ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 พบหน้า(รีไรท์)

ชื่อตอน : ตอนที่2 พบหน้า(รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2558 10:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 พบหน้า(รีไรท์)
แบบอักษร

   อลาโน่ เซน เป็นคนที่ต้องเห็นสิ่งที่เขาลงทุน และอยากรู้ว่าสินค้าราคาคุยจริงหรือเปล่า ตามที่กรพูดคุยไว้ ว่า น้องสาวของเขา จะสามารถทำให้เซนหายจากอาการซึมเศร้า นอนหลับ และเป็นคู่นอน ได้อย่างดี  เพราะเซนก็เริ่มที่จะเบื่อกับสาวๆของเขาที่พยายามทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและไม่รู้จักพอในสิ่งที่ให้  หลังจากที่อกหักจากคนรักที่คบกันมาถึงห้าปี บางครั้งจะมีอาการซึมเศร้านั่นเป็นเพราะเขายังไม่ลืมนิชา  และที่แย่ไปกว่านั้นเขานอนไม่หลับ ต้องสะดุ้งตื่นทุกครั้งเพราะฝันร้าย กลายเป็นผู้ชายที่หันมาระบายความเจ็บปวดในอดีตด้วยเซ็กส์จนติด เพราะคิดว่า  ความรักไม่มีจริง ผู้หญิงสนุกเขาก็สนุก  หลังจากนิชาทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนอื่น  

   

                ภายในห้องทำงานผู้บริหาร  อลาโน่ เซน  

     ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ดุจนายแบบ  กำลังพูดคุยกับเลขา  มือหนาจับปากกาเซนต์เอกสาร เคลียร์งานจนหมด  และกำลังรอใครคนนึงมาพบ 

"คุณเลขา มีเอกสารให้ผมเซนต์เพิ่มอีกหรือเปล่า ส่วนประชุมบ่ายนี้ ถ้าไม่มีอะไรมาก ผมไม่เข้า ประชุม  เอ่อและคนที่ผมนัดมา  ถ้าเธอมา ให้เข้ามาเลย "  

"ค่ะ เอกสารหมดแล้วค่ะ และถ้าเธอมา  ดิฉันจะให้เธอเข้ามาพบคุณเซนเลย" เลขาสาววัยกลางคนบอกเจ้านายแล้วเดินกลับออกไปทำงานตามหน้าที่ของเธอตามเดิม

       คนตัวโตนั่งเก้าอี้นวมสีดำหมุนไปมา มองดูนาฬิกาทุกๆสิบห้านาที จนเวลานัดหมายล่วงเลยมาเกือบชั่วโมง  จากสมองที่ปลอดโปร่งกลายเป็นอารมณ์เสีย  เขาไม่ชอบการผิดนัด  ร่างสูงลุกขึ้นยืนคว้าหยิบกระเป๋าเอกสารพร้อมกับเสื้อสูทเพื่อจะออกจากห้อง   อยู่ๆก็ปรากฏหญิงสาววิ่งหน้าตาตื่น  ทรงผมยุ่งเหยิง  สวมแว่นหนาเตอะ เสื้อแขนยาว กางเกงวอร์มรองเท้าผ้าใบ ยืนอยู่ในห้องตรงหน้าเขา  สองขาชายหนุ่มก้าวกระเถิบถอยหนีอย่างรวดเร็ว คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน สีหน้าตกใจและสะพรึงกลัวกับหญิงสาวที่ได้พบเจอ  เด็กคนนี้วิ่งทะเล่อทะล่า เข้ามาได้ยังไง ชายหนุ่มเสียงเข้มตะโกนดังลั่นถามออกไปข้างนอก

"เฮ้ย!! คุณเลขา คุณเลขา อยู่ข้างนอกหรือเปล่า ใครให้เด็กเข้ามาในห้องทำงานผม ลูกใคร ลูกคุณหรือเปล่า คุณเลขา" 

       หญิงสาวได้ยินในสิ่งที่ชายผู้นี้กล่าวหาเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเธอ    ไอ้คนตัวใหญ่เบอเร่อ ทำให้เธอรู้สึกโกรธเคืองและโมโห  โถ่เอ้ย!!นั่นมันไม่ใช่เพราะเธอนายจงรู้เอาไว้  แต่เป็นเพราะเขาที่ดูสูงใหญ่เกินไป   บวกกับใบหน้าที่ไม่ค่อยยิ้มแย้ม แถมยังบึ้งตึง ถึงจะหล่อก็เถอะ    เธอคือไซด์ปกติ แต่ผู้ชายคนนี้เขาเกินมาตรฐานไป น้ำเสียงใสหวานแหววเอ่ยแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ

 

"สวัสดีค่ะ ฉัน อนัญญา เรียก ชมจันทร์ ก็ได้ค่ะ ที่ปรึกษาของคุณ  และขอโทษที่มาสาย พอดีรถมันติดมาก......นี่คุณจะไม่เชิญฉันนั่งเหรอค่ะ คือ วิ่งมาเหนื่อย ๆไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งเอง  ขอบคุณค่ะ" 

 

     เซนถึงกับผวา เนี้ยะนะ!! น้องสาวราคาคุยกับเงินสองล้านที่สูญไป กับคำพูดยกยอปอปั้นบอกว่าถ้าได้เจอตัวจริงแล้วจะไม่ผิดหวัง เขาอยากได้เงินคืนทันที  คิดผิดใช่มั้ยที่เชื่อคนอย่างกร  สอนให้เขารู้ว่า ต้องเห็นสินค้าก่อนราคาที่จะตกลง ไม่ใช่อยากได้ซะจนเกินไปโดยไม่เช้คอะไรเลย  

  "เอ่อ!! คุณแนะนำตัวมาหมดแล้ว คงไม่ต้องถามอะไรมากมาย คุณคงรู้หน้าที่ ที่ระบุไว้ในสัญญาเรียบร้อยแล้ว เช้าแปดโมงต้องมาที่นี่ ส่วนตอนเย็นผมไม่แน่ใจเวลาเลิกงานของคุณ พูดง่ายๆ อาการซึมเศร้าของผมมันไม่บอกเวลา คุณต้องสังเกตุการณ์เอาเอง พูดแค่นี้เข้าใจหรือเปล่า สรุปคุณคือเงาตามตัวของผม คุณแน่ใจนะว่าคุณอ่านตัวหนังสือในสัญญาครบทุกตัว "

 

"อ่อค่ะ แน่ใจค่ะ  ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ จากประสบณ์การโดยตรงที่ฉันเจอมาแบบคุณ รักษาไม่ยาก  ตำราที่ฉันอ่านอัดแน่นไปด้วยความรู้ที่ฉันจะนำออกมาช่วยเรื่องภาวะอกหักของคุณ แหมแต่หน้าตาคุณไม่หน้าอกหักเลยนะคะ  และนี่คุณกำลังจะออกไปไหนค่ะ เห็นรีบๆตอนฉันเดินเข้ามา เอ้ยวิ่งเข้ามา  " 

   คนตัวเล็กก็อ้าปากพูดตอบไปแบบนั้น  ทั้งที่จริงๆแล้วยังไม่ได้อ่านอะไร ได้แต่ฟังคำบอกเล่ามาจากพี่ชาย แล้วก็เซนต์ๆ ให้มันเรียบร้อย สำหรับเธออ่านได้นานหน่อยก็พวกหนังสือการ์ตูนกับหนังสือนิยาย นอกเหนือจากนั้นเห็นแล้วตาพร่าลาย คล้ายจะเป็นลม สมกับการเรียนที่ยอดแย่ 

"ผมกำลังจะไป ทานข้าวเย็นคุณมาสาย ผมหิว เลยต้องรีบ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ผมไปก่อน "

" เดี๋ยวคะ............"

 ในหัวสมองโสตประสาทซี้กขวาของความขี้เหนียวประหยัดมัธยัสถ์ เริ่มคำนวนถึงค่าอาหาร" +-%=?ถ้าไปกับเขาเราก็ไม่เสียตังค์เงิยยังอยู่ครบ  สบโอกาสอีกถ้าให้เขาไปส่งบ้าน ค่ารถก็ประหยัดไปได้อีก "   ถึงกับยิ้มปลื้มกับความชานฉลาดของตัวเอง

 

"ฉันควรจะไปกับคุณ ไปดึงคุณออกจากวังวน ให้ฉันไปด้วยนะคะ "  พูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แก้มปริ

 

      ชายหนุ่มสงสัย  " ยิ้มอะไรหนักหนา.. "  และเนี้ยะนะ คู่นอน รูปร่างเล็กบอบบางจะไหวกับเซ็กส์ที่ร้อนแรงมั้ย  ที่ปรึกษาตัดออกไปจากประเด็น  เซนเริ่มไม่แน่ใจ  "  เขาสลัดความคิดทิ้ง ยิ่งคิดยิ่งผิดหวัง   เขายอมให้เธอไปด้วย แต่ต้องช่วยถือกระเป๋าเอกสาร ดูจากตอนนี้เป็นคู่ควงคงไม่ได้หรือว่าที่ปรึกษาอะไรก็แล้วแต่ เป็นเด็กถือกระเป๋าไปก่อนเสียดายเงินลงทุนจริงๆ 

 

"อ่อ  งั้นคุณถือกระเป๋าเอกสาร และคราวหน้าช่วยแต่งตัวให้มันดูดีเรียบร้อยกว่านี้หน่อย"

 

"ได้ค่ะ ไปกันยังค่ะ ฉันหิวแล้ว " แทนที่เซนจะเป็นฝ่ายเดินนำหน้า กลับกลายเป็นหญิงสาวที่เดินเกาะแขนลากเขาไป 

 

                  ผับ เรสเทอร์รอง

       ส่วนใหญ่มีแต่ชาวต่างชาติมาที่นี่     เซนเลือกห้องวีไอพีสำหรับสองคน ห้องนี้จะไม่ค่อยมีพนักงานคนไหนขึ้นมานอกจากเสิร์ฟอาหารและรอลูกค้าเรียก เพื่อความเป็นส่วนตัว ชมจันทร์รีบเดินไปนั่งบนเก้าอี้หนานุ่ม อย่างรวดเร็ว 

ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมเข้มของคนตัวใหญ่  ที่สอดส่องดูพฤติกรรมที่จะมาเป็นคู่นอนและระบายความใคร่ให้กับเขา  เสียงเข้มพูดบอกหญิงสาว

"คุณจะไม่รอผมเชิญเลยเหรอ คุณควรมีระเบียบวินัยมากกว่านี้นะ "  น้ำเสียงห้าวของเขาทำให้ชมจันทร์ลุกขึ้นยืนทันที เหมือนกดรีโมท 

"ขอโทษค่ะ ฉันนั่งได้ยังค่ะ " ใบหน้าเรียวยังยิ้มร่าไม่สะทกสะท้าน

       เซนนั่งอกผายไหล่ผึ่งขาไขว่ห้าง    สังเกตุหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า ยิ่งเห็นอริยาบท    ท่าทาง  และพฤติกรรม  มันไม่ใช่ทุกอย่างตรงข้ามกับสิ่งที่กรบอก สวยน่ารัก เขาไม่เถียง แต่เรื่องสไตล์ การแต่งตัว รูปร่าง  หรือแม้แต่การพูดจา มันน่ายกเลิกสัญญาและเอาเงินคืนจับกรเข้าคุก แต่เมื่อมันเสียไปแล้วในจำนวนเงินไม่น้อย เขาต้องลอง ไม่ลอง ไม่รู้ ถ้ามัวแต่ดู ก็ไม่รู้ว่าข้างในอาจจะมีอะไรเด็ด โดยเฉพาะความบริสุทธิ์ของสาวแรกแย้ม  ชายหนุ่มบอกกล่าวสาวแก้มใส 

      "เชิญคุณสั่งอาหารตามสบาย "  

      ชมจันทร์รีบสั่งอาหารเพียงแค่จานเดียว ถึงเธอจะขี้เหนียว แต่ก็ไม่ได้เขี้ยวจนเกินไป  มีคุณธรรมไม่ได้ละโมบจนอยากได้ของคนอื่นจนเกินตัว เซนสั่งไวท์มาดื่ม ชมจันทร์กำลังปลื้มกับอาหารจานใหญ่ สายตาเห็นไวน์ที่เขากำลังดื่มเลยอยากดื่มบ้าง  เพื่อให้รู้รสชาติเก็บเกี่ยวประสบการณ์  เพราะมันแพงคงไม่มีปัญญาซื้อ 

"เอ่อ จะเป็นอะไรไหมค่ะ คือ  ถ้าฉันอยากดื่มไวน์ด้วย คงอร่อย ดูจากที่คุณดื่ม "

"อย่าดีกว่า ของมึนเมาถึงแม้จะรสชาติดีก็เถอะ" เสียงทุ้มตอบกลับ

 "ขี้งก  ฉันแค่อยากขอชิมลิ้มลอง    "

"ผมไม่ได้งก  ตามใจและอย่าหาว่าผมไม่เตือน" 

 

     เหมือนสวรรค์จะเป็นใจ หญิงสาวได้ดื่มไวน์ราคาแพง มันชั่งแสนอร่อยนุ่มละมุนลิ้นฝาดนิดๆสมคำร่ำลือ เธอดื่มรวดเดียวจนหมดหลายแก้ว  แล้วรู้สึกเริ่มมึนๆ อึนๆ อยู่ในลำคอเนียนขาว  จนเมาไม่รู้เรื่อง 

  เรียวขางามเสลาพยายามก้าวเดินเพื่อไปเข้าห้องน้ำ เดินหน้าไปห้าเก้า ถอยหลังมาเกือบสิบเก้า เซไปเซมา  พูดจาไม่ประติดประต่อ ส่อแววออกอาการ ใบหน้าสีชมพู ปากสีแดงเหมือนลูกเชอรี่  นัยน์ตาคมสีเข้มเพ่งมองร่างบางที่เดินโซซัดโซเซ เขาเบ้ปากเล็กน้อยและส่ายหน้าไปมา

        หญิงสาวก้าวขาเดินมาหาชายหนุ่ม   เธอค่อยๆย่อตัวนั่งลงกับพื้น คลืบคลานเหมือนนางแมวยั่วสวาท มือขาวเนียนคว้าไปที่หน้าขาแกร่ง  แสงไฟสีออกส้มส่องให้เห็นดวงตากลมโต  ที่จับจ้องมองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มหวานฉ่ำ ร่างหนาอ้ำอึ้ง งงกับการกระทำของชมจันทร์  และอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรกันแน่  แค่นี้เขาก็มึนจนพูดไม่ออก ริมฝีปากเล็กบอกชายหนุ่มน้ำเสียงหวาน    "คุณเซน คุณเซน  ฉันจะ ฉันจะ"

 ดวงตาคมเข้มมองพิฆาตใบหน้าหญิงสาว  ริมฝีปากสีน้ำตาลคละคลุ้งด้วยกลิ่นไวน์ เอ่ยถามเธอในสิ่งที่เธอกำลังจะพูด

"อะไร คุณจะทำไม ฉันจะอะไร" เซนเอ่ยถามทอดสายตาพิฆาตเพ่งมองด้วยความอยากรู้

"ฉันจะอ้วก แหวะ แหวะ " ใบหน้าหวานฟุ้บลงที่เป้ากางเกงของคนร่างใหญ่  ในขณะเดียวกันพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาเก็บจานเปล่า 

"เอ่อ ขอโทษนะคะ  ไม่คิดว่าจะไอ้นี่กันอยู่"   พนักงานเสริฟรีบเดินออกไปจากห้อง   เซนร้องตะโกนตามหลังเด็กเสิร์ฟ หวังให้ได้ยินในสิ่งที่เขาบอก

"ไม่ใช่นะ เธออ้วก " มือหนานุ่มประคองใบหน้าสวย ยกศรีษะหญิงสาวขึ้นมาจากเป้ากางเกง

"ชมจันทร์ คุณมาช่วยผมหรือผมช่วยคุณกันแน่ แหวะ "  ชายหนุ่มส่ายหน้า ใบหน้าสะอิดสะเอือนกับอ้วกเริ่มมีกลิ่น

เขารีบซ้อนใต้ร่างบาง อุ้มนางแมวไปที่รถ พร้อมกับสั่งคนขับ รีบกลับบ้านทันที ไป ออกไปพร้อมกับความอายที่เธอสร้างวีรกรรมให้กับเขา

ความคิดเห็น