ขอให้แหวกป่าอ้อยด้วยรอยยิ้มมุมปาก *.^

บทที่ 3 ดุเก่ง! | 100%

ชื่อตอน : บทที่ 3 ดุเก่ง! | 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ดุเก่ง! | 100%
แบบอักษร

กระทั่งใกล้เลิกงาน มิรินทร์ก็ยังนั่งไล่เช็กตัวเลขอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นรอบที่สาม จนสาริศาที่นั่งทำงานอยู่ข้างกันออกปากแซว

“อย่างกับตรวจลอตเตอรี่แน่ะม่าน จริงจังไปไหมน้อง”

หึ! กลัวจะแจ็กพอตแตกได้รางวัลใหญ่อีกรอบน่ะสิคะ ท่านของพี่นี่ก็ดุจัง 

“เหลืออีกเยอะเหรอ ให้พี่ช่วยดูไหม” เลขาฯ สาวถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าคร่ำเคร่งของเด็กในความดูแล

“ไม่เป็นไรค่ะ อีกนิดเดียวเอง” มิรินทร์รีบปฏิเสธ เหลือบมองที่มุมขวาของหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เห็นว่าเป็นเวลาเลิกงานแล้ว “พี่ริศากลับก่อนก็ได้ค่ะ จะไปซื้อของต่อไม่ใช่เหรอคะ ไปเถอะ เดี๋ยวแฟนพี่บ่นเอานะ” เอ่ยโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ ก่อนหันไปพยักหน้าให้พี่สบายใจว่าเธอสามารถจัดการที่เหลือได้ไม่มีปัญหา ด้วยรู้ว่าผู้เป็นพี่รีบไปทำธุระแต่ก็ไม่อยากทิ้งกัน

สิบห้านาทีต่อมามิรินทร์ก็ยืนสูดหายใจเข้าและออกช้าๆ อยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ ทำใจครู่หนึ่งแล้วจึงผลักเข้าไป ค่อยๆ เดินไปเผชิญหน้ากับเขาที่กำลังตรวจงานซึ่งเธอส่งผ่านอีเมลมาให้เมื่อสามนาทีที่แล้ว 

“โอเคครับ ข้อมูลถูกต้อง”

ผู้ช่วยเลขาฯ ที่กลั้นลมหายใจไว้จึงผ่อนออกจนโล่งในทันใดที่ได้ฟังคำนั้น ทว่า...

“แต่...”

แต่อะไร!

“ผมว่าโทนสีมันซ้ำกับสไลด์เดิม เปลี่ยนบ้างก็ได้นะครับ ไม่ต้องก๊อปมาทั้งดุ้น”

หน้าชาและจุกไปเล็กน้อย แต่สิ่งที่มิรินทร์แสดงออกไปคือการพยักหน้ารับอย่างสุภาพ ก่อนตามด้วยการแอบนินทาเขาในใจ เดี๋ยวเธอจะใส่สีแดงให้ร้อนแรงทั้งห้องประชุมไปเลยคอยดู 

ปลายฉัตรทำเป็นวางสายตาไว้ที่หน้าจอแท็บเล็ต แต่ก็แอบชำเลืองมองเธอเพื่อสังเกตอาการ แล้วเขาก็ได้เห็นว่าภายใต้ใบหน้าหวานๆ เรียบๆ นั้นเจ้าตัวกำลังคิดต่อต้านกันอยู่ ดูได้จากแววตาดื้อรั้นคู่นั้นที่กำลังลุกโชน ชายหนุ่มจึงแกล้งกระแอมกระไอให้คนที่เผลอไปรู้ตัว

มิรินทร์เม้มปาก อยากกลับบ้านแล้ว เมื่อไหร่จะปล่อยเธอไปสักที 

“ไว้ค่อยมาแก้ต่อพรุ่งนี้ก็ได้ครับ วันนี้ขอบคุณมาก” ชายหนุ่มเอ่ยประหนึ่งอ่านใจเธอออก แต่เปล่าหรอก เขาอ่านภาษากายของเธอต่างหาก

คนอยากกลับบ้านใจจะขาดกล่าวลา ยกมือไหว้อย่างมีมารยาท กำลังจะผละไป แล้วทันใดนั้นก็ต้องชะงัก

“วันจันทร์หน้ามีประชุมใหญ่ ยังไงคุณแต่งตัวให้สุภาพกว่านี้อีกนิดนะครับ” 

หญิงสาวที่สวมเชิ้ตและกระโปรงเสมอเข่าหันกลับไปมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ ก่อนจะก้มลงมองสารร่างของตัวเอง แล้วนี่มันไม่สุภาพเหรอ คราวหลังยืนถือไม้บรรทัดหน้าบริษัทรอตรวจผมตรวจเล็บเธอด้วยเลยไหมล่ะ ประชดได้แค่ในความคิด ส่วนความจริงนั้น 

“ได้ค่ะ” ตอบอย่างนอบน้อม ก่อนจะก้มหน้า กุมมืออย่างคนไม่มั่นใจขณะเดินออกไป

ส่วนชายหนุ่มที่มองตามนั้นแอบอมยิ้มที่สามารถแกล้งจนเธอเสียเซลฟ์ได้ สะใจนิดๆ โรคจิตเหมือนกันนะเขาเนี่ย

...เพิ่งรู้ตัว

เย็นวันเดียวกัน มิรินทร์ผู้โดนสั่งว่าให้แต่งตัวให้สุภาพกว่านี้อีกนิดนั้นก็ได้แต่คิดหนัก อีกนิดของเขานี่อีกแค่ไหนกัน ระหว่างโหนบีทีเอสกลับบ้านเย็นนั้นเธอก็คิดทบทวนไปตลอดทาง พลางมองผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่ในขบวนเดียวกัน

พลันนั้นก็เพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ว่าทำไมรู้สึกตัวปลิวเหมือนขาดหายอะไรไป เธอลืมหยิบถุงเสื้อผ้าที่พี่ริศาอุตส่าห์หอบมาให้ไว้ที่ออฟฟิศ ว่าแล้วก็ไลน์ไปบอกผู้เป็นพี่และขอโทษยกใหญ่ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ใส่ใจหรือไม่อยากได้ แต่เพราะลืมจริงๆ ก็ตอนนั้นมัวแต่กลัวว่าเขาจะออกมาพร้อมกันพอดี เธอเลยรีบเก็บของแล้วชิ่งหนีให้เร็วที่สุด 

พอนึกถึงคำที่เขาว่าไว้ เธอก็มองภาพที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่างของรถไฟฟ้า มองหน้าตาแสนเรียบของตัวเอง ปกติเธอไม่เคยมีปัญหากับการหน้าสดออกจากบ้าน เพราะเอาจริงๆ ก็สดตลอดเวลา สดจนชินชา ไม่รู้ว่าแต่งหน้าแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้ไหม เพราะแต่งตามบล็อกเกอร์ทีไร มิรินทร์ก็ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ทำไมไม่เห็นสวยปังเหมือนเจ๊ในคลิปบ้างเลย เธอแต่งตามกี่ลุคกี่สไตล์ สุดท้ายก็ออกมาไม่หนีกันมาก แถมยังเยอะจนดูแปลกตา ไม่ชินกับตัวเอง แล้วก็ไม่พุ่งเหมือนเจ๊ ไม่รู้ว่าอยู่ที่เบ้าหน้าหรืออยู่ที่ไหน เลยได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าอยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมันมั้ง

หญิงสาวตัดสินใจแวะเดินเล่นแก้เซ็งเมื่อถึงสถานีที่เป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลการชอปปิงย่านสยาม มองไปรอบตัวก็เห็นแต่ห้าง ห้าง และห้าง ห้างที่เต็มไปด้วยผู้คน 

มิรินทร์เดินวนรอบลานน้ำพุรับลมเย็นและฟังเสียงน้ำไหลกระเซ็นผ่อนคลายความรู้สึกพักหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปภายในห้างใหญ่ ผ่านป้ายที่มีคำว่า SALE 50% เป็นระยะ แต่อย่าคิดว่าเธอเห็นแล้วจะกรี๊ดพร้อมพุ่งตัวเข้าไปในชอปอย่างไร้สติ 

โนค่ะ! เธอไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่ ไม่ใช่ว่าจิตใจเข้มแข็งหรือมีภูมิต้านทานต่อสีแดงบนป้าย ถามว่าอยากไหมก็อยากแหละ แต่ไม่มีเงินไง ต่อให้ลดแล้วครึ่งหนึ่งก็ยังตกตัวละตั้งหลายพัน ฉะนั้นไม่ได้กินเงินเธอหรอก

จนแล้วต้องมีสติด้วย จะได้รู้สึกใกล้รวยและไม่จนซ้ำซ้อน

หลังเดินตากแอร์ให้ตัวเย็นสักพัก นักเก็บเงินเก่งก็พุ่งตัวข้ามไปอีกฝั่งที่มีตลาดเล็กๆ ตั้งอยู่ตามซอกซอย ทั้งราวสามร้อยอะไรแบบนั้นต่างหากคือคุณค่าที่เธอคู่ควร คำนวณในหัวแล้วว่าวันนี้จะมองหาอะไร งบเท่าไหร่ ได้ครบแล้วต้องกลับ ห้ามเพลิน ห้ามเกิน ห้ามเดินไปเรื่อย เหนื่อยแล้วพอ มีงานอีกกองใหญ่รออยู่ที่ห้องให้ต้องทำ!

ขณะกำลังตัดสินใจเลือกชุดเดรสแขนกุดระหว่างลายตารางสีขาวบนพื้นน้ำเงินกับสีน้ำเงินบนพื้นขาว หญิงสาวก็ดันไปสะดุดกับชุดเดรสสีแดงมารูน เฉดเดียวกับคุณเปรมวดีหรือดีดี้ของเขา 

...คิดถึงเขาอีกแล้ว

คนที่กำลังเพ้อแบบเผลอไม่ได้พยายามไล่ผู้ชายหล่อดุออกไปจากความคิด แล้วดึงสติกลับมาอยู่กับชุดเดรสที่เจ๊คนข้างๆ กำลังมองมาเหมือนรอจะเสียบต่อถ้าเธอไม่ซื้อ 

เนี่ยน้า...ของบางอย่างพอรู้ว่าจะมีคนมาแย่งมันก็มีค่าขึ้นมาในทันใด สุดท้ายจากที่ลังเลเลือกไม่ได้ เธอเลยเลือกตัวที่เป็นลายสีขาวบนพื้นน้ำเงิน ตัวเดียวกับที่เจ๊เล็งไว้ไปจ่ายตังค์ กวนตีนดีจังเธอนี่ หวังว่าเจ๊คงไม่ตามมาตบหรอกนะ

ก่อนออกจากร้านก็แอบปรายตามองชุดเดรสสีแดงตัวเมื่อครู่ สะบัดหน้าใส่แล้วเดินออกไปอย่างไม่ไยดี เห็นสีแดงไม่ได้...หน้าเขาจะลอยเข้ามาในความคิดทันที!

หลังจากนั้นจึงไปดูรองเท้าส้นสูงต่อ เดินวนเบียดผู้คนจนหอบก็ได้คู่ที่เข้ารอบมาสามคู่ แล้วจึงค่อยลองสวมดู เดินก้าวสองก้าวเท่าที่พื้นที่แถวนั้นจะเอื้ออำนวย สุดท้ายคู่สีเบจก็ชนะเลิศไปในราคาไม่ถึงสี่ร้อยจากห้าร้อยกว่าบาท

เทคนิคการต่อราคาให้ได้ผลก็คือพยายามเดินวนไปวนมา ทำท่าจะซื้อแต่ก็ไม่ซื้อ ยึกยักพอเป็นพิธี แล้วลองต่อราคาดู ถ้าแม่ค้าสู้ไหวก็จะลดให้ หลังจากนั้นเราก็ไว้เชิงเป็นคิดๆ นิดหนึ่ง เผื่อดึงราคาลงได้อีก แล้วค่อยสอยมาถ้าราคาถึงจุดที่โอเคทั้งสองฝ่าย แต่ข้อควรระวังคือต่อแต่พองาม เหลือกำไรให้คนขายได้ต่อลมหายใจในอาชีพบ้าง

เย็นนั้นเธอจึงได้ชุดทำงานและรองเท้าใหม่ที่หวังว่าใส่ด้วยกันแล้วมันคงจะพอ ‘สุภาพกว่านี้อีกนิด’ ตามที่เขารีเควสต์มา บวกกับที่พี่ริศาบริจาคมาให้ก็คงมีพอใส่ไปทำงานได้แบบมั่นใจ ไม่ต้องกลัวว่าใครจะค่อนขอดหรือลิดรอนสิทธิเสรีภาพในการแต่งกาย 

ทีตอนนั้นละบอกให้แต่งตัวสบายๆ ไม่ซีเรียส 

ทีตอนนี้ทำมาเป็นวิจารณ์ 

นี่ท่านประธานหรืออะไรทำไมจู้จี้ขี้สั่งดีจัง!



------------------------

นี่นางเอกหรือเกลือคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว