ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 เดินทาง 50%

ชื่อตอน : บทที่ 4 เดินทาง 50%

คำค้น : กับดักรัก น้องสาวนอกไส้ พี่ชาย น้องสาว แอบรัก หื่น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2561 17:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 เดินทาง 50%
แบบอักษร

บทที่ 4 50%


..................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................


“ว่าไง มีอะไรหรือเปล่า”สาธรรับสายเมื่อเห็นพิธารโทรมาหาตน ปกติพิธารไม่ค่อยได้โทรมาเท่าไร เขาก็เลยคิดว่าคงต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ


“พ่อครับ เรื่องที่พ่อให้ผมตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อที่อังกฤษไหม ผมตัดสินใจได้แล้วนะครับ” “จริงเหรอ แล้วตกลงแกตัดสินใจยังไง บอกพ่อมาเร็ว”สาธรีบถามออกมา


“ตกลงผมจะไปเรียนตามที่พ่อต้องการนะครับ พ่อจัดการเรื่องทุกอย่างเอาไว้เลย แต่ว่าเรื่องนี้พ่อห้ามบอกใครก่อนนะ บอกได้แค่แม่คนเดียว”


พิธารว่าออกมาเขาไม่อยากให้ขวัญตาหรือคนอื่นมารู้ตอนนี้ก่อน ซึ่งสาธรเองก็ไม่ได้สนใจอะไร


“โอเค นั้นเดี่ยวพ่อจัดการเรื่องเรียนต่อให้แกเอง”


เมื่อคุยกับพิธารเรียบร้อยแล้ว สาธรก็วางสายด้วยความดีใจ เพราะเขานั้นอยากจะให้พิธารนั้นไปเรียนที่นั้นมาก ส่วนพิธารนั้นก็แจ้งข่าวไปให้ธีรเดชนั้นรับรู้เพราะได้ตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าตัดสินใจได้ให้บอกด้วย และก็สรุปได้ว่าธีรเดชนั้นก็ตามพิธารไปเรียนด้วยกัน


พิธารนั้นจบม.6 เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้สาวิกานั้นเตรียมอาหารเย็นเอาไว้เยอะมาก เพราะฉลองที่พิธารนั้นเรียบจบและกำลังจะย้ายไปเรียนต่อที่เมืองนอก


“มาเร็ววันนี้แม่ทำแต่ของชอบธารทั้งนั้นเลย มาเร็วลูก”สาวิกาเรียกพิธารให้มาที่โต๊ะทานข้าว ขวัญตาพ่อสาธรนั้นนั่งอยู่ก่อนแล้ว


“วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรหรือเปล่าค่ะ ทำไมคุณแม่ทำแต่ของชอบพี่ธารทั้งนั้นเลย”ขวัญตาว่าออกมาและนึกว่าวันนี้ต้องเป็นวันอะไรสักอย่าง


“ก็ฉลองที่พี่เค้าเรียนจบและกำลังจะไปเรียนต่อที่เมืองนอกไง”


ขวัญตานั้นทำหน้างงที่ได้ยินสาวิกาบอกว่าพิธารจะเรียนต่อที่เมืองนอก มันหมายความว่ายังไงกัน ทำไมเธอไม่เห็นเคยรู้เรื่องนี้เลย


“ไปเรียนต่อหมายความว่ายังไงเหรอค่ะ”


ขวัญตาถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ทำให้สาวิกานั้นทำหน้าแปลกใจเพราะเธอนั้นคิดว่าทุกคนนั้นน่าจะรู้แล้ว พิธารก็ตัดสินใจได้ตั้งนานแล้วทำไมขวัญตายังไม่รู้อีก


“อ่าว ธารไม่ได้บอกน้องทีเหรอ แม่คิดว่าเราบอกทุกคนครบแล้วอีก”


สาวิกาหันไปถามพิธารที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่ และมองไปยังขวัญตาที่มองมาทางเขาเช่นกัน


“ยังไม่ได้บอกครับ คิดว่าเดี่ยวเอาไว้ค่อยบอก แต่นี่ก็รู้แล้วนิ”พิธารตอบออกมาอย่างไม่สนใจ แต่คำพูดของชายหนุ่มนั้นกลับไปทำร้ายจิตใจของขวัญตาหญิงสาวนั้นกลับคิดไปว่าตัวเองคงไม่ได้สำคัญอะไรกับชายหนุ่มมาก ถึงขนาดไม่ยอมบอกเธอแม้แต่คำเดียวว่าจะไปเรียนต่อ


“เออ นั้นก็เอาเป็นว่ารู้กันหมดแล้ว กินข้าวกันเถอะ เลยเวลาข้าวเย็นมาเยอะแล้ว”


สาวิกาเห็นหน้าลูกสาวก็รู้เลยว่าขวัญตานั้นเสียใจกับคำพูดของลูกชายตัวเอง และก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพิธารจะต้องชอบพูดจาทำร้ายจิตใจของขวัญตาด้วยเธอเลยตัดปัญหาด้วยการคุยเรื่องอื่น ขวัญตานั้นนั่งทานข้าวเงียบๆ พอทานข้าวเย็นเสร็จเธอก็ขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที


ตั้งแต่วันนั้น ขวัญตาก็แทบจะไม่คุยอะไรกับพิธาร อาจจะน้อยใจกับคำพูดของชายหนุ่มเมื่อวันก่อนด้วย เธอแทบจะคุยกับพิธารนั้นแทบจะนับครั้งได้ แล้วมันก็ยิ่งใกล้วันที่พิธารจะต้องเดินทางไปเรียนต่อแล้วด้วย หญิงสาวตั้งใจถักผ้าพันคอเอาไว้ให้ชายหนุ่ม แต่ด้วยความน้อยใจทำให้เธอนั้นยังไม่ให้พิธาร


“ค่ำขนาดนี้แล้ว ทำไมตายังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ”


พิธารถามขึ้นเมื่อมองนาฬิกาก็เห็นว่ามันเย็นมากแล้ว แต่ขวัญตาที่บอกว่าจะไปบ้านเพื่อนนั้นยังไม่กลับบ้านมาเลย


“ค่ำที่ไหนธาร หกโมงกว่าๆเอง แล้วอีกอย่างน้องบอกว่าจะไปเลี้ยงวันเกิดเพื่อน มันน่าจะกลับค่ำๆหน่อย” สาวิกาบอกขึ้น เพราะวันนี้ขวัญตานั้นขออนุญาตไปเลี้ยงวันเกิดเพื่อนที่บ้าน แต่ไปตั้งแต่บ่ายแล้วเพราะไปช่วยงานที่บ้านเพื่อน เธอเองก็รู้จักเพื่อนของขวัญตาดี ก็เลยอนุญาตให้ไป


“แต่ยังไงก็ยังเด็กอยู่ ไม่ควรกลับค่ำ มันอันตราย”พิธารก็แย้งออกมา พรุ่งนี้เขาจะต้องเดินทางแล้ว แต่วันนี้ขวัญตากลับไม่อยู่บ้าน


“พ่อกับแม่ของเพื่อนตาเค้าโทรมาบอกแม่แล้วว่าจะพาตามาส่งถึงบ้าน แม่เองก็รู้จักบ้านเค้า แม่ไม่อยากจะบังคับตามากเกินไป ให้น้องมีอิสระกับเพื่อนบ้างสิ ไม่ต้องห่วงหรอก เมื่อกี้ตาเค้าโทรมาบอกแม่แล้วว่าอีกไม่นานก็คงกลับ” เมื่อเห็นว่าแม่ตนนั้นไม่ได้มีท่าทีอะไรที่ขวัญตานั้นกลับดึก พิธารเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ชายหนุ่มเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง ใจก็จดจ่อกับการมองไปนอกระเบียงว่าเมื่อไรขวัญตาจะกลับมา


“แล้วทำไมเราต้องมานั่งมองด้วยว่ะ ว่าเด็กนั้นจะกลับเมื่อไร”


พิธารรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง แล้วเขาก็ได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มเดินไปที่ระเบียงของตัวเอง เห็นขวัญตานั้นเดินลงจากรถ ชายหนุ่มก็ลงมาด้านล่างทันที ขวัญตาเมื่อลาเพื่อนกับพ่อแม่เพื่อนเสร็จก็เดินเข้ามาในบ้าน


“ทำไมกลับมาบ้านป่านี้ อายุแค่นี้หัดกลับบ้านดึกหรือไง”เมื่อขวัญตาปิดประตูบ้านก็ได้ยินเสียงของพิธาร หญิงสาวเลยหันหน้ากลับไปมอง


“ตาไปงานวันเกิดเพื่อน บอกคุณแม่เอาไว้แล้วนิค่ะ”


“แต่มันก็น่าจะรู้เวลานิ นี่มันกี่โมงแล้ว จะเลี้ยงอะไรดึกขนาดนี้ ถ้าอายุแค่นี้กลับดึกขนาดนี้ โตขึ้นไปอีก ไม่กลับเช้าหรือไง”


พิธารประชดออกมาทำให้ขวัญตานั้นหันไปมองหน้าชายหนุ่ม ที่ชอบพูดหาเรื่องเธอตลอด แล้วอีกอย่างเรื่องนี้เธอเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อนเธอขออนุญาตแม่แล้วด้วย


“มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ธารนิค่ะ ปกติพี่ธารก็ไม่เคยคิดจะสนใจ เห็นตาอยู่ในสายตาอยู่แล้วนิ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน พี่ธารจะมาสนใจทำไมละคะ”


ขวัญตาต่อปากต่อคำกับชายหนุ่มทั้งที่ไม่เคยทำมันมาก่อน ทำให้ชายหนุ่มนั้นอึ้งเพราะไม่คิดว่าขวัญตาจะกล้าต่อปากต่อคำแบบนี้ ขวัญตาเดินหันหลังขึ้นด้านบนทันที


“เดี่ยว ตาหยุดเดี่ยวนี้เลย” พิธารวิ่งตามหญิงสาวขึ้นมา แต่ก็ไม่ทันเมื่อขวัญตานั้นปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ทำได้แค่ยืนด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง พอตอนเช้าอีกวัน ทุกคนก็ตื่นไปส่งพิธารที่สนามบิน ขวัญตาเองก็ไปส่งด้วยหญิงสาวเอากล่องที่เธอใส่ผ้าพันคือเอาไว้ใส่ในกระเป๋า เมื่อลงจากรถหญิงสาวก็เดินตามพิธารเข้าไปด้านใน ขวัญตาเดินไปหาสาวิกาและยืนเกล่องใส่ผ้าพันคอเอาไว้ให้สาวิกา


“ตาฝากคุณแม่เอาไปให้พี่ธารหน่อยสิค่ะ”


ตอนแรกขวัญตาก็คิดจะให้เอง แต่พอเกิดเรื่องเมื่อคืนเข้าไปอีก ยิ่งทำให้หญิงสาวนั้นไม่กล้าที่จะคุยกับชายหนุ่ม


“แล้วทำไมลูกไม่เอาไปให้พี่เค้าเองล่ะ อีกเดี่ยวก็ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นปีเลยนะ” “ไม่เอาค่ะ แม่เอาไปให้พี่ธารให้หน่อยนะคะ”ขวัญตายังยืนยันคำเดินทำให้สาวิกานั้นจำต้องรับกล่องนั้นมา จนถึงเวลาที่พิธารจะต้องขึ้นเครื่อง


“เดินทางปลอยภัยนะลูก ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ อย่ามัวแค่เกเร”สาวิกาเดินมากอดลูกชายแน่น


“ครับแม่ ผมจะตั้งใจเรียนไม่เกเรแน่นอน”


“เอานี่ ตาเค้าฝากแม่เอามาให้นะ”สาวิกายืนกล่องส่งให้พิธารไปชายหนุ่มก็รับมาแล้วหันไปมองขวัญตา หญิงสาวก็แกล้งทำเป็นหันไปมองอย่างอื่นไม่ยอมมองหน้าพิธาร แต่กลับหันไปมองธีรเดชเพราะชายหนุ่มก็เดินทางพร้อมกับพิธารเหมือนกัน


“เดินทางปลอยภัยนะคะพี่ธี กลับมาแล้วอย่าลืมของฝากให้ตาด้วยนะคะ”


หญิงสาวเดินไปคุยกับธีรเดชแต่ไม่ยอมคุยกับพิธารทำให้ชายหนุ่มนั้นไม่พอใจเล็กน้อย ชายหนุ่มเดินออกไปทันทีเพื่อเตรียมตัวจะขึ้นเครื่อง ขวัญตาเองก็มองชายหนุ่มจนลับสายตาไป แต่พิธารนั้นมองไม่เห็นเพราะหันหลังให้อยู่


“เดินทางปลอยภัยนะคะพี่ธาร ตารอพี่ธารอยู่ที่นี่ รีบๆเรียนให้จบแล้วกลับมาหาตานะคะ” ขวัญตาพูดเบาๆ คนเดียวหลังจากที่พิธารเดินออกไปแล้ว แล้วหญิงสาวก็เตรียมตัวกลับบ้าน


.................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................


ปกติไรท์จะเปิดให้อ่านฟรีเจ็ดแปดตอนแรกแล้วค่อยติดเหรียญแต่ตอนที่แล้วไรท์เผลอกดติดเหรียญไป เอาไว้จะเริ่มติดตอนไหนแล้วไรท์จะแจ้งให้อีกทีนะคะ


นามปากกา : หนามกุหลาบขาว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว