ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 07 คนเบื้องหลัง Loading…100%

ชื่อตอน : EP 07 คนเบื้องหลัง Loading…100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2561 07:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 07 คนเบื้องหลัง Loading…100%
แบบอักษร

image

EP 07

คนเบื้องหลัง Loading…100%


“เอายังไงมังกร อธิบายได้ก็จบ แต่ถ้าไม่...ก็ยาว” ฉันเอาคำพูดที่เขาเคยพูดกับฉันตอนที่เจอพี่พอร์ชเมื่อคืนก่อนมาย้อนถาม ซึ่งก็ทำให้เขาถอนหายใจแรงซ้ำอีกรอบแล้วหันกลับไปมองยัยพลอยที่กำลังบีบน้ำตาด้วยสีหน้าลำบากใจ


ลำบากใจเหรอ เขาลำบากใจทำไมในเมื่อฉันไม่บังคับให้เขาเลือกฉันด้วยซ้ำ


ฟุ่บ!


ถ้ามันตัดสินใจยาก ฉันจะตัดสินใจให้


“จั๊ม” วันนี้อะไรมันก็ดูเข้าทางฉันไปหมดนั่นแหละ ฉันเห็นนะว่าจั๊มเดินเข้ามาตั้งแต่ที่เห็นว่ามังกรวิ่งตามฉันมาแล้ว


“มีอะไรให้ช่วยมั้ยเพิร์ล” ท่าทางเขายินดีจะช่วยฉันมากซะด้วยสิ


“คือว่ารถฉันเสียน่ะ”


นี่เป็นมารยาเล่มที่ร้อยเก้าของฉันเลยนะ อนุญาตให้ยืมไปใช้ได้


“ได้สิ เดี๋ยวฉันไปช่วยดูให้” จั๊มรีบบอกอย่างมีน้ำใจ และฉันรู้สึกได้ว่าแรงบีบที่ข้อมือที่ฉันยังคงถูกมังกรจับเอาไว้กำลังมากขึ้นทุกที


“ฉันไม่ได้อยากให้นายไปช่วยดูรถหรอก พอดีฉันมีเบอร์ช่างที่เขาบริการนอกสถานที่อยู่น่ะ”


“อ้อ จะยืมโทรศัพท์มือถือฉันงั้นเหรอ ได้เหมือนกัน”


“เปล่าๆ ฉันโทรแล้ว แต่แค่อยากรบกวนให้นายช่วยแวะไปส่งฉันที่หอหน่อยน่ะ” ฉันบอกพร้อมกับโปรยยิ้ม แม้จะรู้สึกปวดที่ข้อมือมากแค่ไหนแต่ถ้ามันทำให้ฉันรู้สึกสะใจได้ ฉันจะยอมทน


“ได้สิ”


“อย่าเสือก!” มังกรโพล่งออกมาเสียงดังก่อนที่เขาจะยื่นมืออีกข้างไปผลักหน้าอกจั๊มจนเขาเซถอยออกไปหลายก้าว จากนั้นก็หันกลับมาจ้องหน้าฉันด้วยสายตาวาวโรจน์ก่อนจะกระชากฉันเดินออกมาจากจุดเกิดเหตุในทันทีโดยที่จั๊มยังไม่ทันจะได้พูดอะไรสักคำ


“จอดรถไว้ที่ไหน”


เหอะ! ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมดแบบที่เคยบอกนั่นแหละ ชอบทำตัวเป็นหมาหวงก้าง


“เพิร์ล ฉันถามว่าจอดรถไว้ที่ไหน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่ารถเธอไม่ได้เสียน่ะ” มังกรหยุดเดินแล้วหันมาถามด้วยน้ำเสียงดุๆ สายตาที่เขามองมาวาววับดูน่ากลัว แต่คิดว่าแค่มองฉันด้วยสายตาแบบนี้แล้วจะทำอะไรฉันได้รึไง


“ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ จะพูดดีๆ หรือให้ฉันเอาลิ้นงัดปาก”


โรคจิต!


“เพิร์ล”


“แล้วนายจะมายุ่งกับรถฉันทำไม”


“ตอบมาว่าจอดรถไว้ที่ไหน”


“ก็บอกว่าอย่ามายุ่งไง ไสหัวนายไปให้พ้นหน้าฉันเลยมังกร จะไปตายที่ไหนก็ไป” ฉันว่าใส่หน้าเขาเสียงดัง ก่อนจะพยายามสะบัดมือเขาออก แต่ไม่ว่าจะสะบัดแรงเท่าไหร่ มังกรก็ไม่ยอมปล่อย แถมยังจับแน่นขึ้นทุกทีจนมันจะหักอยู่แล้ว


“ปล่อย ฉันเจ็บนะ”


“ก็หยุดดื้อสักที ตีโพยตีพายเป็นเด็กไปได้ คิดว่างอแงแล้วน่ารักรึไง”


“นายว่าใครงอแง”


“แล้วฉันพูดกับใครอยู่ล่ะ เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ได้จะกลับไปคบกับพลอย” มังกรพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่เขาคิดว่าพูดแค่นี้แล้วฉันจะเชื่อเขารึยังไง แค่พูดใครๆ ก็พูดได้ อีกอย่างคือคำพูดกับการกระทำของเขามันสวนทางกันสิ้นดีแบบนี้ ใครหน้าไหนจะโง่เชื่อ


“เพิร์ล”


“ฉันเจ็บ” ฉันย้ำอีกรอบ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยอยู่ดี ไม่แม้แต่จะคลายมือออกเลยสักนิดด้วยซ้ำ แต่ที่มันน่าแปลกใจก็ตรงที่แทนที่ฉันจะอาละวาดใส่เขาเสียงดังแบบที่ตัวเองชอบทำ ฉันกลับยืนนิ่ง ไม่มีอารมณ์จะตะโกนหรือว่าขึ้นเสียงใส่เขาเลยสักนิด มันเหมือนความรู้สึกทุกอย่างมันจุกอยู่ในอก และมันก็เยอะจนฉันสับสนและไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกหรืออธิบายออกมายังไง ทุกอย่างมันถึงจะเป็นแบบที่ใจต้องการ


“ปล่อยให้เธอเดินกลับไปอ่อยไอ้จั๊มงั้นเหรอ เป็นเมียฉัน แรดกับฉันคนเดียวก็พอ”


“มันจะมากไปแล้วนะมังกร!”


“ที่ฉันไม่ได้แวะไปหาเพราะแม่ฉันโดนหมาข้างบ้านกัด ที่บ้านก็เลยยุ่งๆ เพราะข้างบ้านมันกวนตีนจะไม่จ่ายค่ารักษาพยาบาล ฉันต้องเดินเข้าเดินออกโรงพยาบาลกับโรงพัก นี่ก็เพิ่งจะเรียบร้อยเมื่อเช้า”


อยู่ๆ มังกรอธิบายออกมาโดยที่ฉันยังไม่ทันจะได้ถาม  หากแต่สายตาที่เขามองมาก็ยังคงวาววับอยู่ดี ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าถ้าเขามองฉันด้วยสายตาหาเรื่องแบบนั้น เขาจะเสียเวลาอธิบายให้ฉันฟังทำไม


“เข้าใจที่พูดมั้ย”


“ฉะ...ฉัน...”


บ้าเอ๊ย อยู่ๆ เขาก็ทำให้ฉันกลายเป็นใบ้ เถียงเขาไม่ออกเลยสักคำ


“ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย สาบานว่าที่หายไป ฉันไม่ได้หายไปนอนกับพลอยแบบที่เธอกำลังคิด”


แล้วก็จบด้วยการที่เขาดักทางฉันทุกที


“ก็เรื่องของนายสิ” ฉันบอกออกไปแบบไม่ใส่ใจ พูดจบก็ได้ยินเสียงมังกรถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าสัมผัสที่ข้อมือเริ่มคลายออกนิดๆ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยอยู่ดี


“เรื่องของเราต่างหาก” มังกรย้ำพร้อมกับช้อนตามองฉันที่ยังพยายามจะไม่มองกลับไปสบตากับเขา แต่สุดท้ายก็ถูกสายตาของเขานั่นแหละต้อนกลับมาจนเราสบตากันจนได้


“คิดว่าฉันรู้ไม่ทันเธอรึไง”


“รู้ทันเรื่องอะไรของนาย”


“ก็เรื่องที่เธอไล่ฉันไปนอนกับพลอยเพราะตัวเองเป็นเมนส์ไง เลิกคิดบ้าๆ ได้แล้วเพิร์ล ฉันไม่เห็นแก่ตัวขนาดนั้น”


มังกรย้ำเหมือนอยากจะเน้นเรื่องนี้เป็นพิเศษ ซึ่งฉันก็ได้แต่ยืนฟังเงียบๆ ถึงแม้จะรู้สึกร้อนหน้าแปลกๆ ก็ตามทีแต่ฉันไม่มีทางอ่อนข้อให้เขาหรอก


“มีอะไรจะเถียงก็เถียงสิ ฉันจะได้พูดทีเดียว”


“แล้วมันใช่เรื่องที่ฉันต้องมายืนเถียงกับนายเรื่องเมนส์ฉันรึไง”


“ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ไม่เข้าใจก็ต้องคุยกันสิ ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอคิดยังไง เอาเป็นว่าครั้งหน้าถ้าเป็นเมนส์ฉันจะไปนอนเฝ้าเธอที่หอ เธอจะได้ไม่หงุดหงิดเที่ยวคิดว่าฉันไปนอนกับคนอื่น” มังกรพูดหน้าตาย เขาไม่มีท่าทีเขินอายสักนิดในขณะที่ฉันใบ้กินเวลาพูดถึงเรื่องนี้ทุกที


โอ๊ย! ทำไมฉันต้องจนมุมให้เขาด้วยนะ แล้วสุดท้ายแล้วทำไมกลายเป็นว่าเรากำลังทะเลาะกันเรื่องเมนส์ไปได้ แถมยังดูเหมือนความผิดจะกลายเป็นของฉันทั้งที่มันควรจะเป็นเขาผิดไม่ใช่รึไง


“ไปกันได้ยัง หิวแล้วเนี่ย”


“หิวนายก็ไปหาอะไรกินสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย ท้องไม่ได้ติดกัน”


“ฉันทำให้ติดกันได้นะ”


“มังกร!”


แล้วเขาก็ลากไปจบที่ 18+ ได้ทุกที


ฉันช้อนตามองมังกรด้วยความรู้สึกไม่พอใจ แต่เขากลับถอนหายใจออกมาเหมือนจะเหนื่อยๆ สายตาและเสียงลมหายใจของเขาทำให้อาการโมโหหงุดหงิดของฉันเมื่อตอนก่อนหน้านี้มันหายไปหมด ก้อนเนื้อในอกเหมือนจะอ่อนยวบลงไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่เมื่อครู่นี้ฉันยังโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟ ในอกร้อนเหมือนมีไฟสุมอยู่แท้ๆ เลย


“หมดเมนส์ยัง”


“ยัง! รถฉันจอดอยู่หลังตึก แต่นายไม่ได้ต้องไปรถฉันเลย ต่างคนต่างไป ฉันไม่ขับกลับมาส่ง” ฉันบอกเสร็จสรรพ แต่แทนที่มังกรจะรู้ตัวว่าฉันกำลังประชดใส่เขากลับยังคงทำหน้าตาเบื่อหน่ายใส่ฉันแถมยังช้อนตามองเหมือนไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันเพิ่งจะพูดออกไป


น่าแปลกที่ตั้งแต่ถูกเขาลากเดินออกมาจนกระทั่งเรามายืนเถียงกันอยู่ข้างตึก ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพูดไม่ทันเขาสักประโยคทั้งที่ฉันคิดว่าตัวเองควรจะเป็นคนพ่นทุกอย่าง ระบายความอัดอั้นในอกทั้งหมดใส่เขาให้สาสมกับที่เขาทำให้ฉันนอนไม่หลับตั้งหลายคืน แต่เขากลับเป็นฝ่ายพูดเองเออเองฉอดๆ อธิบายทุกอย่างออกมาโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ถามเลยสักคำ แถมยังตัดจบทุกประโยคด้วยคำพูดที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนวูบวาบไปหมด


“ถ้าไม่ไป ก็ยืนจับมือกันอยู่ตรงนี้แล้วกัน เพราะยังไงฉันก็ไม่ปล่อย”


“แล้วนายจะมาจับมือฉันไว้ทำไมเล่า!” ฉันถามเสียงดังพลางสะบัดมือตัวเองแรงๆ อีกรอบ ซึ่งมังกรก็ยังไม่ยอมปล่อยจริงๆ สะบัดแรงเท่าไหร่ก็ไม่หลุดทั้งที่เขาก็ไม่ได้จับแน่นเหมือนตอนลากฉันออกมาจากใต้ตึกคณะด้วยซ้ำ


“เพราะฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอเดินกลับไปหาไอ้จั๊มแน่นอน และจำไว้นะเพิร์ล ทีหลังอย่ายั่วคนอื่นต่อหน้าฉัน”


“ฉันไม่ได้...” ฉันตั้งใจจะปฏิเสธออกไปแบบมึนๆ แต่ทันทีที่มังกรเปลี่ยนจากการจับข้อมือฉันเอาไว้มาเป็นการกุมมือของเราไว้ด้วยกัน มันก็ทำให้ฉันพูดไม่ออกอีกครั้ง


“เวลาที่อยากทะเลาะกับฉัน มีวิธีแก้ปัญหาอยู่สองอย่างที่เธอควรทำ ไม่คุย ก็คราง”


หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือเย็นเฉียบจนรู้สึกได้โดยไม่ต้องยกมือขึ้นมาจับแก้ม ถึงฉันจะรู้ว่าปกติแล้วมังกรเองก็ชอบเอาเรื่องอย่างว่ามาขู่หรือไม่ก็แกล้งทำให้ฉันหงุดหงิดอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ฉันกลับรู้สึกได้ถึงความหนักแน่นในน้ำเสียงจนแยกแยะไม่ออกว่าเขากำลังขู่ให้ฉันกลัวหรือว่าเขาอยากให้ฉันเชื่อว่าเขาจะทำแบบนั้นจริงๆ กันแน่เหมือนกัน


“ฉันพูดจบแล้ว ถือว่าคุยกันแล้ว ถ้ายังพูดไม่รู้เรื่องก็เหลืออีกวิธีเดียวที่ทำได้”


“ไม่ต้อง”


“งั้นจบมั้ย” ถามแบบนี้มันก็เท่ากับขู่ให้ฉันยอมจบน่ะสิ


“จบมั้ยเพิร์ล ไม่เข้าใจตรงไหนถาม จะตอบ”


“เออ จบก็จบ” ฉันตอบแบบไม่เต็มใจนัก ยอมจบทั้งที่อยากจะโวยวายมากกว่านี้แต่คงไม่มีประโยชน์ในเมื่อเขาดันมีเหตุผลมาอ้างทุกการกระทำของเขา แล้วฉันจะทู่ซี้เอาเรื่องไปทำไมล่ะ


หลังจากที่ฉันยอมจบ มังกรก็จูงมือฉันเดินออกมา เขาเดินกุมมือฉันมาตลอดทาง ซึ่งถึงฉันจะยังไม่ได้บอกว่ารถฉันจอดอยู่ตรงไหนแต่เดี๋ยวพอเดินไปถึงลานจอดรถเขาก็หาเจออยู่ดี


เมื่อเราทั้งคู่เดินมาถึงรถของฉันที่จอดอยู่ เราก็แยกกันเดินไปขึ้นรถ แต่ทันทีที่เราต่างคนต่างเข้ามานั่งในรถได้ฉันก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของมังกรดังขึ้นอีกครั้ง และเขาเองก็รีบล้วงหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดปิดเครื่องแล้วโยนไปไว้ที่เบาะด้านหลัง


ทำแบบนี้ไม่ต้องถามก็รู้เลยว่าใคร?


“แน่ใจนะนายว่าไม่อยากรับ ฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินก็ได้” ฉันยังคงอดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหน แต่พูดจบแล้วมังกรกลับยังไม่โต้ตอบอะไรกลับมาเลยสักคำนี่สิที่ทำให้ฉันหงุดหงิด เขาชอบทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้าไปเองทั้งที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย


“มังกร”


“เพื่อนเก่าฉันโทรมาน่ะ”


“ฉันควรโง่เชื่อรึไง” ฉันย้อนถาม แต่มังกรกลับมองหน้าฉันด้วยสายตาจริงจังแล้วถอนหายใจใส่


“ไม่เชื่อก็หยิบมาดูสิ เปิดเครื่องแล้วเช็คดูว่าเป็นเบอร์ไอ้เจฟจริงรึเปล่า”


เจฟเหรอ นั่นมันผู้ชายที่ฉันเพิ่งจะได้ยินยัยพลอยพูดถึงนี่นา หมอนั่นเป็นแฟนเก่ายัยพลอย เป็นคนที่ทำร้ายร่างกายยัยพลอย นี่เขาเป็นเพื่อนของมังกรด้วยเหรอเนี่ย ความจริงมันเป็นยังไงกันแน่นะ ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่ามันวุ่นวายพิลึก


“จะดูมั้ย จะเปิดให้ดู”


“ไม่ต้อง หิวแล้ว รีบๆ ไปเหอะ ไม่ต้องให้พูดเยอะ เจ็บคอ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว