Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บททดสอบ...ที่หนึ่ง (เคลียร์)

ชื่อตอน : บททดสอบ...ที่หนึ่ง (เคลียร์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.8k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททดสอบ...ที่หนึ่ง (เคลียร์)
แบบอักษร

บดินทร์เดินมาถึงประตูรั้ว กดออดเรียกคนด้านในให้ออกมาเปิดรับ

“อ้าวพ่อเบส...งานเสร็จเรียบร้อยแล้วรึ?”ปานแก้วเอ่ยถาม เปิดประตูรั้วให้ชายหนุ่มเข้ามา

“ครับน้าปาน ปูนไม่อยู่หรอครับ”เค้าเอ่ยถาม

“เพิ่งอาบน้ำเสร็จกำลังแต่งตัว เดี๋ยวก็ลงมา นั่งรอแป๊บนะเดี๋ยวน้าไปเอาน้ำเย็นๆมาให้”คุณปานแก้วบอกกับบดินทร์ ก่อนเดินหายเข้าไปยังในตัวบ้าน ไม่นานนักสาวสวยร่างบางก็เดินออกมา พร้อมกับวางขวดน้ำและแก้วตรงหน้าเค้า

“พี่เบสเจอเพลงแล้วหรือยังคะ”น้ำเสียงที่อยากรู้ กับคำถามที่อยู่ในใจของเธอตลอดเวลา

“อื้มม...เจอแล้ว พี่อุ้มไปไว้ในห้องนอนพี่...หลับอยู่น่ะ”เธอพยักหน้ารับ

“โล่งอกไปทีนะคะนึกว่าพี่เบสจะหาไม่เจอซะแล้ว”บดินทร์ยิ้มๆ...

“พี่เบสไปเจอเพลงหรอคะ?”น้ำเสียงขลาดกลัว บดินทร์รับรู้ได้...

“เกมส์เจอน่ะ...”

“อ๋อ...งั้นเหรอคะ เอ่อแล้วนี่ พี่เบสมารอปูนนานยังเนี่ย?!”สาวสวยอดจะถามเค้า

“ไม่นานเลย...บ้านปูนไม่ร้อนเลยนะ เย็นสบายตลอด”เค้าพูดเสร็จ เงยหน้ามองต้นไม้ในสวนอย่างเย็นใจ

“ถ้าไม่ร้อนก็มาบ่อยๆนะคะ ปูนยินดีต้อนรับพี่เบสเสมอ”

“ได้สิ..ไว้พี่แต่งงานกับเพลงเมื่อไหร่ พี่จะเอาการ์ดมาแจกให้ถึงบ้านเลยนะ”บดินทร์พูดเสียงเรียบ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม กลับทำให้อีกฝ่ายหน้าชาขึ้นทันที

สิ่งที่เธอคิดไว้...มันคือเรื่องจริง

“สเป็คพี่เบสเนี่ย...ไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ รู้งี้ปูนกลับไปอ้วนเหมือนเดิมดีกว่า”เธอยิ้มชืดๆ รู้สึกผิดหวังเต็มกำลัง

“แบบนี้ก็สวยแล้ว ถึงปูนจะกลับไปอ้วนหรือผอมเหมือนหุ่นนางแบบ พี่ก็ยังรักน้องสาวคนนี้ของพี่เหมือนเดิม”เค้ายิ้มให้เธอ

“พี่เบส”

“พี่ไม่สามารถทำตามใจแม่ได้...พี่ก็เลยจะมาบอกให้ปูนได้เข้าใจ ว่าพี่รักปูนได้...รักได้แบบพี่ชายรักน้องสาว เพราะว่าพี่มีคนรักอยู่แล้วนั่นก็คือเพลง พี่มาบอกแค่นี้แหละ...พี่กลับก่อนนะ”ปัณรสานั่งนิ่งอยู่แบบนั้น

“อ้อ...เกือบลืม”เค้ายื่นสร้อยเส้นนึงให้ปัณรสา

“พี่เบสเจอสร้อยปูนที่ไหนคะ ปูนตามหาแทบแย่แหนะ”

“เจอที่หน้าบ้านท้ายสวนบ้านยายพี่โน้นแหนะ”พูดจบ ปัณรสาถึงกับหน้าถอดสี

“พี่จะไม่ถามนะว่าปูนไปทำอะไรที่นั่น”

“พี่เบส...”

“พี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าพี่จะกลับแล้ว ไว้มีข่าวดีเมื่อไหร่จะส่งข่าวมาบอก”เค้าลุกขึ้น

“ทำไมไม่เป็นปูนคะ”

“เพราะพี่...รักเพลงน่ะสิ”

“แล้วไม่คิดจะถามจริงๆหรอคะทำไมสร้อยปูนถึงไปตกอยู่หน้าบ้านท้ายสวนนั่น”เค้าส่ายหน้า

“พี่ไม่อยากรู้แล้ว เพราะพี่คิดว่าปูนคงมีเหตุผลมากพอที่จะบอกกับพี่ว่าลืมสร้อยนี้ไว้ตรงหน้าบ้านท้ายสวนนั่นได้ยังไง”

“พี่เบสฟังปูนก่อนได้มั้ยคะ”

“...ไม่ดีกว่า พี่หวังว่ามันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกนะ”เค้าบอกแบบนั้น

“พี่เบส”

“พี่ไปล่ะ เราลากันตรงนี้เลยละกัน ฝากบอกน้าเหนิดกับน้าปานด้วยนะ”เค้าเดินออกประตูไป ปัณรสาวิ่งตามมากอดเอวเค้า

“พี่เบสปูนขอโทษ...”

“พี่จะเก็บคำขอโทษของปูน...ไปบอกเพลงแทนให้ก็แล้วกัน”

“พี่เบส”

“...พี่ขอให้ปูนเจอคนที่รักปูนเร็วๆ แล้วพี่จะรอฟังข่าวดีอยู่ทางโน้น ไปนะ”เค้าแกะมือปัณรสาออก เดินกลับเข้ามายังบริเวณบ้านของตัวเอง

‘ปูนทำสิ่งที่พี่ไม่มีวันยกโทษให้ได้ มันช่วยทำให้พี่ตัดสินใจอะไรๆได้ง่ายขึ้น โชคดีนะปูน’

..............................

เช้าวันต่อมา

พิณแพรเปิดประตูขึ้รถ มีบดินทร์ถือกระเป๋าเอามาใส่เบาะหลัง ตัวเค้าเองก็ขึ้นนั่งประจำตำแหน่ง

เมื่อคืนทั้งคู่ไม่ได้คุยกันเลย มีแต่บดินทร์ที่ส่งไลน์บอกหมายกำหนดการกลับเป็นเช้าตรู่วันนี้ ยายพลอยจันทร์เดินตามมาที่รถ

“ดีขึ้นแล้วใช่มั้ยแม่หนู”

“ค่ะ”ยายพลอยจันทร์พยักหน้า

“ไว้มีโอกาส...”เธอจะพูดต่อหากยายพลอยจันทร์เบรคไว้

“ไม่ต้องกะเกณฑ์หรอกแม่หนู...ว่างก็มาไม่ว่างก็มาเมื่อไหร่ก็ได้ ยายต้อนรับเสมอนะ”เธอพนมมือไหว้

“ขอบคุณค่ะคุณยาย”

“เจริญๆเถอะนะแม่หนู ยายขอให้หนูพบแต่ความสุขนะ ดูแลกันให้ดีๆ มีอะไรก็หันหน้าคุยกัน...นะ”

“ขอบคุณค่ะคุณยายเพลงไปก่อนนะคะ”

“โชคดีๆเดินทางปลอดภัยนะ”

“ยาย!....เบสไปก่อนนะ ไว้ว่างๆจะมาหา ฝากบ้านเบสด้วยนะ”เค้าบอกกับยายสุดที่รัก

“ขับรถดีๆล่ะ นะไอ้คุณหลาน เออๆๆ โชคดีๆ”บีเอ็มฯถูกสตาร์ทเครื่องยนต์ เค้าถอยรถเกือบออกไปนอกรั้ว หากมีใครคนนึงวิ่งออกมาจากตัวบ้าน

“เดี๋ยวๆๆ หยุดก่อน แม่เรียกตาเบสที”ยายรีบไปที่รถ กระจกถูกเลื่อนลง

“ไม่คิดจะลาแม่สักคำรึตาเบส”แม่เค้ามีงอนเล็กๆ

“ผมเห็นแม่หลับอยู่ เลยไม่ได้เข้าไป ไว้ผมมาใหม่นะ”แม่นิลมณีพยักหน้า

“มาคราวหน้า...ก็พาหนูเพลงมาด้วยล่ะ”เค้าค่อยๆยิ้มออก

“อ่ะนี่...แม่เตรียมไม่ทันไม่มีอะไรติดไม้ติดมือไปฝากครอบครัวหนูเลย มีแต่กล้วยโอทอปของบ้านแม่ ฝากไปให้พ่อแม่หนูด้วยนะ”พิณแพรยกมือไหว้ น้ำตามันแทบจะไหลออกมาด้วยความตื้นตัน

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ คราวหน้าเพลงจะมานอนด้วยใหม่”คุณนิลมณียิ้มอ่อนๆ พยักหน้ารับรู้

“แม่ฝากตาเบสด้วยนะ มีอะไรก็โทรหาแม่ได้เดี๋ยวแม่จะจัดการพ่อตัวดีให้”ได้ยินเพียงเท่านี้พิณแพรถึงกับละขนมของฝาก โผเข้ากอดคุณนิลมณี ร้องไห้ปากเบะด้วยความดีใจ

“หนูดีใจที่คุณแม่ให้โอกาสหนูเมตตาหนูนะคะ หนูจะหมั่นโทรมาหาแม่กับยายนะคะ สัญญาว่าจะดูแลพี่เบสให้ดีที่สุดไม่ให้เกเรไปไหนเลยค่ะ”คุณนิลมณียิ้มชอบใจ ลูบหัวพิณแพรเบาๆ

“แม่จะรอนะ”

“ค่ะคุณแม่ขอบคุณคุณแม่มากนะคะ”ทั้งคู่ผลัออกจากกัน

“ตาเบสขับรถดีๆนะลูกถึงแล้วก็โทรมาหาแม่บ้างนะ”

“ครับแม่”

“เดินทางปลอดภัยนะลูก”

“ขอบคุณนะครับแม่ ผมรักแม่นะ”เธอยิ้มรับ โบกมือให้รถบีเอ็มที่เลื่อนกระจกปิดสูง ก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านไป

‘แม่กับยายจะรอลูกทั้งสอง...แล้วมาหาแม่กับยายอีกนะ’คุณนิลมณีคิด มองรถบีเอ็มจนลับสายตาก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

“ไปกันแล้วใช่มั้ย”ยายถามลูกสาว

“ค่ะ”ยายพลอยจันทร์พยักหน้ารับ

“แม่ดีใจนะที่แก...ยอมเปิดใจกับแม่หนูนั่น”

“ลูกรักใครเราก็ควรรักด้วยไม่ใช่หรอคะแม่”

“ขอบใจที่แกเข้าใจหลานฉัน”

“ไปเตรียมใส่บาตรกันดีกว่าค่ะ พระใกล้จะมาละแม่”คุณนิลมณียกถาดสำหรับใส่บาตรไป เหลือเพียงยายพลอยจันทร์ที่ยิ้มหน้าบานด้วยความสุข

‘ขอให้รักกันตลอดไปนะหลานนะ ยายอยู่ทางนี้จะคอยเอาใจช่วย’ยายคิด ก่อนจะเดินตามลูกสาวออกไป

.........................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว