Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฮันนีมูน 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2561 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฮันนีมูน 6
แบบอักษร

ห้องพัก

บดินทร์ใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามา ทิ้งตัวลงนั่งปลายเตียง ตอนนี้อารมณ์เค้ามัน…ผสมปนเปกันไปหมด เพราะอะไรหน่ะหรอ เค้าผลิกหน้าจอมือถือ สายตาตัดพ้อจ้องไปที่เมียรัก

“ไม่เคยเชื่อพี่เลยสินะเพลง!”เค้าพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด สิ่งที่เค้าคิดไว้มันไม่ผิดแผกไปสักนิด… เมียไม่เคยคิดว่าเค้าจะรักเธอเพียงคนเดียว พยายามจับผิดหาว่าเค้านอกใจเธอ… หาว่าเค้าสร้างเรื่องพาเธอมาที่นี่

คิดได้ยังไง… แถมยังก่อเรื่องวุ่นวายซะขนาดนั้น

อายไอ้แตงชะมัด…

🎶🎵🎶🎵 เสียงมือถือดัง

สามทุ่มแล้ว…

ใครโทรมา เค้าเห็นชื่อแล้วรีบกดรับทันที

“ครับแม่”เค้าปรับเสียงให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

(ถึงภูเก็ตแล้ว เรียบร้อยดีใช่มั้ย?)แม่นิลมณีถามเค้า

“ครับเรียบร้อยดี ถึงเมื่อบ่าย”เค้าตอบเสียงเรียบ

(เพลงล่ะ?)แม่นิลถาม

“…”เค้าอึ้ง มองไปที่หน้าประตู มองไปรอบห้อง… จะให้ตอบยังไงดีล่ะ ตอบว่าไม่อยู่หรอ จะโกหกว่านอนแล้ว หรือจะโกหกว่าอาบน้ำก็กลัวบาปหนานัก

(แม่โทรหาเพลง น้องไม่รับสายแม่เลย …น้องนอนแล้วหรือลูก?)คำพูดน้ำเสียงอวยพรในวันแต่งงานที่แม่พูดกับเค้ามันยังดังก้องอยู่ในหู อยู่ในใจ…มันทำให้เค้าถึงกับพูดไม่ออก

“……”เค้าเงียบกริบ

(ว่าไง แม่ถามทำไมไม่ตอบ เบส!…เกิดอะไรขึ้นกับน้องรึเปล่าห๊ะ)

“เปล่าครับ คือเรา ผมกับ…”ยังไม่ทันที่เค้าจะพูดอะไรต่อ เสียงคนเปิดประตูเข้ามาในห้องทำให้เค้าแอบโล่งหัวใจ… เมียกลับมาแล้ว เพื่อความสบายใจของแม่ เค้าคว้ามือนุ่มๆเอาไว้…ยื่นมือถือให้พิณแพรที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเค้าไป

“ทำไมคะ?”เธอถามด้วยสีหน้าเฉยชา

“แม่พี่”เค้าบอก สีหน้าของเธอแปรเปลี่ยนทันที หยิบมือถือจากเค้า เลือกไปนั่งที่หัวเตียงอีกฝั่ง แทนที่จะนั่งคุยอยู่ข้างๆเค้า

“คะคุณแม่ เพลงเองค่ะ”

(นอนแล้วหรือเปล่าลูก แม่โทรหาหลายรอบ เพลงไม่รับ?)

“ยังคะพอดี กำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ”เธอบอกความจริง เพราะเธอเองก็กำลังเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพิ่อเตรียมจะอาบน้ำอีกรอบเพราะเหม็นเหงื่อเต็มที

(เห็นเจ้าเบส มันอึกอักๆ นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับหนูซะอีก)

“อ๋อเปล่าคะ ไม่มี…”กลืนน้ำลายลงคอช่างยากเย็นยิ่งนัก แม่นิลโทรมาในช่วงจังหวะที่เธอกำลังต้องการระบายความอึดอัดอัดอั้นในใจอยู่พอดี ขอบตาเธอร้อนจัด… น้ำตามันกำลังจะไหล

“ไม่มีอะไรค่ะ” เธอย้ำกับแม่สามีรีบเช็ดน้ำตา เป็นเวลาเดียวกันที่เค้าหันมามองเธอ

(คุยกับยายมั้ย?)

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ไว้เพลงโทรไปคุยดีกว่า ดึกแล้วให้คุยยายพักผ่อนเถอะนะคะ”เธอบอกกับแม่สามีด้วยน้ำเสียง สุดจะกลั้นน้ำตาไว้

(จ๊ะ เอางั้นก็ได้ อาบน้ำพักผ่อนเถอะนะ)

“…”

(เพลงวันนี้เงียบเชียว หนูเป็นอะไรรึเปล่าลูก ทะเลาะกับตาเบสรึเปล่า ตาเบสทำอะไรให้หนูไม่สบายใจใช่มั้ย) ประโยคท้ายทำเอาเธอถึงกับกลั้นน้ำตากลั้นความรู้สึกทั้งหมดทั้งปวงไว้ไม่อยู่

รีบเช็ดๆๆน้ำตา

“คุณแม่พอดีเพลงจะขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ คุณแม่คุยกับพี่เบสต่อนะ”พูดจบ เธอเดินอ้อมเตียงผ่านหน้าเค้า ก่อนจะยื่นมือถือคืนให้

“แม่ยังไม่ได้วางค่ะ”เพลงพูดโดยที่ไม่หันหน้ามามอง คว้าผ้าขนหนูได้ก็เดินเข้าห้องน้ำไป บดินทร์มองดูเธอรอจนกระทั่งเธอปิดประตูห้องน้ำใส่ แล้วเค้าจึงค่อยจะหันมาคุยกับแม่เค้าต่อ

(เบส ทะเลาะอะไรกันรึเปล่า เสียงน้องไม่โอเคเลยนะ?) เค้ามองห้องน้ำที่เธอเข้าไป ก่อนเดินเลี่ยงออกไปคุยนอกระเบียง

เค้าเงียบ…

(เบส พูดความจริงกับแม่)แม่ช่างรู้ใจเค้าไปหมด แล้วก็รู้ด้วยว่าเค้าไม่กล้าจะปิดบังอะไรเธอ ชายหนุ่มจึงบอกเล่าเหตุการณ์รวมทั้งความรู้สึกของเค้าทั้งหมดให้คนเป็นแม่ฟัง

(ตายละ นี่แกทำไมถึงทำแบบนี้ ห๊ะ)

“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะฮะแม่ ผมไม่ได้รู้สึกรักเพลงน้อยลงหรืออะไร แค่รู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมเพลงถึงไม่เชื่อใจผมบ้าง ลองใจผมอยู่เรื่อย ทั้งๆที่ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครมาก่อน มีแค่เค้าที่ผมยอมอะไรๆทำให้ทุกอย่าง”เค้าพูดหมดเปลือก ก่อนจะลอบหันไปมองประตูห้องน้ำว่าเมียเดินออกมารึยัง

(เฮ้อ นั่นมันก็ส่วนนึง ลูกต้องแยกให้ออก… ลูกบอกลูกลงมาข้างล่างแล้วปล่อยให้น้องนอนพักในห้องอยู่คนเดียว มันใช้ได้เหรอ…หึ้ม แทนที่จะเขียนบอกหรือส่งข้อความหรือปลุก หรือทำสัญลักษณ์อะไรไว้ให้น้องรู้ก็ได้นี่เบส แบบนี้น้องจะรู้หรอว่าลูกออกไปไหนดึกๆดื่นๆน่ะ)

“……”เค้าเงียบ

(ถ้าพ่อทำแบบนี้กับแม่ เป็นแม่… แม่ก็โกรธ อาจจะโกรธน้อยใจมากกว่าน้องด้วยซ้ำ)

“……”เค้าก็เงียบเข้าไปอีก

(เบส ลูกอย่าลืมนะว่าลูกขึ้นชื่อว่าได้แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ไม่ควรมีผู้หญิงหน้าไหนที่ลูกจะต้องสนใจหรือให้ความสำคัญมากไปกว่าเมีย นี่มันแค่เพิ่งเริ่มลูกก็มีปัญหาแล้ว แล้วต่อไปข้างหน้าอีกสิบปีล่ะ ลูกจะเป็นแบบนี้ไปตลอดมันไม่ได้ มันจะเป็นปัญหาลุกลามใหญ่โต ลูกต้องคุยกับน้องให้เข้าใจในทุกเรื่อง)

“……”

(แม่กับเบสรู้ใจกันไปหมดทุกอย่าง แม่รู้ว่าลูกต้องการอะไร เพราะเบสอยู่กับแม่มาตลอด แต่น้องไม่ใช่… น้องเหมือนคนแปลกหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามาในชีวิตลูก ความรักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ มันต้องมีทั้งความเข้าใจ ให้เกียรติกัน อดทน ซื่อสัตย์ เอาเป็นว่าลูกต้องมีทุกๆอย่างเลย เหมือนที่ผู้ใหญ่ทุกคนบอกลูกในวันส่งตัวไงเบสลูก…… เก็บเอามาคิดแล้วเอามาปรับใช้)

“……”เค้าเงียบฟัง

(ในเมื่อวันนี้ลูกและน้องตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว ลูกก็ต้องอยู่อย่างมีความสุข ไม่ใช่ทุกข์ใจกันแบบนี้ แม่ไม่สบายใจเลยนะที่ได้ยินเสียงน้องเป็นแบบนั้นหน่ะ”

“…”

(เบส ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย คนทุกคนล้วนไม่ชอบที่เห็นคนที่ตัวเองรักแอบไปมีใจปันใจไปให้คนอื่น ไม่ว่าจะทั้งต่อหน้าและลับหลังนะ เข้าใจที่แม่พูดใช่มั้ย)

“ครับ”เค้าคำรับ

(แม่รู้ลูกไม่ทำแบบนั้นหรอก แต่ใจคนเราเปราะบางไม่เท่ากัน เรื่องพวกเนี่ยเลี่ยงเอาไว้ให้ไกลตัวเป็นดีที่สุด เชื่อแม่)

“……”

(รักน้องให้มากๆ ดูแลน้องให้ดีๆ รีบมีหลานให้แม่อุ้มเร็วๆดีกว่ามั้ย หนูเพลงเค้ามีจิตใจที่ดี… ลูกก็รู้ดีไม่ใช่หรอ ถ้าไม่ชอบให้เค้าเป็นยักษ์เป็นมารมาแว๊ดๆใส่ ลูกก็ควรทำตัวของลูกให้สมกับน้องรักและเชื่อใจ)

“ครับ”

(เข้าใจที่แม่พูดใช่มั้ยตาเบส)

“ครับแม่”เค้ารับปาก

(ผิดไม่ผิด ก็ขอโทษน้องเค้าซะ บอกกับน้องว่าลูกละเลยคำว่าสามีที่ดีไป จะไม่ทำอีกแล้วอะไรก็ว่าไป พูดเป็นรึเปล่าตาเบส)

“ผมรู้ครับว่าต้องพูดยังไง”

(ทำด้วย ไม่ใช่สักแต่พูด แกกลับจากภูเก็ตแม่คงจะได้ฟังข่าวดี พาเบสน้อยเพลงน้อยกลับมาให้แม่ชื่นใจนะ)

“ครับแม่”

(รักลูกนะ)หลังโดนเทศนาชุดใหญ่จนหูแทบชา บดินทร์ของเราก็วางสายได้เสียที หันกลับเข้าไปในห้องอีกทีไฟก็สลัวเต็มทีแล้ว เค้าเดินเข้าไปในห้องเห็นเมียรักนอนหันหลังให้อยู่

“หลับแล้วหรอ” เค้าถาม หากไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เค้ากำลังจะเดินไปที่เตียง แต่ก็เปลี่ยนใจแยกตัวไปเข้าห้องน้ำเสียก่อน

ไม่นานนักเค้าก็ออกมาจากห้องน้ำ… เช็ดตัวจนแห้ง นุ่งผ้าขนหนู เดินมา…ทิ้งตัวลงบนเตียง เค้าเขยิบตัวเข้ามาใกล้เมียรัก…สวมกอดเข้าที่เอวเธอจากด้านหลัง หอมที่ผมสั้นๆให้ชื่นหัวใจ

“นิ่มจัง”เค้าบีบคลึงอกอวบของเธอ ใช้ลิ้นค่อยๆเลียติ่งหู ซอกไซร้สูดชื่นหอมกลิ่นกายจากเธอไม่รู้เบื่อ

เธอที่หันหลัง…นอนตาใส พยายามใช้แรงแขนผลักตัวเค้าออก ไม่ให้เค้าเข้ามาใกล้… เค้าออกแรงดึงเพียงนิด ก็ได้ตัวเธอหันกลับมามองเค้าท่ามกลางไฟสลัวแล้ว

“พี่รู้ว่าเพลงยังไม่หลับ”หากเป็นตอนมีอารมณ์… น้ำเสียงเค้าช่างยั่วใจนัก เธอหลบตาเค้า เบือนหน้าหนี…

“ยังโกรธพี่อยู่เหรอ”เค้าค่อยๆดึงกางเกงนอนเธอออก

“เปล่า”

“เปล่าแล้วทำไมต้องเมินหน้าหนี”คราวนี้เธอหันมาสบสายตาเค้า

“ไม่ได้หนี”เค้าหอมฟอดใหญ่ลงบนแก้มนวล

“ชื่นใจ”มือเค้าค่อยๆดึงซีทรูตัวจิ๋วออก โยนจนมันหล่นลงไปข้างเตียง

“กลางคืนไม่ต้องใส่ก็ได้มั้ง”เค้าหมายถึงชุดชั้นใน

“…”

“มันจะทำให้ไม่สบายตัวนะ”เค้าถอดเสื้อเธอออก ก้มดูดนมชมพูสลับตวัดลิ้นเลียทั้งสองเต้าไปมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอ ตัดสินใจปรับเเสงไฟสีนวลให้สว่างขึ้นอีก เค้าเห็นรอยขอบตาแดงออกช้ำ รอยน้ำตารินไหลข้างแก้ม

“เพลง!” เมียรักนอนร้องไห้ทั้งอย่างนั้น เค้าทำอะไรไม่ถูกนอกจากเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ

“พี่รักเพลงนะ ไม่เคยคิดนอกใจเพลงเลยสักครั้ง…สาบาน”เธอมองหน้าเค้านิ่ง เค้าจูบลงบนหน้าผาก

“พี่จะไม่ทำให้เพลงต้องเสียใจอีก สัญญา”ไม่มีคำตอบใดๆออกจากปากเมียรัก นอกจากมองตาเค้า กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆมันปลุกอารมณ์ในกายเธอได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“เรามามีลูกด้วยกัน…นะ”เธอไม่ตอบ เค้าพรมจูบไปทั่วเรือนร่างเมียรัก จับเธอแยกขาออก ก่อนที่ปากได้รูปจะเคลื่อนสัมผัสลงไปตรงร่องสวาท เค้าตวัดลิ้มเลียจนน้ำมัน เยิ้มฉ่ำ

อ้าส์……

นานอีกเท่าไรไม่รู้ นิ้วนุ่มค่อยๆแทรกเข้าผ่านเรือนผม …เผลอดันเค้า หวังจะให้ลิ้นของเค้าแหย่ลงไป’ที่ตรงนั้น’ ให้ลึกสุดเท่าที่จะทำได้

“พี่เบส”เธอเกร็งไปทั้งตัวแล้วยกบั้นเอวแอ่นรับลิ้นอุ่นๆของเค้าด้วยอารมณ์หวามไหว

อ้าส์…

“พี่เบส”

เสียงหอบถี่แทบหมดเรี่ยวแรง นี่แค่เค้าทำรักด้วยปากให้เธอเสร็จสมนะ…

‘ถ้าเพลงกับพี่เบสเสร็จพร้อมกัน เราทั้งคู่จะมีอารมณ์มากกก…ขนาดไหนนะ’พิณแพรแอบคิด

เค้าละจากเนินสวาทเงยหน้าขึ้นมา

“อยู่บนตัวพี่ได้มั้ย”เค้าไม่พูดเปล่าจัดการถอดเสื้อของตัวเองออก ล้มตัวลงนอนรอให้เธอมารัก… เธอลุกจากเตียงนุ่มขึ้นไปคร่อมบนตัวเค้า แก่นกายของเค้าพร้อมที่จะมอบความสุขให้เธอแล้ว

อ้าส์…

พิณแพรโยกควบบนตัวเค้า ตามอารมณ์รัก…เนื้อแนบเนื้อเคลื่อนไหวไปตามจังหวะ… ทำเอาเตียงสั่นคลอนเอี๊ยดอ๊าดสุดจะทานไหว

มันดังไปทั่วทั้งห้อง

อ้าส์

อ้าส์

สัมผัสที่ที่ทั้งคู่แสนโหยหา ร่างเปลือยเปล่าที่ถูกปลุกเล้าทุกช่วงสัมผัส บทรักแสนรัญจวนใกล้มาถึงที่สุด พิณแพรขยับเข้าดึงถอนบั้นเอวออกอยู่อย่างนั้น จนเค้าแทบจะทนไม่ไหว…

“อ้าส์เพลง พี่จะไม่ไหวแล้ว”เสียงเค้าทำให้อารมณ์กระเจิดกระเจิงยิ่งนัก เธอยิ่งเร่งกระแทกบั้นเอวเข้าออกให้ถี่ให้สุดแรง

“พี่เบส พี่เบส อ้าส์…”

“พี่ไม่ไหวแล้วเพลง…อึกส์ อ้าส์” สิ้นเสียงทั้งคู่ก็ถาโถมแนบสัมผัสกันอีกไม่กี่ครั้ง เธอก็รีบตอดรับเค้า ตัวเค้าเกร็งกระตุกไม่หยุด …น้ำรักฉีดพุ่งออกมาล้นทะลัก เอ่อไหลเต็มพื้นเตียง…

ทั้งคู่โผเข้ากอด จูบแลกลิ้นกันอยู่เป็นนานก่อนที่เค้าจะค่อยๆนอนแผ่หลา มีเธอล้มตัวตามลงมานอนอิงแอบซบอกกอดเอวเค้า

บดินทร์จูบเข้าที่ขมับ ก่อนที่มือแกร่งจะค่อยๆเอื้อมไปลูบผมหอมๆเธอไม่ให้ห่าง

“เอาคาไว้แบบนี้ทั้งคืนได้มั้ย หื้ม ยอดรัก”พิณแพรไม่ตอบ ได้แต่หลับตาลงกอดซบเค้าไว้เป็นการตอบรับ

ไร้คำเอื้อนเอ่ยสนทนาอื่นใด

แล้วทั้งคู่จะค่อยๆผล่อยหลับไปพร้อมกัน

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

เรื่องของเราเมื่อคืนมันยังเคลียร์ไม่จบ

อย่าเพิ่งนับศพทหารนะคะ

ขอโทษที่ช้าเด้อ

💋

🙏🏻

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว