ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทฤษฎีที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2561 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ทฤษฎีที่ 5
แบบอักษร

- 5 -



ผมในสภาพบ๊อกเซอร์ที่มีเพียงผ้าคลุมอาบน้ำห่อตัวรีบวิ่งหน้าตั้งกดลิฟต์ลงไปยังชั้น30เพื่อมุ่งไปห้อง12ทันที

ก๊อก ก๊อกๆๆๆๆ

ผมเคาะประตูรัวๆ แต่คนข้างในห้องสูทก็ยังไม่ยอมออกมาเปิด เอาไงดีวะ!?

ก็อกๆๆๆๆ

ผมก็ยังคงพยายามจะเคาะประตูต่อไป ภาพในวันฝนตกฉายชัดอยู่ในหัว ความคิดต่างๆลอยมาประเดประดังในหัว ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่มีใครสมควรจะถูกข่มขืนทั้งนั้น! รวมถึงไอ้หมอหน้าโง่นั่นด้วย!

หมับ

เมื่อเห็นว่าคนข้างในคงยังไม่ยอมออกมาง่ายๆผมจึงคว้าเอาถังดับเพลงที่แขวนไว้ตรงทางเดินมาถือแล้วทุบลงไปที่ลูกบิดประตูทันที ค่อยเคลียร์ค่าเสียหายกับน้าอรทีหลังแล้วกัน

ปั่ก ปั่ก โครม!

“ไอ้หมอ!?”

“ชะ...ช่วยยย”

ภาพกระเทยร่างยักษ์กำลังถาโถมกอดฟัดลงบนร่างเปลือยท่อนบนของพี่หมอเคี้ยง เธอหันมามองผมด้วยสายตาเกรี้ยวกราดก่อนจะถอยออกจากร่างกำยำของคุณหมอสูติลงมายืนกับพื้นเพื่อประชันหน้ากับผม สภาพห้องอดีตสุดหรูแต่บัดนี้กลับเหมือนซากสงคราม ประตูห้องน้ำก็พังยับเยิน

“มึงเป็นใคร?”

เสียงใหญ่ที่พยายามดัดให้แหลมเล็กถูกส่งมาถามผม เธอเดินเข้ามาใกล้เพื่อมองหน้าผมชัดๆ กะจากสายตาแล้วคงจะสูงกว่าผมสัก10เซนได้ รูปร่างอวบอัดไปทุกสัดส่วน สวมใส่เพียงชุดชั้นในสุดวาบหวิว....แต่มันกลับทำให้กูเห็นปลีกล้วยภายใต้จีสตริงของมึงชั๊ดดชัด! อะไรวะเนี่ย!? ทำไมหนูไม่แต๊บล่ะคะลูกกกกก

เอาไงดีวะ?

เหลือบมองไอ้พี่หมอที่พยายามก้าวลงจากเตียงแบบเบาๆไม่ให้หล่อนรู้ตัว ทำไมกูต้องมาช่วยมึงด้วยเนี่ย!? หาเรื่องใส่ตัวชัดๆเลยมึงเนี่ยไอ้หมอออ!!

“มึงนั่นแหละ! กล้าดียังไงมายุ่งกับผัวกู!”

เมื่อมันเล่นใหญ่มากูก็ต้องเล่นใหญ่กลับ จะทำให้มันคิดว่าเรากลัวไม่ได้ มาถึงขั้นนี้แล้วต้องไปให้สุด!

“ห้ะ!?”

“มึงก็อีกคน! กูเผลอนี่ไม่ได้เลยนะ ต้องแอบนัดกับสาวสวยตลอดเลย...”

ผมชี้นิ้วเกรี้ยวกราดไปยังไอ้คนหล่อที่ทำหน้างงๆปนทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่ผมจะหันไปทำหน้าโมโหปนเคียดแค้นให้ ‘สาวสวย’ หนึ่งเดียวในห้อง

“เอ่อ...”

เหมือนตอนนี้ทั้งสองคนกำลังเป็นปลาเมาน้ำ สาวสวยดูจะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะกลายไปเป็นเมียน้อยที่โดนเมียหลวงแบบผมจับได้และเธอก็คงจะเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ หึ! แน่นอน! ไม่รู้จักชายโฟร์ทถาปัตย์เอกการละครซะแล้ว! เรื่องไร้สาระให้บอกกู

“ถ้าไม่อยากตาย อย่า มา ยุ่ง กับ ผัว กู!...กลับ!”

พูดจบผมก็สะบัดหน้าเชิดแล้วเดินออกมาทันที รู้สึกว่ามีคนวิ่งตามหลังมา ก็คงจะเป็นไอ้พี่หมอนั่นแหละ

“ดุจัง”

ตบปากมันสักทีดีมั้ยครับ? นี่กูอุตส่าห์ถ่อสังขารมาช่วยมึงนะโว่ย! ดึงหน้าจนตึงไปหมดแล้วเนี่ย นี่ก็รีบเดินออกมาเพราะคุณกระเทยร่างยักษ์ยังมึนๆงงๆอยู่ ถ้าขืนพูดอะไรเยอะกว่านี้ต้องโป๊ะแน่ๆเลย

“รีบเดินเลย เดี๋ยวเขาก็มาลากไปทำผัวอีกหรอก”

“หวงเหรอ?”

เฮ้อ!

หมับ

ผมคว้าข้อมือคนเปลือยท่อนบนโชว์ลอนกล้ามเนื้อภายใต้ผิวขาวเนียนน่าหมั่นไส้แล้วรั้งให้เดินตามมาเร็วๆ ถ้าไม่คิดว่าเป็นรุ่นพี่กูตบหัวคว่ำไปแล้วเนี่ย

ติ๊ง

เมื่อเข้ามาในลิฟต์จนคิดว่าปลอดภัยจากสาวคนนั้นผมก็ผละมือออกทันทีอย่างรังเกียจ ทำไมไอ้พี่หมอนี่ต้องมาเป็นความวุ่นวายในชีวิตกูด้วยวะ? แต่จะว่าไปชีวิตของผมก็มีแต่ความวุ่นวายเพราะเพื่อนแก๊งค์ผมนี่ล่ะ หาความสงบสุขไม่เคยได้เลยกู

“ขอบคุณนะครับ”

ผมกดลิฟต์ตรงไปยังร้าน the escapeบนชั้น33 เพราะต้องเข้าลิฟต์หลังร้านไปชั้น34เพื่อเข้าห้อง แล้วดูสภาพผมกับไอ้พี่หมอสิครับ...คนนึงก็บ๊อกเซอร์แอนด์ผ้าคลุมอาบน้ำ อีกคนก็เปลือยท่อนบนกับกางเกงยีนส์ เหมาะกันดีจริงๆ ตอนลงมาผมก็รีบจนไม่ได้แคร์สายตาใคร พอตอนนี้จะกลับเข้าร้านไป...หมดกันชื่อเสียงชายโฟร์ท!

“แล้วไหงเป็นงี้ได้? ทำไมไม่เลือกดีๆ”

หันไปขมวดคิ้วตีหน้ายักษ์ใส่คนตัวสูงที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างๆ แม่งไม่เหมือนคนเกือบโดนข่มขืนเลย รู้อย่างนี้กูปล่อยให้ตกไปเป็นอาหารของปลาวาฬซะก็ดี

“ก็ในรูปเค้าสวยนี่ครับ”

ผมกลอกตามองบนกับรสนิยมของคนข้างตัว อยากจะสมน้ำหน้าจริงๆ

“แล้วนัดเจอกันที่โรงแรมเลยรึไง? ไม่ไปทานข้าวด้วยกันก่อนล่ะ?”

จะได้มีเวลาตัดสินใจว่าควรมูนวอล์คกลับตั้งแต่เจอหน้าหรือควรไปต่อไง

“ก็เจอที่ร้านอาหารแหละ...แต่เขาบอกว่าอยากให้ช่วยตรวจภายใน เพราะเขามีปัญหา...เอ่อ พี่เลยช่วย”

ผมรู้สึกคันมือยุบยิบ แทบจะอดตบหัวไอ้พี่หมอไม่ได้ นี่มึงเป็นคนดีหรือเป็นคนโง่วะพี่!? ตรวจภายในที่โรงแรมเนี่ยนะ!? โอ้ยยยยยยย พ่นไฟฟฟฟฟฟ

“คราวหน้า...ผมขอสั่งเลยนะ! ห้ามไว้ใจใครง่ายๆแบบนี้อีก จะมีอะไรก็ต้องป้องกันด้วย! เข้าใจมั้ยครับ?”

กูไม่ได้อยากว๊ากนะ แต่ไอ้พี่นี่มันน่าโมโหจริงๆ ถ้าเป็นเพื่อน กูถีบติดผนังลิฟต์จริงๆด้วย พอลิฟต์เปิดผมก็รีบแทรกตัวออกมาแล้วตรงดิ่งเข้าร้านไปทันที อยากเดินไวๆไปให้ถึงหลังร้านเร็วๆ

“โฟร์ท...พี่ว่าใช้แอพฯมันไม่เวิร์คอะครับ พี่ว่าจะคบกับใครสักคนเราควรจะรู้จักตัวตนเขาให้มากกว่าแค่อ่านโปรไฟล์ที่สร้างขึ้นมานะ”

คนหล่อยังเดินตามมาใกล้ๆแล้วก้มลงมาพูดประโยคยาวๆข้างๆหูเพราะเพลงในร้านค่อนข้างเสียงดัง ร้านของผมจะแบ่งเป็นโซนครับ มีโซนโอเพนท์เลาจน์นั่งดื่มและรับประทานอาหารชิลๆเห็นบรรยากาศกลางเมืองและมีดนตรีสด ส่วนโซนด้านในจะเป็นผับที่ค่อนข้างมืดและคนพลุกพล่านกว่า โดยจะมีดีเจดังๆสวยๆหล่อๆแวะเวียนกันมาเปิดเพลง ตอนนี้เชื่อเถอะว่าผมกับไอ้พี่หมอเป็นจุดสนใจอย่างดี แถมมันยังรั้งตัวผมเข้าใกล้เพื่อจะได้ยินมันพูดชัดๆด้วย

“พี่ก็หาสักคนสิครับ ที่ไม่ใช่ไอ้ควีนอะเพราะมันมีผัวแล้ว!”

ผมหันกลับไปตอบเสียงดังแข่งกับเพลง กูจะรีบเดินมึงจะตามมาก็มาเร็วๆเถอะ ลูกน้องมันจะไม่นับถือแล้วเนี่ย!

“พี่ว่า...พี่เจอแล้วนะ”

ผมขมวดคิ้วเพราะได้ยินไม่ถนัด แต่ใครบางคนก็เดินมาหยุดตรงหน้าผมซะแล้ว

“พี่โฟร์ท...”

“หืม?”

ผมไม่ได้ถามซ้ำว่าไอ้คุณหมอพูดอะไรแต่ก็หันไปตอบอดีตรุ่นน้องร่วมคณะผู้ได้ตำแหน่งนักร้องนำที่ยืนอยู่ตรงนี้แถมยังทำหน้าไม่พอใจผมสองคนอย่างชัดเจน อะไรของมันอีกวะ?

“คนนี้ใครครับ?”

ผมขมวดคิ้วงงๆก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้...อยากจีบกูเหรอไอ้น้อง?

“ผัวพี่ครับ...พาผัวไปอาบน้ำก่อนนะ ไปout doorมาเลอะเทอะหมดแล้วเนี่ย”

ไม่รอให้ไอ้พี่หมอได้เอ๋ออ๋าอะไรทั้งนั้น ผมคว้าแขนมันมารัดแล้วลากให้มันตามมาจนตัวแทบปลิว

.

“เสน่ห์แรงเนอะ”

“แน่นอน”

เมื่อคุณหมออาบน้ำและเดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวเพราะรอเสื้อผ้าซักแห้งก็พูดประโยคประชดประชันทันที ผมที่นั่งดูหนังตรงโซฟากลางโถงห้องนั่งเล่นก็เหลือบมองคนล่อนจ้อนเช่นเดียวกัน ก็ผู้ชายเหมือนกันนี่ครับต้องกลัวอะไร

“แล้วบอกไปแบบนั้นจะไม่เป็นไรแน่เหรอ? เขาเข้าใจผิดนะ”

“ก็ดีแล้วนี่ ผมไม่ได้อยากมีใครสักหน่อย”

คนตัวขาวแสบตาเดินมานั่งบนโซฟาเดียวกัน ถึงตอนนี้ผมชักเริ่มห่วงในสวัสดิ์ภาพของคุณหมอ เพราะเพนท์เฮาส์ของผมเป็นผนังกระจกใสเพดานสูงโปร่งมี2ชั้น ชั้นบนเป็นห้องนอน2ห้อง ชั้นล่างเป็นห้องอาร์ต ห้องเกมส์ และห้องเก็บของขนาดใหญ่ รวมถึงห้องครัว อย่างโถงนั่งเล่นนี้มองออกนอกกระจกไปก็เป็นระเบียงรับลมกว้างพอที่จะออกไปเกลือกกลิ้งวิ่งเล่นได้ และเพราะเป็นผนังกระจกใสผมเองถึงได้กลัวว่าคนจากตึกตรงข้ามอาจจะมองเข้ามาเห็นภาพกีฬามันส์ๆได้...ล้อเล่นครับ มันก็ไม่ได้เห็นง่ายขนาดนั้นหรอก

“ไม่มีใครก็ดีแล้วครับ”

“อ่าฮะ”

“เพราะมีแค่พี่ก็พอแล้วเนอะ”

ผมตวัดสายตามองคนตัวขาวที่ยิ้มกว้างอย่างหน้าหมั่นไส้ในรูปร่างที่น่าอิจฉา ผมเองก็อยากตัวสูงๆหุ่นเท่ๆแบบนี้บ้าง แต่สังขารไม่เอื้ออำนวยจริงๆ

“คร้าบบบ แค่ป๋าเคี้ยงคนเดียว ก็ พอ แล้ว~”

ผมเอื้อมมือไปบิดจมูกโด่งๆนั่นแรงๆอย่างมันส์มือแล้วจับบิดไปมาเน้นๆตามคำพูดกัดฟัน หมั่นไส้โว้ยยย

“โอ๊ยยย เจ็บครับบบ”

Rrrrrrrrrr

“เหอะ!”

ผมสะบัดมือออกแล้วคว้ามือถือที่ดิ้นทุรนทุรายเพราะเสียงเรียกเข้าจากคุณแม่ แม่โทรไปมาแต่ละทีนี่มักจะเป็นเรื่องนัดดูตัวไม่ก็เรียกให้ผมกลับบ้านทุกทีเลย

“ครับ”

[หนูโฟร์ทท~ พรุ่งนี้ว่างมั้ยลูก?]

พรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ครับแน่นอนว่าผมว่าง ที่จริงผมก็ไม่มีงานประจำอื่นนอกจากเปิดร้าน ก็เรียกได้ว่าว่างทุกวันแหละครับ ผมเดินเลี่ยงมาคุยกับแม่ในห้องครัวเพื่อเปิดหาของกินเล่น แน่นอนว่าไอ้พี่หมอมันโทรสั่งอาหารจากห้องอาหารขึ้นมาทานแล้วตอนนี้ก็แค่รอ

“ทำไมครับ? จะให้ไปดูตัวกับสาวที่ไหนอีก?”

ผมเปิดเทน้ำเปล่ารินลงแก้วของตัวเองและของแขกก่อนจะยกขึ้นดื่มแก้กระหาย คุณแม่จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย? ไม่รู้ว่าจะอยากให้ผมรีบมีแฟนไปทำไม พี่นับหนึ่งก็มีหลานให้คุณแม่ไปแล้วนี่นา รอไอ้พี่สองพี่สามไปสิ

[คือแม่ก็มาคิดๆดูแล้ว...ที่หนูไม่อยากมาดูตัวสาวๆ เพราะหนูชอบหนุ่มๆใช่มั้ยลูก?]

พรวด!

น้ำเปล่าพวยพุ่งออกจากปากและจมูกจนผมสำลักทันที อะไรของแม่เนี่ยยยย!?!?!

“แค่กๆ ห้ะ!? อะไรนะครับ!?”

พรึบ พรึบ

คุณหมอผู้อารีย์เดินมาช่วยหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดปากเช็ดจมูกให้ผมแถมมันยังแอบลูบหัวผมเหมือนปลอบประโลมด้วย เห้ยๆ ลามปามละพี่

[พรุ่งนี้แม่เลยนัดให้ลูกเจอตัวเขา ลูกเพื่อนแม่เอง คนที่แม่จะให้หนูออกแบบมูลนิธิฯให้ไงล่ะจ้ะ]

“เอ่อ...ไม่เอาอะแม่ ไม่เอาาาา”

หมับ

“โอ๋ๆ”

ไอ้คนข้างๆจับหัวผมพิงหน้าท้องลอนแน่นๆแล้วลูบหัวผมไปมา ทำไมแม่ต้องอยากยัดเยียดใครสักคนให้กูด้วยว้าาาา?

[พรุ่งนี้เที่ยง ร้านxx ห้างแกรนด์]

ติ๊ด!

ไรว้าาาาาาาาาาาาาา ทำไมต้องบังคับกูว้าาาาาา แม่กูต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คิดได้ไงว่าที่กูไม่มีใครเพราะกูเป็นเก้งงี้เหรอออ ไม่ใช่โว้ยยยยย

“ทำไมเหรอครับ?”

“แม่กูสิ! แม่...”

ผมเงยหน้าขึ้นมองคนยิ้มกริ่มก้มหน้าลงมามองผมที่หัวแนบกับพุงของมันอยู่ เดี๋ยวนะ....อะไรของมึ๊งงงงง

ผลั่ก!

ผมผลักคนเนียนออกแรงๆแต่บนใบหน้าของคุณหมอกลับมีอต่รอยยิ้มกริ่ม เลวววววววววว

“กำลังอุ่นเลยครับ”

“เดี๊ยะๆๆ”

ผมถอนหายใจอย่างปลงๆ ช่วงนี้กูควรทำบุญ ทำไมมีแต่เรื่องวะเนี่ยยย

“พรุ่งนี้จะไปไหนเหรอ?”

“ก็ไป...”

“หืม?”

“พรุ่งนี้พี่ว่างมั้ย?”

.

.

.

To be continued

Ps : มาแล้ววววววว เป็นไงงงงงงงงงงงง

Facebook : I’m Mynt


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว