facebook-icon

ติดตามไรท์กดที่คำว่าQueen.Pเลยค่ะ ไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่ติดตามกันมาตลอดน้า😘

ชื่อตอน : STEAL HEART 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.8k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
STEAL HEART 04
แบบอักษร

STEAL HEART 04


" เขินคนแบบนายฉันเขินหมาซะยังดีกว่า! >< " ยัยนี่สวนกลับผมมาทันควัน พร้อมทั้งพยายามที่จะดันตัวผมให้ออกห่างจากเธอให้มากที่สุด..ซึ่งผมเองก็เริ่มที่จะหงุดหงิดแล้วด้วย เพราะตอนนั้นผมจำได้ว่าผมย้ำเธอไว้ชัดเจนมาก

' ถ้าฉันเจอเธออีกครั้ง ฉันต้องได้เงินหนึ่งพันคืน..จำเอาไว้ '

สำหรับผมนั่นถือเป็นการให้โอกาสแล้วนะ คือถ้าเราไม่เจอกันอีกผมก็จะถือว่ามันจบๆไป แต่นี่เธอดันซวยมาเจอผมเองช่วยไม่ได้

" ฉันไม่เคยควักเงินจ่ายให้คนแปลกหน้าที่ไหนฟรีๆโดยที่ไม่หวังผลประโยชน์อะไร..จำเอาไว้ "


ฟื้บ!


" เอาของเธอคืนไป..วันนี้ฉันมีเวลาเล่นกับเธอไม่มาก " ผมปลอยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระก่อนจะเอาสร้อยเส้นนั้นยัดใส่มือของเธอไปด้วย เพราะผมไม่ได้ว่างขนาดที่จะมาตามทวงหนี้ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอก คนเรามันก็มีการมีงานทำเหมือนกันล่ะวะ

หลังจากที่ผมบอกกับยัยเก้าล้านไปแบบนั้น ผมก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีเพื่อที่จะอ้อมมาขึ้นรถอีกฝั่ง แต่ทว่าผมหันหลังเดินมาได้ยังไม่ถึงสองก้าวด้วยซ้ำจู่ๆยัยเตี้ยนั่นก็ตะโกนเรียกผมซะดังลั่น

" เดี๋ยวก่อน! "

" ..รีบพูด เธอกำลังทำฉันเสียเวลา " ผมหันกลับไปมองเธอนิ่งๆเพื่อรอฟังว่ายัยลูกหนี้ตัวดีจะพูดอะไรอีก

" เอาเงินนายคืนไป..แล้วอย่าหวังจะได้จากฉันอีกแม้แต่บาทเดียว! " เธอควักเอาแบงค์พันในกระเป๋าสตางค์มายืนให้ผม พร้อมทั้งออกปากขู่ผมไปด้วยในคราวเดียวกัน..ซึ่งก็นะ ผมไม่ได้สนใจคำพูดเด็กน้อยนั่นอยู่แล้ว

" หึ :) " ผมเดินตรงเข้าไปหาเธอก่อนจะดึงเอาเงินหนึ่งพันบาทนั่นในมือเธอมา พลางยืนมองจ้องยัยตัวเล็กนิ่งๆอย่างนั้น และไม่ลืมที่จะแจกจ่ายรอยยิ้มร้ายกาจให้ไปด้วย

..ส่วนยัยนั่นน่ะเหรอ พอผมยิ้มแบบสะใจใส่เธอก็เดินหนีผมไปเลยเว้ย ท่าทางจะอารมณ์เสียอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่ก็ช่างเถอะ..ตอนนี้ผมรีบผมไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระเท่าไหร่ว่ะ


[Linn Talk]

ตอนนี้ฉันมาถึงคอนโดแล้วค่ะ หลังจากยืนทะเลาะกับนายบ้านั่นอยู่นานด้วยความหงุดหงิดคือฉันล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าโลกเรามันจำเป็นต้องกลม หรือมหาลัยจำเป็นต้องแคบขนาดที่ฉันต้องบังเอิญมาเจอนายขี้งกนั่นถึงสองรอบเลยรึไง เฮ้อ..น่าเบื่อชะมัด


ครืดดด! ครืดดด!

' Plern '

ในขณะที่ฉันกำลังพร่ำบ่นกับตัวเองในใจอยู่นั้น จู่ๆโทรศัพท์ตัวกวนก็ส่งเสียงดังขึ้น และพอฉันหยิบมันมาดูก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะที่โทรเข้ามา เป็นยัยเพลินเองแหละ

" ฮัลโหลว่าไง? " ฉันกดรับสาย

" วันนี้ไปวอนเดอร์แลนด์กันมั้ยมึง คือปลายฝนมันจะไปหาแฟนมันอะ เราจะได้ถือโอกาสเที่ยวด้วยเป็นไง? "

" โอเคก็ได้ๆ แล้วเจอกันกี่โมง? "

" สั้กสามทุ่มละกัน ให้เวลาสาวๆแต่งตัว "

ยัยเพลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงขี้เล่น และฉันว่าที่นางนัดดึกขนาดนั้นก็คงกลัวจะแต่งตัวไม่ทันอะไรแบบนี้มากกว่า เพราะยัยเพลินเนี่ยแต่งองค์ทรงเครื่องนานม๊ากกกก! นานจนฉันนึกว่ายังไม่เสร็จแต่ที่ไหนได้ล่ะมัวแต่เลือกลิป เออนะเพื่อนฉัน

" มึงหรือกูคะที่แต่งตัวเนี่ย?? " ฉันแกล้งถามย้อน

" กูก็ได้555555 " ยัยเพลินตอบสั้นๆก่อนจะหัวเราะคิกคักใส่ฉันด้วยความเฮฮา

" ให้มันรู้ตัวซะบ้าง..งั้นมึงส่งโลเคชั่นร้านมาในไลน์ละกัน กูไม่เคยไปอะ " ฉันว่าอย่างนั้นพลางเดินจัดของในห้องไปด้วยเพราะฉันเพิ่งจะย้ายเข้ามาใหม่ ข้าวของอะไรบางอย่างมันยังไม่ค่อยจะลงตัวเท่าไหร่น่ะสิ

" ได้ๆ เดี๋ยวส่งให้..กูไปอาบน้ำละคืนนี้เจอกันค่ะที่รัก! "

" บายยยยยย! " ฉันกดวางสายยัยเพลินไป และรีบจัดแจงข้าวข้องเครื่องใจในห้องให้เสร็จ ก่อนจะตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อเลือกชุดสำหรับคืนนี้ทันที

เอาจริงๆห้องๆนี้ป๊าซื้อไว้ค่อนข้างจะนานแล้วค่ะ เห็นว่าอยากเก็บไว้เกร็งกำไร ซึ่งช่วงที่ผ่านมากก็มีคนติดต่อขอซื้อมันในราคาที่สูงกว่าทุนลิบลิ่ว แต่ด้วยวิวและทำเลที่สวยมากป๊าเลยไม่ยอมตัดใจขายทิ้งสักที

จนสุดท้ายต้องหว่านล้อมให้ฉันมาอยู่ที่นี่แทน บอกว่าเดินทางไปมหาลัยง่ายรถไม่ติดมาก บลา บลา บลา เพื่อทำให้เหมือนมีคนมาอยู่ จะได้ไม่ต้องมีคนคอยถามซื้อมันอยุ่บ่อยๆให้รำคาญใจป๊าน่ะสิ

ขนาดฉันเองยังคิดเลยว่าน้องนี้มันสวยมาก ทุกๆอย่างจัดแจงได้อย่างลงตัว รูมเซอร์วิช และระบบความปลอดภัยค่อนข้างที่จะรัดกุมหลายขั้นตอนมากๆกว่าจะย่างกายเข้ามาภายในคอนโดแห่งนี้ได้

แถมเขายังอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ได้ด้วย ดี๊ดีอะ เพราะฉันเองก็มีน้องแมวสุดที่รักอยู่แล้วด้วยหนึ่งตัว น้องเป็นผู้หญิงค่ะชื่อเมจิ หลักๆก็จะกินๆนอนๆ เล่นกับแม่บ้านที่มาทำความสะอาดบ้างบางครั้งบางคราวอะไรทำนองนั้นแหละค่ะ


ณ Wonderland Pub

ตอนนี่ฉยู่ที่วอนเดอร์แลนด์ค่ะ ฉันใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ในการแต่งตัว เพราะจากที่สังเกตระยะทางดูแล้วรถคงติดหนึบกินเวลาเอาเรื่องอยู่ ฉันเลยตัดสินใจออกจากคอนโดมาตั้งแต่ทุ่มครึ่งแล้วล่ะ

" นั่นไงอีหลินมาพอดีเลย " ยัยเพลินชี้มาทางฉัน เหมือนกำลังจะบอกยัยปลายฝนผู้สายตาสั้นให้ได้รู้ว่าฉันผู้นี้มาถึงแล้ว

" เออมึงมาก็ดีละ คือกูจะบอกว่าโต๊ะมันเต็มกูจองไม่ทัน วันนี้ไปนั่งโต๊ะเฮียพายุกันก่อนมั้ยกูโทรบอกเฮียไว้แล้ว..ถ้าพวกมึงไม่ติดอะไร? " ยัยเพลินพูดขึ้นด้วยสีหน้าเซ็งๆเล็กน้อย ก่อนจะยื่นข้อเสนอให้พวกเราไปนั่งร่วมโต๊ะกับพี่พายุพี่ชายตัวร้ายของมันเอง

บอกตามตรงว่าข้อเสนอนี้มันทำเอาฉันถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอเลยจริงๆ เพราะถ้ามีพี่พายุมันก็มีโอกาสสูงมากที่จะมีนายบ้าขี้มากนั่นอยู่ด้วยน่ะสิ เฮ้อ..ช่างมันเถอะหลิน ช่างมันนนนน!

" อะเออ…เออๆได้ๆ " ยัยฝนรีบตอบเพลินไปแบบส่งๆ ประมาณว่ายังไงก็ได้..แต่ความจริงฉันดูออกหรอกว่ายัยฝนไม่อยากจะเจอพี่พายุ เพราะเมื่อตอนบ่ายเพิ่งมีปากเสียงกันไปยังไงล่ะ

" โอเค! งั้นเราเข้าไปกันเลยปะ! "

ยัยเพลินว่าอย่างนั้นก่อนจะควงแขนพวกฉันสองคนเข้าไปในร้านทันที ส่วนถ้าจะถามว่ายัยเพลินไม่ถามความคิดเห็นฉันเหรอ ตอบเลยว่านางถามค่ะ และฉันก็พยักหน้างึกๆตอบยัยเพลินไปคนแรกเลยด้วย เพราะไม่อยากเสียเวลา

ซึ่งหลังจากที่เราตกลงกันได้แล้ว ยัยเพลินก็พาเราเดินเข้ามาที่โต๊ะ VIP ที่มีทั้งมีบรรดาพวกพี่ว้ากอยู่กันครบแก๊งเลยค่ะ และแน่นอนว่ามีนายขี้งกนั่นด้วย

เฮ้อ..ถึงจะไม่ค่อยลงรอยเท่าไหร่ และฉันก็ไม่อยากจะยอมรับหรอก แต่ว่าพี่ๆที่นั่งอยู่ตรงนั่นน่ะหล่อกันยกโต๊ะเลยให้ตายเถอะพระเจ้า! หล่อแบบฆ่าทุกคนตายเรียบ สาวๆคนไหนเดินผ่านเป็นต้องเหลียวมองอะจริงๆ

" เฮียยยยยยย! หนูมาละ " ทันทีที่พวกเราเดินมาถึงโซนVIPที่พวกพี่ว้ากนั่งอยู่ ก็มีพนักงานรีบยกโต๊ะเสริมพร้อมทั้งโซฟามารับรองให้ทันที

" อื่ม พาเพื่อนนั่งก่อนดิ "

พี่พายุเหลือบสายตามามองพวกฉันเลือกน้อยก่อนจะตอบยัยเพลินมานิ่งๆอย่างนั้น แต่ทว่าในตอนนั้นเองขณะที่ฉันกำลังเหลียวมองบรรยากาศรอบๆ ฉันก็ต้องไปสะดุดเข้ากับสายตาของใครบางคนเข้าอย่างจัง

..นายขี้งก

ฉันมองกลับเขาไปพร้อมทั้งพึมพำอยู่ในใจอย่างนั้น เพราะฉันเองรู้สึกแปลกๆได้สักพักแล้วล่ะ ทีแรกฉันเข้าใจว่าตานั่นแค่มองผ่านๆไม่ได้จงใจอะไร แต่ตอนนี้ฉันมันใจ และมั่นใจมากๆว่าเขามองฉันอยู่

เหอะ ก็เล่นจ้องเขม็งตาไม่กระพริบขนาดนี้ไม่รู้ตัวก็บ้าละค่ะ นี่อีกนิดคงลุกมากินหัวฉันแล้วมั้งเนี่ย โอ๊ยยย! วันนี้มันวันอะไรทำไมไปทางไหนก็ต้องเจอตานี่ด้วยเนี่ย!

" เพลินกับเพื่อนจะสั่งอะไรก็สั่งเลย ลงบิลเฮียไว้ละกัน " พี่พายุพูดขึ้นอีกครั้งก่อนเขาจะยกมือถือขึ้นรับโทรศัพท์ใครบางคนที่โทรเข้ามาพอดี

" มึง! กูเห็นเวย์ เดี๋ยวกูมานะ "

ยัยปลายฝนพูดพลางเขย่าแขนพวกฉันสองคนแรงๆ แล้วรีบเดินออกไปทันที..และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเวย์คือใคร เวย์คือแฟนยัยปลายฝนมันเองค่ะ เห็นว่ากลับไทยมาไม่ยอมบอกแฟนกะแอบมาเซอร์ไพรส์อะไรของนางก็ไม่รู้

" ปล่อยนางไป..แล้วมึงกับกูอะนั่งได้แล้วค่ะนั่งงงง " ยัยเพลินว่าอย่างนั้นก่อนจะดึงๆให้ฉันนั่งลง พร้อมทั้งสั่งเครื่องดื่มมาลงเต็มโต๊ะอย่างกับว่าพรุ่งนี้ไม่มีเรียนยังไงอย่างนั้น

" มึงสั่งมาขนาดนี้ใครจะไปกินไหว?? " ฉันถามยัยเพลินและเบิกตากว้างให้กับเครื่องดื่มมากมายหลายชนิดที่มากองอยู่บนโต๊ะตรงหน้า

" ไม่ไหวก็ให้พี่เขาช่วยไง..ใช่มั้ยยย? ^3^ "

เพลินตอบแบบชิวๆ และเหลือบสายตาไปมองพวกพี่ว้ากให้รู้ตัวกันด้วยว่าถ้าพวกฉันกินไม่หมดพี่แกต้องช่วย ซึ่งก็นะฉันไม่แปลกใจหรอกที่นางพูดแบบนี้..คือยัยเพลินมันคงสนิทกับพวกพี่ว้ากเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วแหละ เพื่อนพี่ชายทั้งที

" ยินดีเสมอแหละเรื่องแบบนี้..เอาเป็นว่าไม่หมดก็ส่งมาทางนี้ได้เลยนะค้าบบบ ^ ^ " พี่ผู้ชายที่นั่งริมสุดตอบกลับมาอย่างเป็นมิตร..อื่ม เชื่อแล้วแหละว่าสนิทกันจริง ฮ่าๆ

" จัดไปฮะ พี่พอร์ช! "


ฟื้บ!!


ในตอนนั้นเองจู่ๆพี่พายุก็ลุกพรวดขึ้นแล้วเดินออกไปจากโต๊ะทันที เหมือนรีบกำลังตะไปที่ไหนสักที แต่ฉันสงสัยมากว่าทำไมพี่แกต้องขรึมขนาดนั้น คือมันแอบน่ากลัวหน่อยๆอะไม่ใช่ไรหรอก

" เอ้อ! เดี๋ยวเพลินแนะนำเพื่อนให้รู้จักนะ..คนนี้ชื่อหลินค่ะ ส่วนอีกคนเมื่อกี้ชื่อปลายฝน "

ยัยเพลินว่าอย่างนั้น พลางชี้ๆนิ้วมาทางฉัน ทำเอาพวกพี่ๆทุกคนถึงกับชะโงกหัวมามองฉันกันหมด ยกเว้นตาขี้งกนั่นที่เอาแต่นั่งนิ่งมองจ้องฉันอยู่เหมือนเดิม

" สวัสดีค้าบบ "

" น่าร้ากกกก "

" เรียนไม่เข้าใจโทรหาพี่เลยนะ "

หยอดเก่งกันจริงงงง แหมรู้ว่าหล่อค่ะแต่ถ้าพี่หยอดขนาดนี้เกิดหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆจะลำบากเอานะคะ โอ๊ยยย..แต่ละคนก็นะน่ารักเป็นบ้าเลยอะ ไม่เห็นดุ้หมือนตอนเข้าเชียร์เลยสักนิด

" สวัสดีค่ะ " ฉันกล่าวทักทายสั้นๆ

" เดี๋ยวกูแนะนำสุดหล่อของคณะให้มึงรู้จักบ้างดีกว่าเริ่มจากฝั่งนี้เลย คนแรกพี่เฟย ถัดมาเจ้เฟียร์ เจ้นิวเคลียร์ พี่ปืน พี่พอร์ช พี่ธัน เจ้วินนี่ พี่..พี ละ แล้วคนสุดท้ายพี่เซต้า เรียกพี่ต้าเฉยๆก็ได้ " ยัยเพลินพูดไล่เรียงไปทีละคนๆจนมาหยุดชะงักที่พี่พีเล็กน้อย และจบลงที่ตางกนั่น

แต่ว่า..นายขี้งกนี่ชื่อเซต้าอย่างนั้นเหรอ? เหอะ ชื่อก็ดูดี แต่งตัวก็ดี หน้าตาก็ดี ไม่น่าทำตัวงกเป็นแก๊งทวงหนี้เลยให้ตายเถอะ

" อ้อ..อื้ม :) " ฉันตอบยิ้มๆ

" นี่หนู! เจ้จะบอกไว้ก่อนเลยนะว่าผู้ทุกคนคือผัวของเจ้หนูห้ามแย่งนะลูก! "

เจ้วินนี่ที่ได้ชื่อว่าเป็นกระเทยแกร่งประจำคณะ พูดขึ้นขำๆพลางกางแขนโอบไหล่พี่ธันกับพี่พีเข้าหาตัวเองแบบหวงๆ เล่นเอาทั้งวงหัวเราะคิกคักกันหมดยกเว้นพี่พีผู้เงียบขรึมเหมือนคนใบ้ และนายเซต้าขี้งกนั่น


ฟื้บ!


" เอ้านี่เพื่อนเธอ! "

ทว่าจู่ๆพี่พายุที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ก็พูดแทรกขึ้นพลางจูงมือยัยปลายฝนมาส่งที่โต๊ะ ซึ่งฉันก็งงมากว่าสองคนไปเจอกันได้ยังไง แล้วทำไมต้องจูงมือกันมาด้วย

โอ๊ยย..คำถามผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดแล้วช่วยด้วยย!

" ฝนเป็นอะไร?! ทำไมร้องไห้ " ยัยเพลินว่าอย่านั้นด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจก่อนจะโผเข้ามากอดร่างยัยปลายฝนไว้แน่น ทำเอาฉันที่มัวแต่ตั้งคำถามถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว

ฉันหันไปมองเพื่อนตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ ก็ให้เทื่อมันเพิ่งบอกพวกฉันไปว่าจะไปหาแฟน แล้วดันถูกพี่พายุลากกลับมาทั้งน้ำตาแบบนี้เนี่ยนะ? มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

" แล้วไอ่เวย์อะ? มันไปไหน? " ฉันถามพลางขยับเข้าไปใกล้ๆ และเอามือลูบหลังยัยปลายฝนเบาๆให้มันหยุดร้อง

" ฮึก! กูเห็นเวย์จูบ..จูบกับคนอื่น มันทำเหมือนไม่เห็นค่ากูเลยอะ!..สนุกลับหลังกูมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ฮึก!! " ยัยฝนด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน เล่าไปก็พลางสะอึกสะอื้นไปด้วยจนพวกฉันสองคนไม่รู้จะปลอบยังไงแล้ว

" มึงทันได้คุยกับมันมั้ย? " เพลินถาม

" คุย..ฮึก! กูบอกเลิกมันไปแล้ว! ตอนนี้กูไม่โอเคอะมึงกูโคตรไม่โอเคเลย! ;( "

" โอเคฝน..ไม่ต้องเล่าแล้วๆ ไม่เป็นไรนะมึงร้องออกมาเลยร้องให้พอ " ฉันพูดปลอบพลางเอามือลูบหัวยัยฝนเบาๆอย่างเอ็นดู คือฉันล่ะไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายบางคนทั้งๆที่มีคนรักที่ดีอยู่แล้วทำไมต้องทำให้คนรักเสียใจด้วย

" มันอยู่ไหน... "

เสียงเข้มของยัยเพลินเอ่ยขึ้นอย่างน่ากลัว บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยได้ยินเสียงและสีหน้าแบบนี้ของเพลินมานานมากแล้ว เพราะอาการแบบนี้มันคือสัญญาณเตือนว่าใครก็ตามที่ทำยัยเพลินต้องโมโหขนาดนี้ มันไม่มีทางอยู่รอดปลอดภัยแน่

หลังจากนั้นยัยปลายฝนนี่ก็ยกเอายกเอาไม่สนใจใครเลยค่ะ สงสัยกะให้แอลกอฮอล์มันลางแผลในใจล่ะมั้ง เฮ้อ..บอกเลยว่าถ้าพรุ่งนี้มันยังไปเรียนไหวอยู่ฉันคงต้องพกถุงไปด้วยเผื่อมันอวกในคลาสขึ้นมาน่ะสิ

" น้องหลินตัวเล็กงี้ กินข้าวบ้างมั้ยเนี่ย? " พี่ธันขมวดคิ้วเอ่ยถามฉันด้วยความสงสัย

" ไม่ค่อยอะค่ะ หนูชอบกินขนมมากกว่า " ฉันตอบ

" ตัวเล็กกับ เตี้ย! กูว่าไม่เหมือนกันว่ะธัน.. "

นายเซต้าพูดขึ้นเบาๆสายตาคมกริบคู่นั่นมองไปทางพี่ธันก่อนจะหันมากวาดมองฉันหัวจรดเท้า บอกเลยว่าท่าทางของตาบ้านี่มันดูเหมือนมาเฟียในคราบเจ้าชายเอามากๆ ทุกอย่างดูหลอกตาไปหมดถ้าเขาไม่พูด

ตั้งแต่เสื้อผ้าที่ดูมีราคา ไปจนถึงทรงผมและใบหน้าเฉยชาที่ไม่ว่ามองมุมไหนก็หล่อนั่น มันดูย้อนแย้งกันเอามากๆเลยล่ะ แต่ก็นะ..นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก เพราะประเด็นมันอยู่ที่นายบ้านี่กำลังด่าฉันอยู่น่ะสิ

" ไอ้ต้า ปากมึงนี่นะ!เดี๋ยวกูตบเข้าให้ -0- " พี่ธันว่าอย่างนั้นพลางยกมือขึ้นเหมือนจะตบนายขี้งกจริงๆ

" ..ก็กูพูดจริง - - " เขาตอบพี่ธันไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทั้งๆที่ตัวเองกำลังว่าให้ฉันอยู่แท้ๆ

" เตี้ย!แล้วมันไปหนักหัวใครไม่ทราบ..ทีนายสูงเป็นยีราฟฉันยังไม่ว่านายเลยเถอะ " ฉันรีบสวนกลับทันควันไม่ปล่อยให้เขาได้ด่าฉันปาวๆอยู่ฝ่ายเดียว พร้อมทั้งมองขวางใส่ให้เขารู้ตัวด้วย

" ..ดื่มให้เก่งเหมือนกับที่ด่าฉันหน่อยสิ แก้วนั้นแก้วเดียวเป็นชั่วโมงยังไม่หมดเลย " นายเซตาว่าอย่างนั้นพลางเหลือบสายตาต่ำลงมองที่แก้วในมือฉัน..ให้ตายเถอะนี่เขาสังเกตฉันอยู่ตลอดเวลาเลยรึไงกัน

" โอ๊ยพี่ต้าก็ อีนี่แค่สามแก้วก็ล้มแล้วเถอะ "

ยัยเพลินพูดดักทางไม่ให้ฉันโมโหจนเล่นตามเกมเขาคือการดื่มให้มากขึ้น แต่ก็นะมาบอกตอนนี้ไม่ทันแล้วค่ะ..ฉันหงุดหงิดและอยากเอาชนะตาบ้านี่มาก ถึงรู้ว่าตัวเองจะไม่ไหวแต่ก็ยังดีกว่าเงียบไม่ทำอะไรเลยละกัน!

" สามแก้ว? กินน้ำเปล่าเถอะถ้างั้น " นายขี้งกสบประมาทฉันด้วยน้ำเสียงและสายตาที่กวนโมโหเอามากๆ จนฉันแทบอยากจะบินไปตบให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยจริงๆ

" ฉันกินได้มากกว่านั้น! "

" งั้นก็เอาสิ..ฉันรอดู :) " นายปีศาจเอ่ยออกมาน้ำเสียงเย็นยะเยือก มุมปากเข้าหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆสุดจะน่สขนลุกเมื่อมันมาคู่กับสายตาคมกริบคู่นั้น

..โอ๊ยยย ถ้าฉันเมาขึ้นมาจะทำยังไงงงงง!!

-----------------------------------------

#ตัวเล็กคือคำสุภาพของ ตำว่าเตี้ยค่ะเซต้า -0-

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว