ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4สงสาร(รีไรท์)

ชื่อตอน : ตอนที่4สงสาร(รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2558 10:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4สงสาร(รีไรท์)
แบบอักษร

เนินเนื้ออวบอิ่มของสาวบริสุทธ์ มันทำให้เข้าอยากค้นหาและเข้าไปข้างใน เขาอยากรู้ว่าหญิงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องจะน่าพิศมัยและหลงใหลแค่ไหน เพราะเห็นเพื่อนชายของเขาชอบเลี้ยงต้อยเอาไว้เชยชมตามประสาคนรวยเมียดุ  ดวงตาคมเข้มมองเนินสาวด้วยความสเน่หาอีกครั้ง สายตาเทะเล็มโลมเลียไม่ว่างเว้น

    หญิงสาวยังคงดิ้นรน บิดกายหนี กระเถิบแล้วกระเถิบอีก เพื่อให้หลุดพ้น เปล่งเสียงร้องจนสุดเสียง แล้วห้องนี่มันเป็นอะไร ตะโกนจนปากจะฉีก แต่คนข้างนอกไม่ได้ยินกันเลยหรือไง  เธอคิดในใจและน่าแปลกใจยิ่งนัก  เหมือนกับว่าชายหนุ่มจะรู้ทันทุกอย่าง เสียงเข้มโพล่งปากพูดออกไป

 

"ตะโกนร้องไปเถอะ ชมจันทร์ นี่มันห้องส่วนตัว ห้องเก็บเสียง ที่นี้เข้าใจรึยัง ระบายความซึมเศร้ามันเป็นยังไง"

 

" นี่ฉันสับสนกับความคิดฉันยังไม่พอ ที่เข้าใจคุณผิดๆ ยังจะมาสับสนเกี่ยวกับตัวคุณอีก ไอ้ผู้ชายสองหน้าปล่อยนะ แล้วจะหาว่า ชมจันทร์ไม่เตือนรู้จักฤทธิ์แม่น้อยไปไอ้คนใจร้าย " 

 

"ผมชักชอบคุณซะแล้วซิคุณสาวน้อย ผมชอบปากคุณนะ  พูดมากขนาดนี้ มันจะหวานมากขนาดไหน "

 

ใบหน้าหล่อก้มลงจูบริมฝีปากบาง พร้อมกับสอดแทรกลิ้นเข้าไปชิมน้ำหวาน เหมือนที่ชายหนุ่มพูดอย่างคนกระหาย

 

"อื้อ อื้อ ๆๆๆๆ" จนหญิงสาวหายใจไม่ทัน  ริมฝีปากหยักค่อยๆปล่อยว่างเว้นให้เธอนั้นได้หายใจ เสียงใสๆก็เล็ดลอดออกมา

"ไอ้บ้า "  ปากบางเปล่งเสียงด่าทันที

     ชายหนุ่มไม่รีรอ  อยากสานต่อความต้องการของบุรุษเพศ  "ผมขอชิมน้ำหวานข้างล่างหน่อยนะ ดูซิว่าคุณจะดิ้นรนขัดขืนได้อีกไหม"

 เขาก้มตามลงไปจูบเนินสาว แทรกลิ้นหนานุ่มโลมเลียชิมความหวานภายในโพรงสวาท  ชมจันทร์ ถึงกับตัวเกร็ง สะดุ้งฮวบ ตกใจ มือเล็กผลักไสรวบรวมแรงและพละกำลังที่มีอยู่ ผลักศรีษะเขาถอยห่างและยกเรียวขาถีบไปที่บ่ากว้าง จนเขาหงายหลัง คนตัวเล็กอาศัยจังหวะและความเร็ววิ่งออกไปเปิดประตูวิ่งลงไปชั้นล่าง พร้อมกับติดกระดุมเสื้อเหมือนจะเรียบร้อยแต่ไม่เรียบร้อย โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า นี่มันเที่ยงแล้ว และที่บ้านเซนมีบรรดาคุณหญิงคุณนายมาร่วมรับประทานอาหารกลางวันเกือบสิบคน บ้านมันกว้างใหญ่ชมจันทร์วิ่งโดยไม่รู้ทิศทาง ในขณะที่เซนก็วิ่งตามลงมาติดๆเช่นกัน ชมจันทร์วิ่งหนีมาจนถึงห้องรับประธานอาหาร  บรรดาคุณหญิงคุณนายกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานรวมทั้งคุณลักคณา  แม่ของเซน แต่แล้วสายตาทุกคู่ก็จับจ้องมองหญิงสาวที่มายืนหัวโด่ ท่าทางรุกรี้รุกรน   จนเกิดความสงสัยให้กับทุกคนรวมทั้งแม่เซน  คนตัวโตวิ่งตามมาติดๆสะดุดขาตัวเองล้มลงทับชมจันทร์ ปากประกบจูบแนบแน่น เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคู่ที่มองดูมาทางเดียวกัน แม่เซนถึงกับเป็นลม ล้มพับ บรรดาคุณหญิงคุณนายต่างช่วยกันประคองคุณลักคณา ชมจันทร์รีบผลักดันร่างหนาให้ออกจากตัวเธอ  ชมจันทร์ลุกขึ้นยืน เธอไม่ยอมเสียชื่อเสียงแน่ กับเหตุการณ์นี้ 

 

" เอ่อ ขอประทานโทษค่ะ คือหนูกับพ่อเซน ทะเลาะกันนิดหน่อยค่ะ คือพ่อเซนจะไม่ยอมรับหนูเป็นลูก ฮื่อๆๆๆๆ ซึ่งหนูเสียใจมาก ทิ้งแม่หนูไปยังไม่พอ จนหนูโตมาขนาดนี้แล้ว จะมาพึ่งใบบุญพ่อเซน แต่กลับถูกปฏิเสธ ฮื่อๆๆๆๆ อาภัพเหลือเกินชีวิต ฮื่อๆๆๆพ่อเซนใจร้าย ฮื่อๆๆๆ"

 

เซนตกใจกับสิ่งที่ยัยตัวเล็กพูดออกมาจากปาก แสดงก็เนียนรางวัลออสก้ายอมแพ้ แถไถไปเรื่อยให้เขาเสียชื่อเสียง ตาย ๆๆๆๆ เซน เขาทนไม่ได้ ยายชมจันทร์ไม่ธรรมดาอย่างที่คิด เซนตัดสินใจ พูดออกไป ด้วยใบหน้าเรียบเฉย หล่อ สุขุม เยือกเย็นและดูดี สไตล์เซน แมนสุดๆ  พร้อมอุ้มชมจันทร์ลอยขึ้นจากพื้น

 

"ว๊ายยยย ปล่อยฉันลงนะ " 

 

"เอ่อผมต้องขอโทษที่มาทำลายบรรยากาศระหว่างรับประธานอาหาร เด็กในอุปการะผม เธอเพี้ยน สติไม่ดี ตามหาพ่อทั้งวัน ผมขอพาเธอไปสงบสติอารมณ์ก่อนนะครับ แต่งตัวไม่เรียบร้อย ไม่เหมาะสม ขอโทษด้วยนะครับ " 

เขารีนเดินตรงขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว ผ่านสายตาคนรับใช้ที่จับจ้องสงสัย  ส่วนคุณลักคณาแม่เซนยังนั่งดมยา นี่มันเกิดอะไรขึ้นในบ้าน มีเด็กสาวเข้ามาอยู่ในบ้านได้ยังไง

 

       ภายในห้องนอนของเซน

 เซนโยนคนตัวเล็กลงบนที่นอน ยืนกอดอก เดินวนไปวนมา สีหน้าครุ่นคิด  ชมจันทร์เอ่ยถามด้วยความแปลกใจและเริ่มมึนหัวจากการเดินของเขา

" ไอ้ผู้ชายใจร้าย ปล่อยฉันไปนะ แค่นี้มันยังน้อยไป ขืนคุณทำอะไรฉัน ฉัน ชมจันทร์ จะทำลายอนาคตคุณ ลองดู แล้วหยุดเดินวนไปวนมาด้วย ฉันจะอ้วก โอ้ย มึนไปหมด "

เซนเดินตรงเข้าไปชิดขอบเตียง มือหนาบีบไปที่หัวไหล่ขาวเนียนทั้งสองข้าง  พินิจ มองใบหน้าสวยหวาน  

 

" ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด จะทำลายอนาคตผมเหมือน นิชา  พอได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ได้เงินของผมแล้วก็ทิ้งผม ไม่รู้จักพอ สำส่อนยอมพลีกายเพื่อเงิน  ใครให้มากกว่าก็กระโดดไปหาคนนั้น "

 

สองมือหนาบีหัวไหล่แรงขึ้น จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บกับแรงบีบของเขา ดวงตาคมดูกร้าวร้าวใบหน้าชายหนุ่มดูเปลี่ยนไป เศร้าหมอก และเจ็บปวด ทรมานกับสิ่งที่เขาพูด    จนโหมดต่อมความขี้สงสารเธอเริ่มทำงาน   ชมจันทร์ทนไม่ได้         ต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือทุกครั้งนั้นเป็นเพราะนิสัยของเธอ

 

" คุณเซน ปล่อยฉันก่อนค่ะ ฉันเจ็บ"

 

คนตัวโตเริ่มมีสติมากขึ้น เขาค่อยๆปล่อยคลายมือลง ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองจองจำความเจ็บปวด  ดวงตากลมโตมองด้วยความสงสารจับใจ เรียวแขนค่อยโอบกอดชายหนุ่ม  ใบหน้าหล่อซบไปที่ทรวงอกนุ่มล้น

 

"คุณเซนคะ ไม่เป็นไร อย่าให้เรื่องราวในอดีตมาทำลายชีวิตในปัจจุบันของคุณนะคะ มันผ่านมาแล้ว ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง ตอนนี้คุณเครียด นอนพักผ่อนนะคะ สมองจะได้โล่ง ปลอดโปร่ง  ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ "

 

น้ำเสียงใสใจจริงได้ที่ชายหนุ่มได้ยิน  ทำให้เขายิ่งกอดหญิงสาวแนบแน่น ร่างหนาค่อยๆล้มตัวลงนอนเหมือนที่เธอบอก คนตัวใหญ่นอนกอดชมจันทร์จนหลับไป ใบหน้าซบอยู่บนทรวงอกอุ่นๆ   ชมจันทร์เห็นว่าเซนสงบลง เธอจึงค่อยๆขยับตัวออก แต่ยิ่งชมจันทร์ขยับตัวออกเท่าไหร่ เขากลับกอดรัดแน่นขึ้นไม่ให้หญิงสาวลุกออกจากเตียง เหมือนว่าเธอคือหมอนหนุน เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง   ใบหน้าหล่อซุกอกอวบอิ่มอยู่อย่างนั้นเสมือนไออุ่นที่ต้องการมาแสนนาน แล้วพึ่งพบเจอ 

        คุณลักคณา เมื่ออาการนางดีขึ้นหลังจากเหตุการณที่เป็นลมล้มพับอยู่หลายครั้ง และขายหน้าเพื่อนๆคุณหญิงคุณนาย เวลานี้คุณหญิงคุณนายเพื่อนๆของนางต่างกลับออกไปกันหมดแล้ว คุณลักคณาอยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน และคำถามมากมายที่ต้องรู้ให้ได้หลังจากเหตุการณ์ชุลมุน

 

    เวลาก็ผ่านมาห้าหกชั่วโมง ข้าวเที่ยงเซนก็ไม่ลงมากิน เห็นบรรยากาศเงียบผิดปกติ นางจึงสั่งคนรับใช้ ให้ไปพร้อมกับนางตรงไปยังห้องนอนของลูกชาย 

 

"แจ่ม เดี๋ยวไปที่ห้องเซนกับฉัน ฉันว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นในห้องนั้นแน่ๆ และฉันต้องรู้เรื่องเด็กสาวคนนั้นให้ได้ เซนไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้าน ไป มากับฉัน"

 

"ค่ะ คุณลักคณา"

 

คุณลักคณาตรงไปยังห้องของเซนทันทีโดยมีแจ่มเดินตามไปติดๆ 

 

"แจ่ม เคาะประตู  ซิ ดังๆๆนะ "

 

แจ่มเคาะประตูตามที่คุณลักคณาบอกแต่เงียบ ไร้เสียงตอบรับจากคนข้างในห้อง 

 

"แจ่มไปเอากุญแจมาไข ต้องมีอะไรแน่ๆ ยัยเด็กคนนั้นจ้องจะจับลูกชายฉันแน่ๆ เร็วๆ"

 

แจ่มรีบไปหยิบกุญแจสำรองมาไขเข้าไปอย่างรวดเร็ว พอเปิดประตูเข้าไปได้ ภาพที่คุณลักคณากับแจ่มเห็น ทั้งสองคนต่างตกใจกับสองเรือนร่างที่นอนบนเตียง  ชมจันทร์นอนนิ่งลืมตาโพลง สีหน้าทรมาน ส่วนลูกชายของนางนอนหลับกอดหญิงสาวแน่นซบอกอุ่นอย่างสบาย 

 

"เซน ตื่นเดี๋ยวนี้แม่บอกให้ลุก ได้ยินไหม เซน เซน"

 

"อะไรครับผมง่วง กำลังหลับสบายอย่ากวนผม "

 

"เซน เซน ลุกขึ้น ๆ"  น้ำเสียงขึงขังบ่งบอกว่าไม่พอใจ  มันทำให้เขาต้องลุกขึ้น  ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากลุกขึ้นก็ตาม

 

"ครับ ครับ ลุกแล้ว " เซนลุกขึ้นนั่งดวงตาปรือ หน้าสะลึมสะลือ  

 

"แม่มีอะไรครับ ถึงได้ขึ้นมาถึงนี้ " เซนถามด้วยความแปลกใจ เพราะแม่เขาไม่เคยเข้ามาในห้องนอนของเขาเลย 

 

"ฉันต้องถามแกมากกว่า ว่าแกมีอะไร และยัยเด็กผู้หญิงที่แกนอนกอดอยู่ด้วย ใครกัน "

 

"อ่อ ครับ งั้นเดี๋ยวผมแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน ตามลงไป"

 

"ไม่ ลงไปด้วยกันเดี๋ยวนี้ รวมทั้งเด็กของแกด้วย แล้วนี้ทำไมไม่ลุก ผู้ใหญ่เข้ามายืนอยู่ในห้อง ยังนอนอยู่บนที่นอนอยู่อีก ไม่มีมารยาท และดูสภาพ แสดงหนังอาร์ หรือไง"

 

ใบหน้าสวยหวานบ่งบอกถึงความทรมาน  พูดตอบแม่ของเซนด้วยเสียงติดๆขัดๆ

 

"คือ ๆ หนูลุกไม่ได้ค่ะ ลูกชายคุณ นอนทับซะจน  ตะคิวกินไปครึ่งตัวแล้ว อย่าว่าแต่ลุกเลยค่ะ ขยับยังไม่ได้เลย ผู้ชายบ้าอะไร ตัวหนัก หยั่งกะสิบล้อบรรทุกดิน หนูทำคุณบูชาโทษจริงๆ นอนให้ลูกคุณทับแล้วยัง จะถูกมองว่าแสดงหนังอาร์อีก  ลูกคุณนายผู้ร่วมแสดง นอนสบาย ลุกขึ้นยืนปร๋อ แล้วดูหนู อัมพาต ถามหาแล้วค่ะ"

 เซนพึ่งรู้สึกตัว ว่านอนหลับอย่างสบาย อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน 

"งั้นเดี๋ยวผมช่วยคู่นอนของผมก่อนครับ เดี๋ยวตามลงไป "

 คุณลักคณามองอย่างออ่นใจแต่ก็ยอมตามใจลูก นั่นเป็นเพราะอดีตที่ปวดร้าวของเซนที่ทำให้นางยอมลูกของนางแทบทุกอย่างและไม่เคยขัด 

 

"ไปแจ่ม ตามฉันมา หรือแกจะดูหนังอาร์ต่อ" คุณลักคณาสั่งแจ่ม

 

"แหม ก็หน้าดูอยู่นะคะคุณนาย สวย หล่อ อู้ย.... ขนลุก"

 

"แจ่มทะลึ่ง นี่ลูกชายฉัน สงสัยต้องตัดเงินเดือน" คุณลักคณาดุแจ่ม คนใช้คนสนิท แจ่มเลยเดินตามคุณลักคณาลงไป

 

เซนเมื่อเห็นว่า แม่กับแจ่มลงไปแล้ว เขาเลยเดินตรงมานั่งบนที่เตียง   ในขณะที่ชมจันทร์ยังนอนอยู่ไม่กระดุกกระดิก

 

" มาผมช่วย ขยับได้ไหม  ผมไม่ได้ใจร้ายเสมอไปหรอกนะ แต่ขอบคุณสำหรับคำปลอบโยนของคุณนะชมจันทร์"

 

    มือหนาคว้าจับไปที่เรียวขาสวย  เซนไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ความปรารถนาของชายหนุ่มที่มีมันพรุกพร่านเดือดผุดเหมือภูเขาไฟระเบิด  มันทำให้เขาเสียการทรงตัว เขาไม่ใช่ผู้ชายตายด้าน เพราะเขากระหายเซ็กส์อยู่ตลอด  อาจเป็นเพราะเขาเริ่มใช้ผู้หญิงเปลืองหลังจาก นิชาทิ้งเขา   เขาเลยคิดว่าเซ็กส์มันทำให้เขาลืมความเศร้า และเอาไว้ปลดปล่อย เพื่อสนองความต้องการของบุรุษเพศเท่านั้น และมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ  เพราะผู้หญิงที่เขานอนด้วยต่างชื่นชอบในตัวเขา และตัวเขาเองก็ชอบมัน จนสะกดคำว่ารักไม่เป็น   ชายหนุ่มสลัดความคิดทิ้ง และกลับมาสนใจ รูปร่างและเรียวขาตรงหน้า มือที่คอยบีบนวดขา กลับกลายเป็นลูบไล้ ชมจันทร์รับรู้สัมผัสจากมือที่ลูบไล้เรียวขาของเธอ

 

"เป็นไงหายหรือยังดีขึ้นไหม "   เซนเป็นคนที่ทำอะไรก่อนพูดเสมอ เขากำลังจะจูบริมฝีปากบางนุ่ม 

ชมจันทร์จับไปที่ริมฝีปากหยักสวย บีบเหมือนปากเป็ด แล้วยกขาของเธอถีบไปที่หน้าท้องที่มีซีกแพกเป็นรอน  จนชายหนุ่มงายหลังตกเตียง

 

"โอ๊ย!! "

 

"ฉันหายแล้ว " ชมจันทร์ลุกขึ้นออกจากเตียงเร็วรี่ มองหาเสื้อผ้าที่เธอใส่มา ร่างหนารับรู้โดยสัญชาติญาณ

 

"เสื้อผ้าคุณ  ผมให้แม่บ้านเอาไปทิ้งแล้ว อากาศร้อนมาก คุณคิดว่าคุณอยู่เกาหลีเหรอ ผมสั่งคนไปซื้อเสื้อผ้ามาใหม่แล้ว เดี๋ยวคงมาถึง คุณควรไปอาบน้ำ และสักพักตามผมลงไป เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะ เพื่อทำความเข้าใจกับผมใหม่ ผมจะอาบน้ำและรีบลงไปก่อน และห้ามคุณทำอะไรเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเด็ดขาด ผมไม่ชอบ"

ความคิดเห็น