ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทฤษฎีที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2561 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทฤษฎีที่ 4
แบบอักษร

- 4 -



[เฮียจะมาเมื่อไหร่?]

ผมทำหน้าเอือมอยู่ตรงป้ายรถเมล์ เพื่อจะรอรถกลับเพนท์เฮาส์ ที่จริงนอกจากศุภโชคแล้วผมก็ยังมีรถอีกหลายคัน แต่ผมก็จอดกันที่ไปงั้นแหละครับ มอ’ไซต์คล่องตัวกว่าเยอะเลย

“มึงก็เลือกๆมาสักวงมั้ย? จะรอกูเพื่อ?”

[เอ้า! ก็พี่เป็นเจ้าของร้านนะครับ ไม่มาเลือกวงแล้วจะให้ใครเลือกคร้าบ!]

ผมก้มลงมองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเกือบๆ5โมงเย็น รถเมล์ก็ยังไม่มา ไอ้โก้ก็เร่งกูจังอะ ผมไม่เข้าใจว่าแค่เลือกวงดนตรีเล่นสดมาเล่นที่ร้านตรงโซนโอเพนเลานจ์ทำไมจะต้องวุ่นวายขนาดนี้ คุณผู้จัดการโก้ก็หัวหมุนตั้งแต่เปิดรับสมัครจนตอนนี้ ไอ่ผมก็เห็นว่าน้องมันเสนอมาเรื่องดนตรีสดผมก็เออออให้มันจัดการไป ไม่คิดว่ามันจะลากผมไปหัวหมุนด้วย

“ก็ไปสายแน่อะ”

[เฮียอยู่ไหนล่ะครับ?]

“ป้ายรถเมล์แถวห้างแกรนด์”

[ทำไมไม่เอารถไปล่ะเฮีย?]

สาบานว่าถ้าไม่ใช่ไอ้โก้น้องรหัสร่วมคณะที่สนิทมากๆคนนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้มันมาซักเหมือนเป็นเมียได้ขนาดนี้เลย

“กูอยากใช้บริการขนส่งมวลชน มึงมีปัญหา?”

[ไม่มีปัญหาครับ แต่ผมขอให้เฮียถึงร้านในอีก1ชั่วโมง สวัสดีครับ]

ติ๊ด!

ดูมัน!! สาบานว่านี่น้องรหัส ดูมันกล้าวางสายใส่ผม! หนอย ชักจะกำเริบเสิบสานไปแล้วนะไอ้ลูกกระจ๊อก!

ปี๊น ปี๊น

เหลือบสายตาจากมือถือมองรถสีดำแสนคุ้นตาของเพื่อนสนิทที่ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้เจอพวกมันเลย ไอ้สองสามีภรรยา ก้องนัท

“มึงมาอินดี้อะไรตรงนี้อีก? ไม่ร้อน?”

พอเลื่อนกระจกลงไอ้คนเป็นเมียก็ชะโงกหน้ามาถามผม ส่วนตัวผมเองรีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งด้านหลังทันทีโดยที่เจ้าของรถทำได้แค่หน้างงๆ

“ไปส่งบ้านหน่อย”

แอร์รถยนต์มันก็เย็นกว่ายืนรอรถเมล์แหละว้า กูก็ไม่น่าอินดี้ขอแยกทางกับไอ้พี่หมอนั่นเลย แต่ก็นะ คืนนี้มันอาจจะมีคู่เดทไปแล้วก็ได้

“แล้วมึงมาได้ยังไง? เดินตีนเปล่ามา?”

ไอ้ตี๋คนเป็นสามีปรายตามองผมก่อนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ เหอะ! กูอุตส่าห์ให้เกียรติมานั่งรถมึงนะ จงสำเหนียกไว้ซะ!

“ขามากูเหาะมา แต่ขากลับไอเทมหมดลืมเติมตังค์เลยต้องเดิน...ถุ้ย! เรื่องของกูเถอะไอ้ก้อง!”

ผมดึงเสื้อสะบัดหน่อยๆให้ลมผ่านตัว อากาศข้างนอกร้อนมากเลยครับ นี่ก็กลัวว่าจะไปตามนัดไอ้ผู้จัดการร้านไม่ทัน กูก็ไม่รู้ว่าต้องเกรงใจมันทำไม แต่ยอมรับเลยว่าไอ้โก้ช่วยงานร้านได้เยอะมากจริงๆ ผมเองก็ไม่ได้ว่างดูแลร้านทั่วถึงแบบมันเลยด้วยซ้ำ

“กวนตีนจริง ตอบดีๆ”

ไอ้นัทเพื่อนชายคนสวยหันมาทำหน้าดุแล้วพยายามลากผมเข้าประเด็น กูไม่กลัวหน้างุ้ยๆของมึงหรอกไอ้นัท เก็บไว้ขู่ผัวมึงเถอะ! ไอ้อ่อน!

“กูมาธุระที่ห้าง แล้วก็ตอนนี้กำลังจะกลับบ้าน”

“มากับใคร?”

ซักเก่งงงงงง พ่อเป็นเครื่องซักผ้าระบบอินเวอร์เตอร์เหรอ? กูจะขาวสะอาดตายห่าละเนี่ย! ถามไรเยอะแยะ พ่นไฟฟฟฟฟ

“กูไม่รู้จัก เขาลากมากูก็มา”

ไม่บอกหรอกว่าเป็นไอ้พี่หมอสูตินั่น เพราะไอ้นัทมันรู้จักพี่เคี้ยง เดี๋ยวมันสงสัยแล้วซักยาว ขี้เกียจตอบครับ

“เดี๋ยวนี้มึงใจง่ายขนาดนั้น?”

ไอ้ก้องคนขับรถหันมายักคิ้วใส่เชิงสงสัย...สงสัยจะโดนตีนกูนี่ล่ะ หน้ามึงวอนตีนกูมากอะไอ้ก้อง สักป๊าบมั้ยมึง? แซะเก่งชิบหายยย

“มันก็ใจง่ายแบบนี้แหละ...สมัยเรียนมีคนเอาแผ่นเพลงของthe carpenterที่มีลายเซ็นจอห์น เลนนอนมาอ่อยมัน บอกว่าให้ตามไปเอาที่หอ...แม่งมันไปเฉยเลย ลำบากไอ้ควีนกับผู้พันเต้นต้องไปช่วยมัน เกือบโดนจับทำเมียละไง”

พอนึกเหตุการณ์วันนั้นแล้วก็ใจแป้วพิกล ผมเคยถูกรุ่นพี่ชมรมถ่ายรูปหลอกว่ามีแผ่นเสียงเก่าๆอยู่ที่หอแล้วชวนผมไปดู ผมก็ต้องอยากไปดูสิครับ ความคลาสสิคนี้พี่โฟร์ทชอบมาก แต่พอไปถึงหอไม่ทันได้ดูแผ่นอะไรทั้งนั้นแหละครับ ไอ้พี่คนนั้นก็ผลักผมลงเตียงแล้วคร่อมเลย ดีที่ก่อนไปหอของพี่เขา ผมเจอไอ้นัทเลยอวดมันว่าจะไปดูแผ่นเพลง ตอนนั้นมันก็ห้ามแหละครับ มันบอกว่าไอ้รุ่นพี่คนนั้นเป็นเสือไบ แต่ผมก็คิดแค่ว่าผู้ชายเหมือนกันไม่เห็นต้องกลัวเลย...ดีที่เพื่อนมาช่วยทัน เกือบมีผัวละกู

“เออน่า!”

เมื่อต่อล้อต่อเถียงด้วยไม่ได้เลยกอดอกเชิดหน้าอย่างงอนๆคนเป็นเพื่อน ใช่ซี้! กูมันใจง่าย! กูมันหลอกง่าย! กูมันใสซื่อบริสุทธิ์ ถึงแม้หน้ากูจะดูเจนโลกมากก็เหอะ ใครจะไปเหมือนมึงล๊าไอ้นัท แอบไปได้เสียกะผัวบนดอยอินทนนท์ เหอะ! ทำมาเป็นเปิดเพลงกลบเกลื่อน พวกกูได้ยินโว้ยยยย!!! เสียงเต๊นท์เขย่าของพวกมึงกูก็ได้ยินนนนน ลำไยยยย!!

“นัทครับบ ป้อนขนมหน่อยสิ ที่เพิ่งซื้อมาอะ เค้าหิวแล้ว”

“เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้วนะ ทานของหวานก่อนเดี๋ยวก็อิ่มก่อนพอดี แล้วถ้าหิวตอนกลางคืนเค้าไม่ออกมาทำอะไรให้ทานนะ”

“นะคร้าบบ ตัวเองงง ขอคำเดียววว”

“ก็ได้ๆ อะ...อั้มม”

ถุ้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!

กูอยากอ้วกเป็นสายรุ้งกลิ่นลาเวนเดอร์ หมั่นไส้โว้ยยยยยยยย กูจะขาดใจตายเพราะความรักของพวกมึงเนี่ยยยยยยยยย รู้งี้กูยอมเดินตีนเปล่ากลับบ้านซะก็ดี รำคาญ!!!!!พวกมีผัววว!!!!!

“ทำหน้าอะไรของมึงอะไอ้โฟร์ท?”

“มึงสังเกตเห็นกูตรงนี้ด้วยหรา?”

“มึงตัวควายขนาดนี้ รูจมูกมึงกูยังเห็นชัดเจนเลย”

โถวววว ใครจะไปตัวเล็กน่ารักแบบไอ้นัทเมียมึงล๊า! ใช่สิ๊! กูมันโฟร์ทไง โฟร์ทคนหล่อเซอร์สเป๊กสาวๆไง ไม่ใช่สเป๊กมึงโว้ยไอ้ก้อง!

“มึงอิจฉาพวกกูมากก็รีบหาแฟนซะสิ”

เหอะๆ ไม่โว่ย!! กูจะโสด! กูไม่อยากมีภาระในชีวิต! กูจะอยู่คอยเป็นที่ปรึกษาและคอยสมน้ำหน้าพวกมึงในวันที่พวกมึงทะเลาะกัน! หึ! ไอ้ควีนอีกคน อุตส่าห์จะให้มาร่วมอุดมการณ์เดียวกัน เสือกเสร็จไอ้คิงไปซะก่อน! พวกคนไม่มีเนชั่นรอลเซนส์! พวกไม่รักโลก พวกใช้ทรัพยากรมนุษย์สิ้นเปลือง พวกอยู่คนเดียวไม่เป็น! ต้องแบบกู โสด! หล่อ! รวย!

“เสือก! กูจะโสด!”

“เหอะๆ ปากแบบนี้ขอให้ได้ผัวสักทีเถอะ แล้วกูจะรำฉุยฉายรอบร้านมึงเลย!”

พอคิดดูอีกที ถ้าผมมีผัวแลกกับเห็นไอ้ก้องรำฉุยฉายรอบร้าน...กูยอมมีผัวสักคืนก็ได้ พ่อจะถ่ายประจานลงโซเชี่ยลเลยแม่ง! ‘นักธุรกิจคลินิคเสริมความงามชื่อดัง เซ็ง! รำฉุยฉายประชดชีวิต!’

“มึงยังไม่ลืมเรื่องโยธา?”

“...”

ผมนิ่งเงียบและหยุดความคิดพิเรนทร์ๆในหัวไปเมื่อไอ้นัทพูดชื่อใครบางคนที่อยู่ในความทรงจำของผมมาตลอด ไอ้นัท ไอ้ควีน ไอ้เต้น และผมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถมจนม.ต้นก่อนที่ไอ้เต้นจะไปเรียนนายร้อย ส่วนผม ไอ้ควีน ไอ้นัทก็อยู่ด้วยกันจนม.ปลาย จนเข้ามหา’ลัย จนตอนนี้ พวกมันรู้เรื่องราวของระหว่างผมกับเพื่อนร่วมชั้นอย่างโยธาดี

“มันไม่ใช่เหตุผลที่มึงจะโสดใช่มั้ย?”

“มึงจอดหน้าโรงแรมก็ได้ เดี๋ยวกูเดินเข้าไปเอง”

ผมพูดตัดบทแล้วพยายามจะปลดล๊อครถเพื่อลงไป ไม่อยากคุยแล้ว

“โฟร์ท...มึงจะแก่แล้วนะ มึงควรมีใครสักคนได้แล้ว ไอ้โยก็คงรู้สึกแย่ถ้ารู้ว่ามันเป็นคนทำให้มึงเป็นแบบนี้”

เป็นแบบไหน? โสดเหรอ? มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับโยทั้งหมดหรอก ผมเป็นของผมเอง ผมแค่คิดว่าผมไม่เหมาะจะเข้าไปอยู่ในชีวิตใคร และก็ไม่ควรจะมีใครเข้ามาในชีวิตผมด้วยเช่นกัน

แกร๊ก

“...”

ผมไม่ได้เอ่ยร่ำลาหรือตอบอะไรเจ้าของรถ ผมเพียงแต่เดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้าโรงแรมของตระกูลเพื่อขึ้นไปยังThe escape

ไม่ได้เกี่ยวกับโยหรอก...ผมแค่ยังไม่เจอใครที่ผมต้องการก็แค่นั้น

.

.

[เพลง : ดีต่อใจ (to get her) - mild]

~ ตื่นนอนแล้วมีคนเคียงข้างกาย

ไม่ต้องเหงาและเดียวดาย

ไม่ต้องหนาวเหมือนทุกที

มันคงจะดีต่อหัวใจ

ตื่นนอนแล้วมีคนเคียงข้างกัน

ให้เขาอิจฉาทุกๆ วัน

เธอคนนั้นอยู่หนใด

แล้วเมื่อไร ที่ฉันจะพบเธอสักที ~

ผมนั่งไขว่ห้างกอดอกบนเก้าอี้ทรงสูงฟังเพลงของวงดนตรีที่มาสมัครลองเล่นให้ฟัง...กูก็นึกว่าจะมีหลายวงเห็นไอ้โก้โทรเรียกกูจัง แม่งมีวงเดียว! ได้หรือไม่ได้กูก็ต้องเอาแล้วรึเปล่าวะ? แล้วก็ไม่ใช่วงใครอื่นไกล ก็วงรุ่นน้องคณะผมกับเพื่อนๆมันนั่นแหละ อย่างไอ้หล่อนักร้องนำผมก็คุ้นๆหน้าว่าเป็นน้องเดือนคณะรึเปล่า เรียกได้ว่าหน้าตาดีทั้งวง ฝีมือก็โอเค แถมราคาอาจจะถูกลงก็ได้ โอเค! กูดีล!

~ ทุกๆ สิ่งเกิดมาย่อมมีของที่คู่กัน

ไม่ว่าจะเขาไม่ว่าจะคุณไม่ว่าผมหรือว่ามัน

ก็อยากจะรู้เหลือเกินว่า

Why I'm just the only one

ที่จะมีแฟนสักทีต้องครั้งละ สามสี่พัน

อยากจะชวนไปเดินดูพระอาทิตย์ตกดิน

ก่อนจะกลับเข้าบ้านแล้วช่วยกันทำอะไรกิน

จิบไวน์กันเบาๆ จ้องตากันให้ฟิน

ก่อนจะบรรเลงเพลงรักบนชุดเครื่องนอนซาติน ~

“เป็นไงเฮีย?”

“เออ คราวหน้าถ้าจะมีแค่วงเดียวมึงไม่ต้องเร่งกูก็ได้ ยังไงกูก็ยอมมึงอยู่ดี”

“ก็เพื่อนๆผมมันอยากเล่นให้เฮียฟัง โดยเฉพาะไอ้นาย มันปลื้มเฮียมากเลยนะ มีเฮียเป็นไอดอล”

เหอะๆ พอมึงพูดแบบนี้กูก็ชักรู้สึกแปลกๆกับไอ้นักร้องนำซะงั้น พอพิจารณาสายตายิ้มๆของมันที่มองมา ก็พาลจะทำเอาผมรู้สึกถึงรังสีสีม่วงแปลกๆไม่ได้ เข้าใจนะว่ากูมันหน้าสวยผมยาว แต่กูก็ไม่จำเป็นต้องดึงดูดแต่พวกเดียวกันรึเปล่าวะ!?

~ Oh Please

โปรดส่งใครมารักฉันทีได้ไหม

สักคนที่เป็นดั่งแสงตะวันในใจ

อาจจะฟังดูเชย

But baby I don't lie don't lie~

“กูเอาวงนี้แหละ มึงให้มันเริ่มเล่นได้เลยนะ กูจะขึ้นไปเปลี่ยนชุดพักผ่อนก่อน ดึกๆกูจะลงมา”

ผมหันไปสั่งผู้จัดการร้าน ก่อนจะลงมายืนบนพื้นบิดขี้เกียจแล้วหมุนตัวกลับไปมองคนบนเวทียกพื้นที่พวกมันก็หันมามองแล้วส่งยิ้มให้เจ้าของร้านสุดหล่อแบบผมเช่นกัน

~ ตื่นนอนแล้วมีคนเคียงข้างกาย

ไม่ต้องเหงาและเดียวดาย

ไม่ต้องหนาวเหมือนทุกที

มันคงจะดีต่อหัวใจ

ตื่นนอนแล้วมีคนเคียงข้างกัน

ให้เขาอิจฉาทุกๆ วัน

เธอคนนั้นอยู่หนใด

แล้วเมื่อไรที่จะได้พบเธอสักที...~

“พี่!...พี่โฟร์ท”

ขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าลิฟต์ก็เหมือนจะมีเด็กเรียกเอาไว้เลยหันกลับมามอง ก็พบว่าเป็นไอ้น้องนักร้องนำตัวสูงเป็นหน้าเป็นตาของวงนั่นเอง ไอ้น้องนาย

“ว่า?”

“พี่จำผมได้มั้ย?”

โอ้โห! ถ้ากูต้องจำทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตได้ มึงคิดว่าเมมในหัวกูนี่กี่เทอราไบต์? แต่ผมก็จำมันได้จริงๆนั่นแหละ มันคือไอ้เด็กที่ชอบมาคุย มาถามนู่นนี่ผมตอนสมัยเรียนทั้งๆที่ผมไม่ใช่พี่รหัสมัน ไม่รู้ว่ามันติดใจอะไรผมนักหนา

“เออ”

“ขอบคุณที่รับวงผมมาเล่นนะครับ”

“เออ”

ผมกำลังจะหันกลับเข้าลิฟต์ไปอย่างไม่สนใจไอ้เด็กนี่ หากว่าผมกลับต้องหยุดชะงักไป

หมับ

“ขอบคุณครับ...พี่โฟร์ท”

ไอ้รุ่นน้องอดีตเดือนคณะคว้าผมไปกอดจากด้านหลังก่อนจะกระซิบลงมาเบาๆที่ข้างหู ทำเอาผมรู้สึกถึงภัยคุกคามทันที

“ออกไปโว้ยยยยยย!!!”

.

ผมรู้สึกหัวเสียที่ถูกเด็กนั่นแตะต้องตัวจนล้ำเส้น เลยขึ้นมาอาบน้ำแช่ตัวให้สมองได้ผ่อนคลายไป รู้สึกช่วงนี้โดนจู่โจมบ่อยจังวะ นี่กูเป็นผู้ชายกูต้องรักนวลสงวนตัวขนาดไหนวะเนี่ย?

มองนาฬิกาก็บอกเวลาเกือบๆ2ทุ่มแล้ว ยังไม่มีอารมณ์ลงไปที่ร้านเลย ให้ไอ้โก้ดูแลไปแล้วกัน อยากจะงีบสักหน่อย

Rrrrrrrrrrrrrrrr

ผมในสภาพง่วงงุนสวมใส่เพียงบ๊อกเซอร์เก่าๆต้องคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับเบอร์แปลกทั้งๆที่ผมยังเบลอๆง่วงๆอยู่ ใครวะ?

“สวัสดีครับ”

[โฟร์ท!!!! ช่วยพี่ด้วยย~]

ผมขมวดคิ้วทันทีอย่างงุนงง เสียงปลายสายดูสั่นเครือและก้องๆเหมือนอยู่ในห้องน้ำ แถมมีเสียงตึงตังดังตามมาอีกด้วย เห้ย! กำลังจะมีการฆาตรกรรมกันรึเปล่าวะ?

“ใครครับ?”

[พี่เอง ช่วยมาที่ห้อง3012หน่อย!]

ผมงุนงงอีกครั้งกลับเสียงคุ้นเคยของปลายสาย พี่หมอจะโทรมาให้ผมช่วยอะไรเนี่ย? ป่านนี้ก็ควรไปเดทอยู่ไม่ใช่เหรอ?

“อะไรอะพี่ ผมบอกแล้วไงว่าลา...”

[พี่จะถูกข่มขืนแล้วว ช่วยด้วยย ลงมาที่ห้อง3012ทีนะครับบบบ]

แล้วปลายสายก็ตัดไป ทิ้งไว้เพียงผมที่ยังงงๆแต่ก็รีบวิ่งไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ข่มขืน’ หัวใจเต้นถี่รัวเหมือนมีคนตีกลอง พลันเท้าทั้งคู่ก็วิ่งไปถึงหน้าลิฟต์ซะแล้ว

อย่าเป็นอะไรไปนะไอ้พี่หมอ...

.

.

.

To be continued

Ps : มาแล้วววว เรื่องนี้ยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นพระเอก ฮ่าาาาาาาาาา อาจจะไม่มีพระเอกก็ได้นะ

Facebook : I’m Myn

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว