Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปีนต้นมะพร้าว4…

ชื่อตอน : ปีนต้นมะพร้าว4…

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2561 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปีนต้นมะพร้าว4…
แบบอักษร

“ได้ๆ ขอบใจไอ้น้องเขย เท่านี้นะ”เพชรเกียรติวางสายจากบดินทร์ เค้าสืบสอบถามถึงว่าที่พ่อตามาเรียบร้อยแล้ว คิดว่าคงจะมัดใจว่าที่พ่อตาได้ไม่ยากนะ

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

ยามเช้าตรู่วันต่อมา…

ประตูหน้าห้องกำลังถูกเปิดออก ปัณรสาค่อยๆย่องเข้ามาด้านใน หวังในใจไม่ได้อยากให้เค้าต้องตื่นเพียงเพราะเธอเปิดประตูเสียงดัง

เค้ายังหลับอยู่

เธอเดินไปตู้เสื้อผ้า…

“เมื่อคืนปูนเบี้ยวนัดผมนะ”ปัณรสาหันไปมองเค้าที่กำลังนอนตะแคงหันมาทางเธอ

ปัณรสายิ้ม…

“ก็หลับไง บอกแล้วว่าไม่แน่ใจว่าจะมาได้มั้ย”เค้าลงจากเตียงเดินมาสวมกอดทางด้านหลังของเธอ หอมเข้าที่แก้มนวล…

“ไม่เป็นไรให้อภัย”ปัณรสาโล่งใจ หันไปหยิบเสื้อผ้าที่แขวนไว้อยู่ในตู้ต่อ

“ดูพ่อคุณจะไม่ค่อยชอบผม”มือคนตัวเล็กปัณรสาหยุดชะงักทันที

“ดูท่านไม่ค่อยเข้มงวดอะไร แต่เอาเข้าจริงๆก็หวงลูกสาวน่าดู”

“พ่อย่อมหวงลูกเป็นธรรมดาอยู่แล้วนี่คะ ถ้าคุณมีลูกสาว ไม่คิดห่วงหรือว่าหวงบ้างเลยหรือคะ??”เค้าเงียบ…เก็บเอาคำพูดของเธอมาคิดในใจ

นั่นสินะ!!…ถูกของเธอ ขนาดป๊า…ป๊ายังห่วงเรา ทั้งที่เราเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นลูกสาว ป๊าก็คงจะห่วงมากกว่านี้ ถ้าเรื่องหวง เพชรเกียรติกลับคิดว่าป๊าคงให้อิสระในการที่ลูกจะเลือกจะคิด หรือจะเลือกคบหาอะไรกับใครใครมากพอ

“ผมต้องทำไง ขืนกลับกรุงเทพไป ไม่ได้ใจว่าที่พ่อตากลับไปด้วย…ผมคงไม่มีโอกาสได้แห่ขันหมากมาสู่ขอลูกสาวเค้าแน่ๆอ่ะ”น้ำเสียงเค้าดูกังวล ทำเอาปัณรสายิ้ม หันกลับมาพร้อมกับชุดที่จะใส่ในวันนี้…

“ฉันเชื่อว่าคุณทำได้นะคะ ที่จะเอาชนะใจพ่อปูน ความจริงพ่อเป็นคนใจดีที่สุดคนนึง คุณก็เห็นไม่ใช่หรอ ทุกครั้งพ่อปูนจะต้องยอมศิโรราบให้แม่ปูนตลอด”

“ก็พ่อคุณเค้ารัก แม่ยายผมนี่ แต่ท่านไม่ได้รักผมน่ะสิ”เค้ายังไม่เลิกกังวล

“อย่ากังวลไปเลยค่ะ ปูนเชื่อว่าคุณทำได้”

ทั้งคู่อาบน้ำเสร็จ ปัณรสาจึงชวนเพชรเกียรติลงไปใส่บาตรเช้าด้วยกันหน้าบ้าน เนื่องจากมีพระท่านออกเดินบิณฑบาตยามเช้าแบบนี้ทุกๆวัน ที่ไม่ใช่วันพระ หรือวันพระใหญ่ ทั้งสองลงไปว่าที่แม่ยายเตรียมชุดสำหรับใส่บาตรไว้เรียบร้อยหมดแล้ว

ระหว่างที่รอพระท่าน…

“เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ยจ๊ะคุณ”

“หลับสบายดีครับคุณแม่ ได้ผ้าห่มอุ่นๆที่คุณแม่ให้ปูนเอามาให้ ทำให้ยิ่งหลับสบายมากๆครับ”เค้าช่างพูดเอาใจแม่ยายโดยแท้ อยากได้ลูกสาวเค้าเนาะ คุณปานแก้วนี่ยิ้มแก้มแทบปริ…

“เห็นแม่ปูนบอกว่าคุณจะกลับพรุ่งนี้”

“ครับ พอดีผมมีงานรออยู่”

“แม่ฝากปูนด้วยนะคุณ เด็กคนนี้เอาแต่ใจ ถ้ารู้ใจ…ไม่ยาก”โหแม่ยายนี่เปิดทางให้เค้าชัดๆ

เค้ายิ้มให้แม่ยายอย่างตื้นตัน…

“ครับ ผมจะดูแลปูนอย่างดีครับ”แม่ยายลูกเขยยิ้มให้กัน

“คุณอย่าไปถือพ่อยัยปูนเลยนะคะ รายนั้นเค้าเป็นคนแบบนี้แหละ ไม่มีอะไร อย่าได้กังวลใจไป อีกหน่อยเค้าก็ดีก็คุยเอง”แม่ยายรีบบอกว่าที่ลูกเขยเสร็จสรรพ เพราะอาการตาเหนิดสามีเธอแสดงออกชัด…ว่าไม่ได้ถึงกับเกลียดแต่ก็เฉยชาเอาเรื่องอยู่มากขนาดนั้น

เค้ายกมือไหว้คุณปานแก้ว

“ขอบคุณครับคุณแม่ แต่ยอมรับว่าผมก็กังวลอยู่มาก”

พระท่านมาพอดี…

“ค่อยคุยนะคุณ ใส่บาตรกันก่อนดีกว่า”เพชรเกียรติยิ้มรับ ก่อนจะหันไปใส่บาตรเคียงคู่กับปัณรสา ใส่บาตรเสร็จรับพร… คุณปานแก้วเดินเข้าไปในบ้านแล้ว เหลือเพียงหนุ่มสาวที่ยังยืนคุยกันอยู่

ปัณรสามองหน้าเค้า

“จริงจังมากไปป่าว?? ดูสีหน้าไม่ดีเลย”

“ก็ผมจริงจัง”

“…”

“ผมจริงจังบ้างไม่ได้หรอ พูดจริงทำจริงก็เป็นสุดๆเลยนะ”คำพูดเค้าทำเอาปัณรสายิ้ม…

“รู้ค่ะ ดูก็รู้”

“รู้แล้วรักมั้ย รักยัง”เธอทำไม่รู้ไม่ชี้

“เข้าบ้านเถอะค่ะ เดี๋ยวทานข้าวเช้าแล้ว แวะไปหายายพลอยจันทร์กับน้านิลกัน”หนุ่มตี๋พยักหน้าเดินตามสาวเจ้าเข้าบ้านไป

โต๊ะอาหาร…

ทั้งคู่เดินมาถึง ข้าวสวยร้อนถูกตั้งไว้บนโต๊ะเพียงสามจาน

“พ่อล่ะคะ”

“ไปเก็บมะพร้าวให้แม่ท้ายสวนโน้น”คุณกำเนิดจะปลูกพืชผักสวนครัวไว้ทำทานเองมากมายหลายชนิด รวมทั้งต้นมะพร้าวก็ปลูกไว้จนต้นมันเติบใหญ่สูงกว่าเค้าหลายเท่านัก…

ทั้งสามทานข้าวกันไป คุยกันไปหลายต่อหลายเรื่องราว

จนอิ่มหนำสำราญ…

“ปูน คุณไปหายายพลอยจันทร์กับน้านิล ฝากของฝากไปด้วยแล้วกันนะ”เค้ายื่นถุงสองถุงให้กับเธอ

“อ้าวคุณไม่ไปด้วยกันหรอคะ??”เค้าส่ายหน้า

“ผมจะไปท้ายสวน ไปดูพ่อคุณหน่อย เผื่อมีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้าง”เธอพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว เค้าให้เธอบอกทาง …มองเค้าเดินหายลับเข้าไปต้นมะม่วงทางไปหลังบ้านโน้น

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

เพชรเกียรติเดินมาตามที่ปัณรสาบอก ผ่านเล้าไก่ ผ่านแปลงพืชผัก ทะลุบ่อปลาตรงนั้น

นั่นไง…

เค้าเห็นต้นมะพร้าวอยู่ติดกันหลายต่อหลายต้น มีอยู่หนึ่งต้นที่มันกำลังไหวโยน

“พ่อต้องอยู่บนต้นมะพร้าวต้นนั้นแน่ๆ” เค้ารีบจ้ำๆ ตรงไปยังใต้ต้นมะพร้าวนั่น สูงเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย… เค้าเเหงนหน้าขึ้นไปมอง ดีที่แดดยังไม่แรงจ้านักเช้าๆอย่างนี้

“มีอะไร??”คุณกำเนิดเห็นการมาของหนุ่มตี๋จึงหยุดการเก็บมะพร้าว ที่เค้าเพิ่งจะเพิ่งปืนมาถึงเมื่อครู่…

“เอ่อ…คุณพ่อมีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ ให้ผมช่วยปีนขึ้นไปเก็บมะพร้าวให้ก็ได้ครับ”เค้าสืบได้ความมาว่าว่าที่พ่อตาชอบการปลูกผักพืชสวนเป็นชีวิตจิตใจ ชอบปืนป่าย เก็บโน้นปลูกนี้ตลอดเลยมาตั้งแต่สมัยบดินทร์หรือเบส (น้องเขยของเค้า) ยังเรียนอยู่ที่พิษณุโลกนี่

“งานจับกังนะ คุณเคยทำรึไง??”เสียงเข้มจริงจังพ่นถามลงมาที่ตัวเค้า

‘ไม่เคยปีนต้นมะพร้าวมาก่อนเลยครับคุณพ่อ’เค้าคิดอยู่ในใจ

“เอ่อ…ผมเคยเรียนวิชาเลือกเกษตรผ่านมาหลายหน่วย คิดว่าน่าจะพอจะเอามาปรับใช้ช่วยคุณพ่อได้บ้างครับ”เข้าใจพูดนะ…เค้าเรียนเกษตรหมายถึงปลูกพืชผัก ส่วนใหญ่จะเรียนเกี่ยวกับทฤษฎีทางการเกษตร เรียนจบอ่านหนังสือ สอบ…แต่ใช่จะเคยปีนป่ายต้นมะพร้าวมาก่อนซะเมื่อไหร่…คุณกำเนิดลังเลอยู่พักใหญ่ ตัดสินใจใช้เครื่องปีนขึ้นต้นมะพร้าวไต่ลงมา

ยังไม่ถึงครึ่งทางดี คุณกำเนิดผู้ชำนาญการปีนต้นมะพร้าว บังคับเครื่องปีนมะพร้าวก้าวพลาด!!

เสียหลักพุ่งร่วงลงมา ปนะจวบกับที่เพชรเกียรติยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

“อัก!! อ๊ากกกก ระวังงงง ถอยยยยยยไป!!!!”สติคนที่เสียหลักยังดีอยู่ใช้ขาสะบัด เครื่องช่วยปีนออกไปให้ไกลเท่าที่คิดว่าพอจะให้ไกลจากคนที่ยืนอยู่ข้างล่าง หากไม่ทันซะแล้ว เพชรเกียรติที่แหงนหน้ามองเพราะเสียงร้อง แต่คนแหงนมอง…ยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ

มันเกิดขึ้นเร็วมาก!!

“คุณพ่อ!!!!”

ปึก!!!!

“เอื้อก!!” …แรงกระแทกของน้ำหนักตัว ตามแรงโน้มถ่วง ทำเอาเพชรเกียรติ นอนราบไปกับพื้นหญ้ารกๆนั่น …เพราะรองรับร่างว่าที่พ่อตาไว้ได้พอดี คุณกำเนิดได้สติ รีบลุกออกห่างจากตัวหนุ่มตี๋ เค้าร้องครวญคราง ทั้งจุก และเจ็บระบมไปทั้งตัว ดีที่เครื่องปีนต้นมะพร้าวไม่ได้โดนตรงจุดสำคัญบนตัวเค้า

“โอ๊ยย!!!!”ร้องดังเท่าไหร่ก็ไม่มีใครออกมามุงดู เพราะอยู่ท้ายสวนอย่างนี้

“คุณ!!!”คุณกำเนิดถามเพชรเกียรติ

“เจ็บตรงไหนมั่ง คุณ!!”

“แขนผม!!”เพชรเกียรติรวบรวมพลังเสียงตอบ คุณกำเนิดถึงกับหน้าซีดหนัก

ดูท่าไม่น่าจะที่แขน

แบบนี้คงไม่มีทางลุกขึ้นเองได้แน่…

“คุณรอผมตรงนี้ก่อนนะ ผมเดี๋ยวจะไปตามคนมาช่วย”เพชรเกียรติพยักหน้า คุณกำเนิดวิ่งหายไปทางที่เพชรเกียรติเดินเข้ามา

โอ๊ยยยย!!

แขนเค้าต้องมีปัญหาแน่ๆ… แต่ตอนนี้เค้ารู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวเลย ไม่รู้ข้างในส่วนไหนแตกหักไปแล้วบ้าง ด้วยแสงแดดที่เริ่มร้อน ด้วยร่างกายที่โดนกระแทก …บอบช้ำแค่ไหน เพชรเกียรติไม่กล้าจะกระดิกกระเดี้ยวตัวเคลื่อนไหว

‘ทำไมพ่อตาหายไปนานจัง’

สักพักสติสัมปชัญญะของเค้าก็ค่อยๆเลือนหายไปตอนไหนก็ไม่อาจรู้ตัว…

|||||||||||||||||||||||||||||||||||

ทบต้นทบดอก

เอาแบบอวสานคืนนี้เลยมั้ย อิอิ

🙏🏻

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว