facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

ตอนที่ 13-2 รักแรกแห่งชาติที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 13-2 รักแรกแห่งชาติที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป (2)

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 14:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13-2 รักแรกแห่งชาติที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป (2)
แบบอักษร

​อูฮยอนลังเลแล้วลังเลอีก แต่สุดท้ายเขาก็เดินเข้ามาในตึกที่ซอมซ่อแล้วกดลิฟต์ไปยังชั้นห้า เมื่ออูฮยอนออกมาจากลิฟต์ก็เจอกับทางเดินภายในตึกที่มีป้ายเล็กๆ กับสัญลักษณ์บอกเส้นทางติดอยู่ ระหว่างทางที่เขาเดินไปตามทิศของลูกศรที่ชี้ให้เลี้ยวซ้ายเพื่อไปยัง 

หัวใจของเขารู้สึกสิ้นหวังมากจริงๆ ทำไมถึงมาที่นี่กันได้... 

ถึงจะใส่เสื้อกาวน์ของหมออยู่แต่ก็ดูไม่เหมือนเป็นหมอ ชายรูปร่างสูงใหญ่ไว้หนวดเคราเหมือนโจรป่าอย่าง ‘จองซอก’ กำลังนอนเล่นเกมจากโทรศัพท์มือถืออยู่ในห้องพัก และมีป้ายชื่ออะคริลิก ‘หัวหน้า คิมมีซอน’ ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ต้อนรับ ซึ่ง ‘มีซอน’ กำลังเขียนราคาของมันอยู่เป็นสิบรอบ สองแสนห้าหมื่นวอน แล้วก็ค่อยๆ ลดเป็นสองแสนสองหมื่น... สองแสน... หนึ่งแสนแปดหมื่น เขียนแล้วลบอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ จากนั้นเธอก็ปรายตามองจองซอกอย่างไม่พอใจตามนิสัยของตัวเองแล้วยกป้ายอะคริลิกขึ้นมาเหมือนจะตีจองซอก อีกฝ่ายจึงลุกขึ้นพรวดเพื่อจะหลบหนีอย่างตัวเบา ต่างจากร่างกายใหญ่ยักษ์แล้วไปสะกิดแขนมีซอน 

“สามีเป็นถึงหมอ มันก็เป็นหน้าตาเป็นตา แถมเป็นความภาคภูมิใจแค่อย่างเดียวด้วย แต่เธอยังจะฆ่าฉันอีกเหรอ” 

“พังขนาดนี้ ศักดิ์ศรีอะไรมันก็ย่อยยับไปหมดแล้วล่ะ ตอนนี้นายไม่ใช่ความภาคภูมิใจของฉันแล้วย่ะ เป็นหมอก็ต้องรักษาคนไข้สิ นอนเล่นแต่เกมทั้งวันมันใช่หมอที่ไหน...” 

จองซอกและมีซอนไล่ตบตีกันไปในโรงพยาบาลว่างๆ ที่ไม่มีคนไข้เลยสักคน แล้วเสียงกระดิ่ง ‘กริ๊งกริ๊ง’ ก็ดังขึ้นหน้าประตูทางเข้า 

“เชิญเข้ามาเลยค่ะ วีไอพีคลินิกยินดีต้อนรับค่ะ” 

มีซอนกล่าวทักทายด้วยความยินดีอย่างจริงใจ เธอวิ่งออกมาจากเตาน์เตอร์ต้อนรับแล้วหยุดยืน แต่ทว่าคนที่เดินเข้ามาจากประตูทางเข้ากลับไม่ใช่คนไข้ แต่เป็นอูฮยอน ถ้าให้แยกแยะตามความสัมพันธ์ของเครือญาติ อูฮยอนก็คือน้องชายจองซอก สามีที่วุ่นวายของเธอเอง 

“คุณน้องอูฮยอน!” 

จองซอกเองก็ตกใจกับเสียงของมีซอนจนวิ่งออกมาจากห้องตรวจ อูฮยอนวางกล่องลังและสัมภาระที่ถือมาลง ก่อนจะมองไปรอบๆ ตัวโรงพยาบาล 

“สบายดีนะครับพี่สะใภ้” 

จองซอกกอดอูฮยอนอย่างฉับไว แต่อูฮยอนกลับรู้สึกขนลุกแล้วหลบทันควันผลักตัวจองซอกออก 

“ด็อกเตอร์ดาวเด่นอันดับต้นๆ มาทำอะไรถึงที่โรงพยาบาลเจ๊งๆ แบบนี้ล่ะ” 

“ผมก็ไม่ได้อยากจะมาถึงที่นี่จริงๆ หรอกนะ แต่มันมีเหตุผลที่ต้องเป็นแบบนั้น” 

อูฮยอนยกสัมภาระแล้วเปิดประตูที่เขียนว่า ‘ห้องผู้อำนวยการ’ แล้วเดินเข้าไป 

“จะอึดอัดใจไหมถ้าผมจะใช้ห้องนี้” 

“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกค่ะ” 

มีซอนปิดปากจองซอกไว้แล้วตอบแทน เธอรีบหาผ้าขี้ริ้วเข้าไปในห้องผู้อำนวยการแล้วเช็ดโต๊ะทันที ส่วนจองซอกก็ค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างอืดอาด ช่วยจัดข้าวของในกล่องลังของอูฮยอน อูฮยอนหยิบนาฬิกาทรายออกมาจากลังแล้วพยายามจัดวางอย่างเต็มที่ 

“นายยังมีของแบบนั้นอยู่เหรอ” 

“สี่สิบแล้วก็ยังติดเกมมือถือกว่าผมอีกนะ” 

“โดนผอ.พัคคยองอึนแกล้งอีกแล้วเหรอ ทำไมล่ะ” 

“เหตุผลมันก็มีอยู่อย่างเดียวนั่นแหละ ไม่ชอบใจที่ผมยังอยู่” 

“ทำไมทำกับคนที่เหมือนตายทั้งเป็นแบบนั้นได้...” 

“ประธานชาลากตัวผมเข้าไปยุ่งก็เลยกลายเป็นพิษอยู่ในอกไง อาจจะลามมาถึงที่นี่ด้วยซ้ำ โอเคใช่ไหม” 

“ฉันอะนะ จะมาขู่อะไร มันก็ไม่ได้เสียหายไปมากกว่านี้แล้วแหละ ไม่มีอะไรต้องกลัวด้วย อาจจะไม่ได้ทำให้เกรงกลัว หรือจะสร้างโรงพยาบาลขึ้นมาสักหนึ่งแห่ง... ไม่ก็อาจจะยื่นขนมอะไรแบบนั้นให้เป็นการปลอบใจอีก มันก็ไม่แน่” 

อูฮยอนหัวเราะคิกคักออกมา ดึงป้ายชื่อของจองซอกในมือของอีกคนขึ้นมากำไว้ แล้วเอาป้ายชื่อของตัวเองวางลงไปแทน 

“แม่สบายดีใช่ไหม ตั้งแต่ฉันย้ายโรง’บาลมาอยู่นี่แล้วเอาตัวรอดหลุดพ้นทุกข้อกล่าวหาเรื่องอุบัติเหตุทางการรักษา ก็ไม่ได้เจอท่านมาเกินครึ่งปีได้แล้วมั้ง” 

“ไม่ได้รับการ์ดเชิญเหรอ พรุ่งนี้แม่จะแต่งงานอีกแล้วนะ กับคนที่เด็กกว่าเป็นรอบปี” 

“เฮ้ย... แม่เรานี่เจ๋งสุดๆ ไปเลย ถ้าจู่ๆ พ่อเราไม่เสียไปซะก่อนอย่างนั้น แม่คงได้แต่งงานแค่ครั้งเดียวแล้วก็จบเนอะ” 

“ใช่ ตอนนั้นแม่มีความสุขมากจริงๆ แต่นอกจากพี่กับพี่สะใภ้แล้วไม่มีพนักงานคนอื่นอีกเลยเหรอ พี่สะใภ้ทำทั้งหมดเลยรึไง” 

“ก็มันเป็นเพราะฉันเลยเป็นแบบนี้ไงคะ ไม่มีคนไข้ ต่อให้มีพยาบาลก็คงไม่มีอะไรให้ทำน่ะค่ะ ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะให้เงินเดือนใครได้เลยด้วย” 

“พี่สะใภ้ ถ้าผมส่งข้อความไปหาคนไข้ของผมให้ย้ายโรงพยาบาลมานี่ เดี๋ยวสถาการณ์คงเปลี่ยนไปนะครับ เดี๋ยวผมจะให้ข้อมูลการติดต่อ ช่วยส่งข้อความให้หน่อยนะครับ” 

“พวกคนไข้ของคุณน้องก็เป็นตระกูลใหญ่ทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอคะ แล้วพวกเขาจะมาโรงพยาบาลที่มีสภาพแบบนี้เหรอคะ” 

“คนไข้จะมาหาผม เพราะเขาเชื่อในความสามารถของผมครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ พี่ พวกอุปกรณ์เครื่องมือก็มีอยู่หมดใช่ไหม” 

“อุส่าเสี่ยงชีวิตเตรียมมาไว้มากมายก่ายกองมันก็ต้องมีไว้ใช้สิ วางหมกไว้ที่ห้องฝั่งนู้นหมดนั่นแหละ” 

“มีกี่ห้องเนี่ย ช่วยจัดห้องตรวจให้หน่อย เรียกคนมาช่วยแยกพวกเครื่องมือเรียงตามการใช้งาน แล้วก็ช่วยเซตติ้งให้มันใช้งานได้ทันทีด้วยนะ เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้คนไข้จะมากันเยอะมากเลยล่ะ” 

“นายก็รู้นี่ ฉันมัวแต่จัดการเหตุการณ์นั้นจนเหลือแค่มือเปล่าแล้ว ให้เงินเดือนนายไม่ได้หรอกนะ” 

“เราค้างค่าเช่าไว้จนเขาจะไล่ออกอยู่แล้วค่ะคุณน้อง” 

“พี่สะใภ้ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมมาที่โรงพยาบาลนี้แล้ว ต่อไปจะไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นอีก ส่วนรายได้ของผม ผมจะหาและจัดการเอง พี่ก็ไม่ต้องห่วงด้วย” 

มีซอนจึงเห็นหนทางความหวังในการใช้ชีวิต เธอกำเครื่องทำความสะอาดแล้วส่งไปให้จองซอก มีซอนเริ่มปัดกวาดเช็ดถูทุกซอกทุกมุมของโรงพยาบาล ส่วนจองซอกถือไม้ถูพื้นมาเช็ดแล้วเช็ดอีก จากนั้นเข้าไปดูโทรทัศน์ที่เปิดไว้ในห้องพัก เป็นคนเชื่องช้าและไม่มีสิ่งที่อึดอัดใจใดๆ เลยในโลกเลยจริงๆ ในโทรทัศน์มีข่าวบันเทิงเรื่องความรักของยูจองและการประกาศแต่งงานของจีฮุน เพราะจองซอกแฟนคลับเลือดร้อนของยูจอง เขาจึงดูข่าวนั้นอย่างไม่มีสติสตางค์ แต่แล้วจองซอกก็เดินเข้าไปใกล้ๆ หน้าโทรทัศน์ด้วยสีหน้าที่เหมือนมีอะไรบางอย่างแปลกๆ เขาเอียงคอสงสัยก่อนจะเรียกอูฮยอน 

“อูฮยอน ทำไมฉันเห็นคนอยู่ในรูปนั้นเหมือนนายเลยอะ” 

“ทำไมนายพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกแล้...” 

แต่เมื่อมีซอนเข้ามาดูโทรทัศน์ข้างๆ จองซอก เธอก็ตกใจมาก 

“จริงด้วย ถึงจะเซ็นเซอร์หน้า แต่ปกเสื้อเชิ้ตมีตัวอักษรปักอยู่กับกำไลข้อมือ ก็ใช่คุณน้องจริงๆ ด้วย” 

อูฮยอนคิดว่าคงจะมีคนจำหน้าได้แล้ว ก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์โดยฉับพลันว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ เขาจึงต่อสายโทรศัพท์ 

“อิทส์แฟกต์ ใช่ไหมครับ ผมขอสายนักข่าวจูมินอาหน่อยครับ” 

* * * 

“จูมินอา เธอเป็นแอนตี้แฟนบริษัทของเราใช่ไหม เป็นสปายของคู่แข่งเหรอ ฮะ!? ทำงานมั่วซั่วกับข่าวยุนยูจองได้ยังไง ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” 

“ฉันจะรับผิดชอบเองแล้วจะควบคุมสถานการณ์ให้ภายในวันนี้ค่ะ” 

“ยกเลิกการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้า แล้วก็สั่งให้ลดเงินเดือนด้วย” 

“ผอ. คะ ฉันสร้างความสำเร็จให้บริษัทมาตั้งมากมายเท่าไหร่จนถึงตอนนี้ แล้วจะประณามอย่างรุนแรงกับคนที่ทำพลาดครั้งเดียวแบบนี้้เหรอคะ มันก็มีงานที่ทำได้ดีอยู่ด้วยนี่” 

“แล้วทำไมเธอถึงทำมันพังด้วยมือของเธอเองล่ะ ความสำเร็จตอนนั้นมันยิ่งใหญ่แล้วมันก็แขวนติดไว้อยู่ที่คอ ถ้าเป็นคนอื่นๆ มันหายไปทั้งคอนั่นแล้ว” 

“ผู้อำนวยการ!” 

ผู้อำนวยการสอดส่องมองไปรอบๆ ก่อนจะเข้ามากระซิบมินอาใกล้ๆ 

“จูมินอา เวลาแบบนี้เธอก็ทำเป็นปล่อยข่าวถูกต้องไปก่อน แล้วค่อยลุกขึ้นสู้ใหม่อีกครั้งดีไหม หื้อ เลือดนักสู้ของเธอ ถ้าไม่สามารถยืดหยุ่นมันได้เลย นั่นมันจะกลายเป็นข้อเสียนะ” 

“มันไม่ใช่แบบนั้น งั้นรอดูนะคะ เดี๋ยวฉันจะพลิกสถานการณ์นี้กลับมาอีกครั้งเองค่ะ” 

มินอาพูดเสียงดังแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป แต่ก็ยังได้ยินผู้อำนวยการพูดตามหลังมา 

“นี่... นี่...ดูนิสัยแบบนั้นที่จะฆ่านักข่าวจูนะ สุดท้ายเธอจะจัดการกับมันยังไง...” 

ช่วงเวลาที่มินอาได้ฟังคำพูดของผู้อำนวยการ เธอก็มีแผนที่ทำให้ตกตะลึงว่าตัวเองจะจัดการขั้นสุดท้ายอย่างไรโผล่ขึ้นมา 

* * * 

“ท่านประธานคัง ฉันนักข่าวจูมินอาจากอิทส์แฟกต์ค่ะ” 

มินอาเปิดประตูห้องประธานบริษัทยูจองเอนเทอร์เทนเมนต์เข้ามาทักทายแชกยอง แชกยองจ้องมองมินอาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม 

“เอาความกล้าหาญอะไรมาหาฉันถึงที่นี่ในสถานการณ์แบบนี้ได้คะ นักข่าวจูมีกี่ชีวิตกัน” 

“เปล่าค่ะ ฉันมีเพียงแค่ชีวิตเดียวเท่านั้น ฉันมาเพื่อช่วยคุณยุนยูจองแล้วก็ตัวของฉันเองด้วยค่ะ เพราะฉันจะช่วยชีวิตคุณยุนยูจองเหมือนกัน คุณก็ควรจะลงเรือลำเดียวกันกับฉันนะคะ” 

“ยังมีสติอยู่ใช่ไหมคะ ทำไมฉันต้องลงเรือลำเดียวกันกับนักข่าวจูด้วยล่ะคะ” 

“ด้วยศักดิ์ศรีและชีวิตนักข่าวทั้งหมดของฉัน ลองเชื่อใจกันดูสักครั้งได้ไหมคะ ถ้าท่านประธานคังช่วย ฉัน... จะพลิกสถานการณ์ตอนนี้ให้ได้แน่นอนค่ะ” 

“จะใช้วิธีอะไรกัน” 

มินอาส่งรูปสามรูปให้แชกยอง 

“ผู้ชายคนที่ถูกถ่ายรูปพร้อมคุณยูจองกับชเวจีฮุนค่ะ แพทย์ด้านผิวหนังชื่อชาอูฮยอน ถ้าแค่เปลี่ยนให้กลายเป็นผู้ชายคนนี้ก็จะเรียบร้อยค่ะ” 

“หมายถึงว่า จะทำให้คนรักจริงๆ ของยูจองที่ฉันพูดถึงกลายเป็นผู้ชายคนนี้น่ะเหรอคะ” 

มินอาพยักหน้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว