ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 02 การกลับมา Loading…75%

ชื่อตอน : EP 02 การกลับมา Loading…75%

คำค้น : Blackscorpion,มาเฟียถลำรัก,คิราวะ,ริโกะ,PinkPen

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 02 การกลับมา Loading…75%
แบบอักษร


EP 02

การกลับมา Loading…75%


Riko part :


“ไม่เป็นไร ฉันค่อยยังชั่วแล้วน่ะ ไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะโทโมะ” ฉันรีบบอกลาโทโมะก่อนจะเดินแยกออกมาเพราะไม่อยากให้เขาถามอะไรต่อ ซึ่งถึงจะมั่นใจว่าต่อให้ฉันจะบอกอะไรกับเขา เขาก็คงจะไม่นำไปพูดต่อและคงเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับแบบที่เขารับปากกับฉันเอาไว้ แต่ลึกๆ แล้วฉันเองก็ไม่อยากให้เขารู้สึกลำบากใจเหมือนกันนั่นแหละ ดังนั้นฉันว่าให้เขารู้น้อยที่สุดน่าจะเป็นผลดีกับตัวเขามากที่สุดแล้ว


ฉันตัดสินใจเดินตรงต่อมาเรื่อยๆ ตั้งใจจะตรงไปที่ถนนสายหลักเพื่อจะไปที่รถไฟฟ้าใต้ดิน ซึ่งถึงแม้ว่าทุกก้าวที่ฉันก้าวออกไปจะทำให้ฉันรู้สึกตึงๆ ที่หัวเข่า แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องร้อนใจและอยากรู้ความจริงมากกว่ากว่าความเจ็บที่แผลเล็กๆ นั่น เพราะเรื่องที่ฉันกำลังอยากก็คือสิ่งที่ฉันได้ยินมา มันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า


ผู้หญิงคนนั้นเป็นมะเร็งจริงๆ หรือว่าสองคนผัวเมียนั่นแค่อยากมาสร้างความวุ่นวายให้ชีวิตของฉันกันแน่ หรือดีไม่ดี ผู้ชายคนนั้นอาจแค่กุเรื่องขึ้นมาเพื่อมาขอเงินฉันไปใช้หนี้การพนันเหมือนที่เคยทำก็เป็นไปได้


จำได้ว่าตอนเด็กๆ เขาเคยขโมยเงินที่ฉันได้จากการทำงานช่วยคุณป้าข้างบ้านทำความสะอาดบ้านไปเสียพนันอยู่บ่อยๆ วินาทีนี้ฉันไม่ไว้ใจใครหรืออะไรทั้งนั้นนอกจากตัวเอง ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจแล้วว่าฉันจะไปดูให้เห็นกับตา!


ก่อนหน้านี้ตอนเป็นเด็ก ฉันคิดว่าฉันคงเป็นเด็กผู้หญิงที่โชคร้ายที่สุดที่เกิดมามีพ่อติดการพนัน มีแม่อ่อนแอที่ไม่กล้าแม้แต่จะปกป้องตัวเองหรือแม้แต่ปกป้องฉันที่เป็นลูก แต่ฉันก็พยายามจะอดทนมาตลอดเพราะหวังว่าสักวันครอบครัวของเราจะได้อยู่อย่างอบอุ่นอีกครั้ง เพราะอย่างน้อยฉันก็ยังมีทั้งพ่อและแม่อยู่กันอย่างพร้อมหน้า


จนกระทั่งวันที่พ่อตัดสินใจจะพาฉันมาเร่ขายเพื่อนำเงินไปใช้หนี้การพนันที่พ่อติดเอาไว้ และแม่ก็ไม่แม้แต่จะคัดค้านหรือพยายามช่วย หนำซ้ำยังบอกให้ฉันเสียสละเพื่อครอบครัว ฉันถึงได้รู้ว่าบางครั้งการต้องอยู่ตัวคนเดียวบนโลก มันยังดีกว่าต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนใจร้าย เพราะแม้แต่สัตว์ มันยังรักลูกของมันมากกว่าที่สองสามีภรรยาคู่นั้นด้วยซ้ำ


ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงฉันก็นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินมาถึงชานเมืองมารุ และคงต้องเดินเท้าต่อไปอีกสักสิบห้านาที ฉันถึงจะถึงจุดหมายปลายทางที่ฉันตั้งใจจะมาในวันนี้ ซึ่งมันก็คือที่อยู่อาศัยของสองสามีภรรยานั่น หรือก็คือสิ่งที่ฉันเคยเรียกมันว่า ‘บ้าน’


เกือบสี่ปีแล้วที่ฉันจากไปจากที่นี่ และไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าฉันจะมีโอกาสได้กลับมา


ในที่สุดฉันก็มายืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง สภาพภายนอกเก่าและทรุดโทรมจะเรียกว่าซอมซ่อก็คงไม่ผิดนัก และเมื่อฉันมีโอกาสได้ก้าวเท้าเข้าไปด้านใน สิ่งแรกที่ปลายเท้าของฉันได้สัมผัสเพราะดันสะดุดเข้าโดยบังเอิญก็คือขวดเหล้า


เหอะ! นี่ฉันมัวเสียเวลามาที่นี่ทำไมกัน


เพล้ง!


เสียงดังมาจากด้านในทำให้ฉันสะดุ้งตกใจจนต้องรีบละสายตาจากขวดเหล้าที่เท้าหันไปมอง ก่อนจะรีบเดินย่องๆ เข้ามาตามที่มาของเสียง ซึ่งก็คือในตัวบ้าน และเมื่อก้าวเข้ามาแล้วก็ยากจะปฏิเสธว่าภาพความทรงจำเก่าๆ ได้หมุนย้อนคืนกลับมาราวกับถูกใครตั้งเวลาเอาไว้


โซฟาเก่าๆ ที่ตอนนี้มันขาดจนไม่น่าจะใช้การได้แล้วยังคงตั้งอยู่ที่เดิม ตู้เสื้อผ้าหลังเก่าที่ฉันเคยใช้มันเป็นที่ซ่อนตัวเวลาที่ผู้ชายคนนั้นเมาเหล้าเพราะเสียการพนันแล้วมักจะชอบตบตีฉันก็ยังคงตั้งอยู่ตรงนั้น ถัดมามีโต๊ะตัวเล็กๆ ที่มีถ้วยข้าวและตะเกียบวางอยู่ ส่วนแก้วน้ำที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นนั่นน่าจะเป็นสาเหตุของเสียงดังเพล้งเมื่อครู่ที่ฉันได้ยิน


ฉันค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปด้านในช้าๆ รู้สึกว่าในอกมันร้อนวูบวาบแปลกๆ ลามมาจนถึงเบ้าตาจนฉันต้องกะพริบตาปริบๆ อยู่หลายต่อหลายครั้ง


ตลอดเวลาสี่ปีที่ฉันไม่อยู่ที่นี่ มันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ไม่มีอะไรถูกเคลื่อนย้ายหายไปไหน เว้นก็แต่ทุกอย่างมีสภาพเก่าและทรุดโทรมลงตามกาลเวลา


ตุ้บ!


แล้วเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันเป็นเสียงของหมอนใบเล็กๆ ที่ตกลงมาอยู่ที่พื้น ตรงเท้าของฉันนี่เอง


“ระ ริโกะ”


น้ำเสียงสั่นและแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่บนฟูกที่นอนเก่าๆ ที่ปูอยู่เหนือระดับพื้นที่ฉันยืนอยู่นิดหน่อยทำให้ฉันกัดฟันแน่น ใบหน้าของเธอคนนั้นซีดขาว ร่างกายซูบผอมจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ผิวแห้งกร้านและแตกลอก ที่สำคัญที่ทำให้ฉันถึงกับเสียน้ำตาก็คือเธอไม่มีเส้นผมหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่เส้นเดียว!


“นั่นริโกะใช่มั้ยลูก” เธอถามเสียงสั่นพลางหรี่ตามองฉันเหมือนกับว่าการมองเห็นของเธอไม่เป็นปกติ เธอทำท่าทางพยายามนึกจนฉันต้องค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกมา


“ริโกะลูก”


ไม่ไหว ฉันทนไม่ไหว ฉันไม่ควรมาที่นี่ ไม่น่ากลับมาเลย


“ริโกะ กลับมาหาแม่ก่อน”


ตุ้บ!


แล้วสองขาก็ต้องชะงักกึกลงในฉับพลันเมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับมีบางอย่างหล่นลงกับพื้น


ทั้งที่พยายามจะรีบเดินออกไป แต่รู้ตัวอีกทีฉันกลับก้าวเท้ากลับเข้ามายืนอยู่ที่เดิม กลับมายืนอยู่ในที่ที่ตั้งใจจะหนีออกไปตั้งแต่แรก


“แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษ” ผู้หญิงคนนั้นพร่ำบอกทั้งน้ำตา เธอนอนอยู่ที่พื้นเพราะตกลงมาจากฟูกที่นอน นั่นทำให้ฉันเห็นว่าสองขาของเธอซูบเซียวและคงไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนหยัดเพื่อประคองตัวเอง


“คุณ...”


“แม่ไม่เป็นไร” เธอพยายามบอกอย่างเข้มแข็งพร้อมกับพยายามประคองตัวเองขึ้นจากพื้นทั้งที่ร่างกายสั่นงันงก


ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของฉันปวดหนึบ และแม้ว่าจะมีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่ฉันอยากจะก้าวเท้าเข้าไปช่วยเธอ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีสั้นๆ ที่คิดจะทำ เพราะสุดท้ายแล้วฉันก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนกระทั่งเธอสามารถพาตัวเองกลับไปนอนบนฟูกที่นอนได้ตามเดิม


ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเธอดังมากคล้ายกับกำลังเหนื่อยหอบ แถมยังกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้ง ซึ่งฉันไม่รู้หรอกว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร เดาเอาเองว่ามันคงเป็นเพราะโรคที่เธอเป็นอยู่ หรือไม่ก็คงโรคเวรโรคกรรม!


“เจอพ่อแล้วใช่มั้ยลูก” ผู้หญิงคนนั้นถามเสียงสั่นขึ้นมาอีกครั้ง เนื้อเสียงของเธอเบามากจนฉันแทบไม่ได้ยินด้วยซ้ำ ซึ่งฉันก็ได้แต่ยืนมองเธอนิ่งๆ แต่ไม่มีคำตอบใดๆ จะให้


“ยังโกรธแม่อยู่เหรอลูก”


โกรธเหรอ ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นหรอก ที่ผ่านมาฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีแม่


ฉันยืนเงียบ ไม่แม้แต่จะตอบคำถามใดๆ ของเธอคนนั้นอีกเลย แค่เพียงแต่กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตั้งใจจะสำรวจข้าวของไปด้วยและเพื่อเป็นการบังคับตัวเองไม่ให้โฟกัสมองไปที่ใบหน้าของเธอเพราะฉันไม่อยากเห็น


“แม่ไม่ค่อยสบาย แต่เดี๋ยวก็คงหาย ตั้งใจว่าถ้าหาย จะชวนพ่อเขาไปขอซื้อลูกกลับมาจากคุณโอยามะ” ผู้หญิงคนนั้นเล่านิทานหลอกเด็กให้ฉันฟัง ซึ่งฉันก็ได้แต่ยืนฟังไปเงียบๆ โดยไม่โต้แย้งใดๆ


ไปขอซื้อฉันคืองั้นเหรอ เพ้อพก!


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว