ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

​EP 04 บทเรียนแรก Loading...50%

ชื่อตอน : ​EP 04 บทเรียนแรก Loading...50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2561 07:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
​EP 04 บทเรียนแรก Loading...50%
แบบอักษร

image

​EP 04

บทเรียนแรก Loading...50%


แกร๊ก!


“ไม่นะ อย่าทำเขา ได้โปรด” ยูริกรีดร้องเสียงดังเมื่อคนของโอยามะชักปืนออกมาแล้วเล็งตรงไปที่หัวของพี่ยูตะ ภาพที่เห็นทำให้ลำคอของฉันแห้งผาก ลมหายใจติดขัดไปในทันที


“ฉันจะต่อเวลาให้มันอีกสามวินาที” โอยามะพูดขึ้นมาเสียงเย็น แววตาของเขาสงบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับการสั่งฆ่าคน


แน่สิ คนอย่างเขาจะไปรู้สึกอะไร!


“ฉัน...”


“ยัยฮานะ ยัยตัวซวย!” ยูริหันมาแผดเสียงใส่ฉัน แววตาของเธอเกรี้ยวกราดและกำลังอาฆาตฉันอย่างรุนแรง


“สอง”


เวลาที่โอยามะเป็นคนนับถอยหลังทำให้ฉันกัดฟันแน่น  หลายครั้งที่พยายามจะลุกแต่ก็ถูกกดให้นั่งนิ่งๆ อยู่ที่เดิม การที่ต้องนั่งมองยูริและพี่ยูตะคุกเข่าอยู่ตรงหน้า มันทำให้ฉันรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


“หนึ่ง”


“ฉันทำเอง ฉันเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับยูริหรือว่าพี่ยูตะทั้งนั้น ฉันทำคนเดียว” ฉันสารภาพออกไปทั้งน้ำตา พูดจบก็ต้องฉันสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปสบตาโอยามะทั้งที่กำลังกลัวเขาสุดหัวใจ


 ไม่รู้ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าไปใกล้ความตาย


“ฉันผิดเองโอยามะ”


“เธอมันตัวซวย!”


พลั่ก!


ใบหน้าของพี่ยูตะหันไปตามแรงตบเมื่อถูกคนของโอยามะตบด้วยด้ามปืนในมือ หัวใจของฉันสั่นระริกและจวนเจียนจะขาดเมื่อทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นมันกำลังตอกย้ำว่าฉันเป็นตัวปัญหา ฉันทำให้ทุกคนรอบข้างต้องเดือดร้อน


ฟึ่บ!


เสียงการขยับตัวของโอยามะทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกแต่ก็ยังต้องพยายามเก็บอาการ แม้ว่าโอยามะจะไม่ได้ลุกขึ้นด้วยท่าทีรีบร้อนเลยสักนิด แต่ตอนนี้ต่อให้เขาจะนั่งมองหน้าฉันหรือยืนหายใจเฉยๆ ก็สามารถทำให้ฉันหวาดผวาได้ทั้งนั้น


“ลุกขึ้น”


คำสั่งของโอยามะทำให้ไหล่ทั้งสองข้างของฉันเป็นอิสระ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ตามคำสั่งทั้งที่สองขาแทบจะยืนไม่ไหว


“หมดเวลา”


เวลาของฉันหมดลงแล้ว จะแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงอะไรก็คงไม่ได้อีกแล้ว เพราะทันทีที่โอยามะยกมือขึ้นมาแบตรงหน้า คนของเขาก็รีบเดินเอาปืนเข้ามาวางบนมือของเขาอย่างรู้หน้าที่


ร่างสูงก้าวเข้ามาหาฉันด้วยท่าทีที่มั่นคง แต่ยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล้มลงไปกับพื้น และเมื่อทนกับความกดดันจนฝืนตัวเองต่อไปไม่ไหว สองขาของฉันก็อ่อนแรงและทรุดลงไปทันที เพียงแต่ยังไม่ทันที่ฉันจะล้มลงไป โอยามะก็เอื้อมมือมาคว้าตัวฉันเอาไว้ได้ซะก่อน


ท่ามกลางบรรยากาศของความเงียบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีคนอยู่นับสิบคน ฉันกลับได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจของตัวเอง โอยามะคว้าตัวฉันเอาไว้ เขาดึงฉันเข้าสู่อ้อมแขนที่แข็งแรงแบบที่ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยให้ฉันล้มลงไปง่ายๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาสักนิด


การที่โอยามะยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วโอบฉันเอาไว้ด้วยแขนซ้ายเพียงข้างเดียว มือข้างนั้นของเขาโอบมาจับอยู่ที่ต้นแขนขวาของฉัน และแรงบีบตรงนั้นก็มีมากพอจะทำให้ฉันรู้ว่าไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่มีทางหนีและไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธที่จะรับรู้ได้อีก


ทั้งฉันและเขาต่างก็ยังคงหันหน้าไปทางยูริและพี่ยูตะที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ปืนในมือขวาของโอยามะที่จ่ออยู่ที่ขมับของฉันสั่งให้ฉันยืนนิ่งแม้ว่าเขาจะไม่ได้ออกคำสั่งเสียงดังเลยแม้แต่คำเดียว


“คำตอบของเธอ ไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง” โอยามะกระซิบย้ำอีกครั้งข้างๆ หู ก่อนที่เขาจะยืดลำตัวขึ้นตรงเต็มความสูง และถึงแม้จะเป็นเพียงแค่เสียงกระซิบเพียงแผ่วเบา แต่แค่นั้นก็มากพอจะทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว ก่อนที่ไม่กี่วินาที่ต่อมา ฉันจะต้องเบิกตาโพลงเมื่อปืนที่จ่ออยู่ที่ขมับเปลี่ยนเป้าหมายจากฉันเป็นพี่ยูตะ


“พวกนายจะทำอะไรพี่ยูตะ ปล่อยนะ อย่าทำเขา” ยูริกรีดร้องพร้อมกับที่พยายามดิ้นไปมาเมื่อคนของโอยามะเอาถุงผ้าสีดำกลับไปคลุมหัวของเธอเอาไว้อีกครั้ง การกระทำนั้นบ่งบอกว่าสิ่งที่โอยามะกำลังจะทำต่อไปนี้ ไม่ใช่เรื่องที่น่าดูเลย


“นี่คือบทเรียนแรกสำหรับคนที่คิดจะโกหกฉัน” โอยามะยังคงพูดกับฉันด้วยเสียงกระซิบ ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าของฉันจะกลายเป็นสีดำเมื่อเขาปล่อยมือออกจากต้นแขนของฉันเพื่อใช้มือข้างนั้นปิดดวงตาทั้งสองข้างของฉันเอาไว้แทน


“โอยามะ คือว่า...”


ปัง!


“กรี๊ดดด”


เสียงปืนดังขึ้นตั้งแต่ที่ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เขาไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ขอร้องหรืออ้อนวอนเขาแม้แต่คำพูดเดียว


เสียงยูริกรีดร้องบาดหัวใจฉันเหลือเกิน เสียงสะอื้นของเธอที่ฉันได้ยินทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมาเป็นสาย ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ร่างกายสั่นและอ่อนแรงแต่กลับไม่สามารถล้มลงไปนั่งกับพื้นได้ด้วยซ้ำทั้งที่ไม่ได้ถูกโอยามะโอบเอาไว้เหมือนตอนแรก วินาทีนี้แม้แต่จะหายใจแรงฉันก็ยังไม่กล้าทำ


เสียงร้องไห้ของยูริกรีดลึกลงในหัวใจฉันทีละนิดๆ ความตายเป็นยังไงฉันไม่รู้หรอก แต่ถ้ายังมีลมหายใจอยู่แล้วต้องทรมานแบบนี้ ฉันก็อยากจะตายไปซะ


“พอสักทีเถอะ นายจะเอายังไงก็ว่ามา จะขายฉันหรือจะทำอะไรกับฉันก็เชิญ แต่อย่าทำแบบนี้อีกเลยโอยามะ ยูริกับพี่ยูตะเขาไม่เกี่ยว” ฉันพยายามอีกครั้งที่อ้อนวอนเขา แม้จะรู้ว่าเขาไม่อยากฟังแต่ฉันไม่สามารถทนกับอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ได้อีกแล้ว


ปัง!


เสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัด แต่ภาพเบื้องหน้าของฉันก็ยังคงเป็นสีดำสนิทเมื่อโอยามะไม่ยอมเปิดมือออกเพื่อให้ฉันมองเห็นความเคลื่อนไหวใดๆ มีเพียงเสียงร้องของยูริเท่านั้นที่ฉันยังได้ยินชัดเจน


ความกดดันทำให้ฉันตื่นกลัว ภาพในจินตนาการจากเสียงที่ได้ยินทำให้ฉันหวาดผวา ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจจะดึงมือของโอยามะออกแล้วเอื้อมมือออกไป


ฟึ่บ!


“โอ้ย!”


“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน” โอยามะตะคอกเสียงดังใส่ฉันหลังจากที่ฉันพยายามแย่งปืนจากมือของเขา ซึ่งรู้แต่แรกว่ามันคงสำเร็จได้ยาก และก็จริงเพราะตอนนี้ฉันถูกเขากอดเอาไว้แน่นกว่าเดิม เพียงแต่ถูกกระชากให้หันหลังให้ยูริกับพี่ยูตะแล้วเท่านั้น


จากที่การมองเห็นถูกบดบังเอาไว้ด้วยฝ่ามือ ก็กลับกลายเป็นถูกกั้นเอาไว้ด้วยร่างกายที่สูงใหญ่ของโอยามะ ที่กำลังทำตัวเองเป็นกำแพงขังฉันเอาไว้


เบื้องหน้าของฉันคือแผ่นอกกว้างๆ ของโอยามะ ที่ไม่ว่าฉันจะพยายามดิ้นแค่ไหน ก็ไม่สามารถหลุดออกจากอ้อมกอดที่เปรียบเหมือนกรงขังที่แน่นหนาของเขาได้เลย ยิ่งดิ้น ก็มีแต่จะยิ่งทำให้วงแขนที่โอบรัดฉันอยู่แน่นขึ้นจนฉันแทบหายใจไม่ออกและต้องหยุดดิ้นลงเองในที่สุด


ปัง!


แล้วเสียงปืนนัดที่สามก็ดังขึ้น ไม่รู้เป็นเพราะหูฉันอื้อไปหมดแล้วหรือเป็นเพราะอ้อมแขนของโอยามะที่ยังคงกอดรัดฉันเอาไว้แนบอก ถึงได้ทำให้ฉันรู้สึกว่าเสียงปืนที่ได้ยินเบาลงกว่าสองนัดก่อนหน้า แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญที่ฉันอยากรู้ สิ่งที่ฉันอยากรู้ที่สุดในตอนนี้ก็คือเขายิงพี่ยูตะหรือยูริตรงไหนต่างหาก


“ฉันยอมแล้ว อย่ายิงเขา ฉันเป็นคนหลอกให้ฮานะเข้าไปขโมยของในห้องของนายเอง ฉันทำเพราะต้องการเอามันไปแลกกับอิสรภาพของฉัน ไดสึเกะบังคับให้ฉันทำ ไดสึเกะบอกว่าถ้าฉันเอามันไปให้เขาได้ เขาจะปล่อยฉันไป!” 


ยูริโพล่งทุกอย่างออกมาจนหมด คงเป็นเพราะว่าเธอเองก็ไม่สามารถทนต่อความกดดันได้เหมือนกัน


PinkPen talk :

หลังจากนี้ขออนุญาตอัพวันเว้นวันนะคะ และในช่วงเปิดพรีฯ จะอัพวันจันทร์ วันพุธ และวันศุกร์ค่ะ ส่วนวันที่จะเปิดพรีฯ จะมาแจ้งให้ทราบอีกครั้งหลังจากที่ได้ปกจากนักวาดแล้วจ้า

ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว