ขอให้แหวกป่าอ้อยด้วยรอยยิ้มมุมปาก *.^

บทที่ 5 เผลอ | 40%

ชื่อตอน : บทที่ 5 เผลอ | 40%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เผลอ | 40%
แบบอักษร

เย็นวันเดียวกัน หลังเลิกงานประมาณสิบนาที มิรินทร์ยังคงนั่งหน้ายุ่งกับการกดโทรศัพท์ยิกๆ อยู่ตรงโต๊ะทำงานหน้าห้อง ส่วนสาริศากลับไปได้สักพักแล้ว ที่เธอยังอยู่นั้นเพราะต้องแก้งานให้รุ่นพี่ที่ส่งมากะทันหัน ขอให้ปรับคอนเทนต์ของคอลัมน์ที่เธอเขียนส่งไปเมื่อคืนวาน ซ้ำยังขีดเดดไลน์เวลามาชัดเจนว่าขอก่อนหกโมงเย็น เพราะกราฟิกดีไซเนอร์จะเร่งจัดหน้าให้ทันปิดเล่มภายในคืนนี้!

โดยปกติแล้วเธอไม่มีปัญหาเวลาถูกสั่งแก้งาน ด้วยเข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการทำงาน แต่การเร่งจะเอางานให้ได้เดี๋ยวนี้นี่ละที่เธอไม่ค่อยโอเค เพราะตกลงกันไว้ชัดเจนตั้งแต่ก่อนเริ่มงานแล้วว่าสะดวกทำงานช่วงเวลาไหนบ้าง ซึ่งตั้งแต่เริ่มทำงานประจำเธอก็ปัดงานนอกที่รับมาไปไว้ทำช่วงกลางคืนและวันหยุดเกือบทั้งหมด พยายามจัดสรรตารางเวลาให้ลงตัวเพื่อไม่ให้กระทบงานประจำ 

เอาเถอะ วันนี้ไม่มีใครอยู่ แอบเอางานนอกมาทำก็คงไม่มีใครรู้

แต่การใช้คอมพิวเตอร์ของบริษัททำงานนอกนี่สิที่เธอกังวล แล้วคนที่กำลังรีบก็ตัดสินใจปล่อยให้ความเห็นแก่ตัวเข้าครอบงำด้วยการแอบใช้ รู้อยู่แก่ใจว่าไม่สมควร แต่เธอจำเป็นจริงๆ นี่นา สัญญาว่าจะทำเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย จะตั้งใจทำงานอย่างอื่นชดใช้ให้บริษัทก็แล้วกัน 

คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบเปิดไฟล์งานที่ถูกส่งมาทางอีเมล มองตัวหนังสือสีแดงและไฮไลต์สีสดใสในส่วนที่ต้องแก้ไขบนหน้าจอ จากการสแกนสายตาคร่าวๆ กะไว้ว่าไม่น่าจะเกินสิบห้านาทีก็คงเสร็จ หญิงสาวค่อยๆ ไล่แก้ไขทีละจุดจนหมด กระทั่งถึงส่วนที่เป็นงานยาก ซึ่งมิรินทร์มักเก็บไว้ทำในตอนสุดท้ายเสมอ นั่นก็คือการคิดเฮดไลน์ใหม่เพราะถูกติงมาว่าอยากให้กระชับและจับใจคนอ่านมากกว่านี้

เธอครุ่นคิดจริงจังโดยเลือกใช้วิธีจดคีย์เวิร์ดสำคัญลงในกระดาษ ไล่สายตามองคำเหล่านั้นเพื่อพยายามหาความเชื่อมโยง ลองประสมคำไปเรื่อยๆ แต่งประโยคจนกว่าจะเจออันที่ใช่ ระหว่างนั้นก็ควงปากกาอย่างเพลิดเพลินไปตามข้อนิ้วขณะใช้ความคิด 

พลันนั้นมันก็กระเด็นหลุดวิถีไป... 

หญิงสาวผู้กำลังเผางานส่งแอบบ่นปากกานิสัยไม่ดีอยู่สองสามประโยค ก่อนจะก้มลงไปหาที่ใต้โต๊ะ แล้วก็พบว่ามันกลิ้งเข้าไปตรงซอกที่เป็นช่องแคบระหว่างโต๊ะ เธอจึงต้องเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วมุดตัวเข้าไป

แต่อุปสรรคก็มักจะมาทดสอบจิตใจคนเราในช่วงเวลายากๆ แบบนี้เสมอ 

เธอเอื้อมจนสุดแขนก็ยังล้วงไม่ถึง จึงต้องขยับตัวเข้าไปในซอกอีกนิด ใช้เวลาสะกิดอยู่หลายนาทีกว่าจะได้มา 

ตั้งด้ามละสิบห้าบาท เขียนดีด้วย ถ้าหายไปก็เสียดายแย่ 

แล้วจึงกลับมาตั้งหน้าตั้งตาคิดงานต่อ ในที่สุดเธอก็ได้เฮดไลน์ที่ใช่ ระหว่างกำลังจะพิมพ์ลงไปในคอมพิวเตอร์ พลันนั้นก็รู้สึกประหลาด คล้ายเห็นอะไรเคลื่อนไหวที่หางตา 

อย่านะ! เธออยู่คนเดียว นี่ก็ยังไม่มืดเลย ที่นี่คงไม่เคยมีประวัติพนักงานคนไหนทำงานจนตายในหน้าที่หรอกใช่ไหม ว่าแล้วคนที่กลัวผีเข้าเส้นก็ตัดสินใจหันขวับไปมอง 

แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า... 

ไม่มีอะไรหรอก เธอคงหลอนไปเอง

มิรินทร์พยายามปลอบใจตัวเอง ก่อนจะกลับมารัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง ไม่เกินสิบวินาทีก็พิมพ์จบประโยค และทันทีที่สิ้นเสียงเคาะอักษรสุดท้าย เธอก็แทบลืมหายใจเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนมีคนเดินด้วยจังหวะเบาๆ เนิบๆ 

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา...

เธอพยายามท่องพึมพำขณะเช็กงานรอบสุดท้าย ก่อนจะกดส่งไฟล์ไปทางอีเมล แล้วกวาดตามองไปรอบๆ บริเวณอีกครั้งอย่างหวั่นๆ ซึ่งก็ยังมีเพียงความว่างเปล่า รู้สึกวังเวงจนเย็นเยียบไปหมด ครั้นพอปิดคอมพิวเตอร์เรียบร้อย คนขี้กลัวก็กดโทรศัพท์มือถือต่อสายหาเพื่อนสนิทไว้ หลังจากนั้นก็เร่งเก็บข้าวของลงกระเป๋าอย่างล่กๆ 

แล้วปากกาเจ้ากรรมเจ้าเก่าเจ้าเดิมก็ดีดตัวกระเด็นหล่นออกไประหว่างที่เธอกำลังจับมันยัดลงในกระเป๋าดินสออย่างเร่งรีบ 

อะไร! หรือผีอยากได้ปากกาเธอเหรอ มิรินทร์คิดเป็นตุเป็นตะ จู่ๆ ก็ขนลุก หลอนจนไม่กล้าเงยหน้ามองไปทางที่ปากกากลิ้งไป สวดมนต์ในใจแล้วรีบเก็บข้าวของที่เหลือจนเรียบร้อย สะพายกระเป๋าและคว้าโทรศัพท์ที่เพื่อนไม่รับสายเพื่อจะโทร. หาคนใหม่ เธอกลัวจนลืมนิสัยเสียข้อนี้ของเพื่อนสนิทไปเลย

ทว่ายังไม่ทันลุกขึ้นยืนคนที่กำลังลนลานก็แทบช็อก หยุดนิ่งกับสิ่งที่ได้เห็น อยากจะแกล้งกลั้นใจตายคาเก้าอี้

ผี...



---------------------

เตรียมผลัก

ผิดๆ

เตรียมพระ!!! 555+

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว