ขอให้มีความสุขกับทุกตัวอักษรนะคะ :) #คำผิดก็เหมือนผีรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

ชื่อตอน : #25 อ้อนน่ารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2562 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#25 อ้อนน่ารัก
แบบอักษร

ในเมื่อเจ้าของห้องไม่อยู่แถมยังให้สิทธิ์บริการตัวเองตามสบาย อรนลินจัดการวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะรับแขกไม่ไกล เดินสำรวจครัวคนโสดทุกซอกทุกมุม

เริ่มตั้งแต่ไล่สายตาจากซ้ายไปขวา ขวามาซ้ายสุดท้ายก็หยุดที่ตู้เย็นหลังใหญ่ ราคาไม่ต้องพูดถึงหรูหราหมาไล่กัดกระโปรงขาด ขนาดว่าเขาอยู่คนเดียว แต่กลับมีเสบียงไว้เพียบยิ่งกว่าหลุมหลบภัยไม่ว่าจะเป็นน้ำแร่ ผลไม้อบแห้ง สารพัดช็อคโกแล็ต หรือแม้กระทั่งนม อื่นๆอีกมากมายสาธยายทั้งวันก็ยังไม่หมด

ระหว่างนั้นอรนลินกำลังยืนเลือกไอศกรีมก็มีเสียงหมูตกน้ำมาดึงความสนใจ

ไม่นานทุกอย่างก็ประจักษ์ เจ้าพ่อคุณหนุนหนังเปลือยกายท่อนบนว่ายน้ำด้วยบรรยากาศผ่อนคลายสบายอารมณ์เสียเหลือเกิน ทำคนมองอดที่จะคล้อยตามไม่ได้ แถมยังกลืนน้ำลายไปหลายอึก กว่าจะรู้ตัวปลาฉลามหน้าตาดีก็ว่ายมาเกาะขอบสระที่เธอยืนอยู่เสียแล้ว

“อ้อนครับ”

“คะคะ” คะได้ลนลานมากอ้อน ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่

พลพัชร์มองกระต่ายน้อยตื่นตูมแล้วก็นึกขำก่อนจะตบที่นั่งข้างสระว่ายน้ำส่งสัญญาณให้อรนลินนั่งลงใกล้ๆ

“คุณพกอย่าแกล้งนะคะ อ้อนไม่มีชุดเปลี่ยน” พูดออกไปแล้วอยากจะตบปากตัวเองซื่อไปไหนอ้อนไม่ต้องบอกทุกอย่างที่ใจกลัวก็ได้มั้ง ความแก่นเซี่ยวเฟี้ยวเงาะเวลาต่อปากกับพี่ชายหายไปไหนหมดนะ

“ไม่แกล้งครับ” (แค่อยากอยู่ใกล้)

ถึงแม้หน้าตาเธอออกจะงงๆแต่เชื่อเถอะว่าลึกในใจอยากลงไปในสระใกล้ๆกับพลพัชร์แล้ว

ร่างบางนั่งลงตามเสียงหัวใจเรียกร้อง อรนลินหย่อนขาเรียวทั้งสองลงไปในน้ำระหว่างที่สะโพกงามงอนยังแนบชิดติดกับขอบสระ โดยมีองครักษ์ยืนคร่อมร่างเธอไว้ไม่ให้ไปไหนได้ไกล

“ทำไมหนีมาว่ายน้ำล่ะคะ อ้อนนึกว่าคุณพกจะกินไอศกรีมด้วยกันซะอีก”

“ก็กินด้วยกันไงครับ” เรื่องทำให้เธองงพลพัชร์ช่างถนัดนัก อรนลินส่งสายตาแห่งคำถามสุดพลัง หลังจากที่เขาให้เธอบริการตัวเองแล้วยังมีหน้ามาว่ายน้ำแถมยังบอกว่าจะกินไอศกรีมด้วยกันอีก

“ให้อ้อนป้อน” พลพัชร์ไม่ปล่อยให้เด็กน้อยสงสัยนานกลัวว่าตัวเองจะแพ้สายตาน่าเอ็นดู ลงมือทำอะไรต่อมิอะไรไปเสียก่อน

“เดี๋ยวจุก”

“งั้นขอจูบหน่อย”

“คุณพก!”

“ครับ”

ทุกทีสิน่าเธอเรียกชื่อเขาผสมอารมณ์ทีไรได้คำตอบละมุนใจทุกที ‘ครับ’ คนของใจไม่ต้องลงทุนอะไรก็ชนะเลิศ


ไอศกรีมวนิลาถ้วยเล็กแบ่งกันกินสองคนหมดลงไปด้วยความรวดเร็ว พลพัชร์ยังลอยตัวริมสระคอยคนตัวเล็กไม่ไปไหน หลังจากที่ว่ายน้ำเพียงแค่สองรอบ เหมือนออกกำลังประกอบฉากที่จริงแล้วเปลือกกายโชว์สาวต่างหากคือหลักใหญ่ใจความ

“น้ำค่ะ” หลังจากเอาถ้วยไอศกรีมไปทิ้งอรนลินก็ถือแก้วน้ำมาให้เด็กชายพลพัชร์ เพราะเจ้าพ่อคุณออดอ้อนเธอไม่เว้นวรรคอย่างเช่นตอนนี้ที่แววตาละห้อยรอคอยน้ำเปล่าส่งถึงปาก

“อีกไหมคะ”

พลพัชร์ส่ายหน้ามองแม่คุณทูลหัวด้วยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าแนบแก้มสากกับขาอ่อนของอรนลินที่โผล่พ้นกระโปรงทำงานออกมา

“ไม่ว่ายแล้วนะคะเดี๋ยวจุก” อรนลินวางแก้วไว้ข้างกาย ก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจคนตัวใหญ่ที่กำลังซบใบหน้าหล่อเหลาเขย่าหัวใจบนตักเธอ

สำหรับพลพัชร์แล้วสัมผัสจากมือน้อยยังคงให้ความอบอุ่นเสมอไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอกอดเขา หรือลูบไล้แก้มสากด้วยความทะนุถนอมในตอนนี้

อรนลินมองคนของใจไม่มีเบื่อ บางทีเขาก็เงียบขรึมจนน่าตกใจเหมือนมีใครเย็บปากไว้อย่างนั้น ทั้งที่ความจริงพลพัชร์เป็นผู้ชายที่ดึงดูดมากไม่ว่าจะสัดส่วนใดของร่างกาย แต่เขาเลือกที่จะใช่ด้านน่ารักน่าเอ็นดูนั้นกับเธอ

"ทำไมชอบทำหน้านิ่ง คุณพกเป็นคนยิ้มไม่เก่งหรอคะ"

"ขึ้นอยู่กับว่าผมกำลังยิ้ม...ให้ใคร"

และตอนเผลอมักจะทำหื่นตลอด จากที่ใช้ใบหน้าแนบชิดชายหนุ่มเปลี่ยนมาเป็นจุมพิตที่ต้นขาอ่อนลึกเข้ามาเรื่อยๆ มือใหญ่ที่เคยกอดรัดต้นขามาบัดนี้ลูบไล้กอดก่ายเข้าใกล้สะโพกกลมกลึงขยับให้คนตัวเล็กเข้ามาชิดกันยิ่งขึ้น

"คะคุณพกจะทำอะไรคะ"

"ยิ้มให้อ้อนดู แล้วช่วยประเมินผมทีแบบไหนที่บอกว่ายิ้มเก่ง"

“อื้อออ~คุณพกอย่าซนสิคะ”

“ก็อ้อนอยากให้ผมยิ้ม”

มันคนละยิ้มไหมล่ะ!

“เห็นเงียบๆเจ้าเล่ห์เหมือนกันนะคะ” ไม่รู้ว่าเป็นคำด่ารึชมจากอรนลิน แต่ที่แน่ๆพลพัชร์กำลังหัวเราะให้เธอได้ยินและปัดป่ายลิ้นร้อนรุกคืบเข้ามาในกระโปรงทรงเอเข้ารูปจนรอยแยกตรงหน้าขาแทบปริแตก ทำเอาร่างบางหายใจขาดห้วงไปบางจังหวะ มือน้อยจากที่เคยลูบแก้มสากจำต้องเลื่อนมาจับยึดบ่าแกร่งของคนตัวใหญ่เอาไว้

“อื้อออ~คุณพก...”

“ครับ...”

สองร่างฉุดกระชากลากดึงอารมณ์สวาทกันอยู่พัก สุดท้ายพลพัชร์ก็เป็นฝ่ายชนะด้วยการรั้งร่างนุ่มจากขอบสระลงมาเปียกน้ำเหมือนเขาจนได้

“ว๊ายยย~งือออคุณพกไหนว่าไม่แกล้งไงคะ” ปากก็ว่าแต่วงแขนเรียวก็กอดคอพลพัชร์ไม่ห่าง ไม่ใช่เพราะอารมณ์พิศวาสขาดใจอะไรขนาดนั้น แต่จุดที่ลูกหมาอย่างเธอตกน้ำ ขาไม่ถึงยืนไม่ได้แล้วอย่างนี้เธอจะไปไหนรอด นอกจากยืนกอดกันกลมท่ามกลางแสงดาวและหมู่มวลแห่งน้ำโอบล้อมเขาและเธอไว้รอบกาย

“ก็อ้อนน่า...” วินาทีนี้ต่อให้พลพัชร์พูดว่าเธอน่ารักก็คงยากจะเชื่อ เพราะสายตากรุ้มกริ่มบ่งบอกความในใจหมดเปลือกโจ่งแจ้งไม่มีปิดบังเลยสักนิด

ก่อนที่คนตัวเล็กจะเขินอายจนหัวใจวายไปเสียก่อน พลพัชร์จึงรัดอ้อมกอดขยับใบหน้าหล่อเหลาชิดแก้มนวลอมชมพูกระซิบข้างใบหูพร้อมขบเม้มไปพร้อมกัน

“อ้อนน่ารัก ผมอยากรักอ้อน”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว