ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เสียงหัวเราะ

ชื่อตอน : เสียงหัวเราะ

คำค้น : ก็อตบาส , คิมคอป

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 739

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2561 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสียงหัวเราะ
แบบอักษร

"พี่เซน...ที่นี่ที่ไหน"ผมพยายามเพ่งมองออกไปรอบๆตัวที่มืดสนิทจนแทบจะแยกไม่ออกว่ามีอะไรอยู่ใกล้ๆบ้าง

'นั่งนิ่งๆก่อนก่อนนะ' ผมพยักหน้าทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะมองเห็นไหมและยกมือขึ้นกอดตัวเองเอาไว้เพราะความรู้สึกเย็นๆที่โดนสายลมสัมผัสจนขนแขนตื่นตัว ก่อนจะต้องเปลี่ยนเป็นยกขึ้นปิดบังแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาหาตัวโดยไม่ทันตั้งการ์ดปกกันสายตา....

'รถบัส...แต่งงานกันไหม'

"ห๊ะ!"ผมได้ยินไม่ชัดเพราะมีเสียงลมพัดผ่านเบาๆจนผมเผลอยกมือขึ้นปิดใบหูที่โดนสัมผัส...ดวงตาคู่สวยกำลังค่อยๆปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้ชัดและ....พร่ามั่วขึ้นเพราะมีน้ำตาคลออยู่แบบไม่ได้จัดขบวนไหลร่วงหล่นลงบนมือเล็กๆที่กำเข้าหากันวางเอาไว้ตรงหน้าตัก...

"พี..พี่เซน...ฮึก"ผมยกมือเล็กๆของตัวเองขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นที่มาจากความดีใจที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจ....ผู้ชายตัวโตๆตรงหน้าของผมกำลังถือเค้กขนาดไม่กี่ปอนด์...คุกเข่าลงตรงหน้าใต้ๆต้นดอกแก้ว...ที่มีดวงไฟดวงเล็กๆห้อยแขวนแนบไปกับรูปถ่ายมากมายของเราสองคน...มีทั้งรูปที่เรายืนยิ้มให้กัน...ยืนกอดกันกลมจนแทบจะแยกไม่ออก...และรูป...ที่เราสองคน...จูบกัน ผมไม่เคยรู้เลยว่าถูกแอบถ่ายเอาไว้ตอนไหน....

'เซย์- Yes - ได้คำเดียวนะครับ แม่กระต่ายน้อย'

"บะ..บัส"

'แต่งงานกันนะ'

"ผะ..ผม"

'แต่งงานกัน'

"พี..พี่....เซนครับ"

'แต่ง-งาน-กับพี่นะครับ...รถบัส' ผมนั่งมองเค้กก้อนหนึ่งที่คนรักยกขึ้นจ่อตรงหน้า....ขอแต่งงาน..แต่ไม่ใช้แหวน?

"พี่เซนคิดว่าบัสเห็นแก่ของกินนักรึไง...ถึงได้เอาขนมมาล่อขอแต่งงาน" ผมไม่ได้โกรธที่พี่เซนเอาขนมเค้กก้อนนี้มาขอแต่งงาน เพียงแค่อยากแกล้งคนตัวโตเล่นเท่านั้นถึงได้แอบถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

'บัสไม่ยอมเหรอ' ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมๆกับก้อนเค้กที่ลอยห่างตัวผมออกไป...อ่า...ม่ายน้ากลับมาก่อน

"ชอบๆๆแต่งครับแต่ง"ผมรีบลุกขึ้นตามดึงสายเสื้อของคนรักที่กำลังจะเดินหนีผมไปจนเราเกือบจะล้มก้นกระแทกพื้นกันทั้งคู่....

'ทำไมชอบวิ่งเข้าชน...หัวใจของพี่ครับ...นิสัยไม่ดีเลย' ผมขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมองเค้กในมือบางสลับใบหน้าหล่อๆของคนรัก...

"บัสทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอ?" ผมตั้งคำถามกับร่างหนาที่ยังไม่ยอมยกเค้กในมือให้.....

'ผิด..ตรงแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน'

"อ้าววว"

'ผิด...ที่แอบมาขโมยหัวใจพี่'

"บ้า..."

'แล้วก็ไม่ยอมคืน..'

"เขิ้นจัง"

'ผิด...มากๆเลยนะครับ'ผมหัวเราะคิกคักทั้งๆที่หน้าคงจะแดงจนกลายเป็นเหมือนลูกมะเขือเทศสีสดในสวนของใครสักคนหนึ่ง.......

"ไม่ต้องกลัวนะ...เดี๋ยวบัสจะรับผิดชอบเอง" ผมก้มหน้าพูดก่อนจะเดินเข้าไปกอดเอวคนตัวสูงเอาไว้...ให้แน่นและแนบชิดกว่าเดิมอีกครั้ง...

'พูดแล้วนะครับ'

"อื้ม"

'แต่งงานกันนะ...ได้ไหม'

"อื้ม"

'ห้ามทิ้งเก๊าน้า'

"พี่เซน~~~โหมดไหนเนี้ยบัสตามอารมณ์ไม่ทัน!ฮ่าๆๆ" เสียงหัวเราะแห่งความสุขที่ดังขึ้นสลับกันของคนตัวเล็กและคนตัวโต...ไม่ว่าจะเป็นใครที่ผ่านเข้ามาแล้วได้ยินมัน ก็คงจะไม่ต้องเดาหรืออาจจะนึกภาพตามได้ไม่ยาก...ว่าพวกเขากำลังมีความสุขแค่ไหน....สองชีวิตน้อยๆที่ผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมากมาย...ทั้งสุขและทุกข์...ทั้งจากลาและได้กลับมาอยู่ร่วมกัน...อีกครั้ง แม้เวลาจะไม่สามารถหยุดเดินต่อไปข้างหน้าได้...แม้ว่าผม...จะไม่สามารถมีอายุยืนยาวอยู่บนโลกใบนี้ได้นานเป็นร้อยๆปี...แต่เพียงแค่นี้มันก็พอแล้ว...สำหรับคนตัวเล็กๆที่เป็นเจ้าของอ้อมกอดอุ่นๆและหัวใจที่แสนจะอ่อนโยนของคนตัวโต...คนนี้...คนที่ผมเรียกเขาว่า...พี่เซน..

****************************************************************************************************************************************************** ---------------------------------------------------------------------------EnD-------------------------------------------------------------------------------------------

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว