เป็นเรื่องแรกที่แต่งไว้นานมากกกกกกก

ตอนที่ 42 จบบริบูรณ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 42 จบบริบูรณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42 จบบริบูรณ์
แบบอักษร

“พี่อยากให้งานแต่งของเรา มีเสียวันนี้พรุ่งนี้เลยจริงๆ พี่ทนรอแทบจะไม่ไหวแล้วนะ”กัญจน์ธนัศพูดเอาแต่ใจเป็นเด็ก เมื่อได้อยู่กับหญิงสาวตามลำพังที่ศาลาท่าน้ำ หลังจากส่งบิดากลับไปแล้ว

“ใจร้อนเป็นวัยรุ่นไปได้นะคะ เราก็ใช่ว่าจะไม่เคยแต่งกันเสียเมื่อไหร่”อัยย์ญาดาพูดทั้งที่สายตายังคงทอดไปที่สายน้ำที่ไหลไปเหมือนเดิมทุกวัน แต่ว่าวันนี้มันดูสวยกว่าที่ผ่านมานัก

“ก็ตอนนั้นเป็นงานแต่งของกัญจน์ธนัศกับอัยย์ญาวีร์ แต่ว่าตอนนี้จะเป็นงานแต่งของพี่กับอุ่นนะ มันไม่เหมือนกันนี่ แถมเรายังมีพยานความรักตัวน้อยอีกด้วย พี่ดีใจที่สุดในชีวิตเลยนะ อุ่นรู้ไหม”กัญจน์ธนัศพูดพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยแววยินดี อัยย์ญาดามองเขาด้วยแววตาเช่นเดียวกัน เธอมีความสุขที่สุดในชีวิตเหมือนกัน

“อุ่นเองก็มีความสุขเหมือนกันค่ะ อุ่นไม่คิดเลยว่าจะได้อยู่ข้างพี่กัญจน์แบบนี้”หญิงสาวกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย

“พี่เองก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รับความรักจากอุ่นแบบนี้ ทั้งที่พี่ทำไม่ดีกับอุ่นไว้ตั้งหลายอย่าง แต่อุ่นก็ให้อภัยและให้โอกาสพี่”กัญจน์ธนัศซาบซึ้งใจ ไม่เคยคิดฝันว่าตนเองจะได้พบกับความสุขในวันนี้ได้

“พี่กัญจน์รู้ไหมคะว่าทำไม”หญิงสาวกล่าวด้วยสายตากรุ้มกริ่มจนชายหนุ่มเองต้องมองหน้าเธออย่างแปลกใจ อัยย์ญาดาลุกขึ้นจากม้านั่งเดินไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่างนัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

“เพราะพี่คือคนที่อุ่นรักมาตลอด พี่คือคนที่ช่วยชีวิตอุ่นเอาไว้ พี่จำได้ไหมคะ”อัยย์ญาดาเอ่ยถามเขา ทำให้กัญจน์ธนัศนิ่งนึกไปเสียพักใหญ่ ก่อนจะมองหน้าหญิงสาวอย่างงุนงงสงสัย

“พี่งั้นหรอ เดี๋ยวนะอุ่น อุ่นกำลังจะบอกอะไรพี่กันแน่”ชายหนุ่มถามยิ้มๆ ถึงสาเหตุที่เธอกำลังจะบอกกับเขา

“พี่จำไม่ได้หรอค่ะ เมื่อตอนเด็กๆอุ่นไปหาคุณพ่อที่บ้าน ข้างบ้านพี่กัญจน์ แล้วอุ่นเกือบจะโดนรถชน แต่ว่าได้พี่กัญจน์มาช่วยเอาไว้ไงคะ”หญิงสาวบอกเล่าถึงเรื่องราวในอดีตที่เธอยังคงจำเอาไว้ได้ไม่เคยลืมเลือน คราวนี้ชายหนุ่มก็เข้าใจถึงเรื่องที่หญิงสาวเล่าให้ฟังในทันที

“อย่างนี้นี่เอง พี่ว่าแล้วว่าทำไมยายเด็กกะโปโลอย่างไอรัก ถึงได้เรียบร้อย...แถมดูน่ารักมากเลยในวันนั้น”ชายหนุ่มยังคงส่งสายตาเจ้าชู้มาให้ จึงโดนอีกฝ่ายหยิกเข้าให้อย่างเขินอาย ก่อนที่ทั้งสองจะโอบกอดกันด้วยความอบอุ่นที่มีภายในจิตใจ

.............................................................................................

พิธีช่วงเช้าของงานวิวาห์เป็นไปอย่างราบรื่นภายในบ้านสวน ท่ามกลางแขกเหรื่อที่ต่างก็ชื่นชมคู่บ่าวสาวทั้งสี่ว่าต่างก็เหมาะสมกัน ยายเกสรยิ้มอย่างมีความสุขที่หลานทั้งสองเป็นฝั่งเป็นฝากันหมดแล้ว และที่ดูจะมีความสุขคงจะไม่มีใครเกินทั้งสองคู่บ่าวสาวนี้เป็นแน่ พิธีการต่างๆถูกทำขึ้นจนเสร็จเรียบร้อย เพราะงานแต่งของคนต่างจังหวัดไม่ได้มีอะไรมากมายนัก ซึ่งก็ตรงตามความต้องการของทางเจ้าสาวทั้งสอง และด้วยบ้านที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร การเข้าห้องหอจึงต้องแยกกัน บรรดาแขกสนิทจึงไปยังบ้านของบัวเพื่อที่จะทำการส่งตัวณณนวัฒน์และอัยย์ญาวีร์ ก่อนที่จะพากันมายังบ้านยายเกสรเพื่อส่งตัวกัญจน์ธนัศและอัยย์ญาดา ก่อนจะพากันกลับเพื่อให้คู่บ่าวสาวได้อยู่กันตามลำพัง ซึ่งเป็นเสร็จพิธีในการแต่งงานครั้งนี้ งานวิวาห์ที่ไม่ผิดคู่ผิดคนอีกต่อไป

.............................................................................................

5 ปีต่อมา.........

“นาบุญ นาขวัญ มาทานขนมกันเร็วลูก”อัยย์ญาดายกจานขนมคุกกี้ทำเองมายังสนามหญ้าหน้าบ้าน ที่กัญจน์ธนัศและเธอแยกออกมาจากบ้านของบิดาชายหนุ่มแล้ว และร้องเรียกลูกน้อยฝาแฝดชายหญิงวัย 5 ขวบให้มาทาน เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังต่างก็แข่งกันวิ่งมาหามารดาทันที

“แหม...แย่งกันเลยนะลูก คุณแม่คงจะทำอร่อยสินะ”ณณนวัฒน์เอ่ยขณะที่พาอัยย์ญาวีร์ที่อุ้มท้องลูกน้อยที่ใกล้คลอดเต็มที เดินเข้ามาพอดี

“ลุงณณ ป้ารัก”เด็กวิ่งไปรับคนทั้งสองทันทีอย่างร่าเริง ชายหนุ่มจึงอุ้มทั้งสองขึ้นไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะปล่อยเจ้าตัวน้อยลงไปเล่นตามเดิม

“อ้าวรัก พี่ณณ มาจากบ้านสวนกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย มาสิมา มาทานขนมกับเด็กๆสิ อุ่นทำไว้เยอะเลย”หญิงสาวเชิญชวนพี่สาวและพี่เขยมานั่งทานด้วยกัน

“อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ นาบุญ นาขวัญมาหาพ่อเร็ว”กัญจน์ธนัศที่กลับมาจากทำงานเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาพร้อมกับลูกๆที่วิ่งเข้าไปหาและถูกอุ้มเอาไว้ทั้งสองคน

“วันนี้กลับเร็วจังนะคะพี่กัญจน์”อัยย์ญาดาพูดกับชายหนุ่มที่เดินอุ้มลูกมาส่งให้คนหนึ่ง และก้มลงหอมแก้มภรรยาสาวอย่างรักใคร่ จนอัยย์ญาวีร์ต้องกระแอม

“หวานกันจริงๆนะคะ รักชักจะอิจฉาซะแล้วสิ”เมื่อถูกล้อเช่นนั้นทั้งคู่จึงยิ้มให้แก่กัน ณณนวัฒน์ที่นั่งอยู่ข้างๆจึงยื่นหน้ามาหอมแก้มภรรยาของตนเองบ้าง

“พี่ก็หวานเป็นนะรัก”ณณนวัฒน์ทำหน้าทะเล้นใส่ จนคนรอบข้างต่างพากันหัวเราะ

“แต่คงจะหวานเท่าผมไม่ได้หรอกมั๊ง ดูสิ...ของผมน่ะ 5 ขวบแล้วนะ ดูของคุณสิ...ยังไม่ออกมาเลย สงสัยคงมัวแต่ตรวจคนไข้มากไปหน่อย”กัญจน์ธนัศได้ทีจึงแขวะชายหนุ่มถึงบุตรที่เพิ่งจะมีของอีกฝ่าย ณณนวัฒน์หัวเราะในลำคอ

“แต่ถึงจะช้า แต่ก็มาทีเดียวสองเหมือนกันนะครับ”ณณนวัฒน์เอ่ยอย่างภาคภูมิใจกับการที่อัยย์ญาวีร์นั้นตั้งท้องลูกแฝดเช่นกัน

“จริงหรอรัก”อัยย์ญาดาถามอย่างตื่นเต้น ที่เธอกำลังจะมีหลานอีกตั้งสองคน ต่อไปนี้ครอบครัวของเธอทั้งคู่คงจะสมบูรณ์กันเสียที ทั้งสี่คนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีอีกแล้วความขุ่นข้องหมองใจ ไม่มีเรื่องใดๆที่จะมาทำให้พวกเขาแยกจากกันได้อีก ความสุขในโลกนี้อยู่ไม่ไกลจากตัวเราเลย เพียงแต่อยู่ที่ว่าเราจะไขว่คว้ามันไว้หรือไม่ และจะไขว่คว้ามันไว้ได้มากเท่าไรและนานแค่ไหน.........เท่านั้นเอง

......................................................................จบบริบูรณ์

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว