ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 04 ทดลองใช้ Loading…35%

ชื่อตอน : EP 04 ทดลองใช้ Loading…35%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2561 06:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 04 ทดลองใช้ Loading…35%
แบบอักษร

image


EP 04

ทดลองใช้ Loading…35%

21.02 น.                                                                                                                                                

“ร้านนี้เหรอ”


“อืม ลงมาสิ” มังกรบอกพร้อมกับก้าวนำลงจากรถ เพราะสรุปว่าฉันต้องยอมมางานวันเกิดของเพื่อนเขาจริงๆ น่ะสิ


เมื่อช่วงสาย หลังจากที่ถูกมังกรลากกลับจากมหา’ลัย เขาก็พาฉันกลับไปที่หอของเขาตามที่บอก แต่ไม่ได้มีซัมธิงรองหรอกนะ เพราะมังกรบอกว่ากำหนดแกะกล่องถุงยางจะเลื่อนออกไปก่อน ฉันก็แค่ช่วยทำแผลให้เขาเฉยๆ ซึ่งอุปกรณ์ทำแผลก็คือสิ่งที่เขาเดินลงไปซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อนั่นแหละ


ส่วนถุงยางน่ะเหรอ ไม่มีเลยสักกล่อง ตอนเปิดถุงหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาฉันนี่ลุ้นแทบแย่ พอไม่เห็นก็แอบโล่งใจ แถมยังรู้สึกผิดปนหงุดหงิดใจที่ถูกมังกรขู่ให้จิตตกอีกไปเองอีกต่างหาก ซึ่งหลังจากที่ฉันทำแผลให้เขาเสร็จแล้วฉันก็ขับรถกลับหอตัวเอง แล้วมังกรก็เพิ่งจะไปรับฉันมากับเขาเมื่อช่วงหัวค่ำนี่แหละ


เดิมทีฉันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเขาจะแวะไปรับฉันยังไง เพราะตอนเราออกจากมหา’ลัยเขามารถฉัน ส่วนรถของเขาจอดอยู่หลังตึก แต่เขาบอกว่าเดี๋ยวติดรถเพื่อนที่หอที่คงจะไปมหา’ลัยช่วงบ่ายกลับไปเอารถ ซึ่งฉันก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อหรอก เอาเป็นว่าตอนนี้เขาขับรถเขาไปรับฉันมาแล้วก็แล้วกัน


“ขอดูบัตรด้วยครับ” พนักงานที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูแจ้งขอดูบัตรเชิญ ซึ่งฉันเห็นมังกรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด ก่อนจะยื่นไปให้ดู


“เชิญครับ”


อ่า สงสัยรูปนั่นจะเป็นรูปของบัตรเชิญ


ฟึ่บ


“ขอดูบัตรด้วยครับ”


แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองไม่มีบัตรเชิญ เพราะฉันไม่ได้รับเชิญมาตั้งแต่แรกนี่นา เพิ่งจะถูกมังกรมัดมือชกมาเมื่อช่วงสายของวันนี้เองด้วยซ้ำ


“เอ่อ...”


“เธอมากับฉัน” มังกรรีบหันมาบอก


“ขอโทษครับ ทางเราให้เข้างานไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีบัตรเชิญ”


“แต่นั่นเมียฉัน”


อื้อหือ หน้าชายิบเลย


“ไม่ได้ครับ อีกอย่างในบัตรเชิญของคุณเองก็มีแค่ชื่อคุณ ระบุจำนวนไว้ชัดเจนว่าหนึ่งคน ไม่ได้ระบุว่ามีผู้ติดตามมาด้วยครับ” พนักงานยืนยันเสียงเรียบด้วยใบหน้าตึงเปรี๊ยะ แสดงออกชัดเจนว่ากำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างขะมักเขม้น


บ้าฉิบ! นี่งานเลี้ยงวันเกิดหรือประชุมครม. เรื่องการจัดสรรงบประมาณแผ่นดินถึงได้ต้องตรวจบัตรกันเข้มขนาดนี้ ถึงฉันจะพอดูออกตั้งแต่ที่มังกรขับรถมาจอดแล้วว่าเพื่อนเขา (ที่เขาบอกเองว่าไม่ค่อยสนิท) คงเป็นพวกคนมีเงินถึงได้ลงทุนปิดทั้งผับเพื่อฉลองวันเกิด แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องเว่อร์วังขนาดนี้เลยจริงๆ


“งั้นนายเข้าไปเถอะ ฉันไม่เข้าก็ได้” ฉันรีบบอกเพราะไม่อยากให้มีปัญหา อีกอย่างคือฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมางานนี้อยู่แล้วตั้งแต่แรก ถ้าไม่ติดตรงที่มังกรพยายามจะลากมาคิดว่าฉันจะมายืนเสียเวลาอยู่ตรงนี้รึยังไงกัน


“รอแป๊บ”


“ไม่เป็นไร นายเข้าไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่เองก็แล้วกัน กลับนะ”


หมับ~


“เดี๋ยว!”


แล้วข้อมือของฉันก็ถูกมังกรคว้าเอาไว้ ซึ่งฉันคิดเอาไว้แล้วว่าเขาต้องทำแบบนี้ก็เลยไม่ได้ตกใจอะไร แค่หันไปมองเขาแล้วถอนหายใจใส่เท่านั้นเอง


“อะไรอีกล่ะ นายก็เห็นว่าเขาไม่ให้เข้า แล้วจะให้ฉันทำยังไง”


“กลับ” มังกรบอกอย่างนั้นก่อนที่เขาจะจูงมือฉันเดินกลับออกมาง่ายๆ ราวกับว่าเขาเองก็ไม่ได้อยากจะมางานนี้ตั้งแต่แรกเหมือนกัน อะไรของเขากันนะ?


“มังกร”


แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งเมื่อเราหันกลับมาเจอแฟนเก่าของมังกร...ยัยพลอยร้อยลีลา ยัยนี่เป็นคนหรือว่าเป็นผี ทำไมถึงได้ตามหลอกตามหลอนได้ทุกทีเลย


ยัยพลอยมากับกลุ่มเพื่อนของเธอซึ่งก็คือกลุ่มเดียวกับที่รีบลากยัยนั่นกลับไปในคืนก่อนที่เจอฉันที่ผับนั่นแหละ และก็ดูเหมือนว่าตอนนี้ยัยพวกนั้นกำลังจะเดินเข้างานพอดี ซึ่งดูเหมือนทุกคนจะได้รับบัตรเชิญกันหมด…ยกเว้นฉัน


ฉันยืนนิ่งและมองทุกคนเงียบๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไร และมังกรเองก็ไม่ได้จูงมือฉันเดินต่อ เพราะเขากำลังสบตายัยพลอยอยู่ ไม่รู้จะจ้องกันให้ท้องไปเลยรึยังไงเหมือนกัน


สายตาของเพื่อนยัยพลอยคนหนึ่งมองมาที่มือของมังกรที่ยังคงจับมือฉันอยู่ ก่อนจะหันไปซุบซิบกันต่อหน้าต่อตา หนำซ้ำฉันยังเห็นว่าบางคนพยายามจะสะกิดให้พลอยถอยห่างออกไปราวกับว่าฉันกับมังกรเป็นตัวน่ารังเกียจ แต่เท่าที่เห็นยัยนั่นก็ไม่ได้สนใจอะไรเพื่อนของตัวเองเลยด้วยซ้ำเพราะมันแต่มองผู้!


“นายจะกลับแล้วเหรอ”


             ถามแบบนี้ต้องการอะไรวะ? ถึงฉันจะอยากเลิกกับเขาและไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรู้สึกหึงหวงถ้าเขาจะคุยกับยัยพลอย แต่ก็ใช่ว่าจะยอมอยู่นิ่งๆ ให้ฉีกหน้ากันได้หรอกนะ


“อืม ไปนะ” มังกรตอบสั้นๆ กลับไปในทันทีก่อนที่เขาจะจูงมือฉันออกมา แต่ทว่า...


“แต่เรายังไม่ทันได้เข้างานเลยนะ นายอย่าเสียมารยาทน่า งอแงเป็นเด็กไปได้”


ฉันค่ะ ฉันเอง นี่เพิร์ลเอง


มังกรถึงกับชะงักฝีเท้าพร้อมกับหันกลับมามองฉันที่เพิ่งจะออดอ้อนเขาออกไป ดวงตาคู่คมของมังกรหรี่แคบลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มเหลือบมองสลับไปที่ยัยพลอยนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสบตาฉันตรงๆ แล้วส่งสัญญาณของการรู้ทันความคิดฉันออกมาด้วยการครางเสียงต่ำในลำคอ


ขู่เป็นหมาเลยแฮะ!


“กลับ”


ปอดแหกชะมัด ก็แค่ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าแฟนเก่าเอง น่ากลัวตรงไหน


“ไม่เอาน่ามังกร เข้าไปแสดงความยินดีกับเพื่อนนายก่อนสินะ คืนนี้เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันทั้งคืน ไม่เห็นต้องรีบเลย” ฉันเสแสร้งอ้อนต่อ พูดจบก็เดินเข้าไปออเซาะซบไหล่ของมังกรอีกนิด แถมด้วยการกะพริบตาปริบๆ ให้ดูน่าเห็นใจอีกหน่อย แต่มังกรกลับทำหน้าเซ็งใส่


นี่เขาจะรู้มั้ยว่าคนอย่างฉันไม่อ้อนใครง่ายๆ นะเว้ย


“ฉันว่าเราเข้างานกันเถอะยัยพลอย” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของยัยพลอยพูดขึ้นเหมือนจะเตือนสติยัยพลอยที่ยังคงจ้องมองมังกรเหมือนจะเข้ามาสิง


 “อืม ฉันไปก่อนนะมังกร”


“ตามสบายจ้ะพลอย ส่วนคนทางนี้ ฉันดูแลเอง” ฉันพูดพลางกรีดยิ้ม ยกแขนขึ้นคล้องกับแขนของมังกรแล้วขยับเข้าไปยืนใกล้เขาอีกนิดอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ จับมือมังกรขึ้นมาโบกมือลายัยพลอยกับเพื่อนของเธอจนกระทั่งยัยพวกนั้นเดินไปลับสายตา


หลังจากที่ยัยพวกนั้นเข้าไปด้านในแล้ว ฉันก็รีบผละตัวออกก่อนจะถอนหายใจแรง บ้าเอ๊ย! เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆ


 “เดี๋ยวกลับไปเอาเสื้อที่รถก่อนแล้วเราค่อยกลับเข้างานก็แล้วกัน”


อยู่ๆ มังกรก็พูดแทรกขึ้นมาจนฉันต้องเงยหน้ากลับขึ้นไปมองหน้าเขางงๆ


“เสื้ออะไร” ฉันถามห้วนๆ ตอนนี้ยัยพลอยกับกลุ่มเพื่อนเดินเข้างานไปแล้ว ตรงนี้ก็เลยเหลือแค่ฉันกับเขาเพราะฉะนั้นคงไม่ต้องตีบทอ้อนใส่กันอีก และเมื่อกี้ที่ฉันพูดไปก็เพราะหมั่นไส้เท่านั้น ไม่ได้อยากจะเดินเข้างานจริงๆ เลยสักนิด


“เสื้อแขนยาว”


“เอามาทำไม หรือว่านายหนาว ไม่สบายเหรอ”


“เปล่า จะเอามาห่อนมเธอนี่ไง ไม่เห็นเหรอว่ายามมองจนจะถลนแล้ว ขืนปล่อยเข้าไปแบบนี้คืนนี้ฉันว่าเดี๋ยวได้มีคนตาย”


“ยามน่ะเหรอ”


“เธอ!” มังกรกระแทกเสียงใส่หน้าฉันก่อนจะจูงมือฉันเดินออกมาอีกรอบ ไม่สิ ออกแรงเยอะแบบนี้ต้องเรียกกระชากมันถึงจะถูก


“เธอนี่มันเหลือทนจริงๆ” มังกรยังไม่วายหันกลับมากระแทกเสียงใส่หลังจากที่ฉันสะบัดมือของเขาออก


ฉันว่าเขาคงดูออกนั่นแหละว่าที่ฉันทำไปก็เพราะหมั่นไส้แฟนเก่าของเขา ความรู้สึกเวลาที่ยัยนั่นกับเพื่อนของเธอมองฉันกับมังกรแล้วหันไปซุบซิบกันทันทำให้ฉันหงุดหงิดใจจนอยากจะเดินไปกรี๊ดใส่หน้ายัยพวกนั้นใจจะขาด นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจเจ้าของงานฉันคงทำไปแล้ว


“นายก็ไม่เห็นต้องทนเลย อีกอย่างไม่เห็นเหรอว่ายัยบ้าพวกนั้น...”


“สนใจทำไมกันล่ะ ใครจะคิดยังไงก็ปล่อยไปเถอะน่า” มังกรยังพูดแทรกฉันอีกเหมือนเคย แต่ฉันไม่ใช่เขานี่ถึงจะได้ทนมองคนอื่นนินทาต่อหน้าต่อตาได้ ถึงปกติฉันจะไม่ใช่คนแคร์ปากคนเท่าไหร่ แต่มันก็มีข้อยกเว้นกันบ้าง ทำแบบนี้มันไม่มีมารยาท ไม่เดินเข้าไปตบปากแตกก็ดีแค่ไหนแล้ว


“เพิร์ล”


“แคร์แฟนเก่าก็บอกตรงๆ ดิ” ฉันพูดพลางช้อนตามองมังกรนิ่งๆ ความเงียบระหว่างเราเพียงชั่วอึดใจที่เกิดขึ้นหลังจากที่มังกรพูดออกเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออกยังไงก็ไม่รู้


“ไม่ใช่แบบที่เธอคิดหรอกน่า”


“นายไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันคิดอะไร”


“งั้นเธอก็บอกให้ฉันรู้สิ”


“แล้วทำไมฉันต้องบอกนายด้วยล่ะ” ฉันเถียง มังกรช้อนตามองฉันแล้วเอาแต่ส่ายหัวไปมาเหมือนเหนื่อยที่จะพูดกับฉัน แต่ฉันเองก็เหนื่อยที่จะพูดกับเขาเหมือนกันนั่นแหละ


“นี่! ตกลงจะเอาไง จะกลับหรือเข้าไปข้างใน เร็วๆ ยุงกัด” ฉันอ้างเมื่อเห็นว่ามังกรยังรีๆ รอๆ เหมือนยังตัดสินใจบางอย่างไม่ได้ พูดจบก็ต้องลอบถอนหายใจ ก่อนจะทำทีเป็นมองตามสายตาของมังกรกลับไปที่หน้าผับอีกรอบ ซึ่งก็เห็นว่ายามสองคนนั้นก็ยังคงยืนทำหน้าที่ตรวจบัตรเชิญของทุกคนก่อนเข้าไปด้านในอย่างเข้มงวดเหมือนเดิม


“รอแป๊บแล้วกัน ฉันโทรหาไอ้จั๊มก่อน” มังกรตัดสินอย่างนั้น ซึ่งฉันเดาว่าจั๊ม น่าจะเป็นชื่อเพื่อนที่ไม่สนิทของเขาน่ะนะ


“อืม” ฉันบอกเร็วๆ ก่อนจะก้มหน้าเตะหินที่พื้นลานจอดรถเล่นไปเรื่อยระหว่างรอ


บ้าชะมัด ทำไมอยู่ๆ ฉันกับเขาถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกันได้นะ จริงๆ ความตั้งใจของฉันคือการรีบเลิกกับเขาแล้วต่างคนต่างไปนี่นา แล้วไหงจับพลัดจับผลูฉันกับเขาถึงได้ควงกันมางานเลี้ยงแถมยังพูดคุยกันราวกับว่าสนิทสนมกันมานานเหมือนคบกันจริงๆ ทั้งที่เรารู้จักกันได้ไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ


“เพิร์ล”


“ว่า...”


ฟุ่บ!


“ป่ะ เดี๋ยวไอ้จั๊มออกมาเคลียร์ให้” มังกรบอกอย่างนั้นพร้อมกับจูงมือของฉันเตรียมจะพาเดินกลับเข้าไปด้านในอีกรอบ แต่ทว่าสายตาของฉันดันจ้องมองแต่เสื้อแจ็คเก็ตของเขา ที่เขาเพิ่งจะเอามันมาคลุมไหล่ให้เมื่อครู่


“ฝาก พกไปเผื่อหนาว ฉันขี้เกียจถือ เธอจะใส่ไปหรือถือไปก็แล้วแต่ก็แล้วกัน”


“ฉัน...”


“ฉันไม่ใช่ผู้ชายขี้หึง แต่ถ้าบังเอิญมองแล้วมีอารมณ์ก็อย่าห้ามทีหลังในเมื่อเธอใส่มาให้มอง อีกอย่างอารมณ์ฉันลงที่ใครเธอน่าจะรู้”


ฉันรู้สึกว่าความหมายของประโยคนั้นมันกำกวมแปลกๆ นะ


**********

PinkPen talk :

สวัสดีค่ะ นี่ขุ่นเจ้เองนะคะ วันนี้แวะมาคุยด้วยสักหน่อย และขอถือโอกาสตอบคำถามหลายๆ คนเลยเนอะ เพราะบางคนถามในคอมเม้นต์ (คอมเม้นต์มันไม่เตือน) เพราะฉะนั้นสรุปตรงนี้เนอะ จะได้เข้าใจตรงกัน

  1. นิยายเรื่องนี้ไม่ได้อัพจบเรื่องนะคะ อย่างที่แจ้งไว้ตั้งแต่เปิดเรื่องว่าจะอัพให้ทดลองอ่านแค่ 50% ค่ะ (ประมาณ EP 08) หลังจากนั้นจะฝากติดตามต่อในเล่มนะคะ ถึงเวลาขอความกรุณาอย่าด่าเลย อ่านแล้วสะเทือนใจ T^T

  2. นิยายเรื่องนี้ ไม่มีวางจำหน่ายตามร้านหนังสือค่ะ สามารถสั่งซื้อผ่านทางสนพ.เซ้นส์บุ้คได้อย่างเดียวเท่านั้น ทั้งทางเพจและทางเว็บไซต์ ซึ่งตอนนี้เปิดพรีออเดอร์อยู่ แต่!!!

- การพรีออเดอร์แบบคู่นะคะ (คู่กับนิยายเรื่อง น้องพี่ขยี้รัก ของพี่ OLIVIA) รายละเอียดสามารถติดตามได้ทางหน้าเพจของสนพ. ค่ะ (เปิดพรีฯ คู่ถึงวันที่ 12 ต.ค. นะคะ สามารถนัดรับได้ที่งานสัปดาห์หนังสือ พรีฯ คู่จะได้รับปฏิทินตะมุตะมิ และถ้าไปรับหนังสือในงานจะได้โปสเตอร์แถมไปด้วยจ้ะ ถ้าพรีฯแล้วให้ส่งไปรษณีย์จะได้แต่ปฏิทินนาจา)

- ในกรณีที่ต้องการเล่มเดียว (เรื่องไหนก็แล้วแต่) สามารถเดินตรงไปซื้อได้ที่บูธของสนพ. ในงานสัปดาห์หนังสือที่จะถึงเลยค่ะ แถมโปสเตอร์ขนาด A4 ลายเดียวกับปกนิยายเรื่องนั้นๆ แปลว่าถ้าพรีฯคู่แล้วไปรับในงานก็จะได้โปสเตอร์ 2 ลายเนอะ

- ใครอยากได้เล่มเดียว แต่ไม่สะดวกไปงาน สามารถรอสั่งซื้อผ่านเพจและเว็บไซต์สนพ. ได้เช่นเดียวกัน แต่ต้องรอหลังจบงานหนังสือนะคะ คือจะสามารถสั่งซื้อเล่มเดียวได้ในวันที่ 10 พ.ย. เป็นต้นไปค่ะ

  1. เรื่องการจัดทำ E-Book ตรงจุดนี้ขอแจ้งไว้ก่อนเลยนะคะว่าขุ่นเจ้ไม่ทราบกำหนดหรือแผนการทำ E-Book ของสนพ.เลยค่ะ คือตอนเซ็นสัญญามีระบุว่าทำ แต่ไม่ระบุว่าเมื่อไหร่ หรือบางทีสนพ.อาจจะไม่ทำก็ได้ แค่ระบุในสัญญาเพื่อให้มันครอบคลุมเฉยๆ เพราะฉะนั้นตรงจุดนี้ ขออภัยสำหรับสาย E-Book ด้วยจริงๆ ค่ะ ขุ่นเจ้เองก็เพิ่งทราบเพราะสอบถามไปแล้วได้คำตอบว่า...ยังไม่มีแพลน

สุดท้ายนี้ถ้าใครมีข้อสงสัย รบกวนทักไปสอบถามทางอินบ็อกซ์เพจ PinkPenWriter นะคะ ขุ่นเจ้จะตอบได้รวดเร็วมากกว่าค่ะ คือบางทีในนี้มันไม่เตือนจริงๆ เนอะ บางทีตอบไปแล้วแต่อาจไม่เห็นกัน หรือบางคนมาถามต่อในคอมเม้นต์มันก็ไม่เตือนอีก แต่ถ้าขุ่นเจ้เห็น จะพยายามตอบให้ครบนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามผลงานค่ะ

รัก

PinkPen

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว