ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 04 แค่ฝันร้าย Loading…80%

ชื่อตอน : EP 04 แค่ฝันร้าย Loading…80%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2561 07:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 04 แค่ฝันร้าย Loading…80%
แบบอักษร

image

EP  04

แค่ฝันร้าย Loading…80%


ฉันลุกขึ้นจากพื้นทั้งที่ขายังคงสั่น ก่อนจะฝืนตัวเองเดินตรงมาเข้าห้องน้ำเพราะต้องการจะหนีให้พ้นจากสายตาที่ยังเอาแต่จ้องมองฉันไม่เลิก จ้องมองทั้งที่ข้างในว่างเปล่า เห็นแล้วมันทำให้ฉันรู้สึกทรมานจนอยากจะวิ่งหนีออกไป ติดตรงที่รู้ดีว่าคงไปได้ไม่พ้น เพราะยังไงซะเราก็ยังต้องเจอกันอีกอยู่ดี


ซ่า~~~


แค่เสียงน้ำจากก๊อกที่ไหลออกมาก็ยังทำให้สะดุ้งตกใจทั้งที่เป็นคนเปิดมันเองกับมือแท้ๆ แต่เชื่อเถอะว่าไม่ว่ามันจะดังมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถดังกลบเสียงหัวใจของฉันได้เลย


“เตรียมน้ำอุ่นรึยัง”


คำถามที่ดังมาจากหน้าประตูห้องน้ำทำให้ฉันสะดุ้งก่อนจะต้องรีบเดินไปเตรียมน้ำอุ่นทั้งที่ยังไม่ได้จัดการกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าเขาจะให้เวลาฉันนานกว่านี้ แต่ก็ไม่เลย


ฉันได้ยินเสียงเท้าเดินตามเข้ามาทางด้านหลังดังชัดเจน ซึ่งทุกฝีก้าวล้วนแล้วแต่ทำให้หัวใจของฉันยังคงเต้นแรงอย่างต่อเนื่อง กลัวเหลือเกินว่าฉันอาจจะหัวใจวายตายทั้งที่คุณคิราวะยังไม่แม้แต่จะทำอะไรฉันสักนิด ถ้าไม่เป็นเพราะเขาตั้งใจจะทำให้ฉันรู้สึกกลัวไปก่อน เขาก็คงจะรังเกียจฉันมาก และถ้ามีการประเมินหรือให้คะแนนสินค้า ฉันคงจัดว่าเป็นสินค้าที่บกพร่องต่อหน้าที่ที่สุดแล้ว


“คุณคิราวะ...เอ่อ คุณผู้ชายออกไปข้างนอกก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวน้ำเต็มแล้วริโกะจะออกไปตาม” ฉันพูดเสียงสั่น จากที่เรียกคุณคิราวะจนติดปาก ก็ต้องเรียกเขาว่าคุณผู้ชายเพราะเขาคืนนี้เขาคือลูกค้า...ของฉัน ฉะนั้นฉันควรจะให้เกียรติเขาและไม่เอาเรื่องส่วนตัวหรือความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงาน


“นั่งสิ”


แต่เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันเพิ่งจะบอกออกไป แถมยังก้าวเท้าลงมาในอ่างอาบน้ำ ทำเหมือนไม่เห็นว่าฉันกำลังตัวสั่นมากแค่ไหน


ถึงแม้ว่าฉันจะหันหลังให้เขา แต่ก็รับรู้ได้ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาแล้วนั่นแหละ และที่สำคัญไปกว่าการที่เขานั่งลงในอ่างอาบน้ำแล้วทั้งที่ฉันเพิ่งจะเปิดน้ำ และฉันยังยืนอยู่ด้านในก็คือฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้า


“ไม่ได้ยินที่สั่งเหรอ”


“ดะได้ยินค่ะ”


“แล้วทำไมไม่นั่งล่ะ กลัวแสบก้นรึไง ไม่ได้มีแผลแตกสักหน่อย”


ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บไปหมดแล้ว


“ขอบคุณที่อุตส่าห์ยั้งมือเพราะสงสารริโกะก็แล้วกันค่ะ” ฉันบอกทั้งน้ำตา รู้ดีว่าถ้าเขาไม่ยั้งมือ ฉันอาจไม่ได้มายืนร้องไห้อยู่อย่างตอนนี้


“ก็แค่ทักษะการใช้แส้” คุณคิราวะพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังอย่างฉันกลับรู้สึกเหมือนถูกสาดหน้าด้วยน้ำเย็นจัดๆ และกำลังคิดไปว่ามันแปลว่าเขามีทักษะการใช้แส้ที่ดี หรือไม่ก็คงชำนาญเป็นอย่างดี


“ฉันไม่ใช่พวกมือใหม่ที่จะไม่รู้จักวิธีใช้หรือประเมินไม่ได้ว่าต้องใช้น้ำหนักมือแค่ไหนกับคนประเภทไหน แค่ไหนทำให้มีอารมณ์ แค่ไหนทำให้หลาบจำ หรือแค่ไหน...ทำให้บาดเจ็บ”


อยากจะถามออกไปใจจะขาดว่าฉันจัดอยู่ในคนประเภทไหนสำหรับเขา แต่ไม่กล้าพอจะฟังคำตอบที่อาจทำให้ความรู้สึกในอกตอนนี้พังลงยิ่งกว่าเดิม รู้เอาไว้ว่าเขาคงไม่ได้ต้องการทำให้ฉันบาดเจ็บก็คงมากพอแล้ว


“ริโกะก็ยังต้องขอบคุณอยู่ดีค่ะ”


“นั่งลงแล้วขยับมาถูหลังให้ฉันได้แล้ว” คุณคิราวะตัดบทสั้นๆ ก่อนจะเงียบลง


คำสั่งที่เหมือนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดทำให้ฉันต้องค่อยๆ นั่งลงมาอ่างอาบน้ำที่ระดับน้ำกำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวของฉันไม่ได้สะอาด ฉันก็ผุดลุกขึ้นยืนอีกครั้ง


“ริโกะยังไม่ได้...”


“นั่งเถอะ ฉันอนุญาต” คุณคิราวะพูดเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร พูดจบเขาก็เงียบลงไปเหมือนเดิมซึ่งฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังมองฉันอยู่รึเปล่าเพราะฉันยังไม่ได้หันกลับไปมองเขาเลยตั้งแต่เดินหนีมาเปิดน้ำ


ฉันค่อยๆ ย่อตัวนั่งลงอีกครั้ง ก่อนจะทำใจดีสู้เสือหันกลับไปหาคุณคิราวะ  แล้วก็ได้พบกับสายตาคู่นั้นที่ทำให้ฉันหายใจติดขัดขึ้นมาในฉับพลัน แต่เชื่อเถอะว่าตอนนี้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาออกจากใบหน้าของเขาเลย กลัวหัวใจตัวเองจริงๆ ว่าจะเผลอมองอย่างอื่นที่ไม่ควร


“จะเริ่มถูหลังได้รึยัง”


“กะ ก็หันหลังมาสิคะ” ฉันตอบอ้อมแอ้ม คุณคิราวะช้อนตามองฉันนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันหลังให้ฉัน


ทันทีที่ได้มองแผ่นหลังของเขา หัวใจฉันก็พลันกระตุกแรงเมื่อได้พบกับรอยแผลเป็นที่เป็นทางยาวประมาณสามถึงสี่รอยกระจายอยู่ที่แผ่นหลัง และมันยากที่ฉันจะห้ามใจไม่ให้เอื้อมมือไปสัมผัสมันเบาๆ


 เห็นแล้วมันจะจะคิดถึงรอยที่ก้นตัวเองไม่ได้ เมื่อครู่ฉันลองส่งกระจกดูแล้ว ถึงมันจะขึ้นแนวและมีแต่รอยแดงเต็มไปหมด แต่ไม่ได้มีแผลแตกจริงๆ ถ้าวินาทีนั้นคุณคิราวะเขาเกิดโมโหจนขาดสติแล้วฟาดก้นฉันแรงๆ แบบที่เขาสามารถทำได้ ฉันต้องเจ็บจนขาดใจตายแน่ๆ และมันคงทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ให้ฉันแบบที่ฉันกำลังมองเห็นรอยพวกนั้นบนแผ่นหลังของเขา


“กลัวรึไง”


“มะ ไม่ค่ะ”


“ถ้ารู้ตัวว่าโกหกไม่เก่ง เธอก็ไม่ควรโกหก” ฉันถูกเขาจับได้อีกตามเคย


“ริโกะถามได้มั้ยคะ”


“สินค้าห้ามสอดรู้สอดเห็นเรื่องหน้าที่ของลูกค้า และควรสนใจแค่หน้าที่ของตัวเองก็พอ”


คำว่าสินค้าเหมือนอะไรสักอย่างที่ผูกอยู่รอบคอฉันตลอดเวลา ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่มันก็ยิ่งเหมือนจะรัดฉันเอาไว้แน่นขึ้นเท่านั้น ไม่มีท่าทีว่าจะคลายออกง่ายๆ เลย แต่อย่างน้อยทำว่าหน้าที่ที่คุณคิราวะเหมือนจะตั้งใจพูดออกมา กลับเหมือนจะบอกใบ้เป็นนัยว่ารอยที่แผ่นหลังของเขา น่าจะได้มากจากหน้าที่ของเขามากกว่าเรื่องอื่น


“ริโกะขอโทษค่ะ ริโกะถูหลังให้แล้วกันนะคะ” ฉันบอกแล้วยิ้มให้แผ่นหลังของคุณคิราวะ ก่อนจะเริ่มลงมือถูหลังให้เขาเบาๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ถูจนทั่ว อยู่ๆ คุณคิราวะก็เอื้อมมือมาจับมือของฉันเอาไว้ ก่อนจะดึงฉันเข้าไป กลายเป็นฉันกำลังกอดเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง


ไม่มีคำพูดใดๆ จากคุณคิราวะอีกเลย มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขาเท่านั้นที่ฉันยังคงได้ยิน และไม่ว่าฉันจะพยายามดึงมือออกเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมปล่อย


“คุณผู้ชายคะ ให้ริโกะถูหลังให้กว่านะคะ”


“เงียบ”


คำเพียงคำเดียวสั้นๆ ของคุณคิราวะทำให้ฉันเงียบลงในทันที และเริ่มรู้สึกได้ว่าเขาออกแรงรั้งให้ฉันขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ฉันพยายามต้านเอาไว้


“ริโกะทำให้คุณผู้ชายไม่พอใจรึเปล่าคะ”


ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาอีกเลย เขาเป็นอะไรรึเปล่านะ


“คุณ อื้อออ”


แล้วริมฝีปากของฉันก็ถูกช่วงชิงไปครองครองทันทีที่ฉันยื่นหน้าออกไปเพื่อสังเกตสีหน้าของคุณคิราวะ


ครั้งนี้เขาไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อตอนก่อนหน้า แต่กลับอ่อนโยนจนทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับริมฝีปากที่เขาบรรจงทาบลงมา


ไม่นานคุณคิราวะก็ละริมฝีปากออก เขาจ้องมองใบหน้าของฉัน สบตาฉันก่อนจะปิดเปลืองตาลงพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ


“ขอโทษค่ะ”


ฟุ่บ!


แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนในทันที ทำเอาฉันตกใจและไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าฉันทำอะไรผิด


“อาบน้ำซะ”


“แล้วคุณผู้ชายล่ะคะ”


“ฉันมีงานต้องทำ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว