ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 09 ระยะปลอดภัย Loading…30%

ชื่อตอน : EP 09 ระยะปลอดภัย Loading…30%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2561 06:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 09 ระยะปลอดภัย Loading…30%
แบบอักษร

image

EP 09

ระยะปลอดภัย Loading…30%

                แฮปปี้เบิร์ดเดย์...ทูยูววว~


                เสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์จบลงพร้อมกับแสงไฟภายในงานที่กลับมาสว่างอีกครั้ง พี่ฟ้าลั่นเป่าเค้กหน้าบานอยู่กลางงาน รายล้อมด้วยเพื่อนฝูงคนสนิทของเขา ซึ่งทีแรกฉันเองก็อยากจะเดินเข้าไปเหมือนกันติดตรงที่คนถือเค้กดันเป็นยัยพลอยร้อยลีลา ฉันก็เลยเลือกจะนั่งร้องเพลงและอวยพรวันเกิดเขาอยู่ที่โต๊ะตามเดิมจะดีกว่า


                “ทำไมวันนี้ไม่ดื่ม” มังกรที่ยังคงนั่งอยู่ข้างๆ หันมาถาม


                “ยังปวดท้องอยู่” ฉันหันไปบอก


มังกรพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจก่อนที่เขาจะยกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง ซึ่งมันก็ยังเป็นกระป๋องแรกที่พี่ฟ้าลั่นเป็นคนส่งให้เขานั่นแหละ ท่าทางวันนี้เขาเองก็ไม่ค่อยอยากจะดื่มเท่าไหร่เหมือนกัน กระป๋องเดียวนั่งจนงานเลิกเลย


                “ยัยเพิร์ล ห้องน้ำ ไปป่ะ เดี๋ยวจะได้แวะบอกพี่ฟ้าลั่นว่าจะกลับเลย” ยัยสลิ่มหันมาชวน ฉันก็เลยรีบพยักหน้าตอบตกลง


                “ไม่เมาน้ำส้มนะ”


                “นายจะบ้ารึไง ใครจะเมาน้ำส้ม นั่งรอตรงนี้นะ เดี๋ยวมา” ฉันหันไปจิปากใส่มังกรก่อนจะเดินออกมาเข้าห้องน้ำพร้อมกับยัยสลิ่ม ส่วนยัยคะน้ากับยัยตังเมก็กำลังเม้าธ์กันเรื่องชุดนอนของยัยข้าวฟ่าง เพราะยัยนั่นใส่ชุดคลุมอาบน้ำมา ฉันได้ยินยัยคะน้ากับยัยตังเมพนันกันอยู่ว่าข้างในชุดคลุมอาบน้ำของยัยข้าวฟ่างจะมีเสื้อผ้าชิ้นอื่นอยู่มั้ย


                ไร้สาระ!

“เพิร์ล”


ฉันเกือบลืมไปแล้วว่านอกจากยัยพลอยร้อยลีลาแล้วก็ยังมีใครอีกคนที่ฉันรู้สึกตัวตลอดเวลาว่าเขามองอยู่ และนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้มังกรเลือกเขียนข้อความแสดงความเป็นเจ้าของที่ต้นขาของฉันน่ะ


“พี่พอร์ช”


“พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ”


อีกแล้วสินะ!


ยัยสลิ่มหันมามองหน้าฉันนิดหน่อยเหมือนรอให้ฉันตัดสินใจ ซึ่งเมื่อฉันมองกลับไปที่มังกรแล้วเห็นว่าเขาเองก็กำลังมองมาทางนี้ ความรู้สึกหนักใจก็ก่อตัวขึ้นในอก


มันยากจะปฏิเสธว่าตอนนี้ฉันเองก็ยังคงไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่ฉันกับรู้สึกกับมังกรมันคือการเล่นไปตามเกมที่กำลังรอวันจบ หรือเพราะเราทั้งคู่ต่างคนต่างกำลังเริ่มรู้สึกดีต่อกันๆ แน่ ต่างจากสิ่งที่ฉันรู้สึกกับคนตรงหน้า และที่เขานั่นแหละที่เป็นคนทำให้มันชัดเจนไปตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน ดังนั้นคงไม่แปลกอะไรที่ฉันจะอยากรักษาระยะห่างระหว่างเราเอาไว้


“พี่พอร์ชไม่ควรทำแบบนี้นะคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจ เพราะไม่ว่าเรื่องของฉันกับมังกรจะเป็นยังไง สิ่งที่ฉันควรจำเอาไว้ก็คือเขามีแฟนแล้ว และเขาไม่ควรแอบมาคุยกับฉันลับหลังแฟนของเขา


“พี่เลิกกับแจมแล้ว” พี่พอร์ชบอกยิ้มๆ ซึ่งฉันพอจะดูออกว่ารอยยิ้มของเขามันดูเจื่อนๆ ซึ่งอาจแปลความหมายได้ว่าเขาไม่ได้โกหก เพียงแต่ฉันกำลังสงสัยว่าเขามาบอกฉันเพื่ออะไรต่างหาก


“พี่ขอคุยด้วยไม่นานหรอก แค่ห้านาที” พี่พอร์ชพยายามอ้อนวอน ท่าทางของเขาในวันนี้ต่างจากวันที่เขาเปิดตัวพี่แจมในฐานะแฟนสาวกับฉันโดยสิ้นเชิง


ฉันลอบถอนหายใจก่อนจะมองไปที่ยัยสลิ่มที่มันเองก็คงกำลังรอการตัดสินใจของฉันมาได้สักพัก และเมื่อฉันพยักหน้าเบาๆ มันก็ยักคิ้วให้ก่อนจะเดินออกไปก่อน และมันคงไปรอฉันที่ห้องน้ำนั่นแหละ


หลังจากที่สลิ่มเดินออกไป พี่พอร์ชก็ถึงกับเป่าลมออกจากปากพลางยืดลำตัวขึ้นตรงดิก ร่างสูงมองสบตาฉัน ซุกมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง อยู่ในท่าทางที่ดูสบายขึ้นกว่าตอนที่ยัยสลิ่มจะเดินออกไปเยอะเหมือนกัน


“พี่มีอะไรจะพูดกับเพิร์ลงั้นเหรอคะ”


“เรากลับมาคบกันได้มั้ยเพิร์ล” พี่พอร์ชพูดออกมาโดยไม่ลังเลสักนิด และเขากำลังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกชกกลางอากาศ ไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่แม้แต่จะคาดคิดว่าเขาจะกลับมาด้วยซ้ำ


“ก่อนหน้านี้พี่ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าพี่ชอบเพิร์ล จนกระทั่งพี่เห็นเพิร์ล...คบกับมังกร”


“มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะพี่” ฉันถามพลางหัวเราะงงๆ


“ก็อย่างที่คนเขาพูดกัน กว่าพี่จะรู้ตัวว่าพี่เสียสิ่งที่มีค่าที่สุด ก็ตอนที่มันตกอยู่ในมือของคนอื่น” พี่พอร์ชพูดพลางทำตาหวานซึ้งใส่


ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันเองก็อาจจะใจสั่นและคงรู้สึกคล้ายกับตัวเองเป็นเจ้าหญิง แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเฉยๆ หนำซ้ำยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองมังกรเป็นระยะๆ แต่กลับพบว่าที่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาหายไปไหนแล้ว


“พี่เพิ่งขอเลิกกับแจมเมื่อเย็นนี้เอง”


เขาเป็นฝ่ายบอกเลิกพี่แจมงั้นเหรอ ไม่อยากเชื่อเลยแฮะ


“รู้สึกผิดนะ แต่คงจะผิดว่านี้ถ้าพี่ฝืนคบกับแจมต่อไปทั้งที่พี่ไม่ได้รักแจมเลย แจมควรไปเจอผู้ชายที่ดีกว่าพี่ เพิร์ลว่ามั้ย” พี่พอร์ชพูดเหมือนกำลังระบายความรู้สึกผิดของเขาออกมา ซึ่งฉันก็ได้แต่รับฟังแล้วยิ้มออกไป เพราะคงช่วยอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่านี้แล้วจริงๆ


“ขอบคุณที่พี่พอร์ชมีความรู้สึกดีๆ ให้เพิร์ลนะคะ แต่เพิร์ลรับไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”


หลังจากที่รอให้พี่พอร์ชพูดจบไปได้สักพัก ฉันก็ตัดสินใจบอกออกไปตามตรงเหมือนกัน และมันก็ทำให้พี่พอร์ชก้มหน้าลงต่ำ เขาตั้งใจหลบสายตาของฉันแล้วยิ้มให้กับพื้นสนามหญ้าที่ปลายเท้าแทน


“เพิร์ลก็รู้สึกผิดกับพี่นะคะ แต่คงจะผิดว่านี้ถ้าเพิร์ลฝืนคบกับพี่ทั้งที่เพิร์ลไม่ได้รักพี่แล้ว พี่ควรไปเจอคนที่ดีกว่าเพิร์ล ขอให้โชคดีค่ะ” ฉันบอกยิ้มๆ พูดจบก็เดินผ่านพี่พอร์ชออกมาในทันที


ฉันไม่ได้อยากจะอยู่มองหน้าเขาให้นานกว่านี้เพราะฉันอาจรู้สึกแย่ไปกว่าที่เคยถูกเขาเทมาเมื่อครั้งก่อน และถ้าเลือกได้ ฉันก็ไม่อยากให้เราต้องมารู้สึกผิดต่อกันมากกว่านี้ เราทั้งคู่ควรไปเจอคนที่รักเราในวันที่มันไม่สายเกินไปอย่างวันนี้


ฉันเชื่อว่าอะไรที่มันมาในเวลาที่เหมาะสม มันถึงใช่


                ตื้ดๆ


                เสียงข้อความเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าดังขึ้นมาระหว่างที่ฉันกำลังเดินเข้าไปในห้องน้ำพอดี และเมื่อหยิบมันขึ้นมาดูฉันก็ถึงกับส่ายหัวไปมาเบาๆ เมื่อมันเป็นข้อความจากมังกร            


‘Dargon007…>>>รอที่รถ’


                ข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วแอบใจสั่น ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม


‘PearlPearl…>>>ค่ะ ^^’


                ฉันพิมพ์ข้อความกลับไปสั้นๆ กดส่งแล้วยืนอ่านมันซ้ำๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งยิ้มออกมาโดยไม่มีสาเหตุ สงสัยเหมือนกันว่าตัวเองคงใกล้จะบ้าแล้ว


‘Dargon007…>>>คิดว่าพูดเพราะแล้วจะรอดมั้ย?’


อ่า...เขารู้ทันอีกแล้วสินะ


ฉันอ่านข้อความของมังกรแล้วดันยิ้มกว้างกว่าเดิม ทั้งที่มันไม่เห็นจะมีอะไรน่าขำสักนิดแต่ฉันกลับหุบยิ้มไม่ได้จนกระทั่ง...


ซ่า~


เสียงก๊อกน้ำที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าดังขึ้นเพราะมันถูกเปิดโดยยัยพลอย


ที่นี่เป็นบ้านของพี่ฟ้าลั่น ดังนั้นห้องน้ำมันจึงไม่ได้กว้างหรอก และสามารถเข้าได้ทีละคน เพราะฉะนั้นถ้ามาห้องน้ำพร้อมกันก็คงยากที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แต่ถึงจะเลี่ยงไม่ได้ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะกลัวยัยนั่นสักหน่อย


“เธอสับรางเร็วดีนะ ใช้วิธีไหนหรือต้องยังไงเหรอเพิร์ล สอนฉันบ้างสิ” ยัยพลอยพูดพลางทำทีเป็นล้างมือนิ่งๆ สายตาไม่ได้มองที่มาที่ฉันแต่อย่างใด


“ของแบบนี้มันเรียนรู้กันยากหน่อย หัวทึบอย่างเธอไม่น่าจะเข้าใจหรอกพลอย สอนไปก็เหมือนสีซอ”


“ยัย...”


“เข้ามาสิ ถ้าเธอคิดว่าบทนางเอกของเธอจะชนะบทนางร้ายอย่างฉันก็เข้ามาเลยพลอย” ฉันพูดพลางยืดอกขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ยกมือขึ้นมาหรือทำท่าจะสู้ด้วยซ้ำแต่ยัยพลอยกลับชะงักกึกเพียงแค่เสียงส้นสูงของฉันกระทบกับพื้นแค่ครั้งเดียวที่ฉันหันกลับไปเผชิญหน้าด้วย


“อย่าคิดจะว่าเธอจะชนะฉัน” ยัยพลอยพูดเสียงต่ำ แต่ยิ่งฟังฉันก็ยิ่งอยากจะหัวเราะเสียงดังๆ


“ไม่เคยคิดเลยจริงๆ นะ แต่ไม่รู้สิ ยิ่งเห็นว่าเธอดิ้นพล่านฉันก็ยิ่งรู้สึกดี แบบนี้เรียกชนะได้มั้ยอ่า”


“ยัย...โอ๊ย!” ยัยพลอยร้องเสียงดังทั้งที่ฉันก็แค่ยกมือขึ้นไปคว้าข้อมือของเธอที่กำลังจะสะบัดใส่หน้าฉันแล้วเหวี่ยงออกไปก็เท่านั้นเอง ยัยนี่บอบบางหรือว่าตอแหลเนียนบางทีฉันก็แยกแยะไม่ออกแล้วเหมือนกัน


                “ทำอะไร อย่าคิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้นะ ระวังสักวัน กรรมมันจะตามสนองเธอ”


“ยัยเพิร์ล”


                “มีอะไรยัยพลอย” ฉันถามอย่างท้าทาย ใช้สายตามองยัยนั่นเหยียดๆ พลางยกมือขึ้นมากอดอก


ถ้าเทียบความสูงกันแล้วฉันเหนือกว่ายัยนั่นเห็นๆ ยิ่งเรื่องพละกำลังด้วยแล้วฉันยิ่งมีมากกว่า เพราะฉะนั้นถ้าจะวัดกันเรื่องตบตีล่ะก็ ใครชนะก็คงรู้


                “มังกรเขาไม่มีทางชอบผู้หญิงอย่างเธอหรอก จำเอาไว้!” ยัยพลอยบอกอย่างนั้นก่อนที่ยัยนั่นจะเดินเข้ามาผลักไหล่ฉันแรงๆ จนฉันเซถอยออกมา แผ่นหลังกระแทกเข้ากับต้นเสาทางด้านหลังนิดหน่อย แต่ไม่ได้รู้สึกเจ็บมากมายอะไร


                “แล้วเขาชอบเธองั้นสิ”

                “ใช่ เขาชอบฉัน และเขาจะต้องกลับมาคบกับฉันแน่นอน!” น้ำเสียงของยัยพลอยหนักแน่นมากจนฉันรู้สึกชายิบๆ ในอก


                “เธอไม่มีทางได้เขา ที่เขายอมคบกับเธอก็เพราะเธอเอาตัวเข้าแลก มันก็เป็นธรรมดาที่ผู้ชายเขาจะชอบของฟรี!”


                “แล้วเธอคิดว่ามังกรเขาจะชอบผู้หญิงที่ทรยศเขางั้นเหรอ” ฉันถามกลับไปบ้าง ในอกกำลังเดือดปุดๆ จนอยากจะเดินเข้าไปตบยัยนั่นสักฉาดติดตรงที่ฉันยังทำแบบนั้นไม่ได้เพราะยังอยากจะกระชากหน้ากากของยัยนี่ออกมาซะก่อน


                สายตาของยัยพลอยที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันเองก็กำลังเดือดดาลไม่แพ้กัน มันทำให้ฉันรู้ว่าวันนี้ฉันอาจไม่ต้องใช้กำลัง เพราะสงครามนี้มีแค่ความอดทนก็พอ ฉันต้องอดทนรอให้ไฟในอกของยัยพลอยเผาตัวยัยนั่นให้ตายลงไปเอง!


                “ฉันเตือนแล้วนะว่าระวังกรรมมันจะตามสนอง อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะหูหนวกตาบอดสิพลอย ถ้าวันนึงความลับที่เธอซ่อนเอาไว้มันถูกเปิดเผยออกมาจนต้องมาร้องขอส่วนบุญจากฉันน่ะ มันน่าอายนะ”


“ยัยบ้า พูดเรื่องบ้าอะไรฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยสักนิด!”


“ก็เรื่องเจฟไงล่ะ” ฉันตอบอย่างไม่ลังเล และนั่นก็ทำให้ยัยพลอยถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจที่ฉันล่วงรู้ความลับนั้นของเธอ


“ถ้ายังอยากให้มันเป็นความลับ ก็อยู่เงียบๆ แต่ถ้ายังวุ่นวายไม่เลิก ฉันจะทำให้ทุกคนเขารู้ว่าเธอมันงูพิษ!”


“ไม่จริง!”


“อะไรไม่จริง เรื่องที่ความจริงแล้วมังกรเขาไม่ได้ทำร้ายร่างกายเธอแต่เป็นฝีมือเจฟน่ะเหรอ อุ้บส์!” ฉันทำทีเป็นยกมือขึ้นมาปิดปากเล็กน้อย ก่อนจะกลอกตาไปมาและแอบเห็นว่ายัยพลอยถึงกับยืนกำหมัดแน่นจนแขนสั่น ท่าทางว่าอยากจะเดินเข้ามาตบฉันใจจะขาดแต่คงกำลังช็อกอยู่ที่ฉันรู้ความจริง


“เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”


“อุ๊ต๊ะ! เรื่องจริงเหรอเนี่ย” เป็นอีกครั้งที่ฉันฉีกหน้ายัยพลอยจนแหก และครั้งนี้ก็ดูเหมือนยัยนั่นจะหมดความอดทนกับฉันซะแล้วสิ


“นี่แกหลอกฉันเหรอ”


“ก็เออสิยัยโง่”


“ยัยเพิร์ล!!!”


เสียงของยัยพลอยดังลั่นไปทั่วห้องน้ำทำเอาฉันแสบหู และยัยนั่นก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เพราะทันทีที่แหกปากเรียกชื่อฉันจบ ยัยพลอยก็ตรงเข้ามากระชากเส้นผมของฉันแรงๆ ก่อนจะเงื้อมือขึ้นกลางอากาศแล้วสะบัดใส่แก้มฉันทันที


เพียะ!


หน้าชายิบ หัวใจเองก็เต้นถี่ยิบไม่แพ้กันเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันถูกคนอื่นทำร้ายร่างกาย ขนาดพ่อกับแม่ฉันยังไม่เคยตีฉันสักเพียะเลย


“อย่าอยู่เลยแก!” ยัยพลอยยังคงตามมาคร่อมร่างฉันเอาไว้พร้อมกับจิกหัวฉันเขย่าอย่างบ้าคลั่ง


“ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย ช่วยด้วยค่า!”


เสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือดังขึ้นในทันทีที่ประตูห้องน้ำด้านในถูกผลักออกมา และมันช่วยไม่ได้ที่คนที่อยู่ด้านในน่าจะเห็นและได้ยินเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ซึ่งมันคือยัยสลิ่ม...เพื่อนของฉันเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว