Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แต่งงาน...จบตอน

ชื่อตอน : แต่งงาน...จบตอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2561 05:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แต่งงาน...จบตอน
แบบอักษร

เพชรเกียรติเดินหิ้วถุงมีสาวร่างบางที่ใส่ชุดไทยเดินเคียงข้าง เค้ายิ้มชอบใจ...

“ยิ้มอะไรคะ”ปัณรสาเงยหน้าหันไปมองหนุ่มตี๋

“ไม่เคยมีสาวคนไหนใส่ชุดไทยเดินข้างๆ”เค้าพูดไปยิ้มไป

“ก็เคยซะตอนนี้เลยค่ะ ฉันไม่โกรธหรอกนะคะ เพราะฉันมีเหตุผลในการใส่ชุดไทย...ไม่ใช่คนบ้าค่ะ”เธอตอบตรงตอบจริง...ดุจัง

‘ไม่เคยเจอ...น่ารักดี’ เพชรเกียรติคิด ก่อนจะเดินต่อไปยังจุดหมายปลายทาง ทั้งคู่กำลังเดินขึ้นจะถึงหน้าประตูโรงแรม เค้าเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย...กำลังหอบหิ้วชุดแต่งงานที่ถูกรวบพับครึ่งเอาไว้

“นั่นมันยัยรันคิวในงานแต่งเพลงนี่หว่า...นั่นจะเอาชุดแต่งงานไปไหนวะ”เค้าพูดกับตัวเองไม่ดังมากนัก หากปัณรสากลับได้ยิน...หันไปมองตามเสียงที่เค้าพูดในระยะข้างกาย

“คุณว่าอะไรนะคะ?”ปัณรสาถามเค้า

“คุณดูนั่นสิ”เค้าพยักเพยิดให้เธอดู

“ค่ะผู้หญิง แล้วไงคะ หน้าคุ้นๆนะคะ อ๋อนั่นมันคนที่คอยรันคิวงานของพี่เบสนี่คะ?”

“ก็ใช่ไง...ผู้หญิงคนนั้นถือชุดงานเย็นของยัยเพลงลงมาด้วย มันดูแปลกๆว่ามั้ยล่ะ”เพชรเกียรติออกความคิดเห็น

“อืมแปลก...ลองถามเธอดูดีมั้ยคะ”ปัณรสาเสนอไอเดีย

“ก็ดีเหมือนกัน ผมรู้สึกเเปลกๆตั้งแต่ตอนอยู่ในงานละ”

“แปลกยังไงคะ”

“ผมว่าเธอมองเพลงแปลกๆ...ไม่รู้เหมือนกัน ผมรู้สึก”

“เธอเดินมาแล้วค่ะ”ปัณรสาพูดจบ จินดาพรที่เดินจ้ำๆสวนทางเค้าและเธอไป ไม่ได้สนใจหรือใส่ใจด้วยซ้ำว่าเธอและเค้ากำลังพูดถึงเธออยู่

หนุ่มตี๋ได้จังหวะคว้าแขนเธอไว้ ดึงให้หันกลับมา...

“เดี๋ยว”

“นี่! มาจับแขนฉันเรื่องอะไรเนี่ยห๊ะ?”จินดาพรทำตาเหลือกใส่เค้า..แว๊ดใส่ด้วยน้ำเสียงขู่คำราม ..เธอสะบัดแขนสุดแรง

“คอยรันคิวงานของเพลงใช่มั้ยครับ?”

“ใช่!...มีอะไร”

“คุณจะขนชุดแต่งงานออกไปไหน?”เพชรเกียรติถามตรงๆ จักจั่นทำหน้าเลิ่กลั่ก

“ฉัน...ฉันจะเอาชุดไปแก้ตะขอใหม่”พูดเสร็จเธอก็เตรียมเดินหนี หากมือแกร่งคว้าแขนไว้แน่นเสียก่อน

“เดี๋ยว...”

“นี่!...อะไรอีกล่ะ เดี๋ยวกลับมาไม่ทัน ปล่อยฉันนะ”เค้าไม่ยอมปล่อย...

“คอยรันคิว..เธอเองก็มีหน้าที่อื่นต้องทำ โทรตามให้เค้ามาแก้ที่นี่ก็ได้ ไม่เห็นต้องหอบไปเองเลย”

“นั้นสิคะ...ขนาดที่ต่างจังหวัดแถวบ้านฉัน เค้ายังโทรไปตามช่าง...”ปัณรสาเสริมทัพ

“ไม่ต้องมาเสือกยุ่ง!”

“....”ทั้งคู่ถึงกับอึ้ง...เมื่อสาวหน้าสวยพูดได้อย่างหยาบคายนัก

“ก็ช่างไม่ว่าง เจ้าของชุดเค้าก็เลยสั่งให้เอาไป”เธอเน้นเสียงดังข่มใส่เค้า

“งั้นเดี๋ยวผมจะโทรถามเจ้าของชุดก่อน”เพชรเกียรติพูดจบ ล้วงเอามือถือออกมาเพื่อจะกดหาเจ้าของชุด

“อย่านะ!”จินดาพรปัดมือถือเค้ากระเด็น

“คุณปูนโทรหาพี่เบสของคุณเดี๋ยวนี้เลย!”ความไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นใหญ่แล้วที่ผู้หญิงหน้าสวยทำแบบนี้ จินดาพรสะบัดแขนสุดแรงจนหลุดจากเค้า ก่อนจะวิ่งไปทางประตูทางออกของโรงแรม

ปัณรสารีบก้มหยิบมือถือที่ตกของเค้า... ก่อนจะเอามือถือตัวเองกดโทรหาบดินทร์

“พี่เบส...ลงมาหน้าโรงแรมเดี๋ยวนี้เลย คนรันคิวจะเอาชุดแต่งงานไปแก้...”เธอยังพูดไม่จบเค้าก็วางสายไปแล้ว

“พี่เบสๆๆๆๆ อะไรของพี่เบสเนี่ย” เธอมองมือถือ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มวิ่งตามสาวหน้าสวยไปโน้นแล้ว รปภ.ดูแลประตูเข้าออกเห็นสาวสวยวิ่งออกไป มีชายหนุ่มวิ่งตามมาจึงร้องถาม

“คุณครับเกิดอะไรขึ้น...”

“ดีเลย พี่รปภ...พี่ช่วยตามผู้หญิงคนตะกี้ไปกับผมหน่อย”รปภ ทำหน้างุนงง

“ที่หอบชุดแต่งงานวิ่งผ่านไปตะกี้ไง”

“อ๋อ ครับๆๆๆ...ทำไมล่ะครับ”

“เธอขโมยเอาชุดแต่งงานน้องสาวผมไปสิพี่ รีบตามไปกันเร็ว!!”

ลานจอดรถหน้าโรงแรม

เพชรเกียรติวิ่งตามรปภ. ตะโกนบอกสุดเสียง

“จับตัวให้ได้...พี่!!”เค้าบอกรปภ.ที่วิ่งตามจนใกล้ตัวสาวร่างบางเกือบที่สุด

จับได้แล้ว..หนุ่มรปภ คว้าแขนเธอไว้ได้แล้ว

“ปล่อยนะ..ไอ้รปภ.บ้า เอามือสกปรกๆของแกออกไป ไอ้ทุเรศ ปล่อยฉันนะ”จักจั่นแหกปากลั่นลานจอดรถ ที่รถวิ่งสวนเข้าออกไปมา เพชรเกียรติตามมาถึง รีบคว้าชุดแต่งงานจากมือ

“เอาชุดมานี่!!”

“ไม่...ฉันบอกว่าจะเอาชุดไปแก้ไง วิ่งเป็นบ้าอะไรมาไล่จับฉัน ไอ้พวกบ้า”เธอกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้... ปัณรสาวิ่งตามถึง

“ก็บอกให้ช่างตามมาแก้ที่นี่”เพชรเกียรติยังพูดไม่ทันจบ เธอก็สะบัดแขนจากหนุ่มรปภ แล้ววิ่ง...ไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงตะโกนสุดโกรธก็ดังไหล่มาตามหลัง

“หยุดนะ จะเอาชุดเจ้าสาวไปไหน”จินดาพรหยุดชะงัก

“จะเอาไปแก้ใส่ตะขอไง”เธอแถ ก่อนจะวิ่งไปต่อ

“บอกให้หยุดไง!...ไม่งั้นแม่งจะยิงให้ไส้แตกตายจริงๆว่ะ บอกให้หยุด!”คราวนี้เธอหยุดวิ่ง เพชรเกียรติตกใจไม่น้อยที่เค้ายกปืนเล็งไปข้างหน้า

เจ้าบ่าวเลือดขึ้นหน้า

นี่เค้าคงพกปืนถูกกฎหมายมาใช่มั้ย

ไอ้เจ้าบ่าวนี่...มันบ้าระห่ำดีแท้!

“หันมา”บดินทร์พูดเสียงดังฟังชัด

“ใจเย็นๆนะคะพี่เบส คนมองใหญ่แล้วนะ”ปัณรสาเดินเข้ามาเตือนสติใกล้ๆเค้า ตอนนี้มีเธอ เค้าที่เล็งปืน หนุ่มตี๋ใส่แว่น หนุ่มรปภ. แล้วก็ผู้คนเดินลงจากรถบ้าง สัญจรไปมาเอารถเข้าจอดหน้าโรงแรมบ้าง...

“บอกให้หันมาไง”ในที่สุดจักจั่นก็ค่อยๆหันกลับมา พอดีกับที่พิณแพรและผองเพื่อนวิ่งตามมาถึงติดๆ พิณแพรวิ่งมาถึงตัวคนรัก แล้วหันไปมองหน้านังเพื่อนทรยศ

“เธอเอาไปจริงๆด้วย”พิณแพรพูดในลำคอเบาๆ ขอบตาร้อนผ่าว แต่ยอมเก็บอารมณ์ไว้อย่างที่สุด...ไม่นึกไม่ฝัน เกิดมาจะมาพบจะมาเจอเพื่อนที่รักจะสารเลวได้ขนาดนี้

“อีจั่น!...นี่มึงขโมยเอาชุดเพลงมาทำไมเนี่ย มึงทำแบบนี้ทำไมวะห๊ะ นี่มึงบ้า หรือว่ามึงเสียสติไปแล้วใช่มั้ยอีจั่น”เพื่อนเจี๊ยบตะโกนด่านังเพื่อนนอกคอกสุดเสียง หากนังเพื่อนสารเลวไม่ยอมตอบ เอาแต่มองตาขวางอย่างเครียดแค้น

“ก็กู เกลียด มัน...”จักจั่นตอบเพื่อนด้วยน้ำคำ...ที่เน้นเสียง

“อีบ้า...มึงเกลียดเพื่อนที่รักและดีกับมึงที่สุดเนี่ยนะ มึงนี่เชี้ยได้ใจที่สุดเลยว่ะ”เพื่อนเจี๊ยบด่าอีจั่น ...นึกอยากจะเข้าไปตบให้สุดแรงสักหลายๆที

“ส่งชุดคืนมา”ปืนเล็ง จ้องนังหมาบ้า...ตาไม่กระพริบ พิณแพรยืนเกาะเอวเค้าอยู่ไม่ห่าง

“อยากได้ก็ให้อีหมูตอนมันเดินมาเอาไปเองสิ”จักจั่นพูด...ยิ้มได้อย่างหน้าตาเฉย

“อีเชี้ยจั่น”เพื่อนๆพากันสบถใส่...

“เดี๋ยวเพลงจะเดินไปเอา เล็งปืนไว้ก็พอค่ะ”เธอบอกบดินทร์ พิณแพรอยากได้ชุดคืน...เพราะดูแล้วนังเพื่อนสารเลวมันไม่มีอาวุธอะไร แถมคนก็ยืนอยู่มากมาย เธอเลยตัดสินใจจะเดินไปเอาชุดกลับมาเอง

“อย่าเพลง!”เค้าร้องห้ามคนรัก..

“เพลงอย่าไป เดี๋ยวพวกฉันไปเอาให้เอง”เพื่อนๆร้องบอกเจ้าสาวที่ยังคงใส่ชุดไทยอยู่

“เพลง...”เพชรเกียรติร้องเรียก

“เพลงคะ”ปัณรสาเห็นท่าไม่ดี ค่อยๆเขยิบตามหลังไปห่างๆ

จักจั่นยิ้มหล้า ยื่นชุด...ล่อให้เหยื่อโง่ๆเดินเข้ามาใกล้ๆ

พิณแพรเข้าไปใกล้

“อยากได้มากสินะ เจ้าสาวแสนสวย”พูดจบจากสีหน้ายิ้มๆ...กลายเป็นสีหน้ารังเกียจชิงชัง เธอโยนชุดแต่งงานลงพื้น

อร๊ายย!!

อย่า!!

เสียงร้องห้ามดังสนั่นลานจอดรถ ผู้คนไปมาหันมามอง ต่างพากันค่อยๆเดินเข้ามาดู

นังวายร้ายเอารองเท้าเหยียบขยี้ลงบนชุดแต่งงาน..โดยหวังว่าจะเหยียบชุดแสนสวยชุดนี้ให้เละ พัง...จนเอากลับมาใส่อีกครั้งคงไม่ได้

“นี่...ทำอะไรอ่ะ”พิณแพรผลักจักจั่นหวังให้มันออกไปให้ไกลจากชุด จักจั่นเซ...แต่ก็กลับมาเหยียบซ้ำอีก

“อยากใส่มากใช่มั้ยห๊ะ...อยากได้มากนักใช่มั้ย เอาไปสิเอาไปเลย ใส่เน่าๆขาดๆแบบนี้ไปก็แล้วกัน”

เพี๊ยะ!!

พิณแพรตบเข้าที่แก้มจักจั่นสุดแรงโกรธ

“ทำกับชุดแต่งงานฉันแบบนี้ได้ไงจั่น!!”พิณแพรโมโห

“ก็จะทำจะทำไม เป็นของขวัญแต่งงานส่งท้ายให้กับเพื่อนรักอย่างมึงไง อีหมูอ้วน!!”

“คิดว่าจะเปลี่ยนตัวเองได้ สำนึกได้บ้างเปล่าเลย แก้ไม่ได้เลยนะ ไอ้นิสัยที่เลว...เลวโดยสันดานจริงๆ ให้อภัยอีกกี่ร้อยครั้งก็แก้สันดานเลวช้านี้ไม่ได้ใช่มั้ยห๊ะ?”พิณแพรพูดสาดใส่หน้าจักจั่น

“อีเพลง ด่ากูหรอ”

“ใช่!!....ด่ามึง เสียใจจริงๆที่ชาตินี้เคยรักเพื่อนเลวๆอย่างมึง กูน่าจะบีบคอมึงให้ตายตั้งแต่คืนนั้นแล้ว มึงทำร้ายกูทุกอย่างมึงทำแบบนี้ได้ไงห๊ะ มึงทำกับกูแบบนี้ได้ไง”พิณแพรตะโกนใส่หน้าจักจั่น..น้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมา

“ในเมื่อกูไม่มีความสุข...มึงก็อย่าคิดจะมีความสุขเลยอีหมูหน้าโง่”จักจั่นด่าใส่หน้าพิณแพรกลับ

“ต่อให้แต่งงานไปมึงก็ไม่มีวันมีความสุขได้หรอก เพราะกูจะทำทุกอย่าง...”

เพี๊ยะ!!

เพี๊ยะ!!

พิณแพรทนฟังต่อไปไม่ไหว ฟาดมืออวบๆสุดแรงเข้าที่เเก้มเนียนใสจินดาพรสองที

“อีเพลง”

“อยากให้รู้ไว้เลยนะ กูไม่เคยเกลียดเพื่อนคนไหนได้นานและมากเท่ากับเกลียดมึง ...กูเกลียดมึงที่สุด”จักจั่นได้ยินจบประโยค เตรียมง้างมือจะตบ

“หยุด!!”

อร๊ายยย

เสียงกรี๊ดเมื่อบดินทร์เดินถือปืนเข้าไปจ่อใกล้ๆจินดาพร

“ถ้าตบเมียกูทีเดียว...หัวมึงได้กระจุยแน่”บดินทร์เหลืออด เค้าทนดูต่อไปไม่ไหว คุกก็คุกวะ...ยอมได้ทุกอย่างเพื่อคนที่เค้ารัก

เจ็บแทน

แค้นแทนเป็นเหมือนกัน

เค้ายอมติดคุก...ทุกอย่างจะได้จบๆไป ขออย่าให้นังหน้าสวยใจชั่วช้า มาเกลือกกลั่วกับคนที่เค้ารักอีกเลยเป็นพอ

“รักมันมากสินะคะ”

“ใช่!! รักมาก มากจนอยากจะยิงคนใจเลวๆที่ทำกับเมียกูได้ตอนนี้เลย!!”

“ทำไมถึงรักมัน เพราะมันรวยมากใช่มั้ยพี่เบส”จักจั่นถามบดินทร์

“ไม่ใช่!!”

“แล้วเพราะอะไรถึงรักมัน ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างมัน”

“เพราะเค้าเป็นคนดีไง นิสัยน่ารักจริงใจไม่เสแสร้ง ไม่ได้มีนิสัยขี้อิจฉาตอหลดตอแหลอย่าง....”เค้าจ่อปืนที่หัวใจเธอ

“จิตใจทำด้วยอะไรหึ ทำไมถึงได้ร้ายกาจได้ขนาดนี้”จักจั่นน้ำตาไหล

“ออกไปจากงานแต่งของกูซะ...แล้วก็ช่วยออกไปจากชีวิตทุกคนได้ยิ่งดี จะได้หมดไปซะทีเรื่องอัปมงคล”บดินทร์บอก

“ออกไปงั้นหรอคะ ถ้าอยากให้จั่นไป...งั้นเราน่าจะไปพร้อมกันด้วยเลยดีมั้ยคะพี่เบส”จักจั่นยิ้มก่อนจะใช้จังหวะนี้ยื้อแย่งปืนที่เค้าจ่อตรงหัวใจเธอ...ยื้อกันไปยื้อกันมา

อร๊ายยย!

“ตายแล้ว ตายแล้วคุณพระ”คุณยายพลอยจันทร์ คุณแม่นิลมณีแทบจะเป็นลม

เสียงร้องตกใจ เสียงกรี๊ดดังไปทั่ว เพชรเกียรติ ปัณรสา เเก๊งส์เพื่อนสาว ...ผู้คนที่มุงดูมากมาย เจ้าหน้าที่โรงแรมทยอยวิ่งมา รวมทั้งคุณสรยุทธ คุณเพียงแข คุณสันต์ คุณยายพลอยจันทร์ คุณนิลมณี แว่นตา ช่างแต่งหน้าทำผม และ...สุรกฤษที่กำลังจะมาร่วมแสดงความยินดีกับอดีตคู่หมั้น เห็นคนมุงแน่นหนาเลยตามมาดู ถึงกับร้องตกใจ

“นี่มันจั่นกับบดินทร์นี่นา”เค้าเห็นพิณแพรยืนขวัญเสีย พยายามจะเข้าไปยื้อแย่งช่วยเจ้าบ่าว

บดินทร์ยื้อแย่งปืนกับจักจั่นที่ไม่ยอมเลิกลาแต่โดยดี

ปัง ปัง!!

ว๊ายยยย!!

อร๊ายยย!!!

“ตาเบส!!”

“พี่เบส!!”

“พี่เบส!”

“พี่เบส!!!”เสียงพิณแพรดังกว่าใคร เมื่อสิ้นเสียงปืนนั่น

................................................

สองวันต่อมา....

โรงพยาบาล

พิณแพรเปิดประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วย พบว่ายังหลับอยู่

“เพลง!”สุรกฤษร้องเรียกชื่ออดีตคู่หมั้น เธอยิ้มชืดๆให้เค้า

“เมื่อวันนั้นพี่ว่าจะไปแสดงความยินดีด้วย แต่...”

“ขอบคุณนะคะ”

“จั่นคงดีใจที่พลงมาเยี่ยม ยังหลับอยู่เลย หมอยังให้ยา ให้นอนพัก”

“....”พิณแพรมองร่างบนเตียงคนป่วยนิ่ง

“เพลง”

“แค่อยากมาดูให้แน่ใจว่ายังหายใจได้ หรือว่าตายแล้วรึยัง”พิณแพรพูดหน้าตาเฉยๆ

“เพลง”เธอหันไปมองหน้าเค้า

“ตั้งแต่พี่กฤษกับ.... “พิณแพรหันไปมองคนบนเตียง ก่อนจะหันกลับมาพูดอีกครั้ง

“เข้ามาในชีวิตเพลง มันทำให้ชีวิตเพลงเฟลลงไปหมดทุกอย่าง ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เพลงกับพี่เบสไม่ติดใจเอาความใดๆกับ...”เธอหันไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง

“ฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ ฝากบอกเธอด้วยนะคะ ถ้าให้การกับตำรวจว่าทำผิดแล้วยอมรับผิดทุกข้อกล่าวหา ทางเพลงและครอบครัวเพลงกับพี่เบสจะไม่เอาเรื่อง ขอให้พวกเราจบกันแค่นี้ และอย่าได้มาเจอะเจอกันอีก เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เพลงกับพี่เบสจะไม่เห็นแก่ใครหน้าไหนแล้วทั้งนั้น”

“...”

“รวมทั้งพี่ด้วยนะคะ อย่าพยายามมาเจอเพลงอีก...จะด้วยเหตุผลอะไรก็เเล้วแต่ แม้ว่าเราจะต้องตายจากกัน ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้มาเจอกันนะคะพี่”พิณแพรมองไปที่เตียง ก่อนจะเดินไปที่ประตู

“พี่ขอโทษนะ...ที่เคยทำร้ายเพลง พี่ขอให้เพลง”พิณแพรไม่ฟังต่อ เปิดประตูออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้สุรกฤษนิ่งงัน ก่อนจะหันไปมองคนบนเตียง ความจริงเค้ากับจั่นเลิกกันไปแล้ว ...แต่ถ้าเค้าทิ้งเธอไปตอนนี้ เธอก็คงตัวคนเดียวเหมือนเฉกเช่นเค้าเช่นกัน

..............................................

หน้าโรงพยาบาล

พิณแพรเดินดุ่ยๆมาที่รถ เปิดประตูขึ้นนั่งประจำที่...

“รอนานมั้ย”

“ไม่เลย แป๊บเดียว”เธอยิ้ม ลูบที่แก้มเค้า

“เพราะเพลง”เค้าเอื้อมมากุมมือเธอไว้

“ไม่เลย ผ่านไปแล้วช่างมัน... กลับบ้านกันนะ”

“พี่ไม่เสียใจใช่มั้ย ที่เราไม่มีงานเลี้ยงแต่งงาน”

“ไม่เลย แค่มีเพลงใกล้ๆก็พอแล้วสำหรับพี่ เราแต่งงานกันแล้วนะ แม้จะไม่ได้จัดงานฉลองก็เถอะ สักขีพยานก็มี....ใครๆเค้าก็รู้แล้วว่าเราเป็นอะไรกัน นี่ไงแหวน...รักกันๆนะ หึ้มม” พิณแพรพยักหน้า

“ขอบคุณที่พี่เบสไม่เป็นอะไร ไม่งั้นเพลงอยู่ไม่ได้แน่”เค้าจุ๊บเข้าที่ปากอิ่มสวย

“งั้นมีลูกให้พี่เร็วๆคิดซะว่าเป็นค่าปลอบขวัญดีมั้ย”เธอยิ้ม พยักหน้าให้

“ได้เลยค่ะถ้าพี่เบสต้องการ”ทั้งคู่ยิ้ม

บีเอ็มเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถโรงพยาบาลไปแล้ว

มีความสุขกับพี่ตลอดไปนะ

พิณแพร!

..........................................


คำผิดเดี๋ยวมาแก้

💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว