Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บททดสอบ...ที่สอง (อำลาดราม่า1)

ชื่อตอน : บททดสอบ...ที่สอง (อำลาดราม่า1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บททดสอบ...ที่สอง (อำลาดราม่า1)
แบบอักษร

บดินทร์เดินกลับมาด้วยกำลังเรี่ยวแรงอันน้อยนิด เปิดประตูออกได้...เค้าก็ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างประตูนั่น

‘ทำไมหัวใจเรามันเจ็บได้ขนาดนี้...’

‘เพลงมีคนอื่นงั้นหรอ?’เค้าคิดวนไปซ้ำมา เค้าอยากจะบ้า หยิบมือถือขึ้นจะโทรหรือไม่ต้องโทรไปหาเธอดี

ก๊อกๆ

“เบส...พี่เข้าไปนะ”คุณลลินขออนุญาตเค้า ก่อนจะเปิดประตูเข้ามา เค้าหันไปมอง...

“มีไรครับพี่”เค้าพูดด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว

“เบสลืมกระเป๋าตังค์ไว้ในรถพี่ แล้วนี่เป็นอะไรเนี่ย...ดูหน้าตาสิ ดูไม่ได้เลย เราเพิ่งจะแยกกันเมื่อตะกี้เองนะ มีอะไรป่าว หึ้มเบส!”คุณลลินวางกระเป๋าสตังค์เค้าบนโต๊ะ...ก่อนจะนั่งข้างๆจับไหล่เค้าไว้

“พี่ลินรู้จักพี่เดือนใช่มั้ยครับ”เธอพยักหน้า

“รู้ เลขาท่านประธาน..มีอะไร?”

“พี่เดือนเค้าเล่าให้พี่ลินฟังบ้างรึเปล่าว่าคุณเพลงเค้า...กำลังคบใครอยู่?”เค้าถามด้วยสีหน้าสุดเศร้า

“ทำไมอยู่ๆแกถึงถามเรื่องคุณเพลงแบบเนี่ย...เบส”คุณลลินเริ่มรู้สึกแปลกๆ อยู่ๆเธอก็เห็นรุ่นน้องน้ำตาคลอ

“เบส! นี่แกร้องไห้?...”คุณลลินทำตัวไม่ถูกเลย ตกใจระคนสับสนไปหมด

“พี่ลินครับ...ช่วยบอกความจริงผมได้มั้ยครับ”

“บอกเรื่องอะไรของแก”

“เพลงเค้า...คบใครอยู่”

“แกจะบอกว่า...คนในความลับแก ที่ฉันเดาๆมาตลอดหลายเดือนที่แท้ก็คือ...คุณเพลงงั้นหรอ?”มันทำเธอเกือบช็อค เค้าพยักหน้า

“ถ้าแกไม่พูดออกจากปากขนาดเนี่ย ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าแกจะชอบคุณเพลงจริงๆอ่ะ”เค้ายิ้มแบบหมดอะไรตายอยาก

“พี่ก็ไม่แน่ใจหรอกนะ แต่ก็ได้ยินเดือนมันบอกว่าคนเนี่ยน่าจะเป็นคู่หมั้นคู่หมายคนใหม่ของคุณเพลง ข่าวไม่กรองน่ะ”แต่เธอดึงสติกลับมาได้ก็ตอบไปตามตรงเท่าที่รู้มา เค้าพยักหน้ารับรู้

“มันคงจะเป็นเรื่องจริง..เพลงเค้าก็แบบนี้เค้าชอบปิดบังผมอยู่เรื่อย ผมมักจะรู้...เป็นคนสุดท้ายทุกที”เค้ายิ้มแห้งๆ

“....”ลลินตบไหล่เค้าเบาๆ

“หึๆผมแอบชอบเธอ...แล้วก็เฝ้ารักมานาน ผมคิดว่า...เราสองคนกำลังจะไปด้วยกันได้ดี....ผม...ผม”น้ำตาลูกผู้ชาย ลลินถึงกับเศร้าไปด้วย ค่อยๆดึงเค้าเข้ามาปลอบ ตบบ่ากว้างอย่างเข้าใจ

“ผมเคยรอเพลงมาแล้ว...จะเป็นอะไรไปถ้าผมจะรอเธออีกครั้งใช่มั้ยพี่”บดินทร์น้ำตาไหล

“โธ่เบสเอ้ย”ลลินลูบไหล่ปลอบเรื่อยไป เธอเองก็ไม่รู้ทำไงเหมือนกัน พนักงานสาวๆในบอดี้ดี้เชฟคนอื่นยังพอว่ายังอาจจะเข้าไปช่วยพูดให้ได้ แต่นี่เธอเป็นเจ้านาย เธอคงช่วยคุยให้ไม่ได้ เพราะเธอกลัวโดนปลดกลางอากาศเหมือนกัน...

“พี่แนะนำว่าตัดใจเหอะ ดูนี่ซะ”บดินทร์รับมือถือที่กำลังเปิดไลน์เหล่าบรรดาเม้าท์มอยบอดี้ดี้เชฟอยู่

“เมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว นั่นหน่ะเห็นมั้ยเดือนมันบอกว่าผู้ชายคนใหม่นัดกินข้าวดูหนังกับคุณเพลงคืนนี้”ลลินบอกเค้าที่นั่งกำมือถือแน่น

“เผื่อใจไว้บ้างก็ดีเบส พี่บอกพี่หวังดีนะ”

.............................................................

วันต่อมา...

เมื่อวานไปกินข้าวบ้านพี่หยกกับซะจนดึก ไม่ได้ไลน์หาคนรักของเธอเลย ป่านนี้...งอนไปแล้วมั้ง

ส. 6/5

วันนี้จะไปดูหนังที่ห้องด้วย...พี่เบสว่าดีมั้ย?

วันนี้พี่ไม่ว่าง

งอน?

งอนเรื่องอะไร

ก็งอนที่เมื่อวานไม่ไปที่ห้องด้วย

จะไม่ถามหรอ เมื่อวานเพลงไปไหนมา?

เค้าไม่ตอบ เธอก็เอาแต่เปิดปิด...เปิดปิดเฝ้ารอว่าเค้าจะตอบไลน์เมื่อไหร่หนอ เอาอีกแล้ว...เค้าเป็นแบบนี้อีกแล้ว มันผิดปกติอย่างที่สุด... คืนนี้ล่ะเธอจะต้องหาเรื่องไปที่ห้องเค้าให้ได้

เสียงมือถือเธอดัง

“จะว่าไรมั้ย ถ้าวันนี้จะรับไปกินข้าวเที่ยง”เพชรเกียรติเอ่ยขึ้นแบบไม่มีปี่ขลุ่ย

“....”พิณแพรรับฟังอย่างเงียบสนิท

“กลับจากโน้นพี่ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเลย เพื่อนพี่มันก็ไม่ว่าง พรุ่งนี้พี่ก็เริ่มงานแล้ว ว่างวันนี้อีกวันเดียว หาเพื่อนกิน นะ...นะๆ”เค้าอ้างเหตุผลร้อยแปดเพื่อขอมากินข้าวกับเธอ

“ก็ได้ค่ะ..ถ้าพี่มา ก็ต้องรอนะเพราะเพลงยังเคลียร์งานค้างอยู่”เธอตอบเสียงเรียบ

“ได้สิ..งั้นเดี๋ยวพี่ไปหานะ”เพชรเกียรติวางสายไปแล้ว พิณแพรมองดูไลน์..กับคำถามที่ค้างคาใจเธออยู่

เค้าไม่ตอบหรอ...กะว่าพี่เบสต้องรีบชวนไปกินข้าวเที่ยง ที่ไหนได้ โดนพี่หยกตัดหน้าซะก่อน พี่เบสนะพี่เบส...คอยดูเถอะคืนนี้จะเอาให้ไม่ได้นอนเลยคอยดู

เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น...

เธอกดเปิดโฟน

“คุณเพลงคะ...มีพนักงานเราโทรมาให้บอกคุณเพลงว่าเกิดเรื่องใหญ่ตรงข้างล่างด้านหน้าบริษัทค่ะ”เลขาสาวบอกด้วยน้ำเสียงรนๆ

“เรื่องอะไรอ่ะ”พิณแพรได้ฟังถึงกับลุกพรวดเปิดประตูแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

.........................................................

บดินทร์เก็บของ ปิดโนตบุ๊ค สำรวจความเรียบร้อยก่อนจะดับไฟ เเล้วเดินมาทางด้านหน้า

“กุ้ง...บ่ายนี้ผมไม่เข้านะ ถ้าท่านถาม ก็บอกท่านไปว่าผมจะจัดการให้พรุ่งนี้”เค้าสั่งงานเลขา

“ได้ค่ะพี่เบส เดี๋ยวกุ้งจัดการให้ค่ะ”

“ขอบใจมากนะ”เธอยิ้มรับปากเค้า ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไป

เมื่อวานกว่าจะปรับจูน เรียกสติกลับมาได้เล่นเอาเกือบตาย แถมอยู่เคลียร์งานเกือบทั้งคืนอีก กลับคอนโดไปก็ใช่จะนอนหลับลงได้ มีแต่เรื่องพิณแพรที่เข้ามาก่อกวนใจไม่มีหยุด เค้าก้มมองดูไลน์

ใจก็อยากรู้จากปากเธอ

อีกใจก็กลัวคำตอบนั้นเหลือเกิน...เค้าไม่รู้จะทนรับมันได้เท่าตอนสุรกฤษมั้ย บดินทร์ที่กำลังก้มดูไลน์พิณแพรอยู่ มือกดปุ่มลงลิฟท์ เลี้ยวเดินออกไปด้วยความเคยชิน

ปึก!!

ไหล่บดินทร์โดนชนเข้าอย่างแรง มือถือที่จับหลวมๆไม่ทันระวัง กระเด็นตกลงบนพื้น บดินทร์เงยหน้ามอง เค้าเห็นใครคนนึงกำลังก้มลงเก็บมือถือ แล้วยื่นคืนให้...

ไอ้เวนตะไลนี่อีกแล้ว...

“รูปสวยดีนะ”เพชรเกียรติยิ้มให้นิดๆก่อนจะเลี้ยงเดินห่างเข้าตัวตึกไป บดินทร์ข้องใจนักเดินตามไป...หมุนไหล่หนุ่มหน้าตี๋ให้หันกลับมา

“ตะกี้มึงพูดว่าอะไรนะ!”บดินทร์ยั๊วะ ถามเสียงอย่างดังออกไป สายตาทุกคู่ที่กำลังเดินเข้าออกผ่านไปมาแถวนั้นเริ่มหันมามอง

เพชรเกียรติส่งยิ้มให้อย่างใจเย็นๆ

“ก็แค่บอกว่ารูปหน้าจอคุณสวยดี เหมือนสุภาษิตไทยที่เค้าว่าอะไรนะ ดอก....ดอกฟ้ากับหมาวัด”

“มึงหมายความว่าไง?”บดินทร์พูดอย่างเหลืออด

“ก็หมายความตามนั้นแหละครับ เป็นหมาอย่างมากคงทำได้แค่แหงนมอง”เพชรเกียรติยิ้มมุมปาก ...ที่ตอนนี้อยากทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าคลั่งให้ตาย

“ไอ้หน้าจืด...มึงว่าใครเป็นหมา ห๊ะ!ไอ้...ัตว์”เค้าผลักหนุ่มตี๋อย่างแรง..

“จุ๊ๆๆ ช่วยให้เกียรติใช้คำสุภาพชนดีๆกับผมหน่อยสิครับคุณ รู้มั้ยนี่ผมให้เกียรติกับคุณมากแล้วนะ”เพชรเกียรติยิ้มเหยียดๆใช้คำน้ำเสียงฟังง่าย

“พอดีภาษารากง่าว กู!เป็นคนไทย...มึงควรภูมิใจที่กูใช้คำสุภาพชนแบบนี้กับมึงคำพูดพวกเนี่ยเหมาะกับมึงที่สุดละ”เค้าระงับอารมณ์แทบไม่อยู่ มันพูดได้ยั่วโมโหมาซะขนาดนี้

“ผมเห็นคุณในทีวีดูอารมณ์ดีดูใจเย็น...แต่ตัวจริงดูคุณอารมณ์ร้อนมาก...ร้อนยังกับไฟ! ระวังมันจะวอดวายด้วยน้ำคำของตัวเองนะ”เค้าพูดยั่ว ความเครียดที่ถูกสะสมมานานหลายวันบวกแรงกระตุ้นที่ได้รับจากชายตรงหน้า ทำเอาบดินทร์ทนไม่ไหวกระชากคอเสื้อต่อยเข้าที่ใบหน้าหนุ่มตี๋สุดแรง...เกินใจจะอดทน

อร๊ายย!

เสียงสาวๆหนุ่มๆในออฟฟิตที่มองเห็นต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เพชรเกียรติหน้าหันไปตามแรงหมัด กระจกแว่นแตก มุมปากมีเลือดซึมไหล เค้าหันมามองหน้าบดินทร์ ...แล้วส่งยิ้มให้

“กูสงสัยมานานละ ว่ากูไปทำอะไรมึงไว้ ...เหมือนมึงจ้องจะคอยหาเรื่องกูทุกทีที่เจอ”เค้าพูดด้วยความสงสัย

“หาเรื่อง...ผมไปหาเรื่องคุณตรงไหนไม่ทราบครับคุณบดินทร์”เพชรเกียรติมองหน้าเค้าอย่างจงใจ หลังพยายามตั้งหลักยืนให้ได้เป็นปกติ โหนกหน้าเค้าที่เริ่มมีรอยช้ำชก เค้าเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก ขยับแว่นให้เค้าที่แม้มันจะแตกยับไปข้างนึง

“มึงรู้จักชื่อกูด้วย?”บดินทร์ถาม ชี้นิ้วเข้าหาตัวเค้าเอง เพชรเกียรติยิ้มๆพยักหน้าให้

“ก็บอกแล้วไง...คุณออกโด่งดัง มีใครบ้างไม่รู้จัก”เค้ายิ้ม

“โกหก!...มึงต้องการอะไรกันแน่ห๊ะ! แน่จริงมึงก็พูดออกมาดิเว้ยไอ้เวรเอ้ย!”เค้ากระชากเสื้อเพชรเกียรติอีกครั้งหวังให้เค้าบอกความจริงที่ซ่อนไว้ออกมา ว่าไอ้หน้าตี๋มันต้องการอะไรกันแน่

“โน้นไง...สิ่งที่ผม...ต้องการ”เพชรเกียรติกระซิบบอกเบาๆที่ข้างหูอีกฝ่าย บดินทร์ถึงกับหันไปมองตามเสียงนั่น

“เพลง!!”เค้าร้องอุทานออกมา เค้าประมวลเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น และทุกอย่างที่เค้าได้ยินได้ฟังมา

ชัดแล้ว...

เค้าพอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว...

“พี่เบสหยุดนะ...พี่เบสจะทำอะไรน่ะ”เสียงหวานๆคุ้นหูกำลังวิ่งมา พร้อมกับสาวๆจากข้างในออฟฟิต

“ถ้าไม่อยากหมดอนาคต...หรือถ้าอยากทำงานต่อไป ช่วยออกห่างจากผู้หญิงคนนี้ซะ”เพชรเกียรติพูดใส่ข้างหูเค้า

“พี่เบส...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ จะทำอะไร ต้องใช้กำลังกันด้วยหรอห๊ะ”เธอโวยวายใส่คนรัก ที่เอาแต่ยืนจ้องหน้าเธอ

“เบสเค้าเข้าใจอะไรผิดนิดหน่อยน่ะ คิดว่าพี่ไปพาลหาเรื่องเค้า”เพชรเกียรติพูดแก้แทนให้อีกฝ่าย

“ว่าไงคะพี่เบส จะปล่อยเสื้อพี่หยกออกได้รึยัง?”พิณแพรพูด บดินทร์ถึงค่อยๆยอมปล่อยมือจากเสื้อของเพชรเกียรติ

“ขอโทษพี่หยกเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“เพลง!!”บดินทร์ถึงกับหน้าถอดสี ตอนนี้เหมือนเค้าโดนฉีกหน้าหักหน้า...ซึ่งทั้งหมดมันออกมาจากปากคนที่เค้ารัก

“เพลงบอกให้พี่เบสขอโทษพี่หยก”พิณแพรเดินเข้าไปตีแขนคะยั้ยคะยอให้เค้ากล่าวขอโทษ

“เพลง!...ทำไมพี่ต้องขอโทษมัน มันต่างหากที่ต้องขอโทษพี่ มันตั้งใจชนพี่ตั้งแต่ร้านกาแฟที่ปั๊มนั่นแล้ว”เค้าพูดความจริง

“จริงหรือเปล่าคะพี่หยก”พิณแพรหันไปถามด้วยน้ำเสียงคาดโทษ

“พี่จะทำแบบนั้นทำไม...ไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่ต้องทำแบบนั้นนะเพลง”เพชรเกียรติแถไปขุ่นๆ

“เอาเถอะค่ะ ...แล้วให้แล้วกันไป พี่เบสขอโทษพี่หยกเดี๋ยวนี้”

“ไม่!!”

“พี่เบส...นะ เชื่อเพลงเถอะนะคะ นะคะเพลงขอร้อง”เธอเขย่าแขนคนรัก สลับกับมองหน้าอีกฝ่าย เพชรเกียรติขยับเสื้อแบรนด์หรูให้อยู่สภาพปกติ

“ไม่เป็นหรอกเพลง เบสเค้าไม่อยากจะพูดตอนนี้ก็ไม่เป็นไร พี่ไม่ถือ”เพชรเกียรติพูดอย่างเข้าใจ

“คิดว่าคงจะไม่มีวันนั้นแน่นอน”เค้าจะยึดเป็นคติจำไว้ให้ขึ้นใจ

“พี่เบส!”เธออ่อนใจกับคนรักที่เค้าดื้อด้านแบบนี้

“นี่หรอ...ที่เพลงบอกไม่ว่างไปห้องกับพี่”บดินทร์พูดจบ สร้างเสียงฮือฮาให้บรรดาขาดสาย

“พี่เบส พูดอะไรออกมาคะ”

“ที่บอกว่ามีธุระไม่ว่างเพราะมัวไปนั่งกินข้าวดูหนังกับมันใช่มั้ย!”

“พี่เบส!”เธอตกใจในสิ่งที่เค้าพูด

“เพลง...พี่ว่าเราไปกันเถอะ ให้เบสเค้าสงบจิตสงบใจก่อน แล้วค่อยกลับมาคุยกับเค้าใหม่”เพชรเกียรติดึงมือพิณแพรยกไปจากตรงนั้น

“มึงจะพาเมียกูไปไหน?!”บดินทร์พูดจบ ทำเอาบรรดาพนักงานที่ยืนดูเหตุการณ์ ต่างตกใจและอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน

“พี่เบส!”พิณแพรเรียกเตือนสติเค้า

“ผมจะพาเพลงไปที่ที่เรานัดกัน”เพชรเกียรติพูดยั่ว ทั้งเจ็บทั้งแค้นแสน...จะเอาให้สาใจ

ผลั๊วะ!!

บดินทร์ซัดหมัดเข้าใบหน้าตี๋หล่อเต็มเหนี่ยว เสียงกรี๊ดกร๊าดร้องกันระงม หากพิณแพร และอีกสองสามหนุ่มที่เฝ้าดูเหตุการณ์เข้ากันเข้าห้าม

“กูให้โอกาสมึงพูดใหม่อีกที....ไอ้ตี๋เอ้ย”บดินทร์ยืนชี้หน้า มีหนุ่มๆเข้าจับกันตัวไว้ เพชรเกียรติ

“พี่เบสหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะคะ...”พิณแพรพูด

“ตกลงเพลงจะเลือกใคร ว่ามาจะเลือกมันหรือเลือกพี่ หรืออยากให้พี่รอ...จนกว่าเพลงจะเลิกกับมัน”

“ไปกันใหญ่แล้วพี่เบส หยุดพูดได้ละ คนทั้งบริษัทมองใหญ่แล้ว”พิณแพรประคองเพชรเกียรติให้ทรงตัวยืนขึ้น

“น่าจะรู้นะว่าน้องเพลงเค้าจะเลือกใคร จริงมั้ยเพลง”พิณแพรยิ้มให้เพชรเกียรตินิดๆ

“เพลง!...รักมันหรอ ตอบพี่มาเพลง”

“เพลงรักพี่หยก แล้วก็...”

“พอเถอะ...อย่าพูดต่อเลย พี่รับไม่ไหวจริงๆ มีความสุขมากๆนะเพลง”บดินทร์ร้องไห้ น้ำตาลูกผู้ชายมันไหล... พูดจบเค้าก็ผละเดินจากไป

“เดี๋ยว!!...มันไม่ใช่ยังงั้นนะพี่เบส ฟังเพลงพูดให้จบก่อน พี่เบส กลับมานะ กลับมาเดี๋ยวนี้!”พิณแพรตะโกนสุดเสียงน้ำตาคลอนิดๆ ทำไมเค้าใจร้อนวู่วามไม่ฟังความอะไรเธอเลยนะ แต่เธอก็ไม่อาจหักหานน้ำใจพี่หยกของเธอได้เช่นกัน

พิณแพรกำลังจะวิ่งตาม...หากเพชรเกียรติดึงแขนปรามเธอไว้เสียก่อน

“ปล่อยเค้าไปก่อนเถอะนะ..ให้อารมณ์เย็นๆแล้วเพลงค่อยคุยกับเค้าใหม่”เพชรเกียรติบอกกับเธอแบบนั้น

พิณแพรได้แต่มองชายคนรักเดินจากไป

...............................................................


วันนี้จะมาต่อให้จบตอน แน่นอน

ปล. พิมพ์+ ตรวจคำ = ช้า

ถ้ามีคำผิดจะเข้ามาแก้ไข พร้อมอัพอีกตอนพร้อมๆกันนะคะ

รัก💋

เคยบอกจะต่อ บอดี้การ์ด..ที่รักด้วย รอเก๊าก่อนนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว