facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

FRIEND ZONE 06 : บังเอิญ..

ชื่อตอน : FRIEND ZONE 06 : บังเอิญ..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.9k

ความคิดเห็น : 81

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2561 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FRIEND ZONE 06 : บังเอิญ..
แบบอักษร

FRIEND ZONE 06 : คนเก่าในใจ


" มึงไปไหนมา... "


อีปืนเองค่ะ เจอมันพอดีตอนเดินขึ้นบันได..คณะนี้เป็นคณะเดียวที่ไม่มีลิฟต์ เพราะจะได้ฝึกความอดทนของการเป็นวิศวกรในอนาคตได้..จริงๆฉันว่ามันค่อนข้างไร้สาระนะ อดทนกับไปเรียนไม่ทันนี่ห้างกินนิ๊ดเดียวจริงๆอะ


" ไปกินข้าว "


" กับใคร? "


" ไม่ใช่เรื่องของมึงปะวะ? ไปเรียนได้ละ "


" นิวกูไม่เล่น..มึงไปกับใคร? " คนตัวสูงตรงหน้าเอ่ยถามย้ำฉันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เข้มแล้วจริงจังขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาขวางไม่ให้ฉันเดินหนีไปไหนได้


" ไปกับเกียร์ โอเคยัง? "


" อย่าไปไหนกับมันอีก กูไม่ชอบ " นิสัยขี้หึงขี้หวงชาวบ้านเขาไปทั่วเนี่ย ฉันชินแล้วแหละไม่ใช่ถ้อยคำที่ชวนให้ใจเต้นแรงอะไรนักหรอก


" มึงเอาเวลาไปดูแลเอาใจแฟนมึงเหอะ ไม่ต้องมายุ่งกับกู..เดี๋ยวคนเขาจะหาว่ากูแย่งแฟนชาวบ้าน! "


" มึงไม่ได้ทำแบบนั้นก็อย่าหงุดหงิดดิ..คนอื่นเขาก็รู้กันทั้งคณะว่ามึงกับกูเป็นเพื่อนกัน "


" ขนาดคนอื่นยังรู้เลย แล้วแฟนมึงไปเป็นอีโง่อยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้วะ?! " เหอะ ก็จริงหนิชาวบ้านเขารู้กันทั่วว่าฉันกับปืนเป็นอะไร แต่อีเด็กนี่มันอะไรนักหนาไม่รู้เรื่องรู้ราวไม่พิยังมาพูดจาพร่อยๆถากถางคนอื่นอีก


" นิว! "


" ทำไม..หวงมันมาก? แตะไม่ได้เลยไง? หึ ครั้งอื่นที่มันแซะกูพอทนได้นะ เพราะเห็นมันเป็นแฟนมึง..แต่ครั้งนี้กูไม่โอเคหวะ "


ฉันตอกกลับมันไปแบบนั้นด้วยอารมณ์โกรธจัด ที่เห็นมันทำท่าทางปกป้องแฟนตัวเองแบบนั้น..แต่เอาจริงๆก็ทำถูกนะ ยัยแป้งอะไรนั่นเป็นแฟนส่วนฉันเป็นแค่เพื่อนยังไงปืนมันก็ต้องปกป้องแฟนอยู่แล้วปะ?


แต่แล้วในขณะที่ฉันกำลังจะเดินหลบมันเพื่อที่จะขึ้นไปเรียนนั้น จู่ๆก็รู้สึกได้ถึงแรงฉุดที่ต้นแขน..แรงนั่นมากพอที่จะทำให้ฉันหันกลับไปหาปืนอีกครั้ง ทว่า..ครั้งนี้มันแปลกมากที่ตานั่นไม่ได้ทำแค่ยืนเฉยๆ


แต่กลับยกท่อนแขนแข็งแรงนั่นขึ้นมาโอบกอดร่างบางของฉันเอาไว้แน่น จนฉันต้องเขาไปมุดอยู่ในแผ่นอกกว้างของเขาอย่างไม่ทันได้ตังตัวกันเลยทีเดียว


หมับ!! ปึ้ก!!


" อึก! ปะ..ปล่อยกู! "


" ไม่! "


" อีปืน! มึงจะมาทำกับกูแบบนี้ไม่... "


ฉันยังพูดทันทันจะจบประโยคเลยด้วยซ้ำ จู่ๆเจ้าของอ้อมกอดแน่นหนาที่ฉันพยายามจะผลักออก ก็พูดแทรกขึ้นตัดบทด้วยประโยคที่ทำเอาฉันถึงกับนิ่งไปเลยจริงๆ


" กูขอโทษ...แล้วก็ขอโทษแทนแป้งด้วย "


น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้ล่องลอยไปไกลนั่น..มันเหมือนไม่ใช่ปืนที่ฉันรู้จักเลย มันไม่เคยกอดฉันด้วยความรู้สึกแบบนี้ ไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้เลยสักครั้ง..หรือเพราะเราไม่เคยทะเลาะกันจริงจัง?


" ...... "


" หายโกรธเหอะ..พ่อแม่ส่งมาเรียนหนังสือไม่ได้ให้มายืนกอดสาวนะเว้ย -0- "


" ใครใช้ให้มึงกอดกูหละ! ปล่อยเลย! " เนี่ยๆจะดีได้ไม่ทันไรก็กวนตีนอีกละ เฮ้อ..ตามอาร์มไทันพอๆกับเกียร์นั่นแหละ เอ๊ะ! หรือว่าผู้ชายมันเป็นแบบนี้กันหมด? อื่มม คงไม่หรอกมั้ง


" ง้อไง..ง้ออยู่เนี่ย หายโกรธยัง? "


" กูรับคำขอโทษมึงนะ แต่ไม่ต้องเสร่อขอโทษแทนแฟนมึง..ถ้ามันอยากขอโทษให้มันมาพูดต่อหน้ากูนี่ "


" เออๆๆๆ ดุตลอดอะ..กลัวนะเว้ย >< "


" ตอแหล..ไปๆไปเรียน อ๋อ..ปล่อยกอดแล้วก็ปล่อยมือด้วยค่ะอย่ามาเนี่ยน! "


ก็มันจริงหนิ..ตาบ้านี่ยอมผละตัวอุ่นๆกับแผ่นอกกว้างๆนั่นออกไป แต่ไม่รู้ว่าแอบมากุมมือฉันเอาไว้ตอนไหน มารู้อีกทีก็ตอนกำลังจะเดินไปเรียนนี่แหละ


เฮ้อ..หมู่นี้ทำตัวแปลกๆแฮะ คือปกติอีปืนมันจะไม่มีหรอกนะมาก่งมากอดอะไรเนี่ย มีก็ครั้งนี้ครั้งแรกเลย..แล้วในชีวิตนี้นะผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อกับจอมพลแล้วก็ไม่มีใครกล้ามากอดฉันเลยเว้ย


หรือปืนมันจะชอบ..


ไม่! ไม่มีทางอะ เราเป็นเพื่อนกันปะวะ..แถมตัวมันเองก็มีแฟนอยู่แล้วจะมาคิดอะไรกับฉันแบบนั้นได้ไง..อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ชอบมันหนิ โอ๊ยยยย..นี่มันเรื่องบ้าบออะไรเนี่ย!


[เทเลทับบี้แห่งวิศวะ]


PAAYU : พวกคุณทุกคนครับ

TAR : ครับท่าน?

WINNY : ว่าไงคะผัวขาาาาาา

PAAYU : วันนี้เราต้องคุยกันเรื่องกิจกรรมนะครับ

PORCHES : กี่โมงครับท่าน?

PAAYU : ทุ่มครึ่ง วอนเดอร์แลนด์

TUNN : ผับนี่ใช่ที่คุยงานเหรอครับท่าน?

FEI : ใครไม่ไปกูไป!!

กูไปด้วยๆเบื่อๆพอดี : NEW.C

FEAR : นิวไปกูก็ไปอะ

PAAYU : คนอื่นว่าไง?

TUNN : +1ครับ

PEUN : ไม่พลาดดดด

ฮัลโหลลลล! ตายรึยังงงง@PEE : NEW.C

WINNY : สามีอะ! หายตลอดเลอ

PEE : ไปๆ

TAR : +++


ณ Wonderland Pub

ตามที่คุยกันค่ะ เพื่อนชวนทั้งทีจะพลาดได้ไง..อีกอย่างถ้าครั้งไหนที่พายุมันเป็นคนออกปากชวนเนี่ยนะเท่ากับกินฟรีจ้าาาา โอ๊ยย ฉันละชอบจริงๆเพื่อนสายเปย์เนี่ย


ตอนนี้มาถึงแล้วค่ะกำลังจะเดินไปที่โต๊ะประจำเลย..วันนี้ก็แต่งตัวปกติค่ะ ธรรมดาๆเหมือนทุกๆครั้งที่มาผับ..เสื้อยืดกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบ หน้าไม่ต้องแต่งเยอะค่ะสวยอยู่แล้ว..เออนะมั่นเวอร์


" มาแล้วค่ะมาแล้ววววว!! >< " ฉันเดินมาถึงก็ทักทายทุกๆคนไปตามปกตินั่นแหละ จริงๆที่บอกว่าทุกคนนั่นหมายถึงฉันมาสายค่ะ ฮ่าๆ ก็รถมันติดนี่หน่า(ข้ออ้างจริงๆเลิกชุดนาน)


" นั่งค่ะขุ่นแม่นั่งงงง..แหมๆวันนี้แซ่บผิดปกตินะคะเนี่ย! " อีวันนี่กระเทยน้อยเอ่ยทักฉันตามประสาคนดัดจริตคุยกันก่อนจะดึงๆแขนฉันเบาๆให้ฉันนั่งลงข้างๆมัน..แต่ทว่าอีกด้านของฉันมันคือีปืนน่ะสิ


" มาสายก็รีบนั่งอีเตี้ยเขาจะได้เริ่มคุ..มึงงงแต่งตัวเหี้ยอะไรเนี้ย!!?? " เจ้าของอ้อมกอดเมื่อตอนบ่ายบ่นออกมาเหมือนทุกๆครั้งก่อนจะหันมาพบกับชุดที่ฉันใส่มาวันนี้แล้วโวยวายออกมาด้วยความแปลกใจทันที


" อะไรมึงอีปืน..ผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้ก็ปกติรึเปล่าวะ -0- " เฟียร์ตอบ


" น่ารักดีออก..เนอะนิวเนอะะะ ^3^ "


อ่อยเข้าไปสิมึง อีเฟยนี่ถ้าไม่รู้จักนิสัยดูแค่ผิวเผินนี่ก็ดูเป็นคนเอาการเอางาน ดูเป็นคนตั้งใจเรียนคนนึงเลยนะ..แต่นั่นแค่เปลือกจ้ะ ต้องลองได้คุยกับมันสักประโยค..แล้วจะรู้ว่าความกะล่อนมันเป็นยังไง


" เดี๋ยวๆเอาตรงนี้ให้เคลียร์ก่อน..ตอนกูไปเปิดดูในตู้มึงก็มีแต่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ไม่ใช่เหรอวะ? ละชุดห่านี่มาไงเนี่ย? "


" แล้วที่กูใส่นี่ไม่ใช่เสื้อยืดกาฃเกงยีนส์เหรอ? งง "


" อย่ากวนตีน ปกติมึงไม่ใส่สั้นขนาดนี้..แล้วเสื้อเวรนี่อีกซักแล้วหดเหรอสัส? " ฉันใส่เสื้อยืดจริงๆนะแต่แค่มันเอวลอยเฉยๆ กางเกงก็เป็นกางเกงยีนส์ตามปกติด้วยนะ แค่ไม่ใช่ขายาวเหมือนที่เคยใส่อะ ฮ่าๆ


" เปล่า..พอดีเพิ่งรู้ตัวว่าสวยเลยอยากแต่งแรดๆบ้าง "


" เลิศค่ะขุ่นแม่! สิบ สิบ สิบ เด้อ! "


" แรดมากเดี๋ยวกูตบหัวทิ่ม.. " สันดารหึงหวงชาวบ้านไปทั่วนี่เลิกก่อนได้มั้ยคะอีปืน..นี่เพราะมันทำตัวเหมือนพ่อเข้าไปทุกวันฟเลยไม่มีใครกล้าเข้ามาจีบฉันไง


" บ่นอยู่นั่นแหละ "


อ๋อ ไม่ต้องสงสัยค่ะว่าอีปืนมันมาได้ไงทั้งๆที่ตอนเช้ามันพามหาลัยพร้อมฉัน..เอาง่ายๆนะคะว่าเพื่อนๆทุกคนมีรถ ถ้าวันไหนใครไม่ได้เอารถมาสามารถเสนอตัวเป็นกาฝากติดไปได้กับรถทุกคัน


" อะๆเข้าเรื่องๆ..สาขาพวกมึงอะจะไปจัดค่ายรับน้องกันที่ไหน? "


" คือตอนนี้มันก็มีแต่ทะเลปะวะ? " ธันตอบ


" บางสาขาก็ไม่จัดนะมึง เห็นบอกจะเล่นกันนิดๆหน่อยๆในมอไม่ออกนอกสถานที่อะ "


จริงๆฉันก็ได้ยินมาเหมือนไอ่พอร์ชนะ เพราะแบบบางสาขาไม่ค่อยอินกับการไปนอกสถานที่เท่าไหร่เพราะมันเหนื่อยมาก แค่รับน้องรวมทั้งคณะก็ร่างแบบขาดแล้ว


" งั้นตอนนี้มีสาขาไหนจะออกบ้าง? "


" ยานยนต์ การบิน ปิโตร ไฟฟ้า โยธา อันนี้เท่าที่รู้มานะแต่อาจจะมีเพิ่มหวะ "


" เออเคงั้นก็ไปทะเลนั่นแหละ พรุ่งนี้กูจะได้บอกอธิการบดี " ค่ะ พวกเราก็คุยกันอยู่ประมาณนี้แหละพอได้ข้อสรุปปุ๊บก็เริ่มเมากันได้อย่างเป็นทางการ..แต่เอาจริงๆทะเลฉันก็อยากไปนะ มันน่าจะสนุกดีถ้าไปกับเพื่อนหลายๆคน


" มึงงงงง กูเข้าห้องน้ำแปบนะเดี๋ยวมา! "


" เอออออ "


หลังจากนั้นพอพวกเราดื่มกันไปเรื่อยๆคุยกันไปเรื่อยๆมันก็ต้องมีบ้างแหละที่ปวดฉี่..แล้วรู้มั้ยว่าพอถึงช็อตที่เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วกำลังจะกลับโต๊ะเนี่ยมันก็เหมือนในละครเป๊ะเลยที่ต้องบังเอิญเจอกับใครบางคนที่รู้จัก


" ..จอมพล? "


" ไม่เจอกันนานเลยนะ.. "


" ..... " ฉันได้แต่ยืนนิ่งไม่โต้ตอบอะไรเขาไป เพราะฉันตกใจมากจริงๆ ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรดี..มันเหมือนกับว่าพอเจอเขาแล้ว ความทรงจำดีๆทั้งหมดมันก็หวนกลับมาอีกครั้ง


ภาพที่เรามีความสุขด้วยกันมันกลับมาอีกครั้ง...


ฉันว่านี่แหละคือข้อเสียของการไม่ฟูมฟายแล้วลืมมันไปให้หมดๆ แต่เลือกที่จะนิ่งและไม่ยอมลืมเรื่องราวเหล่านั้น ทำเพียงกดเก็บความทรงจำพวกนี้เอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ


..แต่ใครจะไปรู้หละว่าถ้าวันนึงเรากลับมาเจอกัน มันจะทำให้ทุกอย่างที่ฉันเข้าใจไปเองว่าลืมมันไปหมดแล้วหวนกลับมาอีกครั้ง..ฉันไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดีเลย


จะบอกว่าเสียใจก็ไม่ขนาดนั้น หรือจะบอกว่ายังรักก็ยิ่งไม่ใช่อีกอยู่ดี..มันหน่วงๆอยู่ในใจอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย แปลกดีเหมือนกัน..ที่รู้สึกแบบนี้ทั้งๆที่ควรจะลืมเขาไปจนเฉยชาได้แล้ว


" ...มากับใคร? "


" กับ..กับเพื่อนอะ "


ถึงฉันจะเมาแต่สาบานได้เลยว่า ณ จุดๆนี้ฉันรู้ดีทุกอย่างว่ากำลังพูดอะไรอยู่ และกำลังทำอะไรอยู่..สายตาคมกริบทว่าก็แผงไปด้วยความอบอุ่นคู่นั้นมองมาที่ฉันนิ่งๆราวกับอยากจะบอกอะไรบางอย่าง


" เธอนี่..ไม่เปลี่ยนไปเลยเนอะ :) "


" ยังไง...? "


" ..เมาแล้วน่ารักเหมือนเดิม " น้ำเสียงทุ้มต่ำหวานละมุนคุ้นหูนั่นเอ่ยกระซิบๆลงมาใกล้ๆจนมันดังก้องอยู่ในหัวฉันชัดเจนทุกถ้อยคำ..ทำเอาใจฉันแบบสั่นนิดๆเหมือนกันนะ


แต่ไม่สิ! ไม่เด็ดขาดเลยนะนิว! เลิกไปแล้วจบไปแล้วอย่าให้ทุกอย่างที่ทำมาพังหมดดิ..เขาก็มีคู่หมั้นแล้ว แถมเราก็คุยกันจบแล้วด้วย..ไม่ควรที่จะมาทำแบบนี้อีก เราควรเป็นเพื่อนกันสิ


" อย่าทำแบบนี้..ขอร้องอะ "


" ฉันรู้ว่าเธอคิดถึงฉัน.. "


" ไม่! "


" แต่สายตาเธอไม่ได้บอกแบบนั้น.. "


ฉันถึงกับชะงักไปทันทีกับคำพูดแทงใจนั่น..ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองไปทำสายตาอบบไหนใส่จนเขากล้าพูดแบบนี้..แต่ถึงจะยังไงฉันก็ยังยืนยันว่าเราจบไปแล้วจริงๆ


" ถ้านายยังเป็นเพื่อนกับฉันไม่ได้เราก็ไม่ควรเจอกัน..ไม่ว่าจะตั้งใจเหรอบังเอิญก็ตาม ฉันขอตัว.. " ฉันพูดตัดบทไปแบบนั้นก่อนจะเดินผ่านเข้าไปทันที รู้นะว่าอาจจะพูดแรงเกินไป..แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นมันจะเกิดช่องว่างที่ทำให้เราเข้าหากันอีก


แต่ทว่า..ฉันยังเดินผ่านเขาไปไม่ถึงสามก้าวเลยด้วยซ้ำจู่ๆฉันก็รู้สึกได้ถึงแรงเหนี่ยวรั้งที่เอวเบาๆ เสี้ยววินาทีนั้นฉันรับรู้ได้ทันที้ลยว่าต้องเป็นจอมพลแน่ๆ..เพราะเขาชอบทำแบบนี้เวลาฉันโกรธ


แต่..ครั้งนี้ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากเท่าเมื่อก่อนแล้วถึงแม้ว่ามันยังมีค้างคาอยู่ในใจบ้างก็เถอะ..ฝ่ามือหนาค่อยๆเอื้อมโอบรับรอบเอวบางของฉันเอาไว้อย่สงแนบแน่น


จนฉันรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากแผ่นอกกว้างของเขาที่เข้ามาประชิดด้านหลัง..จอมพลก้มหน้าลงเอาคางเกยไว้บ้านไหล่ฉันเงียบๆ เขาทำเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด..


" กอดในฐานะเพื่อน..ได้มั้ย? "


" ..... "


" แค่ให้หายคิดถึงก็พอ... "


ไม่รู้ทำไม..ฉันถึงใจแข็งไม่ได้ฉันใจแข็งตอนนี้ไม่ไหวจริงๆมันไม่ใช่รักไม่ใช่คิดถึงอันนี้ฉันมั่นใจ..แต่ความรู้สึกหน่วงๆแบบนี้มันเรียกว่าอะไรฉันก็ไม่รู้..ไม่รู้เลย


ฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยอย่างนั้นจนกระทั้งตัดสินใจที่จะสลัดมันออกแล้วรีบเดินหนีออกมาจากตรงนั้นทันที โดยที่ไม่หันกลับไปมองจอมพลอีก..ฉันไม่อยากเห็นสีหน้าและแววตาอ้อนวอนคู่นั้นอีกแล้ว


[ปืน]

นิวมันหายไปเข้าห้องน้ำนานมากครับจนผมรู้สึกหวั่นๆใจกลัวใครจะมาทำอะไรมันรึเปล่า ผมเลยลุกไปตามไง..แต่ก็นะพอไปเจออีกทีก็เห็นมันยืนกอดกับไอ่จอมพลอยู่แล้วครับ


มันรู้สึกจุกๆนะ ผมอธิบายไม่ถูกหวะ..ทั้งๆที่ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงหวงมันจังวะ..หวงแบบไม่ได้อยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่ก็อย่ามายุ่งอะไรประมาณนั่น


ผมว่าอาจจะเพราะผมอยู่กับมันมากไปก็ได้มั้งไปไหนก็ไปด้วยกันเวลามีอะไรก็ปรึกษากันตลอด ความใกล้ชิดกันมากๆคงทำให้ผมหวงกลัวคนแย่งเพื่อนสนิทไปอะมั้งไม่รู้สิ


แต่ไม่นานหลังจากที่ผมเดินไปเจอมันก็กลับมาที่โต๊ะครับ กลับมาด้วยสีหน้าที่โคตรหลุดลอยเลยเว้ย..เหมือนคนไม่มีสติอะ จะบอกว่าเหมือนคนอกหักก็ไม่ใช่เพราะไม่ได้ฟูมฟายไม่ได้แสดงอาการเศร้าเลย แต่ดูเหมือนใจลอยอยู่ตลอดเวลามากกว่า


" ขุ่นแม่! เป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมนิ่งๆไปอะ? "


" เออนั่นดิ..มีอะไรบอกกูได้นะเว้ย "


วินนี่กับเฟียร์พอเห็นสภาพลอยๆของนิวก็เอ่ยทักขึ้นมาทันทีอย่างเป็นห่วงเป็นใย ส่วนคนอื่นในวงก็นะบางคนก็เดินตามก้นสาวไปหลังร้านแล้วบางคนก็มีสาวมานั่งตักถึงที่..ไม่ทันได้ดูไอ่นิวมันหรอก


" จะกลับก็บอก..เดี๋ยวไปส่ง "


" กูขอวอดก้าอีกห้าช็อตกูจะกลับละ... " ผมว่ามันบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่ก็เอาเถอะครับถ้าการดื่มจะช่วยให้มันดีขึ้นได้ก็ตามใจอะผมไม่ห้ามหรอกเพราะยังไฃก็ต้องหอบมันกลับด้วยอยู่ดี


" อะ อีเฟียร์มึงจัดมาตามคำขอขุ่นแม่กูหน่อยสิ้ "


" น้องคะ! วอดก้าห้าซ็อตลงโต๊ะพี่ด่วนๆเลยค่ะ "


-----------------------------------------

#ทีมรอเค้าได้กัน ใกล้แล้วๆอีกนิ๊ดเดียวๆ😍

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว