ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 05 ข่าวร้าย Loading…75%

ชื่อตอน : EP 05 ข่าวร้าย Loading…75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 07:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 05 ข่าวร้าย Loading…75%
แบบอักษร

image

EP 05

ข่าวร้าย Loading…75%


Kirawa part :


“ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ย” ผู้ชายที่เดินนำเข้ามาเป็นคนแรกเปิดฉากถามพ่อของริโกะพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนที่สายตาที่ดูยังไงก็ไม่ได้น่าไว้ใจคู่นั้นจะเพ่งมองไปที่ร่างของแม่ของริโกะที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง


“เขาเพิ่งจะออกไปเมื่อครู่” พ่อของริโกะบอกด้วยเสียงสั่นเครือ ท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด และคำว่าเขาที่ว่า ก็น่าจะหมายถึงผม ทำไมจะไม่ใช่ล่ะในเมื่อมีแค่ผมที่เพิ่งมาและเดินกลับออกไป


“แล้วมันว่ายังไงบ้าง”


“เขาไม่ได้พูดอะไร แค่สั่งห้ามไม่ให้ฉันไปเจอลูกสาวของฉันอีก”


“แค่นั้น ไม่ได้พูดหรือถามอะไรเลยงั้นเหรอ”


“ไม่ถามเลยสักคำ ฉันบอกพวกแกแล้วไงว่ามันไม่มีประโยชน์เลิกยุ่งกับฉันสักที ลูกสาวของฉันไม่รู้เรื่อง”


มันหมายความว่ายังไงกันแน่นะ!


“อย่าให้ฉันรู้นะว่าแกตุกติก”


“ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม พวกแกสั่งอะไรฉันก็ทำให้หมดทุกอย่างตามที่สั่งแล้ว ยังจะเอายังไงอีกไอ้พวกบ้า!”


พลั่ก!


สองเท้าของผมกระตุกเบาๆ เมื่อเห็นว่ามันผลักพ่อของริโกะลงไปกองพื้น เมื่อเขาพยายามจะลุกขึ้นสู้กับพวกมัน  ท่าทางเหมือนจะหมดความอดทน และคงเพราะหมดสิ้นทุกอย่างแล้วจริงๆ ถึงได้ตัดสินใจทำแบบนั้น ทั้งที่ดูจากกายภาพแล้วก็ประเมินได้ตั้งแต่แรกว่าสู้ไม่ได้


แกร้ก!


แล้วพวกมันก็ชักปืนตามออกมา ปลายกระบอกปืนเล็งไปที่หัวของพ่อของริโกะโดยไม่ต้องสงสัย มันทำให้ผมเกือบจะก้าวเท้าออกไปติดตรงที่แวบหนึ่งผมบังเอิญได้สบสายตากับเขา


หัวใจกระตุกเบาๆ เมื่อไม่คิดว่าเขาจะรู้ว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ และสายตาคู่นั้นก็เหมือนจะสั่งห้ามไม่ให้ผมเดินออกไป


“อยากตายตามเมียของแกไปมากสินะ”


ทำไมสองขาของผมมันถึงชาดิกแบบนี้กันนะ สองตาคู่นั้นทำให้ผมก้าวขาไม่ออกเลย


“ใช่! เพราะฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แต่ก่อนฉันจะตาย ฉันจะขอสาปแช่งพวกแกทุกคน ไอ้พวกเสือขาว”


ปัง!


แล้วสิ่งที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจริง


พ่อของริโกะตะโกนใส่คนพวกนั้นก่อนที่เขาจะแย่งปืนกระบอกนั้นมาจากพวกมันแล้วจ่อยิงเข้าที่ศีรษะของตัวเองทันทีจนล้มฟุบลงกับพื้นในวินาทีต่อมา


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นเลือดสีแดงฉานกำลังไหลออกมาจากบาดแผลของการถูกยิงที่ขมับ แต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่เห็น ผมก็ไม่เคยรู้สึกช็อกเท่าครั้งนี้มาก่อน


ผมกำหมัดแน่นจนแขนสั่นไปทั้งแขน หากแต่สายตายังคงถูกสะกดเอาไว้จากดวงตาของคนที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น


“บ้าฉิบ! เสียเวลาชะมัด”


ผมได้ยินไอ้เวรนั่นบ่นอุบอิบก่อนจะเดินเข้าเก็บปืนของมันที่ตกอยู่บนพื้นใกล้กันกับศพมาเก็บเอาไว้ทางด้านหลังพร้อมกับเดินเข้าไปสำรวจร่างของผู้เสียชีวิต รอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อพวกมันมองสบตากันทำให้ผมกัดฟันจนใบหน้าตึงเปรียะ ก่อนจะต้องรีบหลบฉากออกมาเมื่อพวกมันสองคนกำลังจะพากันกลับ


ปฏิเสธได้ยากว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะสายตาคู่นั้นที่จ้องมองผมยังคงติดตา มันทำให้คำพูดที่เขากำชับผมเอาไว้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ดังขึ้นซ้ำๆ ซึ่งผมเพิ่งจะรู้ว่ามัน...คือคำสั่งเสีย


บรื้นนน~~~


ผมขับรถออกมาทั้งที่ความรู้สึกตอนนี้ยังคงสับสนไปหมด และผมต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้พวกเสือขาวมันต้องการอะไรกันแน่ เพราะดูเหมือนเหตุการณ์ทั้งหมดมันจะถูกวางแผนมาเป็นอย่างดี แม้กระทั่งเรื่องที่ผมจะมาหาพ่อของริโกะที่บ้านหลังนั้นด้วย และที่ผมกำลังสงสัยมากที่สุดคือพวกมันรู้จักริโกะได้ยังไง!


Rrrr~


โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของผมสั่นขึ้นมาเบาๆ แต่ผมกลับสะดุ้งตกใจจนตัวโยน และชื่อของคนที่โทรเข้ามาที่โชว์อยู่บนหน้าจอบริเวณคอนโซลหน้ารถก็ทำให้ผมต้องรีบกดเปิดบลูทูธที่พวงมาลัยรถเพื่อรับสาย


“ครับคุณโอยามะ”


[ประชุมที่ชั้นยี่สิบสามในสิบห้านาที] คุณโอยามะบอกเสียงเรียบ ซึ่งผมคิดว่าสาเหตุให้คุณโอยามะเรียกประชุมแบบเร่งด่วนแบบนี้น่าจะเป็นเพราะเรื่องที่ผมเพิ่งจะรายงานให้คุณโอยามะทราบไปเมื่อเช้า


“ครับผม” ผมรับคำสั้นๆ ก่อนจะกดวางสาย คำสั่งจากปลายสายทำให้ผมกดปลายเท้าเพื่อเร่งความเร็วของรถขึ้นอีกในระดับหนึ่ง


ทำเวลาได้สิบนาทีในการเดินทาง ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความร้อนในอกด้วยรึเปล่าที่ทำให้ผมทำเวลาเร็วกว่าทุกครั้ง แม้จะรู้ดีว่าต่อให้คุณโอยามะจะบอกว่าประชุมภายในสิบห้านาทีนั่นหมายถึงการประชุมจะเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมงหลังจากสิบห้านาทีนั้น เพราะแท้จริงแล้วสิบห้านาทีที่คุณโอยามะหยิบยื่นให้ คือเวลาที่ผมควรจะไปถึงห้องทำงานของเขาต่างหาก


“คุณโอยามะรออยู่ที่ห้องประชุมชั้นยี่สิบสามครับ” โตกิสึรายงานทันทีที่ผมกำลังจะเดินผ่านเขาเข้าไปด้านใน และคำว่าห้องประชุมที่โตกิสึเพิ่งจะบอก ก็ทำให้สองเท้าของผมชะงักไปในทันที


ห้องทำงานของคุณโอยามะอยู่ที่ชั้นยี่สิบ หรือว่าครั้งนี้การประชุมจะเริ่มในสิบห้านาทีจริงๆ นั่นแปลว่าต้องเป็นเรื่องที่ด่วนมากจริงๆ สินะ


“มีอะไร” ผมรีบถามทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรผิดปกติ


“คุณโอยามะให้ผมเรียกไดสึเกะมาตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วครับ น่าจะเป็นเรื่องที่แบล็กซิโน เพราะให้ตามคนของแบล็กซิโนมาด้วย” โตกิสึรายงาน


ถ้าเป็นเรื่องที่แบล็กซิโนก็น่าจะใช่ เพราะเมื่อเช้าผมเพิ่งรายงายคุณโอยามะไปว่ารายงานบัญชีของแบล็กซิโนมีความผิดปกติหลายรายการ นอกจากนั้นจากเรื่องของริโกะยังทำให้ผมคิดว่าไดสึเกะน่าจะมีเงินนอกระบบที่ไม่นำมาเข้าระบบของแบล็กซิโนอีกไม่น้อย


จริงอยู่ว่าธุรกิจคาซิโนจะควบคู่ไปกับการปล่อยเงินกู้ ซึ่งลูกค้าก็จะมีทั้งจากในและนอกระบบ


ลูกค้าในในระบบคือลูกค้าที่กู้ยืมเพื่อนเงินไปเล่นในแบล็กซิโนโดยตรง ดอกเบี้ยจากลูกค้าในระบบจะถูกเก็บเข้าบัญชีของแบล็กซิโนทั้งหมด และเมื่อถึงสิ้นเดือน และรายสามเดือน จึงจะถูกนำมาแบ่งตามสัดส่วนของรายได้เพื่อแบ่งให้ไดสึเกะ


 ส่วนนอกระบบก็คือลูกค้าที่นำเงินไปใช้ส่วนตัวหรืออื่นๆ ที่อาจไม่เกี่ยวของกับแบล็กซิโน กล่าวคือไม่ได้นำเงินมาเล่นการพนัน ซึ่งจะคิดดอกเบี้ยในอัตราที่สูงกว่า ดอกเบี้ยจากลูกค้านอกระบบกลุ่มนี้จะนำเข้าระบบบัญชีของแบล็กซิโนแค่เพียงครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่งหนึ่งจะเข้ากระเป๋าไดสึเกะทันที แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นลูกค้าในระบบหรือนอกระบบ หน้าที่ของไดสึเกะคือการทำรายงานบัญชีให้ครบถ้วน ซึ่งถึงที่ผ่านมาผมและคุณโอยามะเองจะรู้มาตลอดว่าคนอย่างไดสึเกะไม่มีทางซื่อสัตย์แน่นอน แต่ก็พยายามจะมองข้ามมาตลอดจนกระทั่งผมพบว่าช่วงนี้รายได้ของแบล็กซิโนคงที่มาตลอดสองอาทิตย์ ซึ่งตามหลักความเป็นจริงแล้วมันแทบจะไม่มีความเป็นไปได้เลย ผมจึงเริ่มสงสัยว่าไดสึเกะน่าจะนำเงินไปทำเรื่องต้องสงสัยบางอย่าง ซึ่งการที่เงินจำนวนมากมายขนาดนั้นซึ่งความเป็นจริงมันต้องถือว่าเป็นรายได้หลักของแบล็กซิโนหายไป ไม่น่าจะใช่เรื่องที่ควรวางใจ


แต่ทั้งหมดที่ผมอธิบายมานั้น ไม่ได้ทำให้ผมว้าวุ่นใจเท่ากับคำว่าคุณโอยามะเรียกคนของแบล็กซิโนมาประชุมพร้อมกันที่นี่หรอก เพราะนั่นจะเท่ากับว่ามีโอกาสที่คนพวกนั้นจะได้เจอริโกะที่นี่ และอาจมีบางคนที่จำเธอได้


ถึงก่อนหน้านี้ไดสิเกะกับลูกน้องของไดสึเกะบางคนจะเคยเห็นหน้าริโกะมาบ้าง แต่ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วริโกะคือเด็กผู้หญิงที่คุณโอยามะซื้อเอาไว้และทำงานอยู่ที่นี่ แม้แต่ตัวของไดสึเกะเองก็รู้แค่ริโกะทำงานให้คุณโอยามะ แต่ไม่รู้เรื่องที่มาของเธอ และผมมั่นใจว่าคนที่เคยเห็นเธอที่นี่ จะต้องไม่ใช่ชุดเดียวกันกับที่เห็นหน้าเธอเมื่อคืน ไม่อย่างนั้นผมต้องรู้


ยิ่งคิดผมก็ยิ่งกลัวว่าเรื่องทุกอย่างมันจะเกี่ยวข้องกันจริงๆ แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือเตือนริโกะ จะปล่อยให้ไดสึเกะรู้เรื่องริโกะรวมถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่แบล็กซิโนเมื่อคืนไม่ได้ รวมถึงคนที่แบล็กซิโนก็จะเจอริโกะที่นี่ไม่ได้ด้วย ถ้าเกิดมีคนของแบล็กซิโนจำริโกะได้แล้วสงสัยเรื่องของเธอขึ้นมา เรื่องที่เธอไปอยู่ที่แบล็กซิโนต้องรู้ถึงคุณโอยามะ และมันจะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่!


“ริโกะมาถึงรึยัง” ผมรีบถาม ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องทำคือกันริโกะออกไปจากแบล็กทาวน์ก่อน ป้องกันไม่ให้คนของแบล็กซิโนเห็นหรือจำเธอได้


“มาถึงได้ยี่สิบนาทีแล้วครับ คือเอ่อ...”


“มีอะไร” ท่าทางอึกอักของโตกิสึทำให้ผมอดจะสงสัยไม่ได้


“เหมือนผมจะเห็นว่าโยชิไปรับเธอมาน่ะครับ”


นี่ก็ตั้งใจจะกัดไม่ปล่อยสินะ!


“นายนำไปที่ห้องประขุมก่อน ฉันจะรีบตามไป”


“ครับคุณคิราวะ” โตกิสึรับคำโดยไม่ถามเซ้าซี้อะไร ส่วนผมก็รีบเดินออกมาเพื่อตามหาริโกะ ไม่ได้สนใจว่าเธอจะมากับใคร แต่เธอต้องออกไปจากที่นี่ด่วนที่สุด


ผมเดินย้อนกลับมาทางเส้นทางเดิมเพื่อตรงกลับไปที่ห้องทำงานของริโกะ ระหว่างนั้นก็พยายามโทรหาเธอตลอดทางแต่กลับติดต่อไม่ได้เลย


“บ้าฉิบ!” ผมสบถเบาๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกเมื่อเริ่มรู้สึกร้อนใจ กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอขึ้นก่อนที่ผมจะทันได้เตือน ซึ่งทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ก็พบว่าเธอกำลังเตรียมเอกสารการประชุมอยู่พอดี


เดาว่าถ้ามาช้ากว่านี้เธอคงถือเอกสารพวกนี้เดินเข้าห้องประชุม นั่นแหละนรก!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว