธอไม่ค่อยจะมีเสื้อผ้าเท่าไหร่นัก มาเปิดออกเพื่อที่จะจัดมันเข้าตู้อย่างเป็นระเบียบ ไม่นานนักสัมภาระของเธอที่มีเพียงน้อยนิดนั้นก็ถูกจัดเรียงเข้าที่เรียบร้อย พอทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใบบัวก็เดินออกจากห้องตัวเองเพื่อที่จะไปช่วยแม่จัดข้าวของยังห้องนอนของแม่ที่อยู่ห่างจากห้องของเธอไปอีกสองห้อง

ก๊อก ก๊อก

มือบางเคาะไปที่ประตูเพื่อบอกกับคนข้างในว่าเธอต้องการเข้าไปด้านใน บานประตูถูกผลักออกเพื่อต้อนรับผู้มาเยือนทันที และคนที่เปิดประตูให้ใบบัวนั้นก็คือเจ้าน้องชายตัวแสบของเธอนั่นเอง

“แม่ไปไหนหรอบุญ”เมื่อมองเข้ามาภายในห้องแล้วไม่พบมารดาอยู่ด้านใน ใบบัวจึงถามน้องชายที่เป็นคนเดียวที่อยู่ในห้องนี้

“ไปช่วยป้าจันทำอาหารข้างล่าง”เด็กน้อยตอบพร้อมกับเดินกลับมายังที่นอนนุ่มและนั่งลงมองหน้าพี่สาวคนเดียวนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบบัวเห็นน้องชายทำหน้ามุ่ยจึงขำออกมาที่เด็กตัวแค่นี้แต่ทำท่าทางราวกับเป็นผู้ใหญ่

“เป็นอะไรไปบุญ ไม่ชอบที่นี่หรอ”หญิงสาวเดินมานั่งลงข้างๆคนตัวเล็กก่อนจะเอื้อมมือไปโอบร่างน้อยเอาไว้ ใบบุญมองหน้าพี่สาวแล้วก็ถอนใจออกมาอีกครั้ง

“บุญกลัวคุณลุงก้องครับพี่บัว บุญไม่เคยมีพ่อ บุญไม่รู้ว่าต้องทำยังไง บุญอยากมีแค่แม่กับพี่บัวแล้วก็บุญแค่สามคนเท่านั้น”ใบบัวพอจะเข้าใจคำพูดของน้องชาย ใบบุญคงกำลังสับสนที่ต้องมีพ่อ ทั้งๆที่ผ่านมานั้นใบบุญต้องอยู่กับเธอและแม่แล้วก็ยายเพียงเท่านั้น เมื่อต้องมาอยู่ที่อื่น กับคนอื่น และยังมีพ่อขึ้นมาอีก คงจะทำให้เด็กน้อยรู้สึกไม่สบายใจ

“ไม่เป็นไรหรอกบุญ ลุงก้องเขาใจดีแล้วก็รักบุญด้วยนะ ไม่นานเดี๋ยวบุญก็สนิทกับเขาเอง บุญไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่บุญเป็นเด็กดีเหมือนที่เคยเป็นก็พอ”ใบบัวลูบศีรษะน้อยๆของน้องชายอย่างรักใคร่ และกอดร่างเล็กเอาไว้อย่างต้องการปลอบใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะเงยหน้าขึ้นมองประตูที่ถูกเปิดออกพร้อมกัน

“บัวอยู่กับบุญนี่เอง ไปทานข้าวได้แล้วลูก ได้เวลาอาหารแล้วคุณก้องรออยู่”ปารณีขึ้นมาตามลูกๆทั้งสองหลังจากที่เตรียมอาหารและไปตามก้องเกียรติเรียบร้อยแล้ว

“ไปกินข้าวกันบุญ”ใบบัวจับตัวน้องชายให้ลุกขึ้น ก่อนจะพากันเดินลงมายังห้องอาหารด้านล่าง ที่มีก้องเกียรตินั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“มาลูกมา นั่งกันเร็ว”ก้องเกียรติเอ่ยเรียกสองพี่น้องมานั่งข้างๆอย่างอารมณ์ดีที่วันนี้เขาได้มีโอกาสทานอาหารร่วมกับบุตรชายคนเล็กของเขาเสียที ก่อนจะหันไปเรียกป้าจันมาตักข้าวเมื่อทั้งสามคนนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามนั่งเรียงอยู่ฝั่งเดียวกันทั้งหมดด้วยกลัวว่าใบบุญจะกลัว จึงต้องนั่งประกบกันทั้งสองฝั่ง ปารณีเลือกที่จะนั่งห่างก้องเกียรติมากที่สุดเพราะไม่อยากให้ใครมาว่าเอาได้ว่าเธอคิดจะมาเทียบรัศมีของนายหญิงคนเดิม

“ทำไมไปนั่งเสียไกลเลยล่ะคุณณี”ก้องเกียรติเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าปารณีจัดแจงให้ใบบัวมานั่งข้างเขาและให้ใบบุญนั่งกลาง ส่วนตัวเองกลับไปนั่งเสียไกล

“ณีนั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ  เหมาะกว่า”เมื่อเห็นว่าป้าจันตักข้าวเสร็จแล้วจึงไม่ได้กล่าวอะไรต่อ พร้อมกับบอกให้ทุกคนทานอาหารกันตามสบาย ใบบัวตักต้มจืดเต้าหู้ไข่ใส่ในจานน้องชายเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวแสบคงจะตักไม่ถึงแน่ ก้องเกียรตินั่งมองหน้าลูกชายคนเล็กอย่างสุขใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปตักหมูทอดด้านหน้าให้กับเด็กน้อยบ้าง

“ใจคอจะไม่รอผมเลยหรือไงครับคุณพ่อ”เสียงเข้มที่ดังขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนได้หมดโดยเฉพาะใบบัว ทุกคนหันไปทางต้นเสียงทันที แล้วก็พบร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงประตูทางเข้าห้องอาหารมองมายังโต๊ะอาหารที่กำลังมีความสุขทั้งที่ไม่มีเขานั่งร่วมอยู่ด้วย ปารณีหน้าซีดไปทันทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุตรชายคนโตของประมุขในบ้านหลังนี้ แต่ดูเหมือนคนที่ตกใจมากที่สุดกลับเป็นใบบัวที่มองเขาตาโต

“พี่รันต์”ก่อนจะพึมพำออกมาให้ได้ยินเพียงคนเดียว ก้องเกียรติมองหน้าบุตรชายด้วยความระอาใจ เดาได้เลยว่าบุตรชายของตนคงไม่ได้มาดีแน่ๆ

“แกอยู่บ้านด้วยหรือ นึกว่าออกไปนอกบ้านเสียอีก”ก้องเกียรติหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้า เหมือนไม่เห็นชายหนุ่มอยู่ในสายตา ยิ่งทำให้อารมณ์ของการันต์เริ่มร้อนขึ้นก่อนที่เขาจะสูดหายใจเข้าช้าๆและเดินมานั่งลงตรงหน้าใบบัว สายตาเขาชะงักเล็กน้อยกับใบหน้าหวานของหญิงสาวก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมตามเดิม

“นี่พ่อไม่คิดจะแนะนำผมให้ครอบครัวใหม่ของพ่อเลยหรือครับ”ชายหนุ่มเน้นตรงคำว่าครอบครัวใหม่จนก้องเกียรติต้องหันมาส่งสายตาดุดันใส่บุตรชาย การันต์มองหน้าทุกคนและไปจบที่ใบหน้าของบิดา

“นั่นคุณปารณี ส่วนนี่คือหนูใบบัวลูกสาวคุณณี”การันต์มองตามที่บิดาแนะนำ และมองมายังหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ด้านหน้าของเขา

“แล้วนั่นใบบุญ....ลูกชายของหนูใบบัว”การันต์ขมวดคิ้วเมื่อก้องเกียรติแนะนำเด็กชายตัวน้อยนี้ว่าเป็นใคร ก่อนจะมองเด็กน้อยและหญิงสาวสลับกันไปมา พลันคิดในใจว่าหญิงสาวแสนหวานบอบบางตรงหน้านี้มีลูกแล้วอย่างนั้นหรือ ก่อนจะสะบัดความคิดต่างๆออกไป และหันไปมองหน้าบิดาอย่างเดิมก่อนจะยิ้มเยาะออกมา

“คุณพ่อไม่ต้องแนะนำผมหรอกครับ เดี๋ยวผมแนะนำตัวเอง”การันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างจงใจประชด

“ผมการันต์...เป็นลูกชายคนเก่าของพ่อครับ”การันต์เงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเหยียดไปให้ผู้เป็นบิดา ก้องเกียรติเริ่มจะหมดความอดทนเมื่อเห็นว่าสมาชิกใหม่ทั้งสามเริ่มมีสีหน้าไม่ดี โดยเฉพาะใบบุญที่ดูท่าจะกลัวการันต์เอามากๆ

“แกเลิกบ้าได้แล้วนะ ถ้าจะกินข้าวก็นั่งลงได้แล้ว แต่ถ้าแกไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะกินข้าวก็ออกไปซะ”ก้องเกียรติตะคอกใส่ชายหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ การันต์โกรธมากที่บิดากล่าวกับเขาเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่นที่บังอาจมานั่งเสนอหน้าในบ้านของเขาแบบนี้

“ทำไมครับคุณพ่อ ผมพูดผิดตรงไหน ก็คุณพ่อมีลูกสาวคนใหม่แล้ว ผมก็คือลูกชายคนเก่าไม่ใช่หรือไงครับ”ชายหนุ่มเริ่มเสียงดังมากขึ้นจนใบบุญเริ่มหวาดกลัวหนักขึ้นจนร้องไห้ออกมา และกอดพี่สาวเอาไว้แน่น ก้องเกียรติเห็นดังนั้นก็ยิ่งหัวเสีย

“แกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับแก”ชายสูงวัยกว่าลดเสียงลงแต่ยังคงความดุดัน เพราะไม่อยากจะให้บุตรชายคนเล็กกลัว การันต์มองหน้าบิดาและมองไปที่คนทั้งสามที่นั่งหน้าซีดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวเต็มที

“ผมไปก็ได้ แต่อย่าคิดนะว่าครอบครัวใหม่ของพ่อจะได้อยู่อย่างมีความสุข”ชายหนุ่มทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะหันหน้าเดินออกไปจากห้องอาหาร ตรงดิ่งไปยังรถหรูสีดำคู่ใจของเขาและเหยียบคันเร่งออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็วตามแรงอารมณ์

“อย่าคิดมากเลยนะคุณณี หนูบัว เจ้านี่มันก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันผิดเองที่เลี้ยงมันไม่โตเสียที ทำตัวเป็นเด็กอยู่แบบนี้”ชายสูงวัยกว่าหันมาปลอบใจทุกคนอย่างรู้สึกผิดแทนบุตรที่ทำตัวไม่เหมาะสมแบบนี้ ก่อนจะหันไปหาเด็กน้อยที่นั่งเกาะพี่สาวแจ ไม่ยอมปล่อย

“เป็นไงลูกใบบุญไม่ต้องกลัวนะลูก ลุงไม่ให้เจ้านั่นมาทำอะไรบุญกับทุกคนแน่”ก้องเกียรติพยายามปกป้องลูกน้อยของตัวเองให้ใบบุญรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เด็กน้อยค่อยๆคลายมือออกจากแขนพี่สาวก่อนจะหันมาพยักหน้ากับคนที่ได้ชื่อว่าพ่อของตัวเอง ทุกคนเริ่มคลายความตึงเครียดได้เมื่อบุคคลต้นเรื่องออกไปจากบ้านแล้ว แต่ใบบัวยังคงเป็นกังวลกับวันข้างหน้าที่ทุกคนจะต้องเผชิญในไม่ช้านี้ มันคงจะไม่ราบรื่นเสียแล้ว

...........................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว