ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 04 ทดลองใช้ Loading…100%

ชื่อตอน : EP 04 ทดลองใช้ Loading…100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2561 07:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 04 ทดลองใช้ Loading…100%
แบบอักษร

image

EP 04

ทดลองใช้ Loading…100%


หลังจากที่สถานการณ์ในห้องน้ำดูไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว และคงไม่มีใครอยากจะรั้งฉันเอาไว้อีก ฉันก็หันหลังให้ทุกคนแล้วเดินกลับออกมา ซึ่งก็เพิ่งจะรู้ตัวตอนนี้เองว่าเมื่อครู่ฉันคิดผิดไปนิดหน่อยที่เลือกจะเอาลิปสติกสีพีชของยัยพลอยวาดรูปหัวใจไว้ที่หัวไหล่ เพราะมันดันสะกดสายตาของทุกคนที่ฉันเดินผ่านมาให้ต้องมองมันกันหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งมังกร


“อะไร” มังกรถามแล้วใช้สายตาเหลือมองมาที่ไหล่ด้านซ้ายของฉันหลังจากที่ฉันนั่งลงข้างๆ เขา ไม่ได้นั่งตักเหมือนตอนแรก


“ลิปสติกสีใหม่” ฉันบอกพลางชำเลืองหางตามองไปที่ยัยพลอย เพราะยัยนั่นเองก็เดินตามฉันออกมาจากห้องน้ำแบบติดๆ และเพิ่งจะนั่งลงที่ที่ของเธอเหมือนกัน ซึ่งเมื่อมังกรเห็นว่าฉันกับยัยนั่นกำลังมองกันอยู่ เขาก็ทิ้งลมหายใจหนักๆ ออกมาราวกับเบื่อหน่ายไม่เลิก


นี่ถ้าไม่ติดตรงที่รู้ความจริงดีแก่ใจว่าฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ แบบที่คนอื่นเข้าใจ ฉันอาจจะคิดว่าเราเข้ากันได้ดีก็ได้นะ เหมือนแค่มองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่เลย


“พอดีพลอยแนะนำมา เธอบอกว่าสีพีชสวยกว่าสีที่ฉันทาอยู่น่ะ ฉันก็เลยลองเทสกับผิวตัวเองดู นายว่าไง สีไหนสวยกว่ากัน”


รู้มากนักฉันก็หย่อนคำถามใส่ซะเลย


ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นๆ  นั่งอยู่ใกล้ๆ ได้ยินมั้ย แต่ฉันได้ยินเสียงมังกรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าเสียงถอนหายใจของมังกรจะเรียกแขกให้หันมามองเรากันหมด


“ว่าไง สีไหนสวยกว่ากัน ฉันสีแดง พลอยสีพีช”


“ฉันว่า...”


“ฉันเลือกทีมสีแดง”  จั๊มพูดแทรกพลางกลั้นหัวเราะ รายนี้ไม่ต้องให้ใครบอกฉันก็รู้ว่าเขาตั้งใจจะอยู่ทีมฉันและตอนที่ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำเมื่อครู่เขาเองก้มองตามแผ่นหลังของฉันไปจนกระทั่งลับสายตา น่าขนลุก


“กูว่าสีพีช” เพื่อนของจั๊มคนหนึ่งยกมือขึ้นแสดงความคิดเห็นบ้าง เป็นอันว่าหนึ่งต่อหนึ่ง


“กูแดง”


“ฉันพีช”


“สีพีช”


“ต้องแดงสิวะ”


แล้วอยู่ๆ ก็กลายเป็นว่าคนทั้งโต๊ะก็กำลังถกเถียงกันเรื่องสีลิปสติก ซึ่งไม่ว่าใครจะเลือกสีอะไรก็ไม่ได้ทำให้ฉันสนใจและลุ้นเท่ากับจคำตอบของมังกรเลย


เมื่อทุกคนแสดงความคิดเห็นกันครบแล้ว ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกคนดูสนอกสนใจประเด็นนี้กันนัก แค่สรุปคะแนนได้ว่าฉันกับยัยพลอยเสมอกัน และออกตัวก่อนเลยว่าส่วนมากพวกที่เลือกทีมสีพีชคือเพื่อนของยัยพลอยทั้งสิ้น ส่วนที่เลือกสีแดงน่ะเหรอ โอ๊ย ผู้ชายล้วนๆ


“เหลือนายแล้วมังกร” ฉันย้ำเบาๆ พลางเอื้อมมือไปคว้าแก้วมาร์การิต้าของตัวเองขึ้นมาดื่ม บอกตรงๆ นะว่าหายใจไม่ทั่วท้องเลย  


ฉันเพิ่งรู้จักมังกรได้ไม่นาน เพราะฉะนั้นฉันคาดเดาความคิดของเขาไม่ออกเลยสักนิด ยิ่งท่าทีนิ่งๆ พูดน้อยแต่ยิ่งตรงประเด็นของเขาเนี่ยอาจทำให้ฉันหัวใจวายตายได้ในสักวัน และถึงจะแอบลุ้นให้เขาตอบแบบรักษาน้ำใจฉันสักนิด แต่จากประสบการณ์ที่ได้พูดคุย เถียงและทะเลาะกับเขามาบ้างตลอดวันนี้ ฉันว่าคำพูดของจาของเขาไม่ค่อยจะรักษาน้ำใจใครสักเท่าไหร่


“เลือกไม่ได้”


“เหอะ!”


คำตอบของเขาทำให้ฉันหน้าชายิบ ในขณะที่ยัยพลอยนั่งกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างย่ามใจ เพราะถึงเขาจะไม่ได้ตอบว่าสีพีช แต่แค่เขาไม่เลือกสีแดง ก็แปลว่าฉันแพ้อยู่ดี


“ต้องทดลองใช้ก่อน”


แล้วอยู่ๆ มังกรก็พูดต่อขึ้นมา พูดจบเขาก็หันหน้าเข้าหาฉันพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากดไหล่ฉันลงกับโซฟา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจูบที่ไหล่ด้านซ้ายของฉันอย่างรวดเร็ว


อาการจักจี้และแสบจี้ดๆ ทำให้ฉันอยากจะผลักเขาออกไป แต่สิ่งที่ทำได้กลับตรงกันข้าม เพราะฉันทำได้เพียงแค่จิกปลายเล็บทั้งสิบลงกับหัวไหล่ทั้งสองข้างของมังกรเมื่อรู้ดีว่าเขากำลังดูดเม้มผิวอ่อนที่ไหล่ของฉันอย่างเอาแต่ใจ จาบจ้วง หนำซ้ำยังกล้าทำต่อหน้าคนอื่น


และก็เพราะรู้ว่าคนอื่นๆ มองอยู่นั่นแหละฉันถึงต้องนั่งจำยอมให้เขาฉวยโอกาสแบบนี้ ขืนฉันโวยวายแล้วผลักเขาออกไป คงโดนยัยพลอยหัวเราะเยาะแน่ๆ


บ้าฉิบ!


รอยจ้ำแดงๆ ปรากฏชัดขึ้นมาทันทีที่มังกรละริมฝีปากออก ส่วนริมฝีปากของเขาเปื้อนลิปสติกสีพีชไปทั้งปากทำราวกับว่าเมื่อครู่เขาตั้งใจจะใช้ริมปากของเขาเช็ดคราบลิปสติกบ้าบอนั่นให้ฉันไม่มีผิด


“ต่อไปก็สีแดง” มังกรพูดพลางกระตุกมุมปากยิ้ม


เสียงกระซิบของเขาทำให้ฉันหายใจแรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ สองมือที่ยังคงจับไหล่เขาเอาไว้บีบแน่นขึ้นอีกเป็นเท่าตัว และฉันรู้ว่าเขารู้ดีว่าเขารู้สึกว่าฉันกำลังบีบไหล่ของเขาเพราะอะไร เพียงแต่เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เท่านั้นเอง


“สีแดงๆๆ!”


เสียงเชียร์สีแดงดังขึ้นปลุกความฮึกเหิม ก่อนจะมีอีกหลายเสียงตามมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นว่าทุกคนกำลังเชียร์ให้มังกรทดลองใช้ลิปสติกสีแดง หรือก็คือ...จูบฉันนั่นเอง


“สีแดงๆๆ”


“กลัว?”


“ฉัน...อื้อออ”


พูดไม่ทันจบ มังกรก็โน้มใบหน้าลงมาทันที ริมปากของเราแนบสนิทกันอย่างรวดเร็ว แต่ทว่ากลับอ่อนโยนอย่างที่ฉันเองก็คาดไม่ถึง


ฉันรู้สึกได้ว่ามังกรไม่ได้รีบร้อน แม้จะมีเสียงโห่แซวดังขึ้นรอบกายก็ตาม


มังกรยกมือขึ้นมาโอบประคองใบหน้าของฉันเอาไว้ สัมผัสจากฝ่ามือคู่นั้นอบอุ่นจนยากจะปฏิเสธว่าฉันกำลังรู้สึกดีกับจูบครั้งนี้ของเขา ริมปากที่อ่อนนุ่มค่อยๆ ขบเม้มกลีบปากของฉันช้าๆ ก่อนที่แรงดูดดึงจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละนิดๆ ปลุกอารมณ์หวามไหวในตัวของฉันขึ้นมา


ปลายสิ้นที่ทั้งสากและอุ่นร้อนของมังกรกำลังละเลียดอยู่บนกลีบปากของฉัน ไม่นานเขาก็ค่อยๆ แทรกปลายลิ้นของเขาเข้ามากวาดต้อนทุกอย่างไปจากฉันจนหมด และคอยแต่จะเกี่ยวกระหวัดกับปลายลิ้นของฉันอย่างชำนาญ


หัวใจเต้นถี่ยิบและหนักหน่วงเมื่อรู้สึกเหมือนมังกรกำลังสูบเอาทุกอย่างไปจากฉัน ซึ่งทันทีที่เขาค่อยๆ ละริมปากออก ฉันถึงได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง และรับรู้ได้ว่ามันทั้งน่ากลัวและน่าอายมากขนาดไหน


มังกรทิ้งท้ายด้วยการมองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะผละตัวเองออกไป มีเพียงมือของเขาเท่านั้นที่ยังคงกุมมือของฉันเอาไว้ ทำราวกับว่ากลัวว่าฉันจะลุกหนี


“สรุปว่าไง สีไหนล่ะมึง” จั๊มยังไม่วายจะเอ่ยปากแซว


ตอนนี้กลายเป็นว่าฉันไม่กล้าสู้หน้าใครสักคน ใจอยากจะลุกหนีไปเข้าห้องน้ำอีกสักรอบแต่ก็ทำไม่ได้เพราะรู้ดีว่ามังกรคงไม่ยอมปล่อยมือฉันง่ายๆ แน่


“ก็เหมือนกันนั่นแหละ”


คำตอบของมังกรทำให้ฉันรู้สึกนึกอยากจะยกมือขึ้นมาถูริมฝีปากแรงๆ อย่างนึกไม่ชอบใจ


“แต่ถ้าต้องเลือกจริงๆ เพิร์ลทาสีก็ไหนสวย”


“วี้ดวิ้ววว”


“โดยเฉพาะสีซีดๆ สวยที่สุดละ” มังกรพูดพลางหันมาสบตาฉัน


วินาทีที่ได้ยินคำตอบของมังกรมันทำให้ฉันรู้สึกว่าลำคอของฉันแห้งผากไปหมด จากที่หัวใจเต้นแรงอยู่แล้ว มันก็ยิ่งแรงขึ้นๆ เหมือนจะกระดอนหลุดออกมาเต้นด้านนอกแล้วด้วยซ้ำ


ฟุ่บ!


แล้วคนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเองตามสเต็ป หลังจากที่มังกรบอกคำตอบของเขาออกไป ยัยพลอยก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปในทันทีโดยไม่ล่ำลาใครสักคน


เพื่อนของยัยนั่นต่างก็รีบเดินตามเธอออกไป ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือแค่ไม่กี่คนที่ยังคงนั่งมองหน้ามังกรแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มกันอย่างมีเลศนัย ซึ่งฉันไม่ได้มีเวลาว่างมาตีความหมายของรอยยิ้มพวกนั้นหรอก ลำพังแค่ตบตีกับก่อนเนื้อในอกและความคิดของตัวเองตอนนี้ฉันก็แย่แล้ว


อึก!


เมื่อรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ มือไม้สั่น ลำคอแห้งผาก สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าแก้วเหล้าของมังกรมาสาดลงคอของตัวเองไปจนหมดแก้ว แล้วมันก็บ้ามากที่รสขาติของมันขมปี๋เพราะมันเข้มมาก แต่ในเมื่อทำลงไปแล้ว ฉันต้องฝืนกลืนลงไปจนหมดนั่นแหละ รู้สึกเหมือนคอจะพังเลยอ่ะ


“มากไปแล้วเพิร์ล”


“ขออีกแก้ว”


“มัน...”


“อย่าห้ามดิวะ มึงทำเพิร์ลอายพวกกูหมดแล้วเนี่ย ไอ้บอย มึงชงเหล้าให้น้องเพิร์ลหน่อย” จั๊มบอกอย่างใจดี ไม่นานแก้วเหล้าสีเข้มก็ถูกยื่นลงมาตรงหน้า ซึ่งฉันก็กำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามันมา แต่ข้อมือของฉันกลับถูกมังกรคว้าหมับเอาไว้


“คอกเทลก็พอ”


“ปล่อยเลยมังกร นายทำฉันประสาทเสีย”


“เรื่องอะไร สีลิปน่ะเหรอ”


“ยังจะมาถามอีก นายรู้มั้ยว่า...”


บ้าฉิบ ฉันจะอธิบายยังว่าฉันกำลังอาย ตอนนี้ถ้าต้องมองหน้าคนอื่นๆ ต่ออีกสักสิบหรือสิบห้านาที ฉันขอมองแบบเมาๆ ดีกว่า เพราะคนเมาทำอะไรก็ไม่ผิด


“ปล่อยน่า กลัวห่าอะไร เมาก็กลับไปนอน อีกอย่างเพิร์ลก็มากับมึงไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ต้องขับรถกลับเองสักหน่อย” จั๊มกับเพื่อนยังคงเชียร์ฉันอย่างต่อเนื่อง ซึ่งถึงมังกรจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่เพราะเขาคงขยาดกับการแบกฉันกลับรวมถึงไม่อยากเช็ดอ้วกและเอารถไปล้างเหมือนครั้งที่แล้ว เขาก็จำต้องยอมปล่อยมือฉันออกแต่โดยดี


“เต็มที่เลยนะเพิร์ล คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง แต่อย่าลืมนะว่าไอ้มังกรมันชอบสีซีดๆ”


“ข่ะ ขอบคุณ” ฉันบอกยิ้มๆ ก่อนจะสาดเหล้าลงคอหมดแก้วอีกตามเคย


โอ๊ย สรุปว่าสีพีชหรือสีแดงก็ไม่ทำให้ฉันปวดใจเท่าสีซีดหรอก และเดาได้เลยว่าตอนนี้ริมฝีปากที่ฉันเพิ่งจะเติมลิปสติกสีแดงไปเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อน มันต้องซีดมากแน่ๆ เดาได้จากคำว่าสีซีดของจั๊ม และรอยเปื้อนสีแดงบนกระดาษทิชชูที่มังกรเพิ่งจะเช็ดออกมาจากริมฝีปากของเขา


“เพิร์ล”


“นายไม่ต้องมาห้ามฉันเลยมังกร ทั้งหมดเป็นเพราะนายคนเดียว”


“ไม่ได้ห้าม แต่จะบอกอีกรอบเดียว”


“อะไร”


“อ้วกไม่นับ หลับปล้ำ”


**********

ปกเต็มค่ะ

image

เจอกันที่งานสัปดาห์หนังสือนะคะ

image


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว