ขอให้แหวกป่าอ้อยด้วยรอยยิ้มมุมปาก *.^

บทที่ 2 ผมไม่ชอบพูดซ้ำ | 100%

ชื่อตอน : บทที่ 2 ผมไม่ชอบพูดซ้ำ | 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ผมไม่ชอบพูดซ้ำ | 100%
แบบอักษร

และแล้วเย็นวันศุกร์ก็มาถึง ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการทำงานในสัปดาห์แรกของมิรินทร์ เธอกำลังยุ่งอยู่กับการถ่ายเอกสาร ส่วนสาริศาเร่งสรุปข้อมูลเกี่ยวกับเงื่อนไขและสัญญาการเช่าพื้นที่ในดีพาร์ตเมนต์ สโตร์สามแห่งเพื่อให้ท่านประธานพิจารณา ระหว่างนั้นคนในห้องก็ต่อสายตรงมาหาเลขาฯ ว่าต้องการวานให้มิรินทร์ลงไปเอาของที่รถให้หน่อย

คนถูกใช้จึงหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ รับคำสั่งและรีบเข้าไปหาเขา เพราะคีย์เวิร์ดคำว่า ‘ด่วน’

“ผมอยากได้แว่นดำที่อยู่ในรถ”

มิรินทร์นึกว่าฟังผิด อยากได้แว่นตาด่วน? แถมเป็นแว่นตาดำ เอามาทำอะไร 

นี่จะเลิกงานแล้วไหม!

ไม่รอให้เธองงหรือสงสัยอะไรเพิ่ม เขาก็ยื่นรีโมตรถยนต์ขนาดเล็กกว่าฝ่ามือมาตรงหน้า พร้อมกำชับว่าปุ่มไหนปลดล็อก ปุ่มไหนล็อกกลับ

เอ่อ...คือรูปก็มีบอก เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นไหม ก่อนถามให้แน่ใจว่าเขาจอดชั้นไหน หมายเลขช่องใด แล้วรีบลงไปเอาให้ตามคำสั่งไม่อิดออด

ครั้นมาถึงยังลานจอดรถดังว่าก็เห็นชัดเต็มตา รถสีขาวเงาวับติดเลขทะเบียน ‘รด 111’ ที่เธอจำได้แม่น นิ้วเรียวกดรีโมตและรอไฟกะพริบส่งสัญญาณปลดล็อก เธอแทบไม่กล้าแตะแกนเปิดตรงประตู แพ้ความหรูหราทุกอณูตั้งแต่กระจังหน้ายันล้อหลัง ทั้งคันนี่ซื้อคอนโดได้กี่ห้องกัน 

มิรินทร์ค่อยๆ สอดมืออย่างระมัดระวังแล้วดึงประตูเปิดออก ก่อนจะมองหาแว่นตาดำที่เขาว่า เธอไม่กล้าเอาตัวเข้าไปนั่งเพราะกลัวทำเบาะรถเขาเปื้อน เป็นเบาะใหม่เอี่ยมสีเทามีแถบสีแดงคาดทับ แอบจับสังเกตได้ว่าเขาน่าจะเครซีกับสีแดงอยู่ไม่น้อย ดูได้จากข้าวของเครื่องใช้ที่มักมีสีแดงแซมเป็นติ่งเล็กๆ 

หายากนะผู้ชายที่ชอบสีแดง คงร้อนแรงน่าดู (ในกรณีที่ไม่ได้เป็นตุ๊ดน่ะนะ) 

หญิงสาวโน้มตัวเข้าไปภายในรถ ยันมือกับเบาะทรงตัวไว้ หวังว่าคนที่ผ่านไปผ่านมาคงไม่คิดว่าเธอเป็นขโมยหรอกนะ หาอยู่นานแต่ก็ยังไม่เจอสักที 

อากาศก็ร้อนจนต้องเอี้ยวตัวกลับมาตั้งหลัก ยกมือขึ้นรวบผมมัดเป็นหางม้าอย่างลวกๆ สูดออกซิเจนนอกรถเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วค่อยมุดเข้าไปใหม่ แต่ก็ยังไม่เจอ ทั้งยังเริ่มเมื่อยเพราะรถค่อนข้างเตี้ย

“ไม่ใช่ว่าลืมเอามาจากบ้านหรอกนะ ไม่งั้นจะด่าให้” เธอบ่นพึมพำขณะกำลังเอี้ยวตัวกลับคืนเพื่อจะยืนดีๆ

“ไม่ต้องหาแล้วครับ” 

ยังไม่ทันได้ยืนดีๆ ก็มีเสียงทุ้มดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน และเสียงนั้นก็ทำให้คนที่กำลังแอบบ่นอุบตกใจไม่ต่างจากโดนผีหลอก ร่างบางสะดุ้งพร้อมหมุนกายไปมอง แต่จุดหมุนยังไม่ทันมั่นคงจึงทรงตัวไม่ได้ ชายหนุ่มรีบสอดแขนไปรับไว้ เพราะเธอจะล้มใส่ประตูรถเขา 

ไม่รู้ละ รถเขาเขาก็รัก เกิดมีอะไรหักขึ้นมาจะว่ายังไง

มิรินทร์ตกใจจนเผลอยกฝ่ามือยันแผ่นอกเขาไว้เต็มที่ นี่เป็นครั้งที่สามแล้วของการเสียศูนย์ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา

ส่วนคนที่คิดถึงรถก่อนอะไรทั้งหมดก็ได้แต่อึ้งค้างกับสัมผัสจากมือเรียวที่ขยุ้มบางอย่างบนอกเขาไว้เต็มๆ

“อื้อ...” ผู้หญิงที่จับโดนปุ่มสองปุ่มของชายหนุ่มรู้สึกประหลาด ใบหน้าที่มีเหงื่อซึมเริ่มร้อนผ่าว ดวงตาคู่ใสเบิกกว้าง ก่อนจะผลักออกสุดแรงที่มี แต่มีไม่มากเพราะเธอรู้สึกอยากจะเป็นลม...

“ไม่ต้องหาแล้ว ผมเจอแล้ว” เขาว่าแก้เขิน ก่อนใช้สายตาชี้นำให้ดูว่าแว่นดำที่ให้หานั้นเสียบอยู่บนเชิ้ตตัวใน ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตำแหน่งที่เธอเพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่

“อะ...อ๋อ...ค่ะ” มิรินทร์พยักหน้า รีบถอยห่างอีกนิด แต่ตงิดว่าทำไมเขาไม่โทร. มาบอกแทน ก่อนเพิ่งนึกได้ว่าลืมหยิบโทรศัพท์มือถือลงมา หวังว่าเมื่อครู่เขาคงไม่ได้ยินที่เธอแอบบ่นไปหรอกนะ

พอได้มองเธอใกล้ๆ ทำไมเขารู้สึกว่าเธอน่ารักดี 

เดี๋ยวก่อน...เอาตรงไหนมาน่ารัก ก็แค่แก้มแดงกับมีเหงื่อซึมนิดๆ หรือเป็นเพราะเธอมัดผมขึ้น หรือเป็นเพราะไฟลานจอดรถมันส้มๆ ทึมๆ ไม่สว่างมาก 

เออ...คงเป็นอะไรสักอย่างทำนองนั้น 

พลันคนที่เริ่มสะดุดใจก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการตักเตือนเสียงเข้ม

“ทีหลังหัดพกโทรศัพท์ติดตัวด้วยนะครับ ในโลกของการทำงาน คุณต้องทำตัวให้สามารถติดต่อได้ตลอดเวลา” เขาร่ายรัวเร็ว ก่อนจะแบมือขอรีโมตรถคืน

มิรินทร์ที่ยังมึนๆ รีบก้มลงไปหยิบจากเบาะมาส่งให้ เขารับไปแล้วดันไหล่เธอให้ขยับห่างเพื่อจะปิดประตูรถ หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ยกแว่นดำขึ้นสวมด้วยท่าทางที่เรียกได้ว่า ‘ถ้าไม่หล่อก็จะดูสะเหล่อไปเลย’ 

แต่นี่หล่อไง แล้วทำไมมีความแบดนิดๆ แบบนี้...ใจคอไม่ค่อยดีเลยค่ะคุณขา!

ก่อนปลายฉัตรจะหมุนตัวกลับไป ก้าวเดินด้วยท่าทางมั่นใจ กดรีโมตล็อกรถในจังหวะก้าวที่สาม 

ไม่ได้รู้เลยว่าทำใครบางคนที่ยังยืนนิ่งเป็นหินอยู่ข้างรถคันหรูนั้นใจสั่นแค่ไหน หัวใจกระตุกตามจังหวะล็อก มองตามเขาไปจนลับตา... 

แล้วพอได้สติขึ้นมาก็ก้มลงมองมือสองข้างของตัวเอง สองมือที่เพิ่งมีโอกาสได้สัมผัสมิติใหม่แห่งความนุ่มผสานความแน่น 

แก้มร้อนวูบวาบยามนึกถึงวินาทีแห่งประสบการณ์นั้น

ครั้นก้มลงส่องกระจกรถก็พบว่าตนเองหน้าแดงมาก บ้าน่า! อากาศมันร้อนอบอ้าวหรอก



--------------------------

ทะเบียนรถทั่นนี่สามารถเอาไปตีหวยได้มั้ย

ถูกแน่ๆ ถูกเจ้ามือกินอะนะ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว