Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผมไม่ยอม…

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2561 09:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมไม่ยอม…
แบบอักษร

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…

ห้าโมงเย็น…

จากวันที่เจอกัน แม้จะเห็นแค่แผ่นหลังได้รูปส่วนสัด ผมบ๊อบที่สั้นดูน่ารักสดใส ใครต่อใครจะบอกว่าแสนดียังไง แต่สำหรับเค้าแล้วก็ไม่อาจเปลี่ยนใจ เพราะถึงยังไง เค้าก็ยังรักปูนอยู่

“ครับป้า”สาย(แม่บ้านอายุราว56ปี)เค้าโทรมารายงานแล้ว

(คุณหนู เด็กผู้หญิงคนนั้นมาอีกแล้วนะคะ)สายรายงานดังเฉกเช่นหลายๆวันที่ผ่านมา

“จริงเหรอป้า…”

(จริงค่า ป้าเพิ่งตั้งโต๊ะอาหารเสร็จ)

“มากินข้าว?”

(โอ๊ย!! มากกว่ากินข้าวอีกค่ะคุณหนูขา เธอขึ้นไปจัดนู้นเปลี่ยนตรงนั้นตรงนี้บนห้องคุณหนูอีกแล้วล่ะค่ะ)สายรายงานละเอียดยิบ

“ไร้มารยาท!”

(ก็คุณท่านสิคะ ให้อำนาจสิทธิ์ขาดซะเต็มที่ขนาดนั้น เดินขึ้นลงห้องคุณหนูเป็นว่าเล่น)

“ไม่มียางอาย”

“…”

“แล้วป้ารู้มั้ย ผู้หญิงคนนั้นเค้าชื่ออะไร”

(เอ่อ อันนี้ป้าไม่แน่ใจ…แต่ป้าได้ยินคุณท่านเรียกว่าปอๆอะไรเนี่ยเเหละค่ะ)

“ปอ??”

(ค่ะคุณหนู ปอๆอะไรเนี่ยแหละค่ะ)เพชรเกียรติพยักหน้ารับ แม้จะไม่ได้คำตอบตามที่ใจต้องการ

“โอเค ขอบใจมากนะป้าที่โทรมาบอกผม กลับไปเมื่อไหร่ผมให้เพิ่ม”เค้าบอกสายที่โทรมารายงานเค้า

(ไม่เป็นหรอกค่ะคุณหนู ป้าก็แค่อยากทำหน้าที่ของป้าให้ดี)ป้าแม่บ้านหมายถึงการเป็นสายลับที่ดีนั่นเอง

“ได้ป้า มีอะไรคืบหน้า ป้ารีบโทรมาบอกผมเหมือนเดิมนะ”

(ได้เลยค่ะคุณหนู สบายมาก)

“โอเคครับ”

(แล้ววันนี้คุณหนูจะกลับมามั้ยคะ)อาทิตย์นึงแล้วที่เค้าไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน

“คงไม่อ่ะป้า ผมจะไปนอนคอนโด”

(ค่ะๆ)

“โอเคนะป้า งั้นเดี๋ยวแค่นี้ก่อน ผมทำงานอยู่”เพชรเกียรติพูดจบก็กดวางสาย เป็นอีกหนึ่งวันสินะที่เค้าจะต้องไปนอนคอนโด คอนโดที่ตอนนี้ห้องข้างๆพ่อขายไปให้ใครแล้วก็ไม่รู้

เสียงข้อความไลน์ดังเข้ามา…

‘ฤกษ์แต่งงานแกมาแล้วนะ วันที่9 พฤจิกานี้ ทางฝ่ายผู้หญิงเค้าอยากให้จัดง่ายในครอบครัว ฉันจัดให้ตามคำขอ ส่วนแกเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมก็แล้วกัน อยู่กันไปก็รักกันไปเอง’

“สรุปนี่ฉันต้องแต่งงานกับเธอจริงๆหรอเนี่ย แม่ปอปลา”พึมพำกับตัวเองสักพักเค้าก็หยิบมือถือ กดโทรไปยังเบอร์ที่เค้าต้องการ

ตืด ตืด ตืด…

“ทำไมไม่รับสายนะ”น้ำเสียงตัดพ้อน้อยใจ

“ค่ะ”เสียงหวานรับสาย ทำเอาหนุ่มตี๋ไม่ทันตั้งตัว แต่ก็สุดดีใจที่เธอยอมรับ

“ฮัลโหล ฮัลโหล…เอ่อ ปูน”

(คุณหยกมีอะไรรึเปล่าคะ)

“คุณสบายดีมั้ย”

(ค่ะ สบายดี)

“แล้วตอนนี้คุณอยู่ไหนหรอ??”เค้าถามอย่างไม่ได้เตรียมใจจะรับคำตอบนัก

(อยู่บ้านว่าที่เจ้าบ่าวค่ะ)ประโยคนี้ทำเอาเพชรเกียรติอึ้งไป…

“จะแต่งงานแล้วหรอ”น้ำเสียงละห้อยไร้เรี่ยวแรง…แสดงว่าที่ผ่านมาเธอไม่ได้รักหรือหวังที่จะใช้ชีวิตร่วมกันกับเค้าจริงๆ

(ค่ะ ใกล้แล้ว)

“ผมให้เวลาคุณได้อยู่กับตัวเอง หวังว่าวันนึงคุณคงจะหายโกรธละยอมให้โอกาส แล้วกลับมารักกับผม”

(แล้วไงคะ)

“คุณไม่คิดจะกลับมาหาผม ไม่คิดจะให้ผมได้แก้ตัวหรือให้โอกาสผมบ้างเลยเหรอ”

(ฉันให้โอกาสคุณมากแล้วค่ะ ฉันให้โอกาสคุณมาตลอด คิดมาตลอดว่าคุณสามารถเปลี่ยนตัวเองได้)

“ผมเปลี่ยนตัวเองได้ ผมเปลี่ยนมันอยู่นะ แล้วทำไม ทำไมถึงจะหนีผมไปหาคนอื่นล่ะ ผมให้คุณได้ทุกอย่างนะปูน คุณอยากได้ ดาว ฟ้าหรือแก้วแหวนเงินทอง ผมก็หาให้คุณได้ เลิกกับมัน แล้วกลับมาหาผมเถอะ กลับมาหาผมได้มั้ย??”

(ปูนตัดสินใจไปแล้วค่ะ ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ)

“ไอ้จีวูใช่มั้ย?”

(…)ปัณรสาเงียบ

“ไหนว่าไม่ได้คิดอะไรกับมันไง ไหนว่าเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน”ปลายสายเงียบสนิท

(พรุ่งนี้จีวูจะส่งการ์ดเชิญไปให้นะคะ เค้าหวังว่าคุณจะไปร่วมงาน)

“ปูน!!”

(มีอะไรอีกมั้ยคะ ปูนจะวางสายแล้ว)

“ขอโอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะ”

(…)

“ผมรับรองว่าคราวนี้ผมจะไม่มีทางทำให้คุณเสียใจอีกเป็นอันขาด”

(แล้วเจอกันนะคะ)ปัณรสาตัดบท ก่อนจะวางสายไปอย่างเร็ว ไม่มีแม้คำล่ำลาอย่างคนเคยมีใจให้กันสักคำ

สิ้นเรี่ยวแรง ความรู้สึกมันเบลอไปหมด…

ปูนจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ…จะทิ้งผมไปทั้งยังงี้ได้ไง

ผมไม่ยอม…

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว