Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปีนต้นมะพร้าว จบ…

ชื่อตอน : ปีนต้นมะพร้าว จบ…

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2561 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปีนต้นมะพร้าว จบ…
แบบอักษร

สองวันต่อมา…

โรงพยาบาล…ณ พิษณุโลก

ห้องพิเศษ…

เพชรเกียรติค่อยๆตื่นลืมตา …แสงไฟและโทนสีขาวภายในห้องสว่างจ้า ทำเอาเค้าต้องหรี่ตามอง

‘นี่มันไม่ใช่ท้ายสวน ใต้ต้นมะพร้าวนี่!!’

ที่ไหน…

เพชรเกียรติค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำครั้งสุดท้าย ประติดประต่อเรื่องราว จนมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ที่ไหนสักที่ สถานที่แรกที่เค้านึกถึง ก็คือโรงพยาบาล

“ตื่นแล้วรึ!”เสียงคุ้นหูทำเอาเค้าค่อยๆเอียงหน้าไปมอง คุณสันต์ลุกจากโซฟาเฝ้าไข้ เดินมายืนขอบเตียงที่เค้านอน

“ป๊า!! โอ๊ะ!!”เค้าลืมตัวไปว่าร่างกายดีปกติ จึงยกขยับแขน

“ระวังหน่อยซี่ แขนแกโดนเข้าเฝือกอยู่”พ่อบอกกับเค้า เพชรเกียรติมองไปที่แขนตัวเอง ก่อนจะหันกลับมาหาพ่อตัวเองอีกครั้ง

“ป๊า ผมขอน้ำหน่อย”ป๊าหันรีหันขวาง มองแก้วน้ำ ขวดน้ำดื่ม…รีบเปิดแล้วเทใส่แก้ว คว้าหลอดที่วางข้างๆใส่ ยื่นหลอดน้ำให้ลูกชายดูดจนพอใจ…

“ยังโชคดีที่หักข้างเดียว”เพชรเกียรติมองตาพ่อเค้า พ่อเค้าพูดสั้นๆ แต่มันก็เข้าได้ง่ายดี

‘แขนเราหักจริงๆ’เพชรเกียรติคิดในใจ

“ยังเจ็บตรงไหนอีกมั้ย”

“มันตึงๆตามตัวอ่ะป๊า ระบมไปหมด”เค้าพูดตามความจริง เพราะแรงอัดกระแทกน้ำหนักตัวคนทั้งคนที่ตกทับลงมา…

“แล้วแผลผ่าตัดล่ะยังเจ็บอยู่มั้ย??”ประโยคคำถามของป๊า ทำเอาเค้าออกอาการงง

‘แผลผ่าตัด?’

“ทำไมทำหน้างงๆอย่างงั้นอ่ะ”

“ผ่าตัดอะไรอ่ะป๊า!”

“ก่อนผ่านี่แกไม่รู้ตัวเลยหรอ”

“ไม่อ่ะ ผมเพิ่งจะรู้สึกตัวเนี่ย”

“ม้ามแกฉีก หมอบอกแกโดนกระแทกอย่างจัง ดีนะที่พวกเค้าพาแกมาโรงพยาบาลทัน ตรวจเจอซะก่อน ไม่งั้นแกได้ตายอยู่ที่นี้แน่ๆ”เพชรเกียรติหน้าซีด

“ม้ามผมฉีกเลยหรอ แล้วใครโทรไปบอกพ่ออ่ะ”

“หนูปูน แผลไม่ใหญ่มาก …แต่หมอต้องให้ญาติยินยอม ถึงได้รู้และรีบตามมาหาแกนี่ไง”

“แล้วปูนหายไปไหนแล้วอ่ะป๊า??”คนเป็นพ่อยิ้ม…

“เดี๋ยวเค้าก็มา ลงไปหาอะไรกิน เค้าเฝ้าลูกตลอด พ่อเห็นเอาแต่เฝ้าข้าวปลาไม่ยอมจะกินเลยไล่ให้ลงไปแล้วล่ะ”

“พ่ออย่าไปดุเค้า บังคับเค้า เดี๋ยวเค้าไม่ยอมตกลงอยู่กับผม”คุณสันต์ยิ้มชอบใจ

“เฮยหน่าาา…หนูปูนเค้าพูดง่าย ไม่เหมือนแก”คุณสันต์มองดูเวลาที่ข้อมือ

“ถ้าหนูปูนขึ้นมา ฉันคงต้องกลับก่อน มีงานรอเซ็นต์อีกเพียบ”

“ผมรู้ ว่าป๊างานเยอะแค่ไหน”เค้าเอามือตบบ่าลูกชายเบาๆ

“ที่ฉันทำทุกวันนี้ก็ไม่ใช่เพื่อใครเพื่อแก เพื่อครอบครัวเราทั้งนั้น ต่อไปทุกๆอย่างมันก็ต้องเป็นของแก”…เพื่อmilkteenแล้ว เวลาเป็นเงินเป็นทองไปซะหมด

“ฉันเห็นแกปลอดภัย มีคนคอยดูแลแกแบบนี้แล้ว ฉันสบายใจหายห่วง หนูปูนเค้าเป็นห่วงแกมาก มากพอๆกันกับฉันที่เป็นห่วงแก” เพชรเกียรติยิ้มชื่นใจที่พ่อดูจะเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้

“ฉันชอบนะ ผู้หญิงที่น่ารัก ดูซื่อสัตย์ แล้วก็จริงใจ ความคิดอ่านเป็นผู้ใหญ่อย่างหนูปูน รีบทำให้เค้าใจอ่อน ยอมแต่งงานกับแกเร็วๆซะ พ่อแม่เค้าเรียกเท่าไหร่ก็บอกฉัน จะได้ขึ้นมาสู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราวไป”

“ครับป๊า ป๊าพูดแล้วนา เค้าเรียกเท่าไหร่ก็ให้ไปเนอะ”

“ยังจะมีหน้าทะเล้นอยู่อีก ไอ้ลูกคนนี้ เออๆ เท่าไหร่ก็ทุ่มไปไม่อั้น!!”เค้ายิ้ม แสดงออกชัดเจนว่าพ่อเค้าพูดได้ถูกใจ

“ให้ได้อย่างนี้สิป๊า”

ก๊อกๆ

ปัณรสาเคาะประตูให้สัญญาณ ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้ามา ระมัดระวังกลัวว่าจะทำให้เค้าตื่น…

“หนูปูนหรอ เข้ามาสิหนูปูน”เสียงคุณอาสันต์ร้องเรียกเธอ ปัณรสาก้าวเข้ามา ยิ้มหล้าเมื่อเห็นคนบนเตียงตรงหน้าเธอ…ฟื้นขึ้นแล้ว เธอพุ่งตรงเข้ามาหาเค้าทันที

“ตื่นแล้วหรอ??”เค้าพยักหน้า

“อื้มม!!”

“เดี๋ยวปูนไปเรียกหมอมาก่อนนะ”เธอทำท่าจะเดินออกไป เค้าคว้าเเขนไว้ซะก่อน

“รีบหรอ เดี๋ยวก่อนก็ได้ คุยกันก่อน”คำพูดที่ลูกชายพูดกับสาวสวยตรงหน้า ทำเอาคุณสันต์ยิ้มไม่ยอมหุบ ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ

ปัณรสามองหน้าเพชรเกียรติ ก่อนจะหันไปทางคุณอาสันต์

“อาไม่เป็นไร คุยกันเถอะ เดี๋ยวอาจะกลับแล้ว”

“คุณอาจะกลับแล้วหรอคะ จะกลับยังไงคะ เดี๋ยวปูนไปส่งที่สนามบิน”คุณสันต์โบกไม้โบกมือปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรๆ อาเรียกลูกน้องในเขตแถวนี้ให้เอารถมารับล่ะ เค้าน่าจะรออยู่ข้างล่าง”

“อ๋อค่ะ”

“ขอบคุณนะป๊า ที่มาดูใจผม”เค้าบอกกับพ่อของเค้า…

“เฮ้ยย…ก็ลูกทั้งคน ต้องมา…รีบหายไวๆล่ะ จะได้กลับไปทำงาน อาไปก่อนนะหนู เสียดายที่ไม่ได้อยู่ลาพ่อกับแม่หนูเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวปูนบอกพ่อกับแม่ให้ ยังไงปูนต้องขอโทษแทนพ่ออีกครั้งนะคะคุณอาที่ทำให้เกิดเรื่องแย่ๆแบบนี้ขึ้น”

“ไม่เป็นไร มันเป็นอุบัติเหตุ พ่อหนูท่านคงไม่ได้ตั้งใจ อาเข้าใจ อีกอย่างเจ้าหยกก็ปลอดภัยดีแล้ว ลุกขึ้นมานั่งคุยกับเราได้ อาก็สบายใจ ยิ่งได้หนูคอยอยู่ใกล้ๆหยก อายิ่งสบายใจเข้าไปใหญ่ อาฝากหยกด้วยนะ เกเรไปบ้างก็อย่าไปเคืองใจ”

“ค่ะ คุณอา”ปัณรสายกมือไหว้

“ปูนลาตรงนี้นะคะคุณอา ขอให้คุณอาเดินทางกลับถึงกรุงเทพอย่างปลอดภัยนะคะ”

“ขอบใจมาก อาไปนะ ไปนะหยก”

“ป๊า เดี๋ยวผมกลับไปนะ”คุณสันต์ทำสัญญาณว่าโอเค ก่อนจะเดินออกไป ปัณรสาหันไปที่เค้า ทั้งคู่จับมือกัน…

“เจ็บมากมั้ย คุณหลับไปสองวัน ฉันใจไม่ดีเลย”เค้าจับมือเธอบีบเบาๆ ให้คลายกังวล

“ตอนนั้นผมนอนรอคุณพ่อไม่กล้าขยับตัวเลย มันทั้งชาทั้งระบม บอกไม่ถูก ตอนนั้นคุณพ่อบอกจะไปตามคนมาช่วย มารู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงนี้แล้ว”เค้าบอก

“เพราะพ่อแท้ๆเลย”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ท่านไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ”

“กระแทกจนเลือดออกในช่องท้อง ม้ามฉีก ดีนะที่เอกซเรย์รู้ก่อน ตอนปูนพาคุณมาที่นี่คุณเหมือนแค่หลับไปเฉยๆ ถ้าไม่ตรวจให้ละเอียด ไม่รู้ป่านนี้คุณจะเป็นไง ฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ”อยู่ๆน้ำตาปัณรสาก็ไหล เพชรเกียรติเช็ดน้ำตา ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด

“ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว อย่าร้องไห้เลย ผมปลอดภัยแล้วผมอยู่ตรงนี้กับคุณแล้ว”เธอพยักหน้าซ้ำไปมา

“ปูนกลัว ปูนกลัว ตอนเราไม่ได้คุยกัน ไม่ได้เจอกัน มันยังไม่เท่าสองวันที่ผ่านมานี้เลย รู้เลยว่ามันทรมานจริงๆ”เธอร้องไห้หนักขึ้น

“ไม่ร้องนะ…คนดีของผม”เค้าจูบเข้าหน้าผากของเธอ

“ฉันขอโทษนะที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้”เค้าส่ายหน้า

“เอ้ย! มันไม่เกี่ยวกับคุณเลยนะ แล้วผมก็เข้าใจสถานการณ์ในตอนนั้นทุกอย่างดี ถ้าตอนนั้นผมไม่ได้ยืนตรงนั้น คุณพ่อคงจะต้องเจ็บหนักกว่าผมอีกหลายเท่า ผมโดนแค่นี้ไม่เป็นอะไรมากหรอก จริงๆนะ”เธอผละจากอ้อมกอด เค้าเช็ดน้ำตาเธอที่กำลังไหลลงมาอีกครั้ง

“คุณหยก!!”

“หื้ม ว่าไง??”

“ปูนรักคุณนะ ปูนอยากบอก ปูนไม่อยากรอวันเวลาอะไรที่เหมาะสมอีกแล้ว ปูนไม่อยากต้องมานั่งเสียใจทีหลังแบบนี้อีก”เค้าแทบจะกระโดดดีใจ กับสิ่งที่เค้าได้ยิน เค้ายิ้มกว้างสุดๆ

“ความรู้สึกของปูนมันชัดมาก ตอนที่รู้สึกว่ากำลังจะเสียคุณไป ผ่าตัดเสร็จ หมอบอกว่าไม่รู้คุณจะฟื้นเมื่อไหร่รู้มั้ยปูนทรมานมาก”เชยคางเธอเอาไว้…

“ไม่ได้อยากให้ผมตายเร็วๆหรอกเหรอ”ปัณรสาส่ายหน้า

“บ้าหรอ ใครอยากให้คุณตายกันล่ะ”

“เห็นเมื่อก่อนไล่ยังงู้น เกลียดขี้หน้าผมยังงี้”

“ก็คุณมันร้ายนี่”

“แล้วตอนนี้ล่ะ??”

“รัก”เค้ายิ้ม ทั้งที่ปัณรสาน้ำตายังคงไหล เค้าเช็ดน้ำตาที่แก้มเนียน

“พูดจริงเหรอ ไม่ได้หลอกให้ผมดีใจเล่นใช่มะ??”เธอส่ายหน้า

“พูดแบบนี้ รู้มั้ย?? มันทำให้หัวใจผมแข็งแรงขึ้น อยากอยู่กับคุณต่อไปอีกเป็นร้อยๆปีเลยปูน”เธอมองตาเค้า

“ในเมื่อคุณไม่รอเวลาที่จะบอกรักผม ผมก็ไม่อยากรอเวลาอะไรอีก”

“…”

“แต่งงานกับผมนะ แต่งงานกับผมนะปูน”

“…”

“เรามา…อยู่ด้วยกับเถอะ นะ”

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

แพทย์เจ้าของไข้ เข้ามาตรวจอาการ ปัณรสาได้เดินไปแจ้งพยาบาลว่าเเฟนหนุ่มตื่นขึ้น หลังจากผ่าตัด

“คนไข้ควรพักผ่อนให้มากนะครับ แต่นี้ไปควรทานยาตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด ขอหมอดูอาการอีกหน่อย รอดูแผลที่ผ่า กับแขนที่เข้าเฝือกด้วย ถ้าดูแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คิดว่าไม่กี่วันก็กลับไปพักที่บ้านได้ครับ”

“ขอบคุณมากครับ/ขอบคุณค่ะคุณหมอ”คุณหมอออกไปแล้ว สักพักคุณกำเนิด คุณปานแก้วก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง วางอาหาร ขนมนมเนย ผลไม้เสร็จทั้งคู่เดินมาที่ขอบเตียง

“คุณ เป็นไงบ้างคะ แม่เป็นห่วงคุณเหลือเกิน ภาวนาตลอดเวลาให้คุณหายแล้วฟื้นขึ้นมาไวๆ”

“ขอบคุณครับคุณแม่”

“ถ้าไม่ได้คุณรับตัวตาเหนิดไว้ ป่านนี้ไม่รู้ตาเหนิดจะเป็นยังไงบ้าง แถมยังทำให้คุณต้องมาเจ็บแทนแบบนี้อีก”

“ไม่หรอกครับคุณแม่ มันไม่ใช่ความผิดของคุณพ่อหรอกครับ อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลาอยู่แล้ว แล้วผมเองที่ดันไปยืนอยู่ตรงนั้นเองพอดี”

“โธ่พ่อคุณ!”คุณปานแก้วจับมือเค้าไว้ บีบเบาๆให้กำลังใจ

“คุณมีจิตใจที่ดี แม่ขอให้คุณหายไวๆนะคะ”

“ครับ คุณแม่”คุณปานแก้วพูดจบ ก็เดินไปแตะแขนปัณรสา พยักเพยิดให้ลูกสาวออกไปจากห้อง ปัณรสาออกจะงงๆไปบ้าง แต่ก็ยอมเดินออกไป

“เดี๋ยวแม่กับปูนมานะคะคุณ”สองสาวต่างวัยเดินออกจากห้องไปแล้ว เหลือเพียงคุณกำเนิดที่ยืนเก้ๆกังๆตรงขอบเตียง

“คุณพ่อเจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่าครับ”คุณกำเนิดโบกไม้โบกมือ ส่ายหน้า…

“ยังจะมาห่วงผมทำไม ผมไม่ได้เจ็บอะไรเลย แค่มือข้างนี้ถลอก พอดีผมใช้ยันมันตอนทับใส่ตัวคุณน่ะ ไม่อยากทิ้งน้ำหนักลงไปที่คุณมาก”คุณกำเนิดยกมือให้เค้าดู มีผ้ากลอสปิดทับอยู่…

“ผมก็ทำคุณเจ็บหนัก”

“ผมหายแล้วครับคุณพ่อ ผมสบายดีแล้ว ไม่กี่วันก็หายเป็นปกติแล้วครับ อย่าคิดมากนะครับคุณพ่อ”ชายวัยกลางคนมองตาเค้า

“ผมไม่ได้ตั้งใจให้คุณต้องมานอนเจ็บแบบนี้”คุณกำเนิดบอกกับเค้า

“ผมไม่เคยคิดว่าคุณพ่อตั้งใจจะทำให้ผมเจ็บเลย ผมไม่เคยมีความคิดแบบนั้นเลยครับ”

“ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยรึไง”เพชรเกียรติส่ายหน้ายิ้มๆ

“มันเป็นอุบัติเหตุครับคุณพ่อ ผมไม่ได้นึกเหตุการณ์ในวันนั้นแล้ว”คุณกำเนิดยิ้มทั้งหน้าเศร้านิดๆ

“ยัยปูนโกรธมผมมาก ต่อว่าผมสารพัด…เค้าบอกว่าเพราะผมถึงทำให้คุณเป็นแบบนี้ ถ้าคุณเป็นอะไรไปยัยปูนจะไม่ยอมให้อภัยผมเลยตลอดชีวิต”

“…”เพชรเกียรตินิ่งฟัง ในใจเต้นโครมครามด้วยใจที่ลิ้งโลด

“นอกจากผมที่เค้ารัก นอกจากเจ้าเบสที่ผูกพันกันมา ก็คงมีคุณอีกคนนี่ละมั้ง …ยัยปูนดูจะรักคุณมากเลยนะ ไม่เคยสักครั้งที่เค้าจะกล้าเกรี้ยวกราดใส่ผมได้ถึงขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ”ว่าที่พ่อตาเล่าให้เค้าไดฟัง เพชรเกียรติยิ้มอย่างสำรวม…

“หายไวๆนะคุณ หายแล้วผมขอให้คุณแข็งแรงตลอดไป…”

“ขอบคุณครับคุณพ่อ”

“…”

“ผมฝากลูกสาวผมกับคุณได้ใช่มั้ย”เค้ามองหน้าคุณกำเนิด อย่างไม่อยากจะเชื่อหูสักเท่าไหร่นัก…

“คุณพ่อ!”

“ฝากดูแลลูกสาวผมแทนผมที ผมกับเมียก็แก่มากแล้ว คงดูแลเค้าต่อไปได้ไม่นาน ผมคิดว่าคุณคงดูแลลูกสาวต่อจากผมได้ เค้าทำอะไรที่ไม่น่ารักก็อย่าไม่ถือสายัยปูนเลยนะ ยัยปูนก็เป็นเด็กที่เอาแต่ใจมากคนนึง เค้าเป็นลูกสาวคนเดียวที่ผมรักมาก ผมฝากลูกสาวผมด้วยนะ”เค้าเอื้อมมาจับบ่าว่าที่ลูกเขย

เพชรเกียรติยิ้มอย่างดีใจอย่างที่สุด…

“ได้ครับคุณพ่อ ผมสัญญาว่าจะดูแลปูน ดูแลลูกสาวคุณพ่ออย่างดีตลอดไปครับ”หนุ่มต่างวัยยิ้มให้กัน

“ดูแลไม่ดี ผมจะไปรับลูกสาวผมคืนถึงกรุงเทพเลยนะคุณ”เพชรเกียรติยิ้ม

“ได้ครับคุณพ่อ”

|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||


เฮ้อ!!…เฮียหยกของเราทุ่มสุดตัวจริงๆงานนี้ กว่าจะได้ใจพ่อตามา เพราะพลาดตกต้นมะพร้าวแท้ๆเทียวเลยตาเหนิดเอ๋ย

สมใจละนะเฮียหยก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว