Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แค่ฝันไปสินะ… (แก้ไขคำ)

ชื่อตอน : แค่ฝันไปสินะ… (แก้ไขคำ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2561 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่ฝันไปสินะ… (แก้ไขคำ)
แบบอักษร

สายวันนึง…

ภายในห้องนอนเพชรเกียรติที่อบอวนไปด้วยแอร์สุดเย็นช่ำ

“ทำไมถึงได้นอนหัวตกหมอนแบบนี้ล่ะ”ภาพหญิงสาวเข้าประคองให้หมอนตรงกับศีรษะของเค้าที่กำลังหลับไหล

“อากาศเปลี่ยนขนาดนี้ ห่มผ้าหนาๆหน่อย ไม่งั้นเป็นหวัดได้ หวัดเดี๋ยวนี้หายยากนะ”เสียงหวานคุ้นหูแว่วดัง…

“ทำไมคุณถึงปล่อยตัวเองได้ขนาดนี้คะ”เสียงใสๆทำให้เค้าคล้ายๆคนที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น ปรือตาขึ้นมองอย่างช้าๆ เค้ามองใช่ว่าชัด แต่จำได้ขึ้นหัวใจว่าร่างหญิงสาวที่ยืนตรงขอบเตียงข้างกายเค้า…คือใคร เค้ารีบเอื้อมมือแกร่งไปจับแขนเรียวบางนั่น

“ปูน!! ใช่คุณจริงๆ คุณมาหาผม ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย”ร่างหญิงสาวยิ้มให้บางๆ มือแกร่งเองก็ยังจับแขนเรียวบางเหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปไหน

“คุณทิ้งผมทำไม คุณยังโกรธผมอยู่ใช่มั้ย คุณหายโกรธผมได้รึยัง คุณรู้มั้ย ว่าผมคิดถึงคุณมากเแค่ไหนปูน!!”ภาพหญิงสาวยิ้มเจือจาง ส่องสายตามองไปที่เค้า

“หยุดทรมานตัวเอง อย่าทำงานจนลืมร่างกาย หันมาดูแลตัวเองให้มากๆ อย่าลืมว่าคุณยังต้องช่วยพ่อคุณ ดูแลพ่อของคุณไปตลอด ทรมานตัวเองมันจะได้อะไร ไม่ได้หรอกนะคะ มีแต่จะทรุดกับทรุด”

“งั้นคุณก็กลับมาหาผมสิ มาคอยดูแลผม คอยมาอยู่ข้างๆผม”

“…”

“คุณยังโกรธผมอยู่ใช่มั้ย??”หญิงสาวส่ายหน้า

“ปูนไม่ได้โกรธอะไรคุณหยกแล้ว”

“จริงหรอ. ถ้าคุณไม่โกรธอะไรผมแล้ว คุณก็กลับมาหาผมสิ นะ ปูน!!”

“…”

“อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวอีกเลยนะปูน ปูน ผมผิดไปแล้ว ผมคิดได้แล้ว ผมมันแย่ ทั้งแย่ทั้งร้ายกาจที่มองเห็นแต่ความรู้สึกของตัวเอง จนลืมคิดว่าผมทำร้ายใจคุณ ด้วยคำพูดโง่เง่า ผมรักคุณนะ ผมจะเลิกหึงเลิกหวง ผมสัญญา ผมสัญญา ผมสัญญานะว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก ยกโทษให้ผมเถอะ…นะ เรากลับมารักกันเหมือนเดิมนะนะ ปูนนะ นะปูนนะ ผมขอร้องล่ะปูน”

“คุณอาเป็นห่วงคุณมากนะคะ แล้วนี่คุณก็เพิ่งจะกลับมาเมื่อเช้าใช่มั้ย”เค้าไม่ได้ตอบ เอาแต่มองตาหญิงสาว อย่างคนอยากร้องขอความเห็นใจ

”คุณหยกคงเหนื่อยมาก งั้นนอนต่อเถอะนะคะ ไว้ปูนจะมาใหม่ พักผ่อนให้มากๆค่ะ”

“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไปสิ”หญิงสาวยิ้ม

“ปูนไปก่อนนะ”

“เดี๋ยวปูน รับปากก่อนว่าคุณจะกลับมาหาผมใช่มั้ย เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย อยู่กับผมก่อนนะปูน นะ นะ ปูน… ปูน… ปูน!!!”พูดจบ หญิงสาวตรงหน้าก็เดินออกจากห้องนอนเค้าไป…

เพชรเกียรติรู้สึกเศร้าในหัวใจ ก่อนจะฟุบหน้าลงบนหมอน แล้วหลับไปโดยง่ายดายอีกครั้ง

………………………………

เกือบบ่ายโมง…

เพชรเกียรติค่อยๆลืมตา ตามความร้อนแรงของแสงอาทิตย์ที่กำลังแผดจ้า…สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนของเค้า เมื่อตื่น ความรู้สึกนึกคิดก็ค่อยๆผุดประมวล…ภาพเหตุการณ์บางอย่าง เค้าจำได้เเม้ไม่ชัดเจนนัก เค้าไม่รู้จะเรียกมันว่าเป็นความฝันได้มั้ย เค้าเห็นปัณรสาเดินเข้ามายืนที่ขอบเตียงนอนเค้า แต่เพราะฤทธิ์เหล้าทำเอาตอนนี้เค้าต้องปวดหัวอย่างหนัก คงเพราะเมื่อคืนเค้าดื่มหนักไป…จำต้องหยุดนึกคิดเรื่องความฝันไว้เพียงแค่นี้

“ไม่ได้กินตั้งนาน ปวดหัวหนึบได้ยังงี้เลยรึวะ”เค้าคลึงขมับไม่หยุด เค้าพยายามมองหาหญิงสาวที่มาหาเค้าในฝัน มองไปรอบๆห้อง

“คุณไม่ได้มาหาผมจริงๆหรอปูน เมื่อไหร่คุณยอมยกโทษให้ผม แล้วกลับมาดูแลหัวใจผมสักที”เค้านวดขมับไปมา ก่อนจะหยุด แล้วหันไปมองหาปัณรสารอบๆห้องเค้าอีกครั้ง

“แค่ฝันไปสินะ”เค้านั่งตั้งสติอยู่พักใหญ่ เอี้ยวตัวมองนาฬิกา ค่อยๆลุกขึ้น เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป…

…………………………………

คุณสันต์มองชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง …ที่กำลังพับแขนเสื้อโปโลแขนยาว เดินดุ่ยๆลงมาจากชั้นสอง ชายหนุ่มเดินผ่านห้องนั่งเล่น และกำลังจะเดินเลยออกไป

“นั่นแกกำลังจะไปไหน”

“ออกรอบกับคุณทวีครับ”

“ไม่ต้องไป ขึ้นไปนอนต่อเหอะ เดี๋ยวฉันส่งคนอื่นไปคุยแทนแกเอง”เพชรเกียรติหยุดเดิน แล้วหันมาทางพ่อของเค้า

“ไหนป๊าอยากให้สินค้าตัวใหม่ออกตลาดได้ลอทใหญ่เร็วๆไง นี่ผมก็กำลังจัดการให้อยู่ อีกนิดเดียวก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว ยังมาบอกให้หยุดไม่ต้องไปอีก ครึ่งๆกลางๆแบบเนี่ยผมโดนด่านะป๊า”

“เอ่อน่า”

“ป๊า!! ให้ผมจัดการต่อเถอะ งานนี้ผมอยากทำต่อให้เสร็จ ผมยังไหวสบายๆ”คุณสันต์เงียบไป เงยมองหน้าลูกชายหัวดื้อหัวรั้นอีกครั้ง

“งานแกก็เยอะมาก มากจนแทบจะท่วมหัวแกตายอยู่แล้ว แกแน่ใจนะ”

“ครับ”

“งั้นก็ตามใจ”เพชรเกียรติยิ้ม

“งั้นผมไปนะ นัดคุณทวีไว้บ่ายสอง เดี๋ยวไปไม่ทัน”เพชรเกียรติกำลังจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

“มีคนสนใจห้องข้างๆที่ติดกับห้องของแก ฉันขายแล้วนะ”ประโยคนี้ทำเอาเพชรเกียรติหันกลับมาอย่างฉับไว

“ป๊าหมายถึงที่ไหน ที่คอนโดผมหน่ะหรอ??”

“เออใช่!!”

“จะขายทำไมอ่ะป๊า ร้อยวันพันปีป๊าไม่เคยคิดจะขายทรัพย์สมบัติสักชิ้นเลยนะ ป๊าเงินไม่พอใช้งั้นหรอ”

“ไอ้ลูกบ้า”

“อ้าวก็อยู่ๆป๊ามาขายห้องของผมไปง่ายๆยังงี้เนี่ยนะ ผมไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อไม่มีเงิน”เค้าทำหน้าขึงขังจริงจัง…

“มีคนสนใจ มีคนอยากได้ ฉันเห็นห้องของแกมันว่าง ก็เลย…”

“ขายเพราะห้องมันว่าง แต่นั่นมันห้องของปูนนะป๊า ผมไม่ขาย!!”

“ก็ฉันขายไปแล้ว หนูปูนเค้าก็ไม่ได้มาอยู่ ฉันก็เลยตกปากรับคำตัดสินใจขายเค้าไป”

“ยกเลิกให้ผมเดี๋ยวนี้เลยนะป๊า”

“ไม่ทันแล้วมั้ง ป่านนี้คงย้ายของเข้ามาหมดแล้วล่ะ”เค้ามองพ่อตัวเองอย่างไม่พอใจสักเท่าไหร่นัก

“อยู่ๆก็ดันมาขายห้องผม ผมไม่ยอมหรอกนะ!!”

“ถ้าแกไม่ยอม ก็ไปจัดการขอซื้อคืนเอาเองก็แล้วกัน ฉันไม่อยากเสียผู้ใหญ่”

“ป๊า!!”

“จะบ่ายสองแล้ว จะไปก็รีบๆไปซะสิ เดี๋ยวคุณทวีจะรอนาน”เค้าลอบยิ้มให้กับท่าทีของลูกชายอยู่นิดหน่อย กับความเอาแต่ใจตัวเอง ที่แสดงออกมาชัดไม่เคยเปลี่ยน

“ก็ได้!! ผมจะไปขอซื้อห้องผมคืนเองก็ได้”พูดจบเค้าก็เดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไป

…………………………………

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว