ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 05 ข่าวร้าย Loading…100%

ชื่อตอน : EP 05 ข่าวร้าย Loading…100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2561 06:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 05 ข่าวร้าย Loading…100%
แบบอักษร

image

EP 05

ข่าวร้าย Loading…100%


Kirawa part :


“ริโกะ”


“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ริโกะกำลังจะ...”


หมับ!


“ปิดมือถือทำไม”


คำถามแรกของผมทำให้ริโกะเบิกตาโพลง ใช้เวลาหลายวินาทีในการตั้งสติก่อนที่ผมจะเห็นว่าเธอมองไปที่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ


“สงสัยแบตจะหมดค่ะ แบตมันเสื่อมแล้ว เพิ่งชาร์ตเต็มเมื่อเช้าแท้ๆ เลยค่ะ” ริโกะอธิบายหน้าจ๋อยก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างไปคว้าเอาโทรศัพท์มือถือของเธอมากดเปิดเครื่อง ซึ่งก็ดันเปิดติดต่อหน้าต่อตาผมเลย ท่าทางว่าแบตมันจะเสื่อมจริงๆ ทำเอาความหงุดหงิดในอกของผมถูกแปรสภาพเป็นความสงสารอย่างง่ายดาย


“ว่าแต่คุณคิราวะมีเรื่องด่วนรึเปล่าคะ หรือต้องการเอกสารบัญชีของแบล็กซิโน ริโกะเตรียมเสร็จพอดีเลยค่ะ กำลังจะเอาไปให้คุณโอยามะที่ห้องประชุมค่ะ”


คิดอะไรผิดซะที่ไหนล่ะ นี่แปลว่าเธอคงไม่รู้สินะว่านอกจากไดสึเกะที่ถูกเรียกมาประชุมเหมือนทุกครั้งแล้ว ครั้งนี้ยังมีคนของแบล็กซิโนมาด้วย


“เอาเอกสารมา ส่วนเธอกลับบ้านไปก่อน” ผมสั่งพลางยึดเอกสารมาจากริโกะเพื่อถือเอาไว้เอง ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างไปรั้งข้อมือของเธอเอาไว้แล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามออกมาในทันที


“เดี๋ยวค่ะคุณคิราวะ”


“คุณโอยามะเรียกคนของแบล็กซิโนมาประชุม”


“ว่าไงนะคะ?” ริโกะย้อนถามเสียงสูง ใบหน้าของเธอตื่นตกใจจนซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ผมบอก


“กลับไปซะ ทางนี้ฉันจัดการเอง”


“แต่ว่า” ริโกะมีท่าทีอึกอักจนผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด เธอพยายามจะแกะมือของผมออก สายตามองเหลือบไปทางด้านหลังจนผมเริ่มจะเอะใจ


“คือว่า...ริโกะ...”


“มีอะไรรึเปล่าริโกะ”


ผมรู้แล้วว่าทำไม!


ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เผลอกำข้อมือของริโก้แน่นด้วยความลืมตัวเพราะอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังปะทุอยู่ในอกทันทีที่เห็นว่าโยชิเดินออกมาจากห้องน้ำเล็กด้านในห้องทำงานของริโกะ


“คุณคิราวะ” โยชิยืนตัวตรงดิก เท้าชิดพร้อมกับก้มหัวทำความเคารพผมในทันที แต่เมื่อเขาเงยหน้ากลับขึ้นมามองสบตาของผมอีกครั้ง สายตาของเขาก็เริ่มมองไล่ลงไปตามท่อนแขนของผมจนกระทั่งถึงมือที่ผมยังคงจับข้อมือของริโกะเอาไว้ แม้ว่าเธอจะพยายามบิดออกแค่ไหนก็ตาม


“ทำไมนายยังไม่ถึงห้องประชุม” ผมถามอย่างนึกโมโห


“ผมมาช่วยริโกะเตรียมเอกสารให้คุณโอยามะน่ะครับ แล้วคุณคิราวะล่ะครับ หรือว่าเพิ่งมาถึง”


ถึงแม้ท่าทีของโยชิจะดูสงบเสงี่ยมหากแค่ความหมายของคำพูดของเขากลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง


“ฉันมีธุระกับริโกะ นายเอาเอกสารนี่นำไปที่ห้องประชุมก่อนเลยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันตามไป”


“แต่...”


“เดี๋ยวนี้!” ผมตะคอกเสียงดังพร้อมกันยื่นเอกสารในมือส่งให้โยชิไปแรงๆ เมื่อเขายังพยายามจะทำตัวมีปัญหากับผม ซึ่งเขาก็รีบรับมันไปถือเอาไว้พร้อมกับก้มหัวให้ผมเพื่อรับทราบคำสั่ง โดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ไม่ได้ตกใจหรือว่าแปลกใจกับท่าทีของผมเลยด้วยซ้ำ ต่างจากคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมที่ถึงกับสะดุ้งตัวโยน


“ครับคุณคิราวะ” โยชิรับคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะหอบเอาแฟ้มที่ผมยัดเยียดให้เดินออกไปตามที่ผมสั่งเงียบๆ และเมื่อเขาเดินออกไปแล้ว ผมถึงได้หันกลับมาเอาเรื่องคนข้างๆ ที่ดูเหมือจะยังตกอยู่ในอาการตกใจไม่หาย


“คือว่าริโกะ...”


“เก็บของแล้วกลับบ้านไปก่อน”


“แล้วถ้าคุณโอยามะถามล่ะคะ”


“บอกแล้วไงว่าฉันจะจัดการเอง” ผมย้ำพลางสบตาริโกะนิ่งๆ ซึ่งถึงแม้ว่าเธอจะยังมีอาการกลัวๆ อยู่บ้าง แต่ริโกะไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้หรือดูไม่ออกว่าเรามีเวลาไม่มาก


ผมยอมปล่อยมือริโกะออกเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะเข้าใจสถานการณ์ขึ้นแล้ว เธอรีบเดินไปหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินกลับมาหาผมอีกครั้งพร้อมกับยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนมันทำให้ผมรู้สึกว่าใจเต้นแรง แต่ตอนนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออก อยากจะดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้เพราะกลัวว่ารอยยิ้มนั้นจะหายไปถ้าหากว่าผมปล่อยให้เธอคาดสายตา


“เสร็จธุระแล้วฉันจะรีบตามไป” ผมบอกเสียงเรียบก่อนจะเดินนำริโกะออกมา ตัดสินใจจะเก็บเรื่องทั้งหมดเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ไม่มีเวลามากพอให้ผมได้พูดมันออกไป และยังไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มบอกข่าวร้ายกับเธอยังไง


หากแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวมาถึงประตูห้อง ข้อมือของผมก็ถูกริโกะคว้าเอาไว้จนผมต้องชะงักเท้าเพื่อหันกลับไปมองเธอ


สัมผัสแรกที่ข้อมือบอกผมว่าเธอกำลังกลัว เพราะมือของเธอชื้นไปด้วยเหงื่อ


“ฉันจะเดินลงไปส่ง” ผมพูดพลางแกะมือของเธอออกจากข้อมือของผม แล้วเป็นฝ่ายจับมือของเธอเอาไว้แทน ซึ่งก็ไม่ได้แค่จับข้อมือเอาไว้เหมือนครั้งแรก แต่เป็นการสอดประสานนิ้วมือของเราเข้าไว้ด้วยกัน กระชับมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้ในอุ้งมือผมเบาๆ อย่างตั้งใจจะทำให้เธอคลายกังวล


“ไม่เป็นไรค่ะ ริโกะไปเองดีกว่า ถ้าคุณคิราวะไปประชุมช้า คุณโอยามะจะสงสัยได้นะคะ”


“ไม่เป็นไร”


“อย่าให้ริโกะต้องรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลยค่ะ ริโกะจะระวังตัว ริโกะสัญญา ถึงบ้านแล้วจะส่งข้อความมาบอกนะคะ” ริโกะบอกยิ้มๆ สายตาของเธอที่มุ่งมั่นขึ้นมาจากเมื่อครู่พอจะทำให้ผมรู้สึกใจชื้นขึ้นมาได้นิดหน่อย


“ระวังตัวด้วย ถ้าเจอใครที่หน้าคุ้นๆ ว่าจะเป็นคนของแบล็กซิโนให้เลี่ยงทันที แล้วถ้ามีอะไรผิดสังเกต โทรหาฉัน” ผมกำชับเบาๆ


“ค่ะ แล้วเจอกันที่บ้านนะคะ” ริโกะยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด ก่อนที่เราจะค่อยๆ ปล่อยมือออกจากกัน


ผมเดินนำริโกะออกมาก่อน ตั้งใจว่าจะใช้ตัวเองดึงความสนใจของคนอื่นๆ ออกไปจากเธอ เพื่อเป็นการเปิดทางให้เธอเดินออกไปจากตึกโดยไม่ทีใครผิดสังเกต ซึ่งผมคิดว่าริโกะมีทักษะในการเอาตัวรอดมากพอจะเดินออกไปได้ เธอเดินเข้าออกที่นี่มาหลายปีย่อมต้องรู้ทางหนีทีไล่เป็นเรื่องธรรมดา


ใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่าผมจะเดินมาถึงห้องประชุม นั่นแปลว่าผมเข้าประชุมสาย


“ขอโทษที่สายครับ” ผมรีบบอก แม้จะรู้ว่าคำขอโทษของผมไม่อาจจะเปลี่ยนสายตาที่แหลมคมของคุณโอยามะได้ก็ตาม


“เข้ามา” คุณโอยามะอนุญาต ใบหน้าของเขาเรียบตึงบ่งบอกถึงสถานการณ์ภายในห้องประชุมว่าไม่ได้สู้ดีเท่าไหร่นัก


เมื่อได้รับคำอนุญาต ผมก็รีบเดินตรงเข้าไปประจำที่ของผมในทันที ซึ่งก็คือข้างกายของคุณโอยามะ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้ผู้เข้าร่วมประชุมแต่ละคนถึงกับนั่งเงียบหน้าตึงกันหมดไม่เว้นแม้กระทั่งไดสึเกะที่นั่งอยู่ที่ฝั่งตรงกันข้ามกับผมนี่เอง ถัดจากไดสึเกะก็เป็นโทชิ หรือมือขวาของไดสึเกะ ที่ทำหน้าที่จัดการแทบจะทุกอย่างในแบล็กซิโนแทนเขา เรียกได้ว่าทำแทนแทบจะทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องเมื่อคืน เขานั่นแหละที่เป็นคนส่งริโกะมารอผมที่ห้อง!


แต่...


เมื่อผมกวาสายตามองไปจนรอบห้องประชุมแล้ว ผมกลับพบว่ายังมีคนเข้าประชุมสายกว่าผม แถมยังเป็นคนที่ผมให้ผมเขาเดินนำผมมาก่อนพร้อมกับเอกสารการประชุม ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนเอกสารพวกนั้นจะอยู่ตรงหน้าของทุกแล้ว ยกเว้นตัวเขา


โยชิหายไปไหน?

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว