ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 08 คนนี้ของเพิร์ล Loading…70%

ชื่อตอน : EP 08 คนนี้ของเพิร์ล Loading…70%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2561 06:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 08 คนนี้ของเพิร์ล Loading…70%
แบบอักษร

image

EP 08

คนนี้ของเพิร์ล Loading…70%


                “ของเก่าก็ของเก่าดิวะ  ถ้ามันแยกแยะไม่ได้ก็ไม่สมควรเอาทำผัว จำไว้” พี่ฟ้าลั่นพูดพลางเอื้อมมือมาตบบ่าฉันเหมือนจะสั่งสอน ซึ่งฉันก็จนปัญญาจะเถียง เถียงกับพี่ฟ้าลั่นสู้ฉันไปเห่าแข่งกับหมาใต้หอยังมีสิทธิ์ชนะมากกว่าเลย


Rrrr~


ไม่ทันจะได้ถอนหายใจ มังกรก็โทรเข้ามาพอดี แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากกดรับ ท่ามกลางสายตาสี่คู่ที่กำลังมองมา


“ฮัลโหล”


[อยู่ไหน]


ถามเป็นผู้ปกครองเชียวนะ!


“รู้แล้วจะถามทำไม” ฉันแกล้งตีรวนใส่ สายตามองไปที่ยัยพลอยที่ยังคงมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจจะรอเปิดศึกอย่างเปิดเผย


เอาสิ! ให้มันรู้กันไปเลยว่าคืนนี้พี่ฟ้าลั่นจะได้เป่าเค้กก่อนที่ฉันจะได้ตบยัยนั่นรึเปล่า


[มายังไง ใครไปรับ]


“สลิ่ม”


[แล้วทำไมไม่บอกให้ไปรับ]


“เห็นนายยุ่งๆ เรื่องแม่นายอยู่ ฉันก็เลยไม่อยากรบกวน” ฉันพยายามแล้วนะที่จะพูดเบาๆ แต่เชื่อเถอะว่าพี่ฟ้าลั่นมันแทบจะเอาหูมาแนบกับโทรศัพท์ฉันอยู่แล้ว


[ก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น ฉันถึงหน้าบ้านแล้ว จะกลับแล้วเดินออกมาก็แล้วกัน รอในรถ] มังกรพูดแค่นั้นก่อนจะเงียบไป ทำเอาฉันยืนงงเป็นไก่ตาแตก


สรุปว่าเขาจะไม่เข้ามาในงาน แต่มาจอดรถที่หน้างานเพื่อรอรับฉันกลับเนี่ยนะ คิดแล้วทำไมฉันถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดกับเขายังไงก็ไม่รู้


“น่ะนาย จะนั่งรอในรถงั้นเหรอ”


[อืม ฉันเอารถเธอมานี่]


“ฉันกลับพร้อมสลิ่มก็ได้”


[กลัวจะไม่ใช่น่ะสิ]


ที่แท้เขาก็คงกลัวว่าฉันจะเมาจนกลับพร้อมคนอื่นนี่เอง


“ชวน-มัน-เข้า-มา” พี่ฟ้าลั่นกระซิบบอก เขาเน้นทีละคำเหมือนกลัวว่าฉันจะไม่เข้าใจ


“น่ะ...นายจะเข้ามาในงานมั้ย” ฉันถามตะกุกตะกัก แต่จะให้พูดเป็นธรรมชาติได้ยังไงในเมื่อพี่ฟ้าลั่นเล่นยืนพากษ์อยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา


[ไม่ล่ะ ไม่ได้รับเชิญ]


เหมือนโดนด่าเลย


“เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันเดินออกไปรับนายก็แล้วกัน พี่ฟ้าลั่นเขาอยากเจอนายอยู่พอดี”


[อยากเจอทำไม]


“ไว้นายมาถามเขาเองเถอะ รอนะ กำลังเดินออกไป” ฉันรีบพูดรีบกดวางสาย เพราะขืนช้ากว่านี้อีกนิดพี่ฟ้าลั่นจะคงจะเข้ามาสิงฉันแล้ว


“โอ๊ยพี่ พี่จะแอบฟังทำไมเนี่ย เดี๋ยวคุยจบแล้วเล่าให้ฟังก็ได้” ฉันโวยวายใส่หลังจากที่กดวางสายจากมังกรเรียบร้อย ซึ่งทันทีที่หันมาเอาเรื่องพี่ฟ้าลั่นฉันก็ได้เจอรอยยิ้มกว้างๆ กับสายตาล้อเลียนของเขาแบบที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด


“เดี๋ยวแกโกหกฉัน”


“เพิร์ลจะโกหกพี่ทำไม”


“นั่นสิ แล้วที่แกบอกว่ามันไม่ว่างแต่แท้จริงแล้วแกไม่ชวนมันมานี่แกโกหกทำไม” พี่ฟ้าลั่นทำเสียงดุใส่ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ที่เคารพในคณะฉันจะกรี๊ดใส่หน้าให้ดู


“ไปๆ รีบไปพาแฟนมาเปิดตัวได้แล้ว ใกล้จะได้เวลาเป่าเค้กแล้ว เดี๋ยวเสียฤกษ์” พี่ฟ้าลั่นพูดพลางสะบัดมือไล่ ทำเอาฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะกำลังรู้สึกหนักใจจะแย่


ฉันไม่ได้หนักใจเพราะกลัวยัยพลอยหรอกนะ ไม่ว่ายัยนั่นคิดจะทำอะไรฉันก็คิดว่าฉันรับมือไหว เพียงแต่ฉันคิดว่าถ้ามังกรไม่อยู่เรื่องน่าจะจบเร็วกว่าเท่านั้นเอง เพราะรู้แบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากชวนเขามา


แต่แล้วจะทำยังไงได้ล่ะในเมื่อพี่ฟ้าลั่นไม่ยอม และดูเหมือนยัยพลอยเองก็คงจะกำลังรอดูท่าทีฉันอยู่เหมือนกัน ขืนฉันไม่เดินออกมาพามังกรเข้างาน มีหวังโดนยัยนั่นหาว่าปอดแหกแหง ดีไม่ดีจะโดนพี่ฟ้าลั่นแกล้งอะไรแผลงๆ อีกก็ได้ รายหลังเนี่ย น่ากลัวสุดเลย


“นี่ชุดมางานวันเกิด?”


นั่นคือคำถามแรกที่มังกรถามทันทีที่ฉันเดินไปถึงรถ แล้วเขาเองก็เปิดประตูลงมา


“อืม ธีมงานคืนนี้คือชุดนอน” ฉันรีบอธิบาย พูดจบมังกรก็รีบก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองในทันที


เขาสวมเสื้อยืดสีมัสตาร์ดกับกางเกงยีนส์สีซีดขาดๆ ตัวเดิมกับที่ฉันเจอเขาในคืนแรกที่ผับฉันจำได้ ต่างกันตรงที่คืนนั้นเขาใส่เสื้อยืดสีชมพูช็อกกิ้งพิงค์ ที่ตอนนี้มันน่าจะอยู่ในตู้เสื้อผ้าของฉันเพราะฉันเพิ่งจะส่งซักตากและรีดเรียบร้อยไปเมื่อวันก่อน


“มาเหอะ ไม่จำเป็นต้องเข้าธีมงานก็เข้าได้เพราะพี่ฟ้าลั่นน่าจะอยากเจอนายเกินกว่าจะสนใจชุด”


“ทำไมเขาต้องอยากเจอฉัน”


“เขากลัวนายมาหลอกฉันมั้ง”


“เหอะ!”


“ทำไม ตกลงจะเข้าไม่เข้า ดีเหมือนกัน ฉันก็อยากกลับแล้ว”


“เข้าสิ ได้ข่าวว่าพี่ชายที่แสนดีของเธอก็มาด้วยไม่ใช่เหรอ” มังกรถามพลางยกมุมปากยิ้ม เขาพูดจบพร้อมกับที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างฉันพอดี


“ทำไมไม่ให้ยัยนั่นเดินออกมารับล่ะ ไหนๆ ก็โทรคุยกันแล้ว” จนแล้วจนรอดฉันก็อดไม่ได้ที่จะพูด ซึ่งทีแรกก็ไม่คิดจะพูดหรอก แต่เขาดันโพล่งออกมาก่อนเองทำไมล่ะ ตัวเองเป็นคนโทรหายัยพลอยจนรู้เรื่อง แล้วทำไมไม่เดินเข้างานไปกับยัยนั่นซะเลย คิดแล้วมันน่าหงุดหงิด เพราะเขาแท้ๆ ทำให้ยัยพลอยเดินไปหาเรื่องฉันถึงโต๊ะ


“ฉันโทรบอกพลอยเรื่องที่ไอ้เจฟมันโดนรถชนน่ะ”


อ้อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง สรุปว่ายัยนั่นพูดไม่หมดสินะ ไม่สิ เมื่อกี้นี้ยัยนั่นไม่ได้พูดถึงเจฟให้ได้ยินเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงสรุปอีกทีว่ายัยนั่นใส่สีตีไข่ พยายามจะยั่วให้ฉันโมโหเรื่องที่มังกรโทรหาตัวเอง


“ไปเถอะ ดีเหมือน คืนนี้ฉันกำลังหาอะไรทำแก้เบื่ออยู่พอดี” มังกรพูดพร้อมกับยื่นมือของเขามากุมมือของฉันเอาไว้แล้วจูงมือฉันเดินเข้างานมาหน้าตาเฉย ทำให้ฉันที่เป็นคนเดินออกมารับเขาเข้างานต้องกลับกลายมาเป็นฝ่ายเดินตามหลังเขาเข้างานซะงั้น


และทันทีที่มังกรก้าวเท้าเข้ามาในงานโดยมีฉันเดินตามมาข้างหลังเงียบๆ ก็ทำให้คนทั้งงานเงียบลงไปตามๆ กัน ทุกสายตามองมาที่เราเหมือนจะสนอกสนใจการมาของมังกรมากเป็นพิเศษ เพราะก่อนหนี้ทุกคนคงเห็นแล้วว่าฉันมาก่อน แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีคนมองฉันเหมือนตอนที่เดินเข้ามาพร้อมกับเขาในตอนนี้เลย


“หวัดดีครับพี่ฟ้าลั่นสายว้าก” มังกรทักทายพี่ฟ้าลั่นทันทีที่เขาเองก็เดินออกมาต้อนรับในฐานะเจ้าของงาน เคยบอกแล้วไงว่าพี่ฟ้าลั่นน่ะสายว้ากตัวพ่อ ใครในมหา’ลัยไม่รู้จักแปลว่าไม่รักสถาบันจริง


“หวัดดี มึงแต่งตัวมาผิดธีมนะ”


กวนตีน!


“ไม่เอาน่าพี่ ตกลงพี่จะเอายังไง ถ้าไม่โอเคเพิร์ลกลับเลยได้นะ เพราะมังกรก็แค่แวะมารับเพิร์ลเฉยๆ” ฉันรีบปราม ท่าทางก็รู้แล้วว่าพี่ฟ้าลั่นมันตั้งใจจะแกล้งฉัน


“ได้ไง ฉันยังไม่ได้เป่าเค้กเลย”


“เรื่องของพี่ดิ เรากลับกันเถอะมังกร” ฉันบอกพร้อมกับจูงมือมังกรเดินกลับออกมา แต่ทันทีที่เหลือบไปเห็นสายตาของยัยพลอยที่มองอยู่ สองขาของฉันก็ต้องชะงักกึกลงทันที


“ไม่เอาน่ายัยเพิร์ล นี่งานวันเกิดฉันนะเว้ย แกจะไม่ให้เกียรติรอฉันเป่าเค้กก่อนแล้วค่อยกลับจริงเหรอวะ ให้เอฟกิจกรรมซะดีมั้ย” ไอ้พี่ฟ้าลั่นก็ยังไม่วายพูดขู่


เนี่ย พอถึงเวลามันก็ชอบเอาเรื่องนี้มาขู่ตลอดเลย


“แล้วพี่จะเอายังไง จะข้ามๆ เรื่องชุดของมังกรไปไม่ได้รึไงล่ะ” ฉันแหวใส่ รู้สึกเหมือนกำลังโดนกดดันจากทุกทางยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งพอมองไปที่ยัยสามตัวที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่ฟ้าลั่นแล้วก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ ตกลงป้าคะน้า ยัยสลิ่มกับยัยตังเมมันเพื่อนฉันจริงรึเปล่าวะ ทำไมมันไม่คิดจะช่วยพูดอะไรบ้างเลย


“มึงจีบน้องกูเหรอวะไอ้มังกร”


มันใช่เวลามาถามเรื่องแบบนี้กันเหรอ ถามจริง ไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นมองกันอยู่เต็มงาน


“พี่ไม่ได้ดูคลิปที่ยัยนี่เดินไปขอผมเป็นแฟนก่อนจริงดิ” มังกรย้อนถามนิ่งๆ น้ำเสียงและสีหน้าของเขาดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรกับทั้งคำถามและคนถาม ทำเอาฉันรู้สึกอยากจะบ้าตาย


“จริงสินะ ยัยเพิร์ลมันจีบมึงก่อนจริงๆ แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก กูอยากรู้ว่ามึงรักน้องกูจริงหรือแค่หลอกฟัน” พี่ฟ้าลั่นถามพลางยกมุมปากยิ้ม


“ถามน้องพี่ดีกว่ามั้ยว่ากำลังหลอกฟันผมรึเปล่า”


“มังกร!”


“หิวน้ำ ไปหาน้ำมาให้กินหน่อย” มังกรพูดเหมือนอยากจะไล่ฉันออกมาจากตรงนั้น ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ท่าทางของเขาเองก็ดูไม่ได้ยี่หระกับสายตาของคนรอบข้างเท่าไหร่นัก หรือต่อให้จะเป็นสายตาของพี่ฟ้าลั่นเองก็ตาม


“แดกไม่ได้ว้อย มึงมาผิดธีม ได้แค่เข้างานแต่ไม่มีสิทธิ์แดกของฟรีในงาน” พี่ฟ้าลั่นประกาศ นั่นทำให้มังกรถอนหายใจเสียงดัง


“เอางี้จริงดิ” มังกรถามเสียงเรียบ ซึ่งถึงฉันจะรู้ว่าพี่ฟ้าลั่นมันแค่หาเรื่องมังกรไปอย่างนั้นแต่ก็อดจะกลัวสองคนนี้มีเรื่องกันไม่ได้จริงๆ


“เพิร์ล”


แต่แล้วระหว่างที่ทุกคนกำลังเงียบกันอยู่ พี่พอร์ชก็ดันเดินเข้ามาเรียกฉัน สายตาที่เขามองมาดูเหมือนจะห่วงใย เพราะเขาคงรู้ว่าฉันเป็นคนกลางระหว่างพี่ฟ้าลั่นกับมังกร ซึ่งถ้าเทียบความหัวร้อนกันแล้วฉันว่ากินกันไม่ลง


“นี่เมียผม จะทำอะไรช่วยกรุณาให้เกียรติผมนิดนึง” มังกรพูดพลางปล่อยมือออกจากมือของฉันที่ก่อนหน้านี้เขาจับเอาไว้ออก แล้วเปลี่ยนมาเป็นยกขึ้นมาโอบไหล่ฉันเอาไว้แทน ซึ่งการกระทำของเขาทำให้ฉันใจเต้นแทบผิดจังหวะ และแอบสังเกตเห็นพี่ฟ้าลั่นกระตุกมุมปากยิ้ม


พี่พอร์ชมองหน้าฉันสลับกับมังกรนิดหน่อยก่อนจะเงียบไปเมื่อเขาเองก็คงเข้าใจดีว่าอะไรเป็นอะไร และถ้าเป็นฉัน ฉันเองก็คงไม่ทำอะไรให้ตัวเองเป็นฝ่ายเสียหน้าหรอก เงียบไว้น่ะดีแล้ว


“ตกลงผมต้องใส่ชุดนอนถึงจะแดกของพี่ได้ใช่มั้ย”


เดี๋ยวนะ นั่นรุ่นพี่เว้ย นายจะมาแดกใส่เขาแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้เขาจะพูดก่อนก็เถอะ


“เออ” ไอ้พี่ฟ้าลั่นตอบกลับมากวนๆ น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร อยู่ๆ มังกรก็ยกแขนที่โอบไหล่ฉันอยู่เมื่อครู่ออกพร้อมกับถอดเสื้อยืดสีมัสตาร์ดของเขาขึ้นทางเหนือหัวหน้าตาเฉย


“มังกร ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!” ฉันร้องถามด้วยความตกใจหลังจากที่กลืนน้ำลายเสียงดังเอื้อกเมื่อเห็นว่ามังกรถอดเสื้อต่อหน้าทุกคนที่กำลังมองมา


“เธอก็รู้ว่าปกติฉันไม่ใส่เสื้อผ้านอน” มังกรตอบหน้าตาย นี่เขาโง่หรือแกล้งโง่ถึงได้ทำแบบนี้


“นายจะบ้ารึไง ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฉันร้องบอกพร้อมกับรีบดึงเสื้อยืดที่เขาเพิ่งจะถอดไปพาดไว้บนบ่ามาปิดหน้าอกของเขาเอาไว้ ให้ตายสิ เขาเล่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย ไหนจะเรื่องเสื้อ ไหนจะคำถามเมื่อกี้นี้อีก ไม่เห็นเหรอว่าคนอายเป็นฉันนะ


“อย่าหึงไม่เข้าท่าน่า ฉันแค่ถอดเสื้อเอง ใครอยากมองก็มองไปสิ”


“มังกร!”


“เฮ้อ โทษทีนะพี่ แต่กางเกงถอดไม่ได้ เพิร์ลขี้หึงน่ะ ไม่ชอบให้ใครมองผมสักเท่าไหร่”


“มังก๊อนนน!”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว