Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ของขวัญวันเกิด...

ชื่อตอน : ของขวัญวันเกิด...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของขวัญวันเกิด...
แบบอักษร

มือแกร่งดึงร่างอวบเข้ามาในห้อง บดินทร์เหวี่ยงตัวเธอล้มลงนอนที่เตียงนุ่มนั่น อารมณ์สีเทา...ทำให้เค้ายังควบคุมสติไม่ได้ พอๆกับอารมณ์ที่กำลังกระเจิดกระเจิงพลุ่งพล่าน

“ฮือๆ”พิณแพรเสียขวัญหนัก ก็เค้าที่เคยแสนดี...ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“ถอดเสื้อผ้าสิ”เค้าบอกเธอสีหน้าจริงจัง

“นี่!”

“ทำไม หรือจะให้ถอดให้”เค้าเสนอทางเลือก พิณแพรลอบมองเค้า ส่ายหน้า...ค่อยๆเปลื้องผ้าถอดออกอย่างเสียมิได้ บดินทร์มองเธอไม่วางสายตา จับเสื้อตัวเองถอดออกเช่นกัน

“หึ!ร้องไห้ เหมือนผมใกล้จะตายยังงั้นล่ะ”พิณแพรอึ้งไป รีบเบือนหน้าหนี หากน้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด เธอไม่เคยคิดว่าคำพูดพวกนี้มันจะออกมาจากปากของเค้า พิณแพรไม่อยากเห็นเค้า ‘คนใจร้าย’ที่กำลังทิ้งตัวลงมาทาบทับบนตัวเธอ เค้ายื่นหน้าเข้ามาจนติด...ชิดใกล้พวงแก้มเนียน

“หันมามองหน้ากันสิ...พิณแพร”

“....”เธอเงียบ หันมาจ้องหน้าเค้าพร้อมคราบน้ำตา

“ตามใจผมบ้างไม่ได้รึไง”พูดจบ บดินทร์ตรึงมือนุ่มทั้งสองข้างของเธอไว้ พรมจูบไปทั่วดวงหน้า

“...”เค้าไม่สนว่าเธอจะพูดหรือตอบอะไร ฝังหน้าอันหล่อเหลาลงซอกคอขาว ประทับตีตราจองเธอจนเป็นจ้ำแดงห้อเลือด....

“เจ็บนะ!”เค้าทำโทษเธอเสร็จได้ ก็ไซร้เลื่อนต่ำลงมาถึงอกเนียน

“ทำไมไม่ถอดไอ้นี่ออกด้วย?!”เค้าหมายถึงบราเซียสีครีมทรงสวย

พิณแพรส่ายหน้า..

“ทำไม?”

“ก็ไม่ถอด”เค้าเบือนหน้าแล้วหันกลับมามองหน้าเธออีกครั้ง

“จะถอดออกดีๆมั้ย”

“ยังไงก็ไม่ถอดค่ะ”

“เอามือออก”เธอทำตัวแข็ง กอดอกแน่น...

“...บอกให้เอามือออกไง”เค้าทำเสียงดุ เอื้อมมือจะไปจะปลดตะขอบราเซีย เธอก็ยังแข็งขืนไว้อย่างนั้น

“ไม่ค่ะ”

“แล้วผมจะดูดนมคุณถนัดได้ไง เพลง! เอามือออก”เค้าจ้องตา หน้าพิณแพรแดงซ่านค่อยๆคลายแขนออก เค้ายกตัวเธอขึ้นเอื้อมมือไปปลดตะขอบราเซีย หากแต่มันไม่ง่ายดังใจนัก

“วันหลังอย่าใส่ยี่ห้อนี้อีก...”เค้าหงุดหงิดสุดๆ

“เพลงจะใส่ทีละสองตัวซ้อนกันทุกๆวัน จะได้ไม่มีใครที่ไหนมากล้าถอดของเพลงแบบนี้อีก”เธอหลุดปากค่อนขอดอย่างเหลืออด

“หึ!เอาซี่ ก็ลองดู!”เค้าปลดตะขอออกได้...กระชากแรงๆออกจากแขนขาวๆบดินทร์เอามือนึงจับเต้าขาวนึงบีบเฟ้นจนล้นมือ ช่ยหนุ่มก้มเลียยอดถันที่เหมือนตั้งตารอคอยให้เค้ามาเชยชม...ซึ่งตอนนี้มันก็มาอยู่ตรงหน้าเค้าแล้ว

“อย่านะ!”พิณแพรร้องห้าม

“เอามือออก”เค้าหงุดหงิด เงยหน้ามาจ้องตาเธอ

“ครูฟังเพลงก่อนได้มั้ย?”

“พูดแล้วนะ...ถ้าคุณเข้ามา ผมก็จะทำในสิ่งผมอยากจะทำ”เค้าไม่หยุดแค่นั้น ก้มเลียยอดถันชมพูงามนั้นอีก...

“ครูก็แค่ต้องการ ครูไม่ได้รักเพลงจริงๆหรอก ใช่มั้ยคะ!”เธอดันอกเค้า เสียงพูดที่แผ่ดพ่นออกจากปากอิ่มอวบ ทำเค้าหยุดชะงัก จ้องมองดวงตากลมคู่นั้นก่อนบดินทร์ตัดสินใจ...ค่อยๆถอนตัวลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อยืดมาใส่

“หยุดพูดมากแล้วออกไปซะ จะออกก็ออกไป”น้ำเสียงเค้าตัดพ้อ สองมือแกร่งยกขึ้นลูบใบหน้าเพื่อเรียกสติให้คืนกลับ

“เพลงอยากอธิบายเหตุผลของเพลงบ้างก็เท่านั้น”เธอก็พูดอยากให้เค้าเข้าใจในตัวเธอเหมือนกัน

“คุณทำให้ใจผมเป็นแบบมาตั้งนานได้ไงเพลง คำพูดของคุณเสียงร้องไห้ของคุณ รู้ตัวเอาไว้ด้วยทุกสิ่งที่คุณทำมันมีผลต่อหัวใจผมทั้งนั้น คุณทำให้ผมรู้สึกอ่อนแอทุกครั้งเวลาที่คุณทำให้ผมเจ็บปวด ผมหมดอารมณ์แล้ว รีบเช็ดน้ำตาใส่เสื้อผ้า...แล้วก็กลับไปซะ”บดินทร์ถือซองบุหรี่ไว้ในมือแล้วเดินออกไปที่ริมระเบียง พิณแพรลุกตามมาคว้าเอว...สวมกอดเค้าไว้

“ทำบ้าอะไรเนี่ยของคุณอ่ะเพลง นี่มันระเบียงนอกห้องนะเดินโทงๆออกมาได้ไง รีบกลับเข้าไปใส่เสื้อผ้าซะ คนขับรถรอคุณอยู่มั้ย กลับเองละกันนะผมไม่ไปส่ง?”เค้าเอียงหน้าถามเธอที่ยืนสวมกอดเค้าอยู่

“....”พิณแพรส่ายหน้าซบลงที่หลังเค้า

“ที่ส่ายหน้านี่จะเอายังไง อยากให้ผมคลั่งตายใช่มั้ย...เพลง!”เธอทรมานเค้าแทบเจียนตายแล้วนั่นหนา กับการไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมาสวมกอดเค้าอยู่แบบนี้

“ไปใส่เสื้อผ้า”คุณย้ำชัดอีกครั้ง ถึงเค้าจะอยู่ชั้นสูงก็ตามเถอะ แต่ก็อดหวงเรือนร่างอวบขาวของเธอที่ยืมกอดเค้าอยู่ตรงนี้ไม่ได้

“ขอโทษที่ทำร้ายจิตใจครู ขอโทษที่เพลงทำให้ครูรู้สึกแย่แบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว ใครมาพูดให้ครูเคืองใจเพลง..เพลงก็ไม่รู้นะคะ แต่วันนี้วันเกิดเพลง เพลงก็ตั้งใจจะชวนครูออกมากินข้าวด้วยกันอยู่แล้ว...ครูหายไปไหนมา ครูแหละรู้ตัวบ้างมั้ยว่าเพลงไม่ได้รู้สึกดีเลยที่อยู่ๆครูก็หายไปติดต่อไม่ได้เพลงพยายามติดต่อครูไปแล้วนะคะ ถ้าครูไม่สำคัญเพลงจะโทรไปหา จะมานั่งรอที่นี่ให้เสียเวลาทำไม เราอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ ขอครูเบสคนเก่าที่แสนดีกลับมาหาเพลงก่อน...นะ”เธอบอกความในใจจนจบ

“.....”

“เพลงแค่อยากขอเวลาอีกหน่อยเท่านั้น เพลงรับรู้ทุกอย่างที่ครูมอบให้เพลง เพียงแต่เพลงอยากได้ความมั่นใจมากกว่านี้ ถ้าครูรักเพลงจริงขอเวลาเพลงอีกหน่อยได้มั้ย นะคะ?”เธอเงยหน้ามอง บดินทร์ใจอ่อนยวบจูบลงหนักๆลงบนเส้นผมตัดสั้นทรงใหม่

“ไปใส่เสื้อผ้าซะ อากาศเย็นเดี๋ยวไม่สบายเอา”เค้าเฉไฉไปเรื่องอีก

“บอกก่อน..หายโกรธเพลงแล้วใช่มั้ย?” เค้าเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มเธอ แล้วพยักหน้าเบาๆให้เป็นคำตอบ

“....”

“แน่นะ”เค้าพยักหน้าอีกครั้ง เธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบที่คางหล่อเหลานั่น

“ขอจูบปากแบบเมื่อคืนอีกสักครั้งได้มั้ย”เค้าถามเบาๆ เธอมองหน้าเค้าอย่างสงสัย

“อะไร ก็เมื่อคืนที่คุณเมาไง เราจูบกันแบบนี้น่ะ” พูดจบ ชายหนุ่มค่อยๆจูบที่ปากอวบอิ่ม ขบเม้มกลีบปากล่างช้าๆจูบย้ำหลายครั้ง ค่อยๆแทรกลิ้นควานหาความหวานแสนวาบหวิว กลัวอย่างเดียวกลัวเพียงเธอจะตกใจ ขวัญกระเจิงไปซะก่อนจะรับรสรักแสนหวานจากเค้า

“ครู”พิณแพรหายใจไม่ทั่วท้อง มือแกร่งค่อยๆลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง ดันหลังเธอ...ติดผนังตรงข้ามระเบียงห้อง เค้าลูบขาขาวๆค่อยๆใช้นิ้วแกร่งแตะขอบซูทรูตัวจิ๋วดึงร่นลงมาถึงขาอ่อน

“อย่าค่ะ...”เธอถอนจูบอันแสนรัญจวน มือคอยปัดดึงมือเค้าออกพัลวัน เอ่ยห้ามแม้ร่างกายจะร่ำร้องเรียกหาเค้าไม่มีหยุด

เค้าดึงซีทรูลงไปกองกับพื้น...

เรือนร่างเปลือยเปล่า....

“จะทำอะไร อย่านะคะ”พิณแพรร้องถาม บดินทร์นั่งลงขยับหว่างขาเธอให้ตรงพอดิบพอดีกับหน้า

เค้ายกขาขวาเธอ....พาดกับไหล่กว้าง

“บอกอย่าไงคะ”เธอดันเค้าให้ออกห่าง แต่แรงไหนจะสู้แรงชายชาตรีได้ล่ะ เค้าตรึงขาเธอไว้แนบแน่น

“ยิ่งห้ามเหมือนมีแรงยุ อยากใส่ชุดวันเกิดออกมายั่วอีกทำไม”

“ก็.....ครูงอนเพลงอ่ะ”

“แบบนี้ไม่ได้หักหานน้ำใจกันใช่มั้ย”

“อย่าค่ะ มันไม่ดี ลุกขึ้นสิค่ะครู”เธอร้องห้าม เนื้อตัวขาวสั่นระริกเพราะเค้าหรือไม่ก็อาจจะเพราะอากาศตอนดึกที่สิงคโปร์เริ่มเย็นขึ้นละมัง

เค้าเงยหน้ามอง...

“เดี๋ยวก็...อุ่น แล้วคุณก็จะรู้สึกดี”

“ไม่เอา มันสกปรก! อย่านะคะ ลุกขึ้นค่ะ”เค้าไม่ฟังเธอเสียแล้ว ลิ้นสากๆตวัดเลียเข้าที่ร่องสวาทนั่น

“ครู....อ่าส์”ใจก็อยากผลักไส อีกใจก็ร่ำร้องหา พิณแพรเหงนมองฟ้าที่มืดสงัด นิ้วสาวค่อยๆแทรกเข้าเรือนผมดำสนิทของเค้า...

“หวาน”เค้าเลียติ่งเสียวไม่มีหยุด ยิ่งทำอีกฝ่ายบิดเร้าเรือนกายด้วยความหฤหรรษ์

“ครู”เค้าเงยหน้ามอง

“เรียกพี่เบสสิ...ได้มั้ย”

“....”

“ไหนลองเรียกสิ”

“พี่เบส”

“อีกที...ได้มั้ย””

“พี่....อ่าส์ พี่เบส”เค้ายิ้มสุดชื่นใจ...ก้มเลียสัมผัสร่องเสียวต่อ ถี่บ้างช้าบ้าง...เค้าก็อยากทำให้เธอจนพอใจ

“พี่เบส...เพลงเสียว”เธอกดผมเค้า อยากให้เค้าแนบชิดมากขึ้นยิ่งเดิมอีก

“อุ่นมั้ย...”ถามไม่พอเค้ายังใช้ลิ้นแหย่ร่องหอยหวานให้ลึกลงไปอีก พิณแพรเผลอยกบั้นเอวกลม...เด้งรับลิ้นที่แหย่เข้า แยงออกอยู่อย่างนั้น

“อุ่นค่ะ.....อ้าส์ อ้าส์”เค้าซอยถี่ขึ้น ยกมือข้างนึงเคล้นเต้านม..แล้วเขี่ยยอดถันไปมา...หวังว่าใจพิณแพรสุดจะทานทนไหว

“พี่เบส....เพลงเสียว”เค้ายิ้มกับตัวเอง ยิ่งเร่งลิ้นให้ตวัดเลีย เธอยิ่งเสียว แอ่นเร้าส่ายโยกรับความเสียวที่เค้าปรนเปรอให้ไม่มีหยุด

“ดีมั้ย”

“พี่เบส...เพลงเสียวนะ แต่ทำไมรู้สึกเพลงปวด เอ่อ..เหมือนฉี่จะไหลเลยอ่ะคะ”

“ห๊ะ ฮ่าๆ ว่าอะไรนะ”เค้าถามปนขำ แต่ก็พอเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่

“ขำอะไรคะ ก็มันเหมือนฉี่จะไหลจริงๆนี่”

“ปล่อยให้ไหลออกมาเลยสิ”เธอหยุดมองเค้าที่เงยหน้าขึ้นมองเธอเช่นกัน

“ได้ไงเล่า มันจะเปียกหน้านะ”

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง” บดินทร์ลงลิ้นเล่นร่องเสียว...

“พี่เบส...เพลง เพลง อ้าส์..”ไม่นานนักพิณแพรก็ถึงสวรรค์แห่งรัก...เด้งรับลิ้นร้อนๆที่เลียให้เธอไม่มีหยุด พิณแพรทนไม่ไหวปล่อยธารน้ำไหลเยิ้มออกมา ร่างกายของเธอกระตุกเกร็งถึงขีดสุด.... เธอกดหน้าเค้าเกือบจมหายไปต่อหน้า มือนุ่มกำผมเค้าไว้แน่น

“เสียว...”

เค้าทั้งดูดทั้งเลียให้เธอจนหมด...

ดีจัง...

เธอกอดคอเค้าแน่น ลุ่ยผมเค้าจนยุ่ง...ยังไม่พอหอมเข้าที่ซอกคอเค้าจนพอใจ

บดินทร์ลุกขึ้นจูบซ้ำเข้าที่ปากอวบอิ่ม มือไม่วายซุกซนเคล้นคลึงเต้าอวบ นิ้วแกร่ง...ช่วยเขี่ยยอดถันส่งท้ายความสุขให้เธออีกครั้ง...

“ของขวัญวันเกิดจากพี่ ชอบมั้ย?”เค้ากระซิบข้างหู บอกบางสิ่งบางอย่างให้กับเธอ เค้าเสยผมข้างหน้าลวกๆให้พ้นไปจากใบหน้าสวยๆ พิณแพรเขินหน้าแดง กระซิบตอบที่ข้างหูเค้ากลับไปเช่นกัน

“...พี่เบสอ่ะ”เธอมองตาเค้าซึ้ง ...บดินทร์ช้อนอุ้มตัวเธอเข้าไปด้านในห้อง

“เพลง”บดินทร์เรียกเธอ

“คะ”เธอที่โอบกอดรอบคอเค้า มองตารอว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรต่อ

“เรามาลองคบกันดูมั้ย”เค้าถาม รอฟังคำตอบจากเธอ พิณแพรนิ่ง ...ใช้ความคิดอยู่พอประมาณ

“พี่รักเพลงนะ รัก...รักมาตลอด แม้จะเป็นรักข้างเดียว”ไม่ทันจบประโยค เธอเอานิ้วนุ่มๆแตะเข้าที่ปากได้รูปเหมือนกำลังจะบอกเค้าว่าอย่าได้พูดต่ออีก

“ข้างเดียวอะไร เพลงก็แค่......ไม่ได้บอกความรู้สึกดีๆที่มีให้พี่ไป ก็เท่านั้น”เค้ายิ้มจนแก้มแทบฉีกรีบวางตัวเธอลงแล้วถามย้ำๆอยู่แบบนั้น

“ตั้งแต่เมื่อไหร่เพลง ห๊ะ เพลงที่เพลงเริ่ม..รู้สึกดีๆกับพี่...ตั้งแต่เมื่อไหร่”เธอขำอิริยาบทของเค้าเสียจริง

“ก็ตั้งแต่ตอนที่...รู้หัวใจตัวเอง”เธอมองตาเค้า บดินทร์รีบคว้าร่างอวบมากอด

“เราใจตรงกันมาตลอดเลยใช่มั้ย บอกให้พี่ชื่นใจหน่อย”พิณแพรพยักหน้า เค้ารับรู้ได้ทันที...

ทั้งคู่ผละจากอ้อมกอดของกันและกัน

“เรามา...ลองคบกันดูนะ สัญญาว่าจะซื่อสัตย์และจะรักเพลงคนเดียวนะ นะ...ตกลงนะ”มือเค้าเย็นเฉียบ เธอรับรู้ได้ ...พิณแพรยกมือนุุ่มแตะไล้ลูบบนผิวปากเค้าเบาๆ พยักหน้าให้เค้าด้วยความเต็มใจ

“งั้นเพลงก็ฝากตัวแล้วก็ ฝากหัวใจไว้ที่พี่ด้วยนะคะ...พี่เบส”เธอพูดจบ ทั้งคู่ยิ้ม...หัวเราะให้กับประโยคจบท้ายของเธอ

หลายชั่วโมงผ่านไป...

หน้าห้องพักพิณแพร

“ขอเข้าไปส่งได้มั้ย”เธอมองดูเวลาในมือถือ ส่ายหน้าปฏิเสธเค้า

“ดึกแล้ว เพลงง่วงด้วยค่ะ...พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิตนะคะ”เธอยิ้มให้เค้า หอมเข้าที่แก้มนึงที บดินทร์พยักหน้ารับ

“ฝันดีนะครับ”

“ค่ะ...ขับรถดีๆนะพี่เบส”เค้ากระซิบข้างหูเธอ

“วันนี้พี่มีความสุขที่สุด ไปนะ”เธอเขินหน้าแดง ยิ้มแก้มแทบปริ เค้าลงลิฟท์ไปแล้วพิณแพรเปิดประตูเข้าห้อง อาบน้ำปิดไฟนอน ด้วยความสุขใจ

‘เรามาลองคบกันดูนะ’

...................................................


ขอโทษที่มาช้าน้า มาช้ายังดีกว่าไม่มาเนอะ💋

ความสุขของไรท์คือการแต่งนิยาย

และความสุขของไรท์ที่มากกว่าแต่งนิยายคือดีใจที่ทุกคนเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ


เรื่องนี้ไม่ติดเหรียญ

รัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว