ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 05 ข่าวร้าย Loading…25%

ชื่อตอน : EP 05 ข่าวร้าย Loading…25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2561 06:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 05 ข่าวร้าย Loading…25%
แบบอักษร

image

EP 05

ข่าวร้าย Loading…25%


Kirawa part :


“ถึงแล้วริโกะ” ผมหันไปปลุกริโกะเบาๆ หลังจากที่จอดรถหน้าบ้านของเธอ


ริโกะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มให้ผม เธอยกมือขึ้นมาขยี้ตาเบาๆ พร้อมกับก้มหัวทำความเคารพผมเหมือนอย่างที่เคยทำ


“ขอบคุณมากนะคะคุณคิราวะ”       

“อืม อย่าลืมกินยาลดไข้ด้วยล่ะ” ผมย้ำอีกครั้งเพราะกลัวว่าเธอจะลืม เมื่อเช้าตอนที่ผมปลุกเธอให้ลุกจากที่นอนผมรู้สึกว่าเธอจะตัวร้อนน่ะ น่าจะมีผลมาจากเหตุการณ์ร้ายๆ เมื่อวาน


“ค่ะ ไม่ลืมแน่นอน ว่าแต่ริโกะขอถามได้มั้ยคะว่าทำไมอยู่ๆ คุณคิราวะถึงได้เปลี่ยนรถเหรอคะ” ริโกะรับปากผมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่กลับถามคำถามนั้นกับผมด้วยน้ำเสียงตรงกันข้าม


“ถึงเวลาเปลี่ยน มันก็ต้องเปลี่ยน” ผมตอบสั้นๆ ซึ่งถึงริโกะจะยิ้มออกมา แต่ผมดูออกว่าเธอไม่เชื่อคำพูดของผมหรอก ไม่อย่างนั้นสายตาของเธอคงไม่เป็นกังวลแบบนั้น เพียงแต่เธอเลือกจะยอมเงียบและไม่เซ้าซี้เพราะรู้ดีว่าผมไม่อยากอธิบายอะไรถ้ามันเป็นเรื่อง...งาน


“ริโกะเข้าใจค่ะ แต่ริโกะว่า...น้ำหอมปรับอากาศในรถกลิ่นนี้มันไม่หอมเหมือนกลิ่นเดิมเลยนะคะ” เธอพยายามแก้สถานการณ์ ผมดูออกว่าเธอเป็นห่วงผม แต่เราต่างคนต่างมีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบ


“ฉันจะระวังตัว เธอเองก็ต้องดูแลตัวเองเหมือนกัน ส่วนเรื่องน้ำหอม จะไปหากลิ่นเดิมมาให้ก็แล้วกัน” ผมบอกเบาๆ การใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่ผมถนัด แต่ในเวลานี้ผมกลับกำลังต้องการให้เธอรู้สึกสบายใจ ซึ่งเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มของเธอดูสดใสขึ้น ผมก็เบาใจ


“ค่ะ”


เป็นอีกครั้งที่ริโกะรับปากผมด้วยน้ำเสียงฉะฉาน เธอยิ้มจนตาหยีไม่รู้เพราะเรื่องน้ำหอมรึเปล่า ซึ่งผมก็ได้แต่ยิ้มตอบจางๆ แล้วมองเธอที่กำลังหันกลับไปเพื่อเตรียมจะก้าวลงไปจากรถของผมเหมือนทุกครั้ง


แต่ว่าครั้งนี้มันต่างออกไป…


หมับ!


ต่างกันตรงที่ผมตัดสินใจเอื้อมมือออกไปรั้งเธอเอาไว้ให้หันกลับมาอีกครั้ง เพราะสำหรับผม ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน


“เป็นเด็กดี” ผมจับมือริโกะเอาไว้หลวมๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอที่กำลังวูบไหว อารมณ์และความหวั่นไหวของเด็กสาวตรงหน้าผมที่มักจะทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนได้เสมอ ยอมรับว่าเธอทำให้ผมทั้งโกรธและเป็นห่วงเธอ และตอนนี้ก็ตัดสินใจแล้วว่าผมคงไม่สามารถไม่ไว้ใจให้เธอใช้ชีวิตเพียงลำพังแบบที่เคยคิดว่าเธอเก่งได้อีก เพราะเอาเข้าจริง เด็กก็คือเด็ก


“ค่ะ ริโกะจะ...”


“ของฉัน” ผมพูดแทรกอย่างตั้งใจ


ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดว่าผมจะรอ และตอนนี้ก็คิดว่ายังจะรออยู่ ไม่อย่างนั้นผมคง ‘ทำ’ ไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน มันยากจะปฏิเสธว่าเธอทำให้ผมนอนไม่หลับเลยทั้งคืน ซึ่งเธอคงไม่รู้ตัว เพราะคิดว่าผมต้องทำงาน ทั้งที่จริงแล้วการหักห้ามใจในสถานการณ์แบบนั้น มัน...ทรมาน


ร่างกายของเธอ รูปร่างที่งดงามตรงหน้าผม สายตาของเธอที่จ้องมองผม เสียงครางเบาๆ ที่ทำให้ผมแทบคลั่งและอยากจะกระชากเธอมานอนอยู่ในอ้อมกอด ทุกอย่างมันทำให้ผม...ถลำลึก จนไม่สามารถจะรอเธออยู่ห่างๆ ได้เหมือนที่เคยทำอีก


หลายนาทีที่ผมยังคงสบสายตาริโกะเพื่อรอคอยคำตอบ ซึ่งเธอก็ค่อยๆ ระบายยิ้มออกมาจางๆ ใบหน้าซีดขาวของเธอค่อยๆ ซับสีระเรื่อขึ้นมานิดหน่อย เห็นแล้วผมค่อยรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย


ก้อนเนื้อในอกของผมที่ผมเคยคิดว่ามันคงด้านชาและไม่สามารถตื่นเต้นกับอะไรได้อีกแล้ว แม้ในเวลาที่มีปืนจ่ออยู่กลางหน้าผาก ผมก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันเต้นแรงแบบในเวลานี้เลย


เพียงแค่เธอส่งยิ้มมา หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นทีละนิดๆ อย่างง่ายดาย...


“ค่ะ”


“ค่ะอะไร”


“ริโกะจะเป็นเด็กดี” พูดจบเธอก็เม้มริมฝีปากเบาๆ เหมือนจะอาย


“ของฉัน” ผมย้ำอีกรอบ และคิดว่าเธอคงเข้าใจความหมายของสิ่งที่ผมกำลังพยายามย้ำซ้ำๆ เป็นอย่างดี


“ค่ะ ริโกะจะเป็นเด็กดีของคุณ...คิราวะ”


อาการตื่นเต้นมันเป็นแบบนี้จริงๆ สินะ และคงไม่ใช่แค่ผมหรอกที่ตื่นเต้น เพราะริโกะเองก็คงตื่นเต้นมากเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นพูดจบเธอจะรีบหันหน้าหนีผมไปเปิดประตูรถแล้ววิ่งลงไปทำไม


“เดี๋ยวริโกะ”


แล้วผมก็ตัดสินใจก้าวตามเธอลง


ริโกะหันมามองหน้าผมที่กำลังเดินเข้าไปหาเธองงๆ จนกระทั่งผมเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอนั่นแหละ


“เจอกันที่แบล็กทาวน์”


“อ๋อ ค่ะ เจอกันที่...อื้ออ”


ผมตามลงมาเพื่อบอกลาด้วยการรั้งริโกะเข้ามาก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปเพื่อช่วงชิงริมฝีปากสีซีดๆ ของเธอมาครอบครองอีกครั้ง


ยากกว่าการจะรั้งเธอไว้ก็คือการยอมปล่อยเธอลงจากรถนี่แหละ


ริโกะเม้มริมฝีปากเขาหากันเบาๆ อีกครั้งเมื่อผมละริมฝีปากออก ผมยิ้มบางก่อนจะผละตัวออกมา เดินกลับมาขึ้นรถเหมือนเดิมเงียบๆ ซึ่งเมื่อผมเข้ามานั่งในรถแล้ว ก็ยังเห็นว่าริโกะอยู่ที่เดิม


“เข้าบ้านไปได้แล้ว” ผมลดกระจกลงแล้วสั่งเธอเบาๆ เพราะต้องการจะเห็นเธอเดินเข้าบ้านไปอย่างปลอดภัยก่อนแล้วผมถึงจะกลับ แต่ทั้งที่ผมพูดเบาแล้ว และมั่นใจว่าเสียงไม่ได้ดังกว่าปกติเลยสักนิดเธอกลับสะดุ้งตัวโยนก่อนจะกันกลับมายิ้มแห้งๆ ให้ผมเหมือนจะอายหนักกว่าเดิม


“ค่ะ คุณคิราวะก็ขับรถดีนะคะ”


ถ้ารู้ว่ามันจะดีแบบนี้ ยิ้มให้กันได้แบบนี้ ผมคงไม่มัวเสียเวลาเป็นคนดีตั้งแต่แรก


ผมรอจนกระทั่งริโกะเดินกลับเข้าไปในบ้านถึงได้ถอยรถออกมา จริงๆ ผมจะรอรับริโกะไปแบล็กทาวน์พร้อมกันเลยก็ได้ เพราะเธอก็แค่อาบแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ซึ่งคงใช้เวลาไม่นาน


และถ้าเทียบกันกับระหว่างเวลาที่ผมรอมาก่อนหน้านี้ตั้งหลายปี นับตั้งแต่วันที่คุณโอยามะย้ำกับผมว่าให้ช่วยดูแลและสั่งสอนเธอ ผมว่าแค่การนั่งรอเธออาบน้ำแต่งตัวคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม


แต่เป็นเพราะผมมีบางเรื่องต้องรีบไปจัดการให้เรียบร้อยก่อนจะไปที่แบล็กทาวน์ ผมถึงต้องกลับออกมาก่อน ซึ่งตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าก่อนจะไปจัดการปัญหาตามที่ผมตั้งใจเอาไว้ ผมคงต้องจัดการปัญหาตรงหน้าซะก่อน มันเป็นปัญหาที่ผมเคยคิดว่าไม่น่าจะใช่ปัญหาใหญ่ แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกรำคาญ


“มานานรึยัง” ผมลดกระจกลงแล้วถามออกไปทันทีที่จอดรถเทียบฟุตบาธบริเวณหัวมุมก่อนถึงทางเข้าบ้านของริโกะ สายตามองสบไปที่โยชิที่ยืนพิงรถของเขาอยู่นิ่งๆ


ผมเห็นรถของเขาตั้งแต่ผมขับผ่านเข้าไปส่งริโกะแล้ว แต่มั่นใจว่าริโกะไม่ทันสังเกตเห็นแน่ๆ เพราะเธอหลับมาตลอดทาง เพิ่งจะมาตื่นตอนที่ผมจอดรถหน้าบ้าน เพราะเธอคงรู้สึกตัวตอนที่รถหยุดการเคลื่อนที่ และก็เพราะว่าผมเห็นเขานั่นแหละ ผมถึงได้ตั้งใจเดินตามริโกะลงไปจากรถเพื่อจูบลา หวังว่าสิ่งที่ผมทำน่าจะทำให้คนที่ยืนมองอยู่เข้าใจว่าผมต้องการอะไร

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว