ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 01 เริ่มด้วยทักทาย ลงท้ายด้วยจูบ Loading…40%

ชื่อตอน : EP 01 เริ่มด้วยทักทาย ลงท้ายด้วยจูบ Loading…40%

คำค้น : PinkPen,มังกรหวงไข่

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2561 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 01 เริ่มด้วยทักทาย ลงท้ายด้วยจูบ Loading…40%
แบบอักษร

EP 01

เริ่มด้วยทักทาย ลงท้ายด้วยจูบ Loading…40%

XXX Club

23.50 น.

ผมเดินเข้ามาด้านในแล้วพยายามกวาดสายตามองหาคนที่ผมต้องการพบในคืนนี้ ในมือถือกล่องของขวัญกล่องเล็กๆ ติดมาด้วยเพราะคิดว่ามันน่าจะเป็นมารยาทที่ดีที่ผมควรจะทำ ไม่ว่าเธอจะต้องการ หรือไม่ต้องการแล้วก็ตาม

“อ้าวหวัดดีค่ะพี่มังกร พี่หาใครอยู่รึเปล่าคะ”

ถ้าผมจำไม่ผิดเธอชื่อแนนนี่ เด็กปีสอง รุ่นน้องที่คณะของผมเอง

แนนนี่หันมาทักทายผมด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ เพราะคงจำได้ว่าผมเป็นรุ่นพี่ แม้ว่าผมจะไม่ค่อยสุงสิงหรือโผล่หน้าไปเจอรุ่นน้องๆ ในกิจกรรมของคณะเท่าไหร่นัก ซึ่งผมก็ได้แต่มองเธอกลับไปนิ่งๆ แล้วเดินผ่านมา ไม่ได้สนใจจะหยุดเพื่อตอบคำถามของเธอเลยสักนิดเพราะผมไม่คุยกับคนแปลกหน้า

ผมรู้ดีว่าแนนนี่ไม่ใช่คนเดียวที่กำลังมองมาที่ผม และไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่คงกำลังคิดว่าผมไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ แต่คนอย่างผมไม่เคยสนใจความคิดหรือว่าสายตาของคนอื่นอยู่แล้ว สาเหตุที่ทำให้ผมเดินเข้ามาที่นี่ก็เพราะว่าผมบังเอิญขับรถผ่านมาเท่านั้น

ใช่ครับ ผมแค่ขับรถผ่านมา พอดีกับที่โทรศัพท์มันเตือนขึ้นมาเพราะผมตั้งแจ้งเตือนเอาไว้ว่า

...วันนี้เป็นวันเกิดของพลอย...

และมันก็น้ำเน่ามากเมื่อทันทีที่โทรศัพท์ผมแจ้งเตือน ผมก็จอดรุแล้วเอื้อมมือไปเปิดช่องเก็บของด้านหน้ารถซึ่งก็พบว่ากล่องของขวัญที่ผมตั้งใจจะซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดยังอยู่ในนั้น

สรุปเลยก็แล้วกันว่าผมแค่แวะเข้ามาเพราะจำได้ว่าเธอเคยบอกว่าจะมาฉลองกับเพื่อนที่นี่ ความตั้งใจของผมคือจะแค่แวะเอาของขวัญวันเกิดมาให้เธอแล้วจะกลับ

ของขวัญในกล่องเป็นของที่เธออยากได้ และผมเองซื้อเก็บเอาไว้เพราะตั้งใจจะให้เธอในวันเกิดซึ่งก็คือวันนี้ แม้ว่าตอนนี้เรา...จะไม่ควรจะเจอกันอีกแล้วก็ตาม

จะทิ้งก็เสียดายของ จะเก็บเอาไว้ก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม ไหนๆ ก็ผ่านมาแล้ว แวะเอามันให้เธอสักหน่อยแล้วค่อยกลับไปนอนมันก็นั้นเอง

“มังกร”

แต่แล้วอยู่ๆ ระหว่างที่ผมกำลังจะหันหลังกลับเพราะมองหาจนทั่วแล้วแต่ไม่เจอพลอย ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนชื่อของผมขึ้นมาเสียงดัง เสียงของเธอคนนั้นทำให้ทุกคนในที่นี้มองตรงมาที่ผม สลับกับมองกลับไปที่เจ้าของเสียงที่กำลังเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาผม

อาการนี้ไม่ต้องบอกหรือรอให้เธอเดินเข้ามาใกล้ผมก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเมาแน่ๆ เพราะเธอเดินแทบจะไม่ตรงทางแล้วด้วยซ้ำ ดูจากส้นสูงที่ใส่บ่งบอกว่าเธอมีทักษะในการเดินดีมากทีเดียว เพราะเซมาตลอดทางแต่กลับไม่ล้ม อยากรู้ฉิบว่าทรงตัวอยู่ได้ยังไงวะ?

ทุกคนตรงหน้าดูพร้อมใจกันหลีกทางให้เธอคนนั้นเดินเข้ามา ซึ่งนอกจากพลังเสียงของเธอเมื่อครู่ทำให้เราตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นๆ ไปเรียบร้อยแล้ว เธอยังทำให้คนทั้งร้านหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโดยพร้อมเพรียง บ้างก็ถ่ายรูป บ้างก็ถ่ายวิดีโอ ซึ่งเห็นแล้วผมก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเพราะรู้ได้ทันทีว่าต้องมีเรื่องน่าปวดหัวเกิดขึ้นตามมาแน่ๆ เพียงแต่ไม่รู้จะห้ามยังไงในเมื่อผมไม่ได้เป็นคนเริ่ม

“มีอะไร” ผมถามออกไปเสียงเรียบเมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมแล้วเรียบร้อย

คงไม่แปลกอะไรถ้าผมจะบอกว่าผมกำลังพิจารณาผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และสำหรับผม เธอจัดกว่าเป็นผู้หญิงที่รูปร่างดีมากทีเดียว ยิ่งใส่เดรสหนังสีดำรัดรูปแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่จนผมต้องลอบกลืนน้ำลาย ใบหน้าของเธอรูปไข่แต่แอบมีแก้มนิดๆ ก็ดูลงตัวดี คิ้วหนาขนตายาว บวกกับดวงตาคมค่อนไปทางดุทำให้โดยรวมแล้วผมว่าเธอดูหยิ่งๆ ริมฝีปากอิ่มๆ ของเธอถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงขับให้ใบหน้าของเธอดูโดดเด่นขึ้นเป็นกอง บวกกับนัยน์ตาที่เป็นประกายหวานหยาดเยิ้มเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้รวมๆ แล้วผมว่ายัยนี่สวย น่ากิน!

ผมเป็นผู้ชายครับ ไม่ใช่เจ้าชาย ไม่ใช่พระอิฐพระปูน และไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ มีผู้หญิงสวยๆ มายืนยิ้มให้อยู่ตรงหน้าจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรก็ไปตายห่าเถอะ!

“ฉันชื่อ...เพิร์ล”

เปิดตัวแรงจนผมต้องช้อนตามองเพื่อประเมินความคิดของเธอเลยทีเดียว เอาเป็นว่าเธอชื่อเพิร์ล

ผมจ้องมองใบหน้าของเพิร์ลอย่างพินิจพิจารณา อย่างที่บอกว่าเธอสวย เข้าขั้นสวยมากเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมผมจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักเธอ กำลังนึกสงสัยอยู่ว่ายัยนี่รอดสายตาผมมาได้ยังไง

“ฉันมีอะไรน่าสนใจมานำเสนอให้นาย” เพิร์ลพูดอ้อแอ้พลางกรีดริมฝีปากสีแดงสดยิ้มยั่ว ในมือขวาของเธอถือแก้วเหล้าอยู่หนึ่งใบ ซึ่งเธอกำลังวนมันไปมาระหว่างที่ใช้สายตาเย้ายวนของเธอมองผม

“อะไร”

“นาย!”

แล้วผมก็ต้องสะดุ้งพลางยกมือขึ้นมาจับข้อมือของเธอเอาไว้เมื่ออยู่ๆ เธอก็ยกมือขึ้นมาชี้หน้าผม

“อย่ามาจับมือฉันนะ!”

“ยัย…”

บ้าฉิบ! ขืนไม่จับนิ้วเธอก็จิ้มตาผมน่ะสิ

เป็นอันว่ายัยบ้านั่นทำสะดีดสะดิ้งแล้วรีบดึงมือกลับไปก่อนจะถอยห่างจากผมไปประมาณสองก้าว ดีนะที่ด้านหลังของเธอมีโต๊ะอยู่พอดี ไม่อย่างนั้นผมคงเห็นคนหงายหลัง

นี่ถ้าล้มไปตอนนี้ผมนี่คิดสภาพไม่ออกเลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เพราะถ้าให้ผมกะประมาณความยาวของเดรสที่เธอสวม วัดจากเอวลงไปก็น่าจะประมาณคืบมือผมพอดีเท่านั้นเอง

ค่าครองชีพมันแพงสินะ อะไรประหยัดได้ก็ควรจะประหยัด

“มีธุระอะไรก็รีบพูดมา” ผมถามเสียงดังตัดรำคาญ เพราะยิ่งช้าก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะยิ่งสนใจเรากันมากขึ้น ถึงผมจะไม่สนใจสายตาของคนพวกนี้มากเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะชอบให้ใครมองแบบนี้นานๆ หรอก เอาเป็นว่าถ้าพูดกันที่นี่มันยากเดี๋ยวพากลับไปนอนคุยกันที่ห้อง

กึก!

แต่แล้วเสียงส้นสูงกระทบกับพื้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเมื่อเธอก้าวกลับเข้ามาหาผมอีกครั้ง

กึก!

ท่าทางมุ่งมั่นของเพิร์ลทำให้ผมล้วงมือข้างหนึ่งซุกเอาไว้ในกระเป๋ากางเกง รวมถึงเป็นการเก็บกล่องของขวัญใบเล็กนั้นซ่อนเอาไว้ด้วย จากนั้นก็ใช้สายตามองเธอกลับไปนิ่งๆ ดูท่าทางว่าเธอคงจะเมามากจนไม่มีสติถึงได้เดินเข้ามาท้าทายคนอย่างผม เพราะไม่เคยมีใครกล้าทำมาก่อน และผมค่อนข้างมั่นใจด้วยว่าคงไม่มีคนคิดอยากจะลองทำ

“ฉัน...เอาเหล้ามาให้นายน่ะ” เพิร์ลบอกพลางเหยียดริมฝีปากยิ้มพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นมาแล้ววนไปเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าเหล้าแก้วนั้นเป็นของผม เห็นนะว่าเมื่อกี้ตอนที่เธอเซถอยไปด้านหลังเธอทำมันหกไปนิดหน่อยด้วย

“ฉันไม่ได้สั่ง”

“ฉันสั่งมาเอง แก้วนี้ตั้งใจสั่งมาเพื่อนายโดยเฉพาะ”

โดยเฉพาะเหรอ สั่งมาให้ผมทั้งที่ไม่เคยรู้จักผมมาก่อนเนี่ยนะ ยัยนี่คิดจะทำอะไรกันแน่

ความไม่ไว้ใจทำให้ผมจ้องมองเธออย่างไม่คิดจะหลบสายตา ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าใกล้ในระยะประชิดตัวแบบที่เธอกำลังทำมาก่อน ยิ่งช่วงหลังที่มีคลิปของผมวันที่ผมทะเลาะกับพลอยถูกแชร์ออกไป ผมก็ยิ่งกลายเป็นตัวอันตราย

หากแต่ผู้หญิงตรงหน้าผมคนนี้กลับเดินเข้ามาหาผม ซึ่งจะเรียกว่ายั่วก็คงไม่ผิดนัก หนำซ้ำเธอยังไม่แม้แต่จะหลบสายตาของผมสักเสี้ยววินาที ดังนั้นปมว่าไม่น่าจะใช่การมาแบบธรรมดา

กึก!

ในที่สุดเธอก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมในระยะที่ทำให้ผมได้กลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนออกมาจากลมหายใจของเธอ ใบหน้าคมๆ ที่มองเผินๆ ดูหยิ่งและจองหองกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอมองผมสลับกับคนอื่นอย่างรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตา หากแต่นัยน์ดวงตาคู่นั้นกลับไม่มีแววยี่หระเลยสักนิด

เธอจะดูมั่นใจในตัวเองเกินไปหน่อยแล้ว!

“นายพอจะรับน้ำใจจากฉัน ด้วยการดื่มเหล้าแก้วนี้จากฉันรึเปล่า” เพิร์ลถามพลางหมุนข้อมือเล็กๆ ของตัวเองเพื่อควงแก้วเหล้าไปมาอย่างพยายามจะหยิบยื่นมันให้ผม สายตากรุ้มกริ่มจนผมเริ่มรู้สึกว่า...เย้ายวน ไม่สิ เธอกำลังตั้งใจจะยั่วยวนผมมากกว่า

ในความรู้สึกของผมตอนนี้คือเธอเป็นผู้หญิงที่ดูมีเสน่ห์ แต่กลับอันตราย เพราะตั้งแต่เธอเดินเข้ามาหาผม ก็ยังไม่มีวินาทีไหนเลยที่ผมจะเห็นว่าเธอละหรือว่าหลบสายตาของเธอไปจากสายตาและใบหน้าของผม ทำราวกับว่าผมคือเป้าหมาย และในขณะเดียวกัน เธอก็ยังทำให้ทุกคนในที่นี้ ไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้ด้วยเหมือนกัน มันเหมือนว่าเธอสะกดพวกเราทุกคนอยู่หมัด ซึ่งผมเป็นหนึ่งในนั้น

ถ้าให้ผมประเมินจากท่าทางการเดินของเธอที่ถึงจะเซไปบ้าง แต่กลับไม่ล้ม ประเมินจากสายตาของเธอ รวมถึงคำพูดของเธอชัดเจนและตรงไปตรงมาทั้งที่เมา ผมว่าเธอคนนี้ไม่ธรรมดา

“ไม่” ผมปฏิเสธเสียงเรียบ

ตอบของผมทำให้ใบหน้าของเธอดูเศร้าลงนิดหน่อย หากแต่นัยน์แววตาของเธอกลับกรุ้มกริ่มคล้ายจะรู้อยู่แล้วว่าจะถูกผมปฏิเสธ

“ทำไมล่ะ นายกำลังทำให้ฉันเสียใจนะ”

บอกเลยว่าถ้ามาทำเสียงกระเส่าแบบนี้ตอนที่เราอยู่กันสองคน ความปลอดภัยในชีวิตของเธอจะเป็นศูนย์!

“ฉันมองไม่เห็นความจำเป็นข้อไหนที่ทำให้ฉันต้องรับเครื่องดื่มจากคนแปลกหน้า” ผมตอบอย่างรักษาท่าที

“อ้อ งั้นก็แปลว่าถ้าเราไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน นายจะยอมรับเหล้าแก้วนี้จากฉันใช่รึเปล่า”

คำต่อรองที่หลุดออกมาพร้อมๆ กับรอยยิ้มที่เธอค่อยๆ ระบายมันออกมาบนใบหน้าทำให้ผมหรี่ดวงตาแคบลงอย่างไม่ไว้ใจ ผมไม่ได้กลัว แต่แค่ไม่อยากให้เธอตื่นมาเสียใจทีหลัง เพราะอะไรที่เสียไปแล้ว จะมาเรียกร้องขอคืนมันไม่มีประโยชน์

ผมเดาว่าคืนนี้ยัยนี่คงไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ และผมเองก็กำลังคิดแบบนั้นเหมือนกัน

“อาจใช่”

ผมไม่ใช่คนอ่อนโยนและไม่ชอบให้ใครมาท้าทายผม ถ้าเจตนาของเธอคือการปั่นหัวผมหรือตั้งใจจะฉีกหน้าผมต่อหน้าคนอื่นๆ ที่กำลังมองมา อีกไม่เกินสิบนาทีรับรองว่าผมจะหิ้วเธอออกไป

“ถ้าอย่างนั้นฉันต้องทำยังไงนายถึงจะเลิกมองฉันเป็นคนแปลกหน้า”

คำถามเสียงกระซิบมาพร้อมกับนิ้วมือเรียวยาวที่จิ้มจึกลงมากลางหน้าอกผม ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะถูกลากลงไปช้าๆ ซึ่งผมก็ได้แต่ยืนรอให้เธอลากลงไปต่ำจนพอใจ

ถ้าเธอคิดว่าผมจะห้ามล่ะก็ คงต้องบอกว่าเธอคิดน่ะ ส่วนผมน่ะคิดไม่ผิดหรอกว่าสุดท้ายเธอจะต้องหยุดไปเอง และตอนนี้นิ้วชี้เรียวยาวของเธอก็จิ้มค้างอยู่ที่สะดือของผมพอดิบพอดี เอาเป็นว่าผม...ยังพอทนได้อีกนิด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว