กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่18 เราจะแต่งงานกัน2

ชื่อตอน : ตอนที่18 เราจะแต่งงานกัน2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 294

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18 เราจะแต่งงานกัน2
แบบอักษร

​เราจะแต่งงานกัน


บทสรุปเรื่องการแต่งงานถูกรวดรัดโดยแก้วกันยาซึ่งเถียงกับบิดาอยู่พักใหญ่ แขก800คน ณ​ ห้องแกรนด์ โรงแรมโอเชี่ยน 

พิธีหมั้นถูกจัดขึ้นเป็นการภายในที่บ้านของหญิงสาวเมื่ออาทิตย์ก่อน ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบง่ายอบอุ่นตามที่เธอกับอนภัทรตั้งใจแต่สุดท้ายบิดาเธอก็ดันเชิญนักข่าวท้องถิ่นให้มาทำข่าวจนได้ แม้แก้วกันยาจะโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

งานฉลองจะจัดขึ้นปลายเดือนนี้ตอนนี้อนภัทรจึงเข้านอกออกในไปมาหาสู่เธอแทบทุกวันและคุ้นเคยกับทุกคนในบ้านอย่างดีรวมถึง...

นิลลินี...

"โอ๊ย!"

"ขอโทษครับ" อนภัทรยิ้มบางๆพลางช่วยประคองหญิงสาวที่ดูจะห่างจากเขาไม่มากนัก

นิลลินีโกรธหัวเหวี่ยงเมื่อถูกใครที่ไหนก็ไม่รู้มาเดินชนแต่เมื่อเห็นว่าคนที่ไม่ดูตาม้าตาเรือนั้นคือว่าที่ลูกเขยสุดแซ่บความเกรี้ยวกราดก็เปลี่ยนเป็นความอ่อนแอขึ้นมาในทันที ภาพงานหมั้นที่เธอเห็นเขาอยู่ไกลๆต่างจากวันนี้ลิบลับ

"โอ๊ย...เจ็บเท้าค่ะ" นิลลินีโถมตัวใส่อนภัทรพลางแสดงสีหน้าเจ็บปวด

"ขอโทษนะครับเดินไหวรึเปล่า...ไปนั่งตรงนั้นก่อนนะครับ" อนภัทรห่วงใย

"พอได้ค่ะ" นิลลินียิ้มบางๆ

อนภัทรก็ประคองหญิงสาวมานั่งยังโซฟาที่อยู่ใกล้ที่สุด

"เดี๋ยวผมไปขอยาจากแม่บ้านก่อนนะครับคุณ...?...."

"ลินีค่ะ...นิลลินี"

"ครับ...คุณลินีรอสักครู่นะครับ"

"ค่ะ" นิลลินีมองอนภัทรจนลับตา "ผัวนังแก้วนี่หล่อเป็นบ้าตัวก็หอม..." นิลลินียิ้มกับตัวเอง

ไม่นานนักอนภัทรก็เดินกลับมาพร้อมกับแม่บ้าน

"ตายจริงคุณลินีเป็นอะไรมากรึเปล่าคะเนี่ย" แม่บ้านแสดงท่าทีห่วงใย

"ไม่เป็นไร...ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ" นิลลินีบอกปัดพลางจ้องหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ 

เมื่อเห็นท่าทางที่เหวี่ยงวีนของเจ้านายแม่บ้านวัยใกล้ฝั่งก็จำต้องเดินออกมาเงียบๆ

อนภัทรลอบมองกิริยาที่หญิงสาวแสดงต่อผู้ใต้ปกครองในบ้านอย่างดูแคลน

นี่น่ะหรือ...

นิลลินี...แม่เลี้ยงวัยสาวของว่าที่ภรรยาเขา ดูจากกิริยาท่าทางเขาก็รู้ว่าเธอมีฤทธิ์มีเดชไม่เบา สายตาแพรวพราวที่พยายามหว่านมาให้เขาอย่างไม่ปิดบังนี้ทำเอาขนลุก

อนภัทรลงมือนวดเท้าให้กับหญิงสาวอย่างใจเย็นขณะที่หญิงสาวก็ยังจับจ้องมาที่เขาไม่วางตา อนภัทรก็ต้องจำตีหน้าซื่อแสดงเป็นสุภาพบุรุษมาดดีอย่างที่ควรจะเป็น เขารู้ดีว่านิลลินีจะมีประโยชน์กับเขาในสักวัน

"คุณอนภัทรนี่น่ารักจังนะคะ" เธอยิ้มมองอนภัทรที่บีบนวดเท้าอย่างเบามือ

"ครับ?"

"เอ่อ...ลินีหมายถึงนิสัยน่ะคะ อุตส่าห์ห่วงใยแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างลินี"

"คุณลินีพูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ?"

"หึๆ...นี่ยัยแก้วไม่พูดอะไรถึงลินีบ้างเหรอคะ"

อนภัทรส่ายหน้า

"เธอคงเกลียดลินีน่ะค่ะ...จะว่าไปใครๆในบ้านก็เกลียดลินีกันทั้งนั้นเหมือนเป็นกาฝากเป็นส่วนเกินของบ้านนี้เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย"

"ถ้าคิดแบบนั้นเธอก็ควรอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวนะคุณนิลลินี" แก้วกันยาพูดทำลายบรรยากาศอันหอมหวานของแม่เลี้ยง

หญิงสาวปรายตามองอนภัทรที่กำลังนั่งคุกเข่าบีบนวดเท้าของนิลลินีอยู่ ความรู้สึกขุ่นมัวก่อตัวขึ้นอยู่ในใจอย่างไม่อาจซ่อนแร้นหญิงสาวให้เหตุผลกับตัวเองว่าเธอแค่หมันไส้มารยาของแม่เลี้ยงตัวเองเท่านั้น

"เป็นอะไรคะ?" แก้วกันยามองเท้านิลลินี

"คุณลินีล้มเท้าแพลงน่ะ" อนภัทรอธิบายและยังคงนวดเท้าให้นิลลินีต่อ

นิลลินีมองแก้วกันยาที่ชักสีหน้าแสดงอาการหึงหวงเธอกับอนภัทรอย่างชัดเจนแต่ดูเหมือนอนภัทรจะดูไม่ออก เธอรู้สึกสะใจอย่างมากเป็นครั้งแรกที่สามารถวางตัวอยู่เหนือลูกเลี้ยงจอมยโสได้

"โอ๊ย!..." นิลลินีแกล้งร้อง

"ขอโทษครับเจ็บมากรึเปล่า"

"นิดหน่อยค่ะ...ลินีว่าพอแค่นี้ดีกว่าค่ะลินีดีขึ้นแล้ว"

"แต่ผมว่าคุณลินียังเจ็บอยู่นะครับ" อนภัทรเป็นห่วง

นิลลินียิ้มบางๆให้อนภัทรอย่างอ่อนหวานก่อนจะหันไปสบตากับแก้วกันยาและยิ้มให้อย่างผู้มีชัย

อนภัทรเห็นการฟาดฟันกันทางสายตาของหญิงสาวทั้งสองคนอย่างชัดเจนแต่ก็แสร้งทำไม่รู้และโหมไฟเข้าไปในกองเพลิงของคนทั้งคู่อย่างจงใจ ยิ่งเขาห่วงใยนิลลินีมากเท่าไหร่แก้วกันยาก็พูดจาจิกกัดนิลลินีมากเท่านั้น

"คุณรอก่อนนะ...ผมขอพาคุณลินีไปส่งที่ห้องก่อน" อนภัทรหันมาบอกแก้วกันยา

"ห๊ะ!" แก้วกันยาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ไม่ต้องหรอกค่ะคุณภัทรเดี๋ยวหนูแก้วเขาจะโกรธลินี" นิลลินีแสร้งเป็นคนดีเรียกคะแนนสงสาร

"ไม่หรอกครับ..." อนภัทรยิ้มมองแก้วกันยาที่ยิ้มกลับมาแบบฝืนๆ "ค่อยๆลุกนะครับเดินไหวรึเปล่า" อนภัทรประคองนิลลินีให้ลุกขึ้น

"ค่ะ..."นิลลินีโถมตัวใส่อนภัทรเหมือนเคยเธอกอดแขนเขาแน่นท่าทางเหมือนจะออดอ้อนเสียมากกว่า "เจ็บนิดๆค่ะ" เธอแสร้งอ่อนแอใส่อนภัทรและมองแก้วกันยาอยู่ตลอดเวลาว่าจะทำหน้าแบบไหน

"ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้นโทรหาผมนะครับ...ผมจะพาคุณลินีไปหาหมอเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะลินีเกรงใจ" นิลลินียิ้มเยาะใส่แก้วกันยาก่อนที่จะเดินกอดอนภัทรผ่านหน้าแก้วกันยาไป

"ผมทำคุณลินีเจ็บยังไงขอให้ผมได้รับผิดชอบให้ถึงที่สุดนะครับ"

"ค่ะ"นิลลินียิ้ม

ชายหนุ่มมาส่งเธอที่ห้องนอนพร้อมกับทิ้งเบอร์ติดต่อเอาไว้ให้ หญิงสาวมองกระดาษแผ่นเล็กที่อนภัทรทิ้งไว้ให้อย่างพอใจวาดฝันไปไกลถึงอนาคตอันหอมหวานระหว่างเธอกับว่าที่ลูกเขย


ห้องแกรนด์ โรงแรมโอเชียน

คู่บ่าวสาวแก้วกันยาและอนภัทรยืนอยู่บนเวทีท่ามกลางบรรยากาศที่สนุกสนาน เจ้าสาวกำลังจะโยนช่อดอกไม้บรรดาสาวๆต่างก็มุ่งหวังกันเต็มที

ในอีกมุมสุธีซึ่งตอนนี้พยายามตีตนเป็นคนในครอบครัวของสส.ก้องเกียรติกำลังนั่งพูดคุยสานสัมพันธ์กับท่านสส.โดยไม่คำนึงว่าอีกฝ่ายจะอึดอัดหรือไม่ สุธีพยายามเชื้อเชิญนักลงทุนที่เป็นพรรคพวกกันเข้ามาทำความรู้จักกับก้องเกียรติและขอถ่ายรูปเป็นที่ระลึกแต่ก็ถูกผู้ติดตามของก้องเกียรติห้ามทุกครั้งจนหงุดหงิด สุธีพยายามพูดขอถ่ายรูปซ้ำๆแต่สส.ก้องเกียรติก็เอาแต่ยิ้มและปล่อยให้ลูกน้องทำให้ที่เป็นกันชนตามเดิม เขาจึงให้ลูกน้องไปตามช่างภาพในงานมาถ่ายรูปให้แต่พอตั้งท่าจะถ่ายก็ถูกเรียกให้กลับไปเก็บภาพบ่าวสาวตามเดิมจนสุธีหงุดหงิด

"งานแต่งลูกสาวทั้งคนไม่คิดจะยินดีกับลูกบ้างรึไงครับท่านสส.ก้องเกียรติอยากจะมีเวลาส่วนตัวร่วมยินดีกับลูกชายท่าน" ผู้เลขาของสส.ก้องเกียรติพูดออกไปอย่างไม่ไว้หน้าหลังทนดูเฉยๆมาพักใหญ่

สุธีชักสีหน้าแล้วก็ขอตัวลุกออกจากโต๊ะไปพร้อมกับเพื่อนรู้สึกเหมือนโดนหยามจากเด็กเมื่อวานซืน

"ธาดา!" ก้องเกียรติปรามเลขาส่วนตัว

"ขอโทษครับท่าน" ธาดายกมือไหว้เจ้านายอย่างนอบน้อม "แต่มันเหลืออดครับเกิดมาพึ่งเคยเจอคนละโมภแบบนี้"

"ยังมีอะไรให้นายต้องอดทนกับครอบครัวนี้อีกมาก"ก้องเกียรติยิ้ม

"ครับ" ธาดารับคำ

สุธีกลับมาถึงบ้านก่อนที่งานแต่งจะเลิกด้วยซ้ำหลังจากโดนเลขาสส.ก้องเกียรติตอกหน้าหงายอย่างสิ้นท่าสุธีก็กลับบ้านมาอย่างหงุดหงิดใจ

"เป็นอะไรคะ?" นิลลินีเอ่ยทักสามี

"คุณกลับมาเมื่อไหร่"

"นานแล้วค่ะลินีมันไม่ใช่ที่ของลินี...แล้วนี่...เมียแก่สุดโปรดสุดรักล่ะคะเอาไปทิ้งไว้ไหน"

"อย่าทำให้หงุดหงิดเพิ่มนะลินี"

"ขอโทษค่ะ..." ลินีเดินเข้ามากอดสุธี "อยู่กันสองคนแบบนี้ก็ดีนะคะ...นานแล้วนะที่เราไม่มีเวลาได้อยู้ด้วยกันเลย"

"ยัยเกรซล่ะ"

"ลินีให้นอนห้องพี่เลี้ยงค่ะ"

สุธีโอบเมียเด็กไว้แน่นสายตามองสบตาสายคมที่มองมายังเขาอย่างยั่วยวน สองผัวเมียประคองกอดกันไปยังห้องนอนของนิลลินี




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว