ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 14 : พี่คิดว่ามัน...น่ารักดี (NC)

ชื่อตอน : Chapter 14 : พี่คิดว่ามัน...น่ารักดี (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 83.2k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2558 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 14 : พี่คิดว่ามัน...น่ารักดี (NC)
แบบอักษร

 

 

Chapter 14 :  พี่คิดว่ามัน...น่ารักดี

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1154774832-member.jpg

 

 

 

 

 วามินทร์ :

 

“ไอ้บ้า!!! นี่มันห้องทำงานนะ...ปล่อยฉัน!!!”

“ก็ดีนะ...ห้องทำงานฉันก็กว้าง เก็บเสียงได้ด้วย...เป็นส่วนตัวดี ไม่ต้องกลัวใครจะมารบกวน”

“นี่มันเวลางานนะ...ไปทำงานซิ!!!”

“มันไม่ใช่เวรฉัน...วันนี้ไม่มีตรวจ”

“ก็…เอกสารบ้าบา อะไรก็...ทำๆไปซิ”

“ไม่อ่ะ...ก็เธอน่าทำกว่า”

“ปล่อยนะ!!! ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คุณพัชรเข้ามา”

“ให้เขาเข้ามาดูฉากรักของเราน่ะเหรอ? ไม่ดีมั้ง”

“วามินทร์!!!”

“อะไร?…ถอดรองเท้าให้นะ”  ผมคุกเข่าลงแล้วก้มหน้าก้มตา ถอดรองเท้าส้นแก้วให้คนตัวเล็กที่แสนจะดื้อรั้น

“นายทำแบบนี้ทำไม? คิดจะตบหัวแล้วลูบหลังใช่มั๊ย?”

“ถ้าเธอไม่โง่จนเกินไป...น่าจะรู้นะ...ว่าที่ฉันทำไปทั้งหมด เพื่ออะไร?”  ผมพูดอย่างใจเย็น พลางถอดสูทสีเข้มออกจากกาย

“…ฉันไม่ได้โง่...แต่ฉันแค่ไม่เข้าใจ ทีแรกนายผลักไสฉัน ด่าทอฉันสารพัด แล้วจู่ๆ นายก็มาทำแบบนี้...รู้มั๊ยว่าฉันงง?”

“ทีแรกฉันเองก็งง...ช่วยบอกฉันทีได้มั๊ย เธอรู้สึกยังไงกับฉัน?”

“…ความรู้สึกของฉัน...นายเคยสนใจมันด้วยเหรอ ทำไมวันนี้ถึงอยากรู้ล่ะ?”

“อย่าโยกโย้น่าลมหนาว...แค่ตอบมา”

“ฉันไม่ได้โยกโย้...แต่นายจะให้ฉันพูดอะไร?...ไม่ซิ...ฉันพูดไป แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ก็ในเมื่อ...”

“พอเถอะ...เธอไม่ต้องบอกว่ารักฉันก็ได้...แต่ช่วยพูดอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกดีได้มั๊ย?...ช่วยบอกกับฉันหน่อย อย่างน้อย...ให้ฉันรู้ไว้ว่าฉันไม่ได้คิดไปเองคนเดียว”

“………”

“จะไม่พูด?”

“จำได้มั๊ยวามินทร์? ที่นายเคยพูดไว้ว่า ไม่ว่ายังไง...หรือต่อให้นายตาย...นายก็ไม่มีวัน...ยุ่งเกี่ยวกับฉัน...แล้วยิ่งรักฉัน...ต่อให้โลกแตกมันคงเป็นไปไม่ได้...ฉันจำได้ทุกถ้อยคำ จำจนขึ้นใจ”

“เรื่องมันก็แล้วมาแล้ว...เธอจะเก็บมาคิด มาน้อยใจอะไรอีก?”

“น้อยใจ? เฮอะ...ฉันเพียงแต่คิดว่า...สิ่งที่นายทำกับฉัน...มันร้ายเกินไปที่ฉันจะให้อภัยนายง่ายๆ...นับตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกัน ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้ว...ว่าจะทำให้ผู้ชายที่ชื่อวามินทร์...สำนึกในสิ่งที่เขาทำกับฉัน!!!”

“เฮอะ!!! ทำอย่างกับว่าเธอดีนักนี่...มันก็ไม่ต่างกันหรอกวะ”

“…ฉันสำนึกผิดเสมอ...และฉันก็เฝ้าโทษตัวเองมาโดยตลอด...เพราะความโง่ ไม่รู้จักคิดของฉัน...ถึงต้องมาเจอ...”

“พอที!!!…ฉันไม่อยากฟัง...เรามาดูกันดีกว่า...ว่าใครกันแน่ ที่ปากไม่ตรงกับใจ?!”  ผมสลัดเสื้อเชิ้ตทิ้ง แล้วบังคับร่างเล็กให้ยืนชิดกับโต๊ะทำงาน

“นายมันก็ดีแต่ใช้วิธีสกปรก...สมองฉลาดๆของนาย...มันก็คิดได้แต่เรื่องสกปรก”

“ก็พอกับเธอนะ...สมองโง่ๆของเธอ...ก็ไม่ต่างจากฉันสักเท่าไหร่”

“คนโกหก...นายรับปากกับม๊าฉัน ว่าจะ...”

“ใช่!…ฉันไม่ลืม...แต่เธอก็อย่าลืมซิ ม๊าบอกว่าถ้าเธอดื้อ ให้ฉันลงโทษได้” พูดจบผมก็คุกเข่าลงกับพื้น แล้วรูดซับในตัวบางลงมากองที่ข้อเท้าเล็ก แต่จะสลัดมันทิ้งก็ไม่ได้ เพราะคนตัวเล็กที่ยืนหันหน้าเข้าหน้าโต๊ะไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย

“จะยอมให้ถอดดีๆ หรือจะให้ฉันกระชาก?...จะกลับบ้านโดยที่ไม่ใส่มันกลับไปด้วยใช่มั๊ย?”  ผมเงยหน้าขึ้นถามเธออย่างหงุดหงิด...ท้ายที่สุดคนตัวเล็กก็ต้องยอมยกขาขึ้น เพื่อให้ผมถอดซับในออกอย่างง่ายได้

“นายมันก็ดีแต่เอาเปรียบฉันด้วยวิธีบ้าๆแบบนี้...ฉันจะเกลียดนาย...เพราะนายเป็นแบบนี้นี่แหละ”

“ก็เดี๋ยวมาดูกัน...ว่าจะเกลียดคนนี้ได้รึเปล่า?”  ผมแสระยิ้ม แล้วเกี่ยวกระหวัดขาเรียวเล็กขึ้นมาพาดบ่าไว้ข้างนึง คนตัวเล็กที่สูญเสียการทรงตัวก็รีบยึดจับโต๊ะทำงานไว้เป็นที่พึ่งพิง

“ฉันเกลียด...หยุด...หยุดนะ”  ทันทีที่ผมมุดหัวเข้าใต้ประโปรงสั้นๆของเธอ เพียงแค่ปลายจมูกเฉียดกลีบดอกไม้สีหวานก็ทำให้คนตัวเล็กถึงกับเสียงขาดห้วง

“ฮึๆๆ”  ผมแกล้งหายใจออกแรงๆให้ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดกลีบเนื้อสาว

“วามินทร์...อย่าทำกับฉันแบบนี้...อย่าบังคับฉันแบบนี้”

“……” ผมไม่ได้โต้ตอบกับเธออีก เพราะสิ่งที่น่าสนใจกว่ามันอยู่ตรงหน้า อยู่แค่ปลายจมูกและปลายลิ้นเท่านั้น แค่เพียงตวัดปลายลิ้นอุ่นจัด สาดซัดมันเข้าใส่กลีบเนื้อหวานๆ ก็ยิ่งกระหายใคร่ขึ้นไปอีก 

“อื๊อส์…ไม่…ออกไป”  ยังจะปากเก่งอยู่อีก

“…….”  ผมเกร็งลิ้นแล้วสอดเข้าไปในโพรงหวานๆ หลังจากที่ดูดกินกลีบกายสาวภายนอกจนพอใจแล้ว

“อ๊ะส์...ไม่...อ่ะส์...อ๊าส์”  ยิ่งรัวลิ้นใส่เท่าไหร่ ขาเรียวเล็กทั้งสองข้างก็สั่นระริก ถ้าผมไม่พยุงไว้ เธอคงล้มไม่เป็นท่า

“……..”

“วามินทร์...อ๊าส์ๆ ฉันจะยืนไม่ไหว อื๊อส์ อ๊าส์”  นั่นไง...คิดไว้ไม่มีผิด  สุดท้ายผมก็ต้องละลิ้นออกจากเกสรหวานๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ฉันยังกินไม่อิ่ม...เธอก็มีปัญหาอีกแล้วนะ”

“คนอย่างนาย...มัน...มัน...”

“มันส์ที่สุดน่ะซิ”

“บ้า!!!  น่าเกลียด!!!”

“ที่อารมณ์เสียนี่เพราะค้างใช่มั๊ย?...งั้นก็รีบไปนอนที่โซฟา จะได้รัวๆให้เสร็จ”

“ฮึ่ย!!! ไอ้คนทุเรศ...ฉันจะไม่ทำตามที่นายสั่ง”

“ไหวเหรอ? หน้าแดง เหงื่อซึมขนาดนี้...ยังจะปากแข็ง ไปนอน!!!”  

“ไม่นอน!!!”

“งั้นก็นั่ง”  ผมฉุดกระชากร่างเล็กให้มานั่งด้วยกันบนโซฟา แต่เธอก็ดิ้นรนจะลงจากตักผมให้ได้

“นายอย่าคิดว่าจะใช้วิธีสกปรกกับฉันได้นะ”

“ได้ไม่ได้...ก็ไม่เห็นว่าเธอจะรอดจากฉันสักที”  ผมพูดพลางปลดเข็มขัด และกางเกงไปด้วย ต้องทำทุกอย่างด้วยความลำบาก เพราะต้องคอยกักขังร่างบอบบางไว้ให้อ้อมแขนตลอดเวลา

“เรื่องนี้ฉันอาจจะแพ้นาย...แต่เรื่องอื่นๆน่ะ...”

“ก็แพ้เหมือนกัน”  เมื่อถอดกางเกงเรียบร้อย ก็ได้เวลาจัดการขั้นเด็ดขาดกับยัยเมียตัวยุ่งสักที 

“อื๊อส์…ไม่…ไม่ทำแบบนี้”  ผมทรมาณกลีบกายสาวด้วยลำกายร้อนระอุ  คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักผมถึงกับดิ้นพล่าน เอนหลังพิงแผ่นอกแน่นๆแล้วเงยหน้าขึ้นซี๊ดปากอย่างเซ็กซี่ขยี้ใจ

“พูด…ไม่พูด? ฮึๆๆ”  ผมสอดแขนเข้าไปใต้ขาเรียวเล็กทั้งสองข้าง เพื่อจะควบคุมให้กลีบนุ่มๆเสียดสีกับลำกายได้อย่างพอดิบพอดี

“อ๊ะส์...อื๊อส์ วามินทร์...อ๊าส์ นายมันร้ายกาจ”

“ร้ายกาจ? แบบไหนเหรอที่เรียกว่าร้ายกาจ...แบบนี้รึเปล่า?”  ผมเอื้อมมือไปบดคลึงกลีบอวบอิ่มทั้งสองข้าง ส่วนท่อนกายอวบหนาก็ป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆปากทางสวาท

“อ๊างส์…ซี๊ดส์…ไม่ไหวแล้ว...อ๊าส์ อย่าแกล้งฉันเลย”

“ก็พูดซิ...พูดความรู้สึกในใจของเธอออกมาให้หมด...แล้วฉันจะให้สิ่งที่เธอต้องการ”

“อื๊อส์…พูด อ่าส์ ไม่รู้เรื่องหรอก อ๊าสส์…วามินทร์ ได้โปรด”

“สั้นๆ ได้ใจความ”

“ฉัน…ซี๊ดส์ เสียว ฮึก…วามินทร์ อย่าแกล้ง”

“นี่เหรอความในใจของเธอน่ะ? ฮึๆๆ”  ก็เธอมันน่าแกล้งนี่นะ ขนาดนี้แล้วยังจะปากแข็งอยู่อีก มันต้องโดนยิ่งกว่านี้ใช่มั๊ย?!

“อ๊าสส์!!! อูย…ขยับหน่อย”  ทันทีที่ผมสอดท่อนกายร้อนระอุ เข้าร่องรักแสนหวาน ช่องทางคับๆนี้ก็ตอดรัดตัวตนของผมซะถี่ยิบ มันกระตุกรุนแรง จนตัวตนแข็งแกร่งของผมเองยังกระตุกตามไปด้วย

“พูดมา”

“อ๊ะส์...ไม่นะ  อื๊อส์ วามินทร์ ไม่…อย่าเอาออกนะ ไม่!!!”  ผมยกสะโพกมนขึ้นให้ลำกายใหญ่โตโผล่พ้นออกจากโพรงหวานๆ

“บอกมา”  ผมพูดชิดซอกคอหอมกรุ่น แล้วสะกิดเกากลีบบอบบางอีกครั้ง...ถ้าไม่ยอมพูด ก็ต้องโดนแบบนี้แหละ

“ฉัน…ฮื้อ…อ๊าส์ ฉันรักนาย...ได้โปรด ช่วยฉันด้วย”

“ที่เธอยอมพูดแบบนี้ เพราะต้องการแค่เซ็กส์ใช่มั๊ย?”

“ไม่ใช่…เปล่านะ...ฮึก ฉัน…รักนายจริงๆ...อ๊ะส์ ฉันพูดแล้ว...นายอย่าแกล้งฉัน...อีกเลยนะ”

“รักฉัน...จริงๆน่ะเหรอ?”

“ช่ะ…ใช่…ฉันรักนาย...รักวามินทร์ที่สุด อ่าส์...คนนี้...รักคนนี้ที่สุด”

“ทำไมเธอถึงรักฉันล่ะ?  ก็ในเมื่อ...”

“อย่าเพิ่งถามตอนนี้ได้มั๊ย?! ช่วยฉันก่อน...อย่าแกล้งฉัน”

“ฉันไม่ได้แกล้งนะ...ก็แค่สงสัย...อยากรู้มากๆว่าเธอ...”

“อื๊อส์…ได้โปรดเถอะวามินทร์ ถะ…ถ้าเสร็จจากเรื่องนี้...ฉันจะตอบนายทุกเรื่อง”

“จริงเหรอ?...แน่นะ?”

“แน่…แต่ตอนนี้...นายหยุดแกล้งฉันสักที”

“อืม…แต่หลังจากนี้แล้วต้องพูดให้หมดเปลือกเลยนะ”

“ค่ะ…หนาวจะบอกทุกเรื่อง...อ๊าส์ อื๊อส์!!!”  ผมให้รางวัลความน่ารักของเธอด้วยการสอดเสยลำกายเข้าช่องทางรักจนสุดทาง ตามมาด้วยการขยับสะโพกสวนขึ้นเป็นจังหวะให้รับกับสะโพกเล็กที่เด้งขึ้นเด้งลงอย่างหนักหน่วง

“อืม…หนาวลองทำเองได้มั๊ยครับ?”

“อ๊ะส์...อ๊า อ๊า ทำไมมันลึก ฮึก อ๊าสส์”  เมื่อคนตัวเล็กเริ่มจะโยกขยับได้บ้างแล้ว ผมก็ละมือจากสะโพกมนมาหาทรวงอกอวบเต่ง บีบขยำก้อนเนื้อนุ่มเด้งอย่างเต็มไม้เต็มมือ

“อ่าห์...ครางได้นะคนดี....ดังๆกว่านี้ก็ได้ ไม่มีใครได้ยินหรอกครับ”

“อื๊อส์…ถะ…ถ้าเกิดมีลูกอยู่ในนี้แล้ว มันจะเป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

“ฮึๆๆ…พี่รู้น่า...อืมห์ อย่ากังวลไปเลยครับ”

“พี่?”

“อึก…พี่มิล...หนาวเรียกพี่มิลซิครับ”  

“อ่ะส์…ระวัง…อ๊าส์ ระวังลูกด้วย”  ปากเธอก็บอกให้ผมระวังๆ แต่ดูตัวเธอซิ กระแทกลงมาไม่ยั้งเลย

“…….”  ผมจับเอวคอดกิ่วแล้วบังคับให้คนตัวเล็กหันมาเผชิญหน้ากันโดยที่เราทั้งสองก็ยังไม่ได้แยกจากกัน

“ฮื้อ!!! อย่าแกล้ง”

“เรียกพี่มิล...ให้ชื่นใจหน่อยซิครับ”

“พี่มิล!!!”

“หวานๆ”

“…พี่…พี่มิล...พี่มิลขา อย่าแกล้งหนาวอีกเลยนะ”

“ฮึๆๆ”  ผมจูบแก้มนุ่มเมื่อพึงพอใจกับเสียงหวานๆของคนตัวเล็ก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง คนตัวเล็กที่ติดเหง็กอยู่กับตัวผมรีบยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของผมไว้ทันที

“อ๊า….จะ อ่าส์ จะทำอะไร?”  ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่ออกเดินทั้งๆที่ยังโอบอุ้มแม่เมียตัวยุ่งอยู่ด้วย

“อย่าเดิน!!! อ๊าส์…เสียว…อะ อย่า”  กว่าผมจะเดินมาชิดผนังห้องคนตัวเล็กก็ครางไม่หยุด เพราะเวลาที่ก้าวขาแกนกายทั้งสองร่างก็เสียดสีกันอย่างเสียดเสียว

“วันนี้น่ารัก...จะให้รางวัล”  เมื่อแผ่นหลังบอบบางชิดติดผนังห้องแล้ว ผมก็สอบสะโพกใส่อย่างไม่รีรออีกต่อไป เพราะผมเองก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว ยิ่งทรมาณเธอ ก็เป็นผมเองที่ทรมาณไม่ต่างกัน

“อื๊อส์…อ๊าส์ๆๆ พี่มิล มันลึกอีกแล้ว อ่าส์ หนาวไม่ไหว”

“ซี๊ดส์…ยืนไม่ไหว...พี่ก็อุ้มแล้วไงคนดี...จะเอายังไงอีก?”

“อู๊ยส์…เสียวค่ะ...อึก...อ๊ะส์ อ๊าส์”  ไม่ครางลั่นก็ให้มันรู้ไปซิวะ ทั้งอัดกระแทกส่วนล่าง ทั้งบดเบียดแผ่นอกแน่นๆให้มันเสียดสีไปกับอกเต่งตึง เธอจะทนไหวก็ให้มันรู้ไปซิ

“ใกล้รึยังครับ?...อ่าห์ ใกล้รึยังคนดี?”  ผมกระซิบถามข้างหูคนตัวเล็ก เมื่อรับรู้ได้ว่าร่องรักคับแน่นมันตอดรัดลำกายของผมซะถี่ยิบและทวีคูณความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เล่นเอาผมเสียววาบไปตลอดลำ

“อื๊อส์…มันไม่ไหว อ๊าส์ๆๆ”

“ปลดปล่อยมันซิครับคนดีของพี่”

“อ๊าส์ๆๆ อ๊างส์ อ๊าสส์!!!” คนตัวเล็กครางระงม แล้วไม่นานเธอก็ถึงจุดแตกดับไปพร้อมๆกันกับผม พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยผมก็พาเธอกลับมานั่งที่โซฟาตามเดิม

“อะ…ออกไปก่อนได้มั๊ย? ปล่อยฉันเถอะนะ”

“เมื่อกี้ยังเรียกแทนตัวเองว่า หนาวอย่างนั้น หนาวอย่างนี้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้อีกแล้วล่ะ?”  

“เอ่อ…ปล่อยฉันก่อนเถอะนะ...มัน เอ่อ มันอึดอัดแล้วก็...”

“ถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่อง...ก็นั่งแฉะอยู่อย่างนี้นี่แหละ”

“นาย!!!…บ้า!!!”

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง...ไหนจะบอกอะไรฉัน? พูดมาซิ”

“ก็…นายอยากรู้อะไรก็ถามมาซิ...ฮึ่ย!!! แต่ปล่อยก่อนไม่ได้รึไง?!”

“ไม่ได้...เพราะถ้าเกิดเธอพูดไม่เข้าหู ฉันจะได้อึ๊บเธออีกรอบ”

“ไอ้บ้า!!! ไอ้ฉลาดแกมโกง”

“ฮึๆๆ…เพิ่งรู้เหรอ?”

“นายก็เป็นซะแบบนี้น่ะ”

“เมื่อไหร่จะเรียกพี่แบบเมื่อกี้...เมื่อไหร่จะยอมเรียก...บอกซิว่าต้องทำยังไง?”  ผมก้มหน้าลงมาหาคนตัวเล็ก ให้หน้าผากและปลายจมูกเราชนกัน แล้วส่ายหน้าช้าๆกับความดื้อรั้นของเธอ

“มันไม่จำเป็น...นายเองก็แก่กว่าฉันไม่กี่เดือน...ใครมาได้ยินเข้าจะได้หัวเราะเย้าะให้น่ะ...เดี๋ยวก็หาว่าฉันปัญญาอ่อนอีก”

“พี่ไม่สนใจคนอื่น...ก็แค่รู้สึกว่า...เวลาที่หนาวเรียกพี่...แล้วมันน่ารักดี”

“……..”

“หืม…ว่าไง เรียกหน่อยได้มั๊ยครับ?”

“…จะมาใส่ใจอะไรกับเรื่องแค่นี้ ปกติก็ไม่เคยสนใจ ไม่เคยแคร์กันอยู่แล้วหนิ”

“ใครบอกว่าไม่แคร์...ไอ้ที่ตามติดแจ แล้วก็ไปรับกลับมาอยู่ด้วยกัน...นี่ยังไม่เรียกว่าแคร์อีกเหรอ?”

“…ไม่รู้…ไม่รู้อะไรทั้งนั้น...มันไม่ชัดเจน”

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะชัดเจน?”

“………”

“ต้องให้พี่ลงไปวิ่งรอบโรงพยาบาล แล้วตะโกนว่ารักหนาว...รักลมหนาว...รักยัยเมียตัวยุ่งของพี่คนนี้ สักร้อยรอบรึเปล่า?”

“นาย!!!…รัก…งั้นเหรอ?!”  คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นสบตาผมอย่างต้องการค้นหาความจริง

“ครับ”

“…ฉัน…ฉันต้องหูฝาดไป หรือไม่...นายก็ต้องอำฉันเล่นแน่ๆ...นายจะแกล้งฉันใช่มั๊ย?! ฮึก…มันไม่สนุกเลยนะ ฮือๆๆ”

“คิดมากไปแล้ว...เรื่องแบบนี้ใครจะเอามาล้อเล่น...มันเป็นคำพูดที่นึกจะพูดเมื่อไหร่ ก็พูดได้นักนี่...สำหรับผู้ชายคนอื่นอาจจะใช่...แต่สำหรับพี่...มันไม่ใช่หรอกนะ...ถ้าบอกว่ารัก ก็คือรัก”

“ฮือๆๆ...ไม่...ไม่ฟัง!!!”  

“หนาว…หนาวฟังพี่”  ผมรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วโอบรัดเอวบางไว้ด้วย 

“ฮือ…นายมันชอบแกล้งฉัน...นายจะแกล้งให้ฉันตายใจใช่มั๊ย?!”

“อะไรที่ทำให้หนาวคิดแบบนี้...เมื่อกี้ยังคาดคั้นจะเอาคำตอบจากพี่...ถามว่าพี่รักหนาวใช่รึเปล่า แล้วทำตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”

“ฮึก…ฉันงง...ฉันงงไปหมดแล้ว...ฉันไม่รู้แล้ว ว่าจะคิด จะเชื่อในสิ่งไหนดี...การกระทำของนาย....ฮือๆๆ มันทำให้ฉันสับสน”

“พี่ขอโทษ....ที่ไม่กล้ายอมรับตั้งแต่แรก เลยทำให้หนาวสับสน...พี่ไม่รู้หรอกนะ...ว่าหนาวจะเชื่อในสิ่งที่พูดต่อไปนี้รึเปล่า..แต่พี่แค่อยากจะบอก...ให้หนาวรับรู้มันไว้เท่านั้น”

“……..”

“ชีวิตของพี่น่ะ...ขาดคนนี้ไปไม่ได้หรอกนะ...พี่ต้องเหงามากๆแน่เลย...ถ้าไม่มีหนาวมาคอยวอแวอีกแล้ว...พี่คงต้องอยู่เงียบๆคนเดียวเหมือนเคย...เพราะไม่มีเสียงหวานๆมาออดอ้อน...สมองของพี่มันคงไม่ได้ใช้งานอะไร นอกจากเรื่องงาน...พี่คงไม่ได้คิดแก้ปัญหาเวลาที่เมียตัวยุ่งของพี่ก่อเรื่อง...หัวใจของพี่...มันคงไม่ได้เต้นแรงอีกแล้ว...เพราะว่า...ไม่มีคนนี้อยู่ใกล้ๆ”

“…หัวใจไม่ได้เต้นแรง...ก็ออกกำลังกายซิ”  

“พี่คิดว่า...หนาวไม่น่าจะพูดแบบนี้ ในเวลาที่พี่กำลังสารภาพรักนะ”

“ก็หรือไม่จริง...ตามหลักเหตุผลของคุณหมอคนเก่งแล้วเนี่ย...ถ้าเราต้องการให้หัวใจเต้นแรง เราก็ต้องออกกำลังกาย เลือดจะสูบฉีด หัวใจก็จะเต้นแรง แล้วเราก็จะรู้สึกเหนื่อย...ไม่ใช่หรอกเหรอ?”  ไอ้เรื่องยอกย้อนเนี่ย ยกที่หนึ่งให้เธอคนนี้ไปเลยครับ

“ก็จริงครับ...แต่เรื่องแบบนี้น่ะ...มันต้องใช้แค่หัวใจ ใช้แค่ความรู้สึก...ไม่ต้องนึกถึงหลักเหตุผลให้มากมายหรอก”

“ได้ยังไง...คนเราก็ต้องมีเหตุผลกันทั้งนั้น”

“ถ้าหนาวยังไม่เลิกยอกย้อนพี่...พี่จะทำให้ใจเต้นแรง โดยการออกกำลังกายกับหนาว บนโซฟาตัวนี้นะครับ”

“ฮึ่ย!!! จะพูด จะทำอะไร...มันก็ดูเข้าทางนายไปซะหมด”

“ฮึๆๆ”

“ฉัน…ยอมแพ้แล้ว...ฉันแพ้นายแล้ว พอใจมั๊ย?”

“พี่ไม่ได้อยากได้ยินคำนี้สักหน่อย...พูดซิครับ ว่ารู้สึกยังไงกับพี่”

“ก็ไม่มีอะไรมาก...รัก...รักมาก จบป๊ะ?”

“ฮึๆๆ สั้นๆ ง่ายๆ แบบนี้เลยน่ะเหรอ?”

“ใช่…จะชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อ?...ใครจะไปเหมือนนายกันล่ะ...พูดมากจริงๆเลย...ไม่รู้ว่าสรรหามาพูดได้ยังไง...เลี่ยนที่สุด”

“อ้าว…ถ้าไม่พูด เดี๋ยวก็หาว่าไม่ชัดเจน...แล้วจะให้พี่ทำยังไง?”

“ฉันรู้แล้ว...แล้วก็เชื่อแล้วด้วย”

“ชอบใช่มั๊ยครับ...ที่พี่ทำแบบนี้น่ะ?”

“อะไร?”

“ยังจะมาถาม...เฮ้อ...ไม่น่าพูดเลยเรา...เขาไม่ซึ้ง”  ผมปล่อยมือจากคนตัวเล็ก แล้วเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างน้อยใจ

“โอ๋…ซึ้งซิ ซึ้งมากๆเลย น้ำตาจะท่วมแล้ว อย่าน้อยใจไปเลยนะคะคุณหมอคนเก่ง”  คนตัวเล็กพูดออดอ้อน ง้องอน แล้วดึงแก้มผมทั้งสองข้าง

“ไม่ใช่คำนี้”

“…โอเค…จะให้เรียกให้ได้ใช่มั๊ย?”

“อืม”  ผมกอดอก แล้วเบี่ยงหน้าหนีเธอ

“ก็ได้…ฉันจะเรียก...ก็ต่อเมื่อ...”

“ยังจะมีข้อแม้อะไรอีก? ขนาดนี้แล้ว...ก็ยอมใจอ่อนสักทีเถอะน่า”

“ฮึ่ย!!! ฉันน่ะใจอ่อนให้นายไปตั้งนานแล้ว...แต่คราวนี้น่ะ...ฉันจะยอมเรียกก็ต่อเมื่อนายทำตัวน่ารัก...กว่านี้”

“แค่นี้ยังไม่น่ารัก?”  ผมรีบหันหน้ามาจ้องตาเธออย่างเอาเรื่อง เธอจะเรียกร้องมากเกินไปแล้วนะ

“นิดหน่อย...แต่ต้องน่ารักกว่านี้...สลัดคราบคุณหมอจอมหยิ่งทระนงไปได้เลย...เวลาอยู่กับฉัน...นายต้องเป็นลูกหมา...เอ๊ย!!! ลูกแมวน้อยที่แสนจะน่ารัก...ทิ้งลายเสือบ้าๆออกไปให้หมด”

“เฮ้อ…เยอะนะ”

“หรือจะไม่ตามใจฉัน...ก็ได้นะ...แต่ฉันก็จะพาลูกหนี...แน่นอนว่าฉันจะต้องท้องแน่ๆ...ฉันจะหอบลูกหนี ถ้านายทำตัวไม่น่ารัก”

“แน่ใจนะว่าเป็นเมีย...ไม่ใช่แม่น่ะ?”

“แม่ของลูกนายเลยนะ...ก็ได้...ถ้าไม่ทำ ฉันจะ...”

“ทำๆๆๆ…จะให้ทำอะไร?”

“อืม…ติ๊กต๊อกๆๆ....อ่อ  อันดับแรก...นายจะต้องไม่ดุฉันเหมือนที่เคยทำ ไม่ต่อว่าฉันเสียๆหายๆ...ไม่...”

“พอๆๆ…ฉันทำได้อยู่แล้วแหละน่า”

“เดี๋ยวก่อน!!! ที่สำคัญ...นายจะต้องสนใจแค่ฉันคนเดียว...นายห้ามไปรักคนอื่น ห้ามไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นด้วย...ฉันหวง!!!”

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก”

“ทำไม?! อะไรที่ว่าทำไม่ได้?!”

“ฉันรักใครไม่ได้อีกแล้ว...เพราะไม่ว่าใคร ก็มาแทนที่เธอไม่ได้”

 

“………”  หน้าแดง...เขิน ผู้หญิงคนนี้นี่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมดซินะ ในสายตาผมเธอน่ารักที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะดื้อรั้น แล้วก็ช่างก่อเรื่องไปบ้างก็เถอะ...แต่ผมสัมผัสและรับรู้ได้ ว่าเธอแสดงมันออกมาทั้งหมดด้วยความจริงใจ และไร้เดียงสา...นี่แหละที่ผมหลงรักเธอ

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1154774832-member.jpg

 

รีบจัด คำผิดไม่ได้แก้

แต่เรารู้แหละ ลีดเราเก่ง

อ่านเอง แก้เอง แต่งเองได้หมดอ่ะ 555

สุดยอดดดดด 

ตอนนี้หวานไปป๊ะ?  NC ไม่เน้นนะ 

เรามาสายฟรุ้งฟริ้ง 555

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นต์ และให้คะแนนเราด้วยนา

ปล. คิดว่าเฮียมิลจะเห่อลูกมั๊ย???

เฮียแกอาจจะล่ามเมียไว้นะ 555

 

อ่อ ส่วนใครที่รอเฮียคิน 

อัพ พน. นะคะ วน. ไม่ทันเจรงๆ

ฝากเข้าไปดูด้วย จิ้มๆ ชื่อเลยนะ

 

ตื๊อรัก เล่ห์พิศวาส ❤ (เวคินทร์ เพลงพิณ) 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว