ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 06 ถลำลึก Loading…100%

ชื่อตอน : EP 06 ถลำลึก Loading…100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2561 06:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP 06 ถลำลึก Loading…100%
แบบอักษร

image

EP 06

ถลำลึก Loading…100%


ฉันพาตัวเองมายืนอยู่ที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า และทันทีที่เห็นใบหน้าของตัวเองในกระจกมันก็ทำให้ฉันแทบบ้า เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงคำพูดของมังกรที่เขาบอกฉันเมื่อคืน


‘นอกจากฉันจะทำให้ปากเธอซีดได้แล้ว รู้ตัวมั้ยว่าตอนนี้หน้าเธอก็ยังซีดมากเลย’

‘แต่ฉันชอบนะ’

นี่ฉันมัวยืนยิ้มบ้าอะไรอยู่เนี่ย ฉันควรจะรีบอาบน้ำแล้วออกไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอน!


ยี่สิบนาทีเป็นการทำเวลาอาบน้ำที่เร็วที่สุดแล้วสำหรับฉัน อาบน้ำเสร็จฉันก็รีบออกมาจากห้องน้ำโดยยังคงสวมชุดคลุมอาบน้ำเอาไว้เพราะยังต้องรอผ้าอนามัยจากมังกรก่อน ตั้งใจจะรีบออกมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เสร็จก่อนที่เขาจะกลับ แต่ทันทีที่เดินออกมาจากห้องน้ำฉันก็เห็นมังกรกำลังดึงผ้าปูที่นอนออกจากที่นอนอยู่พอดี


“นายทำอะไรอ่ะ” ฉันรีบถามด้วยความตกใจปนแปลกใจอยู่ลึกๆ


“ไม่ต้องเอาไปซักรึไง”


“ก็...ต้องซัก แต่นายจะยุ่งทำไมเนี่ย เดี๋ยวทำเอง” ฉันร้องบอกแล้วรีบเดินเข้าไปห้าม ถึงเวลาเดินมันจะยังรู้สึกหน่วงๆ แต่ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาทำเรื่องแบบนี้ให้หรอกนะ


ฉันดึงมังกรให้ถอยออกมาก่อนจะรีบดึงผ้าปูที่นอนที่เปื้อนออกแล้วม้วนๆ มันไปโยนใส่ไว้ในตะกร้าโดยมีมังกรยืนมองงงๆ


“มองอะไรล่ะ ไหนผ้าอนามัยฉัน”


“บนโต๊ะ” มังกรชี้บอก ซึ่งพอฉันมองตามนิ้วมือของเขาไปก็เจอผ้าอนามัยจริงๆ แต่นอกจากจะมาเป็นแผ่นแบบที่เขาบอกว่าจะไปเอามาจากในรถให้แล้ว มันก็ยังมีเป็นห่อมาอีกด้วย ยังอยู่ในถุงสะดวกซื้ออยู่เลย


ฉันรีบเดินมาคว้าถุงสะดวกซื้อนั่นขึ้นมาดู แล้วก็พบว่าด้านในมีห่อผ้าอนามัยอยู่จริงๆ สามห่อแน่


“นายซื้อมาเหรอ” ฉันถามตะกุกตะกักเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าไปซื้อ แค่เขาเดินไปหยิบมาให้จากในรถฉันก็เกรงใจมากพออยู่แล้ว แต่นี่ซื้อมาให้สามห่อเลย


“ขอเขาจะให้มั้ยล่ะ” คำตอบกวนประสาท แต่พอเห็นหน้าคนตอบเหมือนจะตั้งใจหลบสายตาฉันเพราะอายแล้วฉันก็โวยวายไม่ออก


“นี่นายซื้อผ้าอนามัยให้ฉันงั้นเหรอ”


“ทำไม แปลก?”


“ก็แปลกสินายเป็น...”


“ผัว”


คือจริงๆ ฉันจะพูดว่าเขาเป็นผู้ชายน่ะ แต่ไม่พูดก็ได้ เอาเป็นว่าเขาซื้อมาให้แล้วก็แล้วกัน อย่าไปสนใจเรื่องอื่นเลย


“เฮ่ย!”


แต่แล้วพอฉันตั้งใจจะหยุดการโต้เถียงกันระหว่างฉันกับมังกรด้วยหยิบผ้าอนามัยออกมาจากถุง สายตาของฉันก็พลันสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้สุด ลึกสุดในถุงใบเดียวกัน


“เผื่อไว้ ใส่ไว้ในลิ้นชักล่ะ”


“มังกร!”


“เร็วๆ เสร็จแล้วออกมากินโจ๊ก ซื้อมาเผื่อ” มังกรพูดเร็วปร๋อก่อนจะเดินหนีฉันออกไปด้านนอก ฉันนี่อยากจะหยิบกล่องถุงยางอนามัยปาใส่หน้าเขาจริงๆ ปั๊ดโธ่ว้อย เกือบจะซึ้งอยู่แล้วเชียว


สรุปว่าฉันต้องกลับเข้าไปใส่ผ้าอนามัยแล้วเดินตามมังกรออกมา ยังไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่เลย แต่เดี๋ยวรอเขากลับฉันค่อยเปลี่ยนจะดีกว่า


“นายซื้อมาจากร้านไหน”


เดินออกมามองหน้าเขาแล้วก็ต้องหาเรื่องอื่นคุย ไม่อย่างนั้นกล่องถุงยางอนามัยลอยมาทุกทีเลย


“ข้างๆ ร้านสะดวกซื้อ”


“อ้อ ร้านนี้ไม่ค่อยอร่อย นายต้องเดินเลยไปอีกหน่อยนายจะเจอร้านที่คนขายหล่อๆ อ่ะ ร้านนั้นอร่อยมาก ไว้พาไปกิน” ฉันพูดพลางเลื่อนเก้าอี้นั่งลงที่ฝั่งตรงกันข้ามกับมังกรที่กำลังนั่งกินโจ๊กอยู่ก่อนหน้าฉันเงียบๆ ซึ่งพอนั่งลงได้ฉันก็กำลังจะตักโจ๊กใส่ปาก แต่กลับรู้สึกว่าถูกมังกรเตะขาแรงๆ อยู่ใต้โต๊ะ


“ไปกันเลยมั้ย”


“วันนี้เนี่ยนะ วันหลังก็ได้ วันนี้นายซื้อร้านนี้มาแล้วนี่ อีกอย่างร้านนี้ก็ไม่ได้แย่หรอก พอกินได้”


“ฉันหมายถึงไปเผาร้านมันน่ะ” มังกรบอกเสียงเรียบพลางช้อนตามองฉันนิ่งๆ การถูกเขามองด้วยสายตาแบบนั้นทำให้ฉันต้องเงียบลงโดยอัตโนมัติ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆ เรื่องระหว่างเรามันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้


จากที่ตั้งใจจะอยู่ให้ไกล อยากจะเดินหนี แต่ยิ่งนับวันฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าใกล้ชิดกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอยากจะเลิกก็เหมือนยิ่งถูกเขาดึงดูดเข้าหาโดยไม่รู้ตัว


“ยังปวดท้องอยู่ใช่มั้ย”


“อืม ก็นิดๆ หน่วงๆ มันก็ปวดทุกทีเวลาเป็นประจำเดือนอ่ะ”


“ไม่หาหมออ่ะ”


“ไม่หายหรอกน่า”


“เคย?”


“ก็ไม่ แต่มันเป็นเรื่องธรรมชาติ ผู้ชายอย่างนายไม่เข้าใจหรอก ฉันปวดทุกเดือนจนชินแล้ว” ฉันรีบอธิบาย


“อยากหายปวดสักเก้าเดือนมั้ย ช่วยได้นะ โอ๊ย!”


พูดมากนัก กระทืบเท้าซะเลย


มังกรช้อนตามองฉันด้วยความไม่พอใจ แต่ถ้าเขากล้าพูดจาบ้าบอแบบนั้นกับฉันอีกทีฉันจะไล่เขากลับหอไปเลย ให้ตายสิ พูดดีด้วยหน่อยไม่ได้เลยนะ


Rrrr~


เสียงโทรศัพท์มือถือของมังกรที่ดังแทรกขึ้นมาเปรียบเสมือนเสียงระฆังที่ทำให้ฉันกับเขาละสายตาออกจากกันได้ชั่วคราว และทันทีที่เห็นว่ามังกรเหลือบสายตามองไปที่โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ตัวแล้วมองกลับมาที่ฉัน มันก็ทำให้ฉันรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณทันทีว่าใครโทรมา


จะใครล่ะถ้าไม่ใช่ยัยพลอยร้อยลีลา แฟนเก่าของเขาน่ะ!


ฟึ่บ!


“เพิร์ล”


“ฉันปวดท้องน่ะ ไม่มีอารมณ์จะกิน เอาวางไว้งี้แหละ ไม่ต้องเก็บนะ เดี๋ยวเก็บเอง กินเสร็จแล้วนายก็กลับไปได้แล้ว ฉันจะนอนพัก” ฉันถือโอกาสไล่ พูดจบก็เดินกลับออกมาทิ้งตัวลงที่โซฟาเพราะรู้สึกปวดท้องจริงๆ


บ้าจริง! เป็นเมนส์ทีไรฉันหงุดหงิดง่ายทุกที


“เพิร์ล”


ฉันคิดว่าเขาจะคุยโทรศัพท์อยู่กับยัยพลอยซะอีก หรือว่าคุยจบแล้วกันนะ


“เพิร์ล”


“อย่ายุ่งน่า ฉันปวดท้องอยู่ หงุดหงิดด้วยนะ ถ้าไม่อยากให้ฉันโมโหใส่นายก็รีบๆ กลับไปเลย”


“หันมาน่า”


“นายนี่พูดไม่รู้เรื่องรึไง ฉันบอกว่า...”


ฟึ่บ!


แล้วฉันก็ต้องหยุดโวยวายเมื่อถูกมังกรกระชากแรงๆ ให้หันกลับมามองหน้าเขา ก่อนที่เขาจะวางบางอย่างลงบนหน้าท้องของฉัน ซึ่งมันก็คือกระเป๋าน้ำร้อน


“ปวดท้องแต่เดินมานอนมันจะหายปวดรึไง”


“นาย...”


“ฉันลองจับแล้วมันไม่ร้อนเลยสักนิดเพิร์ล อย่าโวยวาย”


ฉันยังไม่ได้จะโวยวายใส่เขาสักหน่อยเลย


“นาย...ไม่รับโทรศัพท์ยัยพลอยเหรอ”


ฉันถามบ้าอะไรออกไปวะ ฉันควรจะชวนเขาคุยเรื่องอื่น ไม่ใช่เรื่องยัยนั่น ไม่สิ ความจริงฉันควรจะรีบไล่เขาออกไปต่างหาก


“อยากให้รับ”


“ก็...”


“อยู่กับเมีย รับสายผู้หญิงอื่นได้เหรอ เดี๋ยวเมียดึงหูยานพอดี”


“บ้า!” ฉันพูดพลางยกมือฟาดแขนมังกรไปหนึ่งที แต่ถึงจะหงุดหงิดที่เขาเอาแต่พูดอะไรเพี้ยนๆ กรอกหูฉันทุกวันแต่ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองหุบยิ้มไม่ได้เลย


“ฉันบ้าแต่ไม่ได้โง่ เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องสะเออะมาคิดอะไรแทนฉัน”


นอกจากไม่เคยอ่อนโยนแล้ว ยิ่งนับวันเขายิ่งจะหยาบคายกับฉันขึ้นเรื่อยๆ และฉันควรจะรู้สึกไม่พอใจแต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนถูกเขาตำหนิจนตัวเองกลายเป็นฝ่ายผิดไปจริงๆ


“นายรู้เหรอว่าฉันคิดอะไรแทนนาย”


“ไม่รู้ แค่พูดดักไว้ ดีขึ้นรึยัง น้ำมันหายร้อนแล้วมั้ง” มังกรพูดไปเรื่อยพร้อมกับที่ยกมือมาอังๆ กระเป๋าน้ำร้อนบนหน้าของของฉันเพื่อวัดอุณหภูมิน้ำร้อนในกระเป๋า


“มังกร”


“อะไร”


“ฉันอยากรู้เรื่อง...”


“ไม่ต้องรู้หรอก” มังกรพูดแทรก เขาสบตาฉันเหมือนจะบอกว่าเขาไม่อยากพูดถึงมันอีก ซึ่งเพียงแต่เขามองสบตามันก็ทำให้คำพูดคำหว่านล้อมทั้งหมดในหัวของฉันหายวับไปในทันที


“ฉันไม่ได้คิดจะกลับไปคุยกับพลอย”


“ไม่ได้อยากรู้”


“แต่ฉันอยากให้เธอรู้ ไม่ว่าเธอจะเลิกกับฉันมั้ย ฉันก็ไม่ได้คิดจะกลับไป”


“ทำไม”


“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรู้ แค่เชื่อที่ฉันพูด มันไม่ยากหรอก หัดทำด้วย”


“ฉัน...เชื่อก็ได้” ฉันบอกเบาๆ มังกรยิ้มมุมปากนิดหน่อยก่อนที่เขาจะวางมือลงบนหน้าผากของฉัน ทำเอาฉันแอบตื่นเต้นกับความพยายามที่จะอ่อนโยนของเขามากจริงๆ


“แก้มเธอแดงนะ มีไข้จริงๆ ด้วย”


“ไม่หรอกน่า แต่แค่รู้สึกเพลียๆ นิดหน่อย”


“งั้นก็นอนสิ ไม่ต้องไล่เพราะฉันยังไม่กลับ” มีดักทางเสร็จสรรพทุกทีสิน่า


“นี่มังกร”


“ขนาดไม่เมาเธอยังพูดมากเลยนะเพิร์ล”


ด่าฉันอีก!!!


“ถ้านายรำคาญฉันไม่พูดก็ได้” ฉันแกล้งว่า พูดจบก็ถูกมังกรหยิกแก้มแรงๆ ก่อนที่ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างๆ ของเขาเป็นครั้งแรก เขายิ้มจนตาหยีเลยแถมยังเห็นฟันขาวๆ ด้านหน้าจนหมดเลยด้วย


“ฉันต้องมีเวลาเท่าไหร่ถึงจะฟังเรื่องราวยาวๆ ของเธอหมด”


“ไม่ฟังก็กลับไป”


“เพราะงี้ฉันถึงนั่งอยู่”


มันแปลว่าเขายังอยากจะฟังฉันพูดอยู่ใช่มั้ยนะ


ฉันว่าฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลงเสน่ห์ผู้ชายอย่างมังกร ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างก็เตือนฉันว่าอย่าเข้าใกล้ เพราะเขาอันตราย เขาเคยทำร้ายแฟนเก่าแถมยังมีคลิปเป็นหลักฐาน แต่ไม่รู้ว่าทำไมยิ่งได้รู้จักเขา ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่ใช่แบบที่ฉันเคยคิด ยิ่งรู้จัก ก็เหมือนยิ่งไม่รู้จักเพราะฉันมักได้เห็นมุมใหม่ๆ ของเขาอยู่ตลอดเวลา


Rrrr~


ยังไม่ทันที่ฉันจะเริ่มพูด โทรศัพท์ของมังกรก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้ฉันพอจะเดาได้จากเสียงลมหายใจของเขาว่ายังคงเป็นยัยพลอยคนเดิมที่ตื๊อไม่เลิก


ท่าทางเบื่อหน่ายและคงจะตัดสินใจลำบากของมังกรทำให้ฉันตัดสินใจเอื้อมมือไปดึงโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเขา ก่อนจะกดรับให้พร้อมกับยื่นไปแนบเอาไว้ที่ข้างหู ไม่ได้เลือกจะเปิดลำโพงฟังด้วยนะ ทั้งที่คิดว่าถ้าคนอย่างฉันจะทำฉันก็น่าจะทำได้


และถึงแม้ว่ามังกรจำมองหน้าฉันด้วยสายตาไม่พอใจสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องพูดกับคนปลายสายก่อนจะโวยวายกับฉันอยู่ดี


“ฮัลโหล”


ฉันไม่เคยจี๊ดใจแบบนี้เหมือนกัน หรือมันเป็นผลข้างเคียงจากการปวดท้องประจำเดือน ไม่หรอก เพราะฉันก็ปวดทุกเดือนแต่ก็ไม่เคยมีอาการแบบนี้นี่นา มันน่าจะเป็นเพราะคนตรงหน้ามากกว่าฉันถึงได้กำลังรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มตำหน้าอกยังไงก็ไม่รู้ ไม่เจ็บมากแต่รำคาญ อยากดึงออก


“อืม จะรีบไป”


หนักสุดก็คงเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่มังกรจะวางสาย และหลังจากที่เขาวางสายเสร็จแล้วเขาก็เก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าแล้วนั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ


“ผิดที่ฉันหรือเธอ”


เขาจะโยนความผิดที่ฉันเป็นคนกดรับสายงั้นเหรอ เหอะ! มันจะต่างอะไรกับการที่เขาปล่อยให้โทรศัพท์ดังจนน่ารำคาญแต่กลับไม่กดตัดสายทิ้งล่ะ


“จะไปก็ไป”


“เพิร์ล”


“เป็นแฟนกันไม่ได้หมายความว่าเป็นเจ้าของชีวิตกัน นายอยากทำอะไรก็ทำเถอะมังกร ไม่ต้องเกรงใจ”


“พอดีพลอย...”


“ฉันไม่อยากฟังเรื่องของยัยนั่น ชื่อก็ไม่อยากได้ยิน ไม่ต้องพูด” ฉันรีบบอก และตั้งแต่พูดกับมังกรมาฉันก็ไม่ได้หลบสายตาของเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นฉันถึงได้เห็นว่าเขามีสายตาและท่าทางเหมือนจะลำบากใจ


ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าฉันเองจะไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับยัยนั่นสักหน่อย แต่ถ้าให้เดา นี่คงเป็นแผนการของยัยพลอยที่อยากจะได้เขากลับไป เพราะลึกๆ แล้วเรื่องที่ยัยนั่นถูกเขาทำร้ายมันก็ไม่ใช่เรื่องจริงอยู่แล้วนี่ ถึงฉันจะยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ แต่ฉันมั่นใจว่ายัยพลอยกำลังต้องการทำสงครามกับฉัน!


แต่อย่าคิดว่าจะชนะ!


“ซี้ดดด”


“ยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอ”


“ยุ่ง จะไปไหนก็ไปเลยป่ะ” ฉันไล่เสียงดังแล้วหันหน้าหนีมังกรกลับมาอีกทาง ไม่อยากเห็นหน้าเขาหรอก แต่ก็ใช่ว่าฉันจะอยากให้เขาไปตามที่พูด แต่ของแบบนี้มันก็ต้องมีชั้นเชิงกันหน่อยสิน่า เป็นผู้หญิงก็ต้องใช้มารยาหญิงให้เป็นประโยชน์สิ


“เพิร์ล”


“บอกว่าไม่ต้องยุ่งไง ไปหามันเลยป่ะ”


“งี่เง่าฉิบ! ถ้าไม่อยากให้ไปก็พูดตรงๆ สิ อีกอย่างทีหลังอย่ากดรับ”


“ก็ถ้านายไม่อยากรับแต่แรกทำไมไม่กดทิ้ง”


“ฉัน...”


“ฉันหรือนายกันแน่ที่กำลังงี่เง่ามังกร” สุดท้ายฉันก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับมังกรที่กำลังตีหน้ายุ่งเหมือนไม่พอใจฉันเหมือนอย่างเคย แต่ช่างเถอะ ฉันชินแล้ว


“อีกยกเมื่อไหร่จะโทรบอกเอง แต่ตอนนี้จะไปไหนก็รีบไป ไปให้พ้นๆ หน้าฉันเลยไป๊!”


ปั่ก!


ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเพื่อผลักมังกรออกไป ก่อนจะเอาถุงน้ำร้อนที่ประคบหน้าท้องอยู่ปาใส่หน้าเขาไปสุดแรงแล้วรีบเดินหนีเขาออกมา


บ้าชะมัด พูดดีทำไมถ้าจริงๆ แล้วเขาทำไม่ได้อย่างที่พูด!


ปังๆ ๆ ๆ ๆ !


“เพิร์ล เปิดประตู” มังกรเดินตามมาทุบประตูเสียงดังจนฉันกลัวว่าประตูห้องจะพัง เสียงดังมากจนฉันต้องยกมือขึ้นมาปิดหู แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยืนจ้องมองบานประตูอยู่อย่างนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่เดินหนีออกไปให้ห่าง


“เพิร์ล”


“ระหว่างที่ฉันเป็นเมนส์อยู่ นายจะไปนอนกับยัยนั่นก็ได้นะ ฉันไม่ว่า”


“ยัยบ้า! เปิดประตูออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ” มังกรตะโกนเหมือนจะเดือดดาล เขาทุบประตูห้องฉันรัวๆ จนฉันกลัวว่าห้องข้างๆ จะเดินมาด่า แต่เชื่อเถอะว่าฉันไม่กล้าเปิดประตูออกไปหรอก


...ฉันไม่ได้กลัวว่าเขาจะทำร้ายร่างกายฉันหรอกนะ แต่ฉันกำลังกลัวตัวเองต่างหาก…


ฉันกลัวว่าถ้าฉันไม่รีบถอยออกมา ไม่รีบอยู่ให้ห่างจากเขาเอาไว้ ฉันจะถอยกลับไม่ได้อีก ถึงแม้ว่าตอนนี้ทุกอย่างมันจะเลยเถิดจากที่คิดไปมาก แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมั่นใจว่าฉันจะไม่เสียใจกับสิ่งที่ตัดสินใจทำลงไป


“เพิร์ล”


“ไปซะมังกร”


...ไปซะก่อนที่ฉันจะปล่อยนายไปไม่ได้อีก...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว