ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

 “นี่มันอะไรกันครับคุณพ่อ คุณแม่เพิ่งเสียไปไม่เท่าไร คุณพ่อก็คิดที่จะเอาผู้หญิงอื่นเข้ามาอยู่ที่บ้านเลยหรือครับ”เสียงที่เกรี้ยวกราดดังกังวานขึ้นในคฤหาสน์อิทธิกุลการ เป็นเหตุให้เหล่าบรรดาคนรับใช้แตกตื่นกันเป็นการใหญ่ ถึงนี่จะไม่ใช่การทะเลาะกันครั้งแรกของคู่พ่อลูกคู่นี้ก็ตาม แต่คราวนี้เป็นเรื่องที่ไม่เคยนำมาทะเลาะกันเลยสักครั้ง นั่นคือเรื่องผู้หญิงคนใหม่ของประมุขแห่งบ้านหลังนี้

“พ่อบอกแกแล้วนะรันต์ ว่าเขาไม่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะคุณผู้หญิงคนใหม่ของบ้านหลังนี้ แต่เข้าอยู่ในฐานะผู้อาศัยทั่วไปเท่านั้น”ก้องเกียรติเอ่ยแย้งบุตรชายคนเดียวอย่างใจเย็น ด้วยรู้ว่าอารมณ์ของบุตรชายตอนนี้ หากเขาแรงไป บุตรชายคงจะไม่ฟังเป็นแน่

“แล้วไงล่ะครับคุณพ่อ จะฐานะไหนเขาก็คือภรรยาของพ่ออยู่ดี แล้วมันต่างกันตรงไหน คุณพ่อทำแบบนี้ได้ยังไง”การันต์ยังไม่ยอมลดละ เมื่อผู้เป็นพ่อยังคงยืนยันที่เอาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ด้วย หลังจากที่แม่ของเขาเพิ่งเสียชีวิตไปไม่กี่เดือนเท่านั้น

“แกหยุดพูดไปเลยนะ นี่มันเรื่องของฉัน ทีเรื่องของแกฉันยังไม่เคยก้าวก่าย เรื่องนี้ฉันไม่ต้องฟังความเห็นของแก เข้าใจไหม ถึงยังไงอีกสองวันฉันจะไปรับคุณปารณีมาอยู่ที่นี่ ห้ามแกไประรานเขาเด็ดขาด ไม่งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”กล่าวจบผู้เป็นพ่อก็เดินจากไป ทิ้งให้บุตรชายยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ในบ้านเพียงลำพัง

“คุณพ่อคอยดูผมแล้วกัน ว่าผมจะยอมให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขไหม”เสียงเข้มกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้อย่างเดือดแค้น ที่อยู่ๆก็จะมีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เข้ามาแทนที่มารดาของตนเอง

..........................................................................

ร่างบางเก็บข้าวของส่วนตัวต่างๆลงกล่อง เพื่อเตรียมตัวที่จะย้ายที่อยู่ใหม่ จากชุมชนที่แออัดคับแคบที่เธออยู่มาตั้งแต่จำความได้ บ้านหลังน้อยแต่ว่ามีความทรงจำที่อบอุ่นในตอนที่มียายของเธออยู่เคียงข้าง แต่บัดนี้ไม่มียายของเธออีกแล้ว คิดไปแล้วน้ำตาก็พาลเอ่อล้นออกมาแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

“เสร็จหรือยังลูก เหลืออะไรให้แม่ช่วยอีกไหม แม่เก็บของแม่กับบุญเสร็จแล้วนะ”ปารณีเอ่ยถามบุตรสาวคนโต ที่กำพร้าพ่อมาตั้งแต่ยังเด็ก จึงต้องมาอาศัยอยู่กับยาย เพราะเธอไปทำงานในเมืองจึงไม่มีเวลาได้ดูแลใบบัวสักเท่าไหร่นัก ทำให้ใบบัวติดยายเอามากๆ

“ใกล้แล้วจ้ะแม่”ใบบัวตอบเสียงอ่อย ทำให้ผู้เป็นแม่รู้ได้ทันทีว่าบุตรสาวกำลังคิดถึงยายอีกแล้วแน่ๆ ปารณีจึงเดินมานั่งลงใกล้ๆร่างบางที่นั่งจัดของลงกล่องอยู่ ก่อนจะเอื้อมแขนไปโอบร่างบางเอาไว้

“แม่ขอโทษนะบัว ที่แม่ไม่มีปัญญาเลี้ยงบัวกับบุญได้ดี เลยทำให้เราต้องจากที่นี่ไป”ปารณีรู้สึกผิดมากที่ตนเองเลี้ยงลูกเพียงลำพังไม่ได้ เมื่อมีคนมาขอร้องให้เธอย้ายไปอยู่กับเขาแล้วเขาจะดูแลส่งเสียทั้งเธอและลูกๆของเธอให้สุขสบาย เธอจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะชายคนนั้นคือคนที่เธอรัก แต่เป็นเพราะว่าชายคนนั้นมีภรรยาและลูกอยู่แล้ว ทำให้เธอต้องตัดใจทิ้งเขามาทั้งที่ตนเองอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ ซึ่งก็คือใบบุญลูกชายคนเล็กของเธอนั่นเอง

“แม่อย่าพูดอย่างนี้ซิจ๊ะ แม่เลี้ยงบัวกับน้องมาอย่างดีแล้ว บัวไม่เคยคิดแบบนั้นกับแม่เลยนะ เพียงแต่ว่าบัวคิดถึงยายเท่านั้นเอง”ใบบัวหันไปสวมกอดแม่บังเกิดเกล้า แล้วร้องไห้ออกมาอย่างซึ้งใจ ที่ปารณีพยายามเลี้ยงดูเธอกับน้องมาอย่างดีที่สุดแล้วสำหรับเธอ

“เสร็จกันหรือยังครับแม่ พี่บัว บุญแต่งตัวเสร็จแล้วนะครับ”เสียงใบบุญ เด็กน้อยวัย 6 ขวบ ดังออกมาจากห้องที่ใช้นอนร่วมกันสามคนมานาน พร้อมกับสะพายเป้ใบเล็กที่ใส่ของเล่นสุดหวงของตัวเองมาจนเต็ม เด็กน้อยวิ่งออกมากอดคอพี่สาวเอาไว้แน่น

“บุญมาก็ดีแล้ว แม่จะบอกอะไรกับลูกก่อนที่เราจะเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นนะ”ปารณีขยับหันมาเผชิญหน้ากับลูกทั้งสองคนพร้อมสีหน้าที่จริงจัง

“อะไรหรือจ๊ะแม่”ใบบัวมองหน้าแม่นิ่ง แม้แต่ใบบุญเองก็พลอยหยุดฟังไปด้วย

“แม่อยากขอร้องลูกทั้งสอง โดยเฉพาะบัว แม่อยากให้บัวรับเป็นแม่ของบุญแทนแม่”ใบบัวตกใจที่อยู่ๆแม่ก็พูดออกมาแบบนั้น ใบบุญเองก็เช่นกันที่สงสัยตามประสาของเด็กน้อย ที่อยู่ๆแม่จะให้ตัวเองไปเป็นลูกของพี่สาว

“ทำไมจ๊ะแม่”หญิงสาวเอ่ยถามแม่ว่าเหตุใดเธอต้องทำเช่นนั้น ปารณีมองหน้าลูกอย่างลำบากใจที่ต้องขอร้องลูกตัวเองแบบนั้น

“บัวรู้ใช่ไหมว่าบ้านที่เราจะไปอยู่นั้นเป็นบ้านของพ่อแท้ๆของบุญ แล้วคุณก้องเขาก็มีลูกชายอยู่คนหนึ่ง แม่ยังไม่อยากให้ลูกชายเขารู้ว่าพ่อเขาแอบไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ของเขา แม่เลยบอกกับเขาว่า แม่จะให้บุญเข้าไปอยู่ที่นั่นในฐานะหลานของแม่ ก็คือลูกของบัว แล้วแม่จะให้คุณก้องค่อยๆบอกลูกชายของเขาเอง”ปารณีอธิบายให้บุตรทั้งสองเข้าใจ ที่แม้ว่าบุตรชายดูจะงุนงง แต่ก็พอเข้าใจว่าตนเองต้องเรียกพี่สาวว่าแม่

“แต่ว่าถ้าบัวลำบากใจ แม่ก็ไม่บังคับนะลูก แม่แค่ถามความเห็นของบัวดู”ใบบัวนิ่งคิดอยู่สักครู่ก็พยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจในวัตถุประสงค์ของมารดา

“บัวเข้าใจจ้ะแม่ แต่ว่าลูกชายเขาจะยอมรับเราเข้าบ้านไหมจ๊ะ บัวกลัวว่าเขาจะรังเกียจเราจังเลย”ใบบัวยังคงกังวลถึงเรื่องครอบครัวใหม่ หากทางนั้นไม่ยอมรับพวกเธอจะทำยังไง

“คุณก้องเขาสัญญากับแม่แล้วว่าจะไม่ให้ลูกชายเขามาวุ่นวายกับเรา บัวไม่ต้องห่วง”ใบบัวคลายความกังวลลงไปได้บ้าง ที่อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยปกป้องพวกเธอได้บ้าง

“งั้นเราเตรียมตัวกันเถอะลูก เดี๋ยวคุณก้องจะมารับแล้ว บุญเสร็จแล้วใช่ไหมลูก”ปารณีหันไปถามบุตรชายคนเล็ก ที่ยังคงสาระวนกับของเล่นตัวเองในกระเป๋า ที่แม้ว่าจะมีไม่กี่ชิ้น แต่เด็กน้อยก็รักษาเอาไว้อย่างดี

“แล้วต่อไปนี้บุญต้องเรียกแม่ว่าอะไรลูก”ปารณีเอ่ยถามบุตรชาย เด็กน้อยยิ้มก่อนจะหันไปตอบ

“คุณยายครับ”ผู้เป็นแม่ยิ้มออกมากับความน่ารักและฉลาดเกินเด็กของใบบุญ ใบบัวเห็นแบบนั้นจึงถามน้องชายออกไปบ้าง

“แล้วบุญต้องเรียกพี่ว่าอะไรเอ่ย”ใบบุญหัวเราะเสียงใส ในคำถามของพี่สาว

“คุณแม่ครับผม”ทั้งสามหัวเราะออกมาพร้อมกัน ก่อนจะชวนกันออกจากบ้าน เพื่อไปรอก้องเกียรติที่กำลังจะมารับพวกตนเอง รถยนต์ส่วนตัวคันหรูจอดลงเทียบข้างทางที่มีสามแม่ลูกยืนรออยู่ ก่อนที่เจ้าของมันจะเปิดประตูรถก้าวลงมายืนเบื้องหน้าคนทั้งสามเต็มความสูง

“พร้อมกันหรือยัง ว่าไงไอ้เสือน้อย”ก้องเกียรติเอ่ยถาม ก่อนหันไปหาบุตรชายคนเล็กที่ยืนอยู่ไม่ห่างพี่สาวเลยแถมยังทำท่าทางเหมือนหวาดกลัวเขาเสียอย่างนั้น ทำให้ก้องเกียรติหน้าเจื่อนไปที่ลูกชายไม่ยอมเข้าใกล้ ปารณีเห็นแบบนั้นก็เลยยิ้มออก

“คงต้องให้เวลาแกหน่อยน่ะค่ะคุณก้อง แกคงจะยังไม่คุ้นเคยกับคุณ แต่ณีรับรองนะคะว่าแกเป็นเด็กดี อ้อ...จริงสิ นี่ใบบัว...ลูกสาวของณีค่ะ ใบบัว...ไหว้คุณก้องเขาเสียสิลูก”ประโยคหลังนี้ปารณีหันมาบอกกับลูกสาวคนโตที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่ใบบัวจะยกมือขึ้นไหว้ พร้อมกับส่งยิ้มไมตรีมาให้ชายที่สูงวัยกว่า

“สวัสดีค่ะคุณก้อง”หญิงสาวกล่าวทักทายเสียงใสผิดกับน้องชายที่ยังคงมองมาที่พ่อบังเกิดเกล้าด้วยท่าทีหวาดกลัว

“เรียกลุงเถอะนะลูก ฉันไม่ได้เจ้ายศเจ้าอย่างอะไร ไม่ต้องเรียกเสียเต็มยศอย่างนั้นหรอกนะ”ชายสูงวัยยิ้มให้อย่างเป็นมิตรกับหญิงสาวอ่อนวัย เมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ดูดุร้ายอะไร ใบบุญก็เริ่มคลายความหวาดกลัว และออกมาจากหลังของพี่สาว เมื่อเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว ก้องเกียรติก็เอ่ยชวนทั้งหมดให้ขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์อิทธิกุลการ

“ณีคุยกับลูกแล้วนะคะว่าจะให้บุญเรียกบัวว่าแม่ไปก่อน ณีกลัวว่าลูกชายคุณเขาจะรับไม่ได้ แล้วเราค่อยบอกตอนที่ทุกอย่างลงตัวแล้วนะคะ”ปารณีกล่าวเมื่อนั่งรถออกมาจากบ้านหลังเก่าได้สักครู่

“ทำแบบนี้จะดีหรือคุณณี ผมกลัวว่าบุญเขาจะยิ่งไม่คุ้นเคยกับผมหรือเปล่า ผมอยากให้เขาเรียกผมว่าพ่อไวๆ”ก้องเกียรติเอ่ยพร้อมกับอมยิ้มมีความสุข ที่ได้รู้ว่าตนเองมีลูกชายอีกคน เนื่องจากเขาไม่ได้ติดต่อกับปารณีมานานหลายปี ตั้งแต่เกิดเรื่องในคืนนั้น!!!

“แบบนี้ดีแล้วค่ะ ณีไม่อยากให้คุณกับลูกคุณมีปัญหากันไปมากกว่านี้ แค่ที่คุณรับผิดชอบดูแลเรานั้นพวกเราก็ซึ้งใจคุณมากแล้วค่ะ”ปารณีกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม ความจริงแล้วเขาจะรับแต่ใบบุญไปเลี้ยงก็ย่อมได้ แต่ว่าเขาก็ยังมีน้ำใจที่จะดูแลเธอและใบบัวอีก

“คุณไม่ต้องคิดมากนะ ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด”สองคนยิ้มให้กันอย่างสุขใจ ส่งผลให้ใบบัวและใบบุญที่นั่งร่วมทางมาด้วยนั้น พลอยมีความสุขกับชีวิตใหม่ของแม่ที่มีคนคอยดูแลไปด้วย

..........................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว