Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณบดินทร์...ncนิดนุง

ชื่อตอน : คุณบดินทร์...ncนิดนุง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.8k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
คุณบดินทร์...ncนิดนุง
แบบอักษร

หนึ่งเดือนผ่านไป

บนโต๊ะอาหาร...

วันนี้สุรกฤษยกเลิกนัดมื้อเย็นกับพิณแพรกะทันหัน เธอเลยมีเวลานั่งร่วมโต๊ะกับพ่อและแม่

“แกดูเครียดๆนะ เครียดเรื่องงานรึเปล่า?”คุณสรยุทธเอ่ยถามลูกสาว

“เปล่าค่ะ...”พิณแพรตักกับข้าวใส่ในจาน เขี่ยไปคนมาหลายรอบ

“เออ....เรื่องรถ พ่อไม่อนุมัติเรื่องรถประจำตำแหน่งนะ”คุณสรยุทธตักข้าวเข้าปากโดยไม่ได้สนใจลูกสาวมากนัก

“ทำไมอ่ะคะพ่อ รถที่บริษัทมีตั้งมากมายหลายคัน”พิณแพรแย้ง จนคุณสรยุทธต้องหันมามองร่างอวบด้วยความไม่โอเค

“เพลง...ลูกไม่ควรให้อภิสิทธิ์ใครแบบนี้นะ พนักงานคนอื่นๆจะว่าเราได้...ในเมื่อพนักงานคนนี้ได้ พนักงานคนอื่นๆของพ่อเค้ารู้ปากต่อปากเค้าก็ต้องอยากได้เหมือนกัน ที่นี้ก็จะเกิดปัญหาตามมาล่ะ”คุณสรยุทธสรุป ...หันไปสนใจกับข้าวบนโต๊ะต่อ

“.....”พิณแพรเองก็ตักข้าวเข้าปากเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

“เรื่องเจ้ากฤษพ่อก็ยอมลูกมาครั้งนึงแล้ว...เพราะพ่อเห็นว่าลูกรักเค้า พ่อก็โอเค ยอมส่งเสริมยอมดันมันขึ้นมาเพราะดูหน่วยก้านมันดี น่าจะช่วยงานให้เราได้ แต่มาคิดๆดูแล้วไม่รู้พ่อจะไว้ใจเค้าได้มากแค่ไหน”

“....เรื่องอะไรคะ”

“ทุกเรื่อง!”

“เพลง...แม่คิดเหมือนพ่อนะ พ่อกับแม่ไม่เคยกีดกันลูกในการจะคบจะคุยกับใครเลย หมั้นก็หมั้นก็ไม่ว่า แต่ถ้าเมื่อไหร่พ่อกับแม่พูดขึ้นแล้ว จะจริงหรือไม่จริง ลูกก็ควรหยุดฟังบ้างนะ”คุณเพียงแขกล่าว

“การที่พ่อยอมให้ลูกหมั้นเพราะพ่อเห็นแก่ความสุขของลูกนะ...แต่ว่าตั้งแต่นี้ต่อไปพ่อขอสั่งห้ามไม่ให้แกออกไปไหนสองต่อสองดึกๆดื่นๆกับเจ้ากฤษอีก เข้าใจที่พ่อพูดใช่มั้ย”

“....แต่เราก็หมั้นกันแล้วนะคะ”

“แค่หมั้น...ไม่ได้แต่ง จำไว้นะเพลง...อะไรที่มันเป็นของเรา ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนมันก็ต้องกลับมาเป็นของเรา ส่วนอะไรที่มันไม่ใช่ของเรา ต่อให้รักปานจะกลืน มันก็ไม่ใช่ของเราอยู่ดี อย่าไปฝืนมันมากนัก...”

“......”

“เรื่องรถถ้าลูกไม่กล้าจะพูดเอง พ่อจะให้ฝ่ายดูแลสวัสดิการพนักงานจัดการเรื่องนี้ให้”คุณสรยุทธพูดจบ พิณแพรก็ลุกขึ้นทันที

“พ่อพยายามจะบอกอะไรกับเพลงใช่มั้ยคะ...”พิณแพรถามพ่อของเธอตรงๆ

“พ่อเค้าเป็นห่วงเพลงนะลูก...”คุณเพียงแขเตือนสติลูกสาว

“พ่อจะไม่บอก เพราะพ่อรู้ว่าแกรู้ดีที่สุด แกไม่ใช่คนโง่ยัยเพลง!... แล้วถ้าแกยังปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันคนที่จะเจ็บที่สุดก็คือแกนะไม่ใช่ใคร...จำไว้”

“...”

“นั่งลงกินข้าวซะให้หมด แล้วค่อยขึ้นห้อง”คุณสรยุทธตักกับข้าวใส่จานก่อนจะตักเข้าปาก

ไม่มีการสนทนาอื่นใดระหว่างมื้อเย็นนั้นอีก

................

วันต่อมา

สำนักงานใหญ่บอดี้ดี้เชฟ

ก๊อกๆ

“เชิญ...”คุณสรยุทธเปิดเอกสารแล้วเซนต์ลงบนนั้น ก่อนจะค่อยๆเปิดหน้าต่อไป

“คุณพ่อ...”เสียงใครกัน ฟังดูคุ้นเคย...คุณสรยุทธเงยหน้า จักจั่นยกมือขึ้นไหว้สวัสดี

“อ่ะหวัดดีๆ ...นั่งสิ”จักจั่นทำตามอย่างว่าง่าย

“มีธุระอะไรรึเปล่า....”คุณสรยุทธจ้องนัยตาเพื่อนรักของลูกสาว ที่ตอนนี้ขอบตามันแดงก่ำจนเห็นได้ชัด

“คุณพ่อไม่พอใจการทำงานของจั่นรึเปล่าคะ”จักจั่นเปิดฉากถามคุณสรยุทธตรงๆ

“เปล่าหนิ...หนูทำงานก็โอเค ไม่มีปัญหาอะไร”คุณสรยุทธตอบไปตามความจริง

“แล้วทำไม...หนูถึงได้รับการปฏิเสธเรื่องรถประจำตำแหน่งละคะคุณพ่อ”เธอยิงคำถามชัดเจน คุณสรยุทธจ้องตาเธอ

“ฉันไม่มีนโยบายแจกรถประจำตำแหน่งใหใครมั่วๆหน่ะสิ”เค้าก้มเซ็นต์เอกสารต่อ

“แต่จั่นก็เห็นคนอื่นได้รถไปใช้ฟรีๆตั้งหลายคันนะคะ”เธอยอกย้อน

“นั่นมันขึ้นอยู่กับความจำเป็น...เพราะเค้าจำเป็นต้องใช้ทำงานให้ฉันจริงๆ”

“จั่นก็ใช้ขับรถมาทำงานให้คุณพ่อทุกวันนะคะ เพลงก็บอกจั่นเองว่าจะได้รถ แล้วจั่นก็ขายรถคันเก่าของจั่นไปแล้วด้วย”

“นั่นมันปัญหาของหนู ฉันคงช่วยไม่ได้”

“แต่เพลงบอกเองว่าจะเอารถให้จั่น”

“เอ๊ะหนู!...ฉันไม่ใช่ยัยเพลง ที่หนูจะมาสั่งหรือจะเอาโน้นเอานี่ได้นะ”คุณสรยุทธเริ่มจะทนรับไม่ไหว

“คุณพ่อ..แต่เพลงเค้าเป็นคนบอกจั่นเองนะคะ”เธอตื้อดื้อแพ่งไม่เลิก

“งั้นเธอลองคิดทบทวนให้ดีสิ ว่าเธอควรจะได้รถไปใช้รึเปล่า”

“คุณพ่อ!”

“กลับไปทำงานซะ ฉันจะทำเหมือนเธอไม่ได้มาแว๊ดๆใส่ฉันที่นี่ ฉันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน”

“.....”จินดาพรยืนมองพ่อเพื่อนตาขึง คุณสรยุทธเงยหน้าขึ้น

“มีอะไรอีก?”

“....”จักจั่นขอบตาแดงเรื่อ ด้วยความโกรธอย่างที่สุด

“ปิดประตูด้วยนะหนู ฉันจะทำงาน”คุณสรยุทธออกคำสั่งกับเธอ

“.....”จักจั่นเหมือนคนหน้าตึงๆชาๆ ปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องประธาน ด้วยความเจ็บใจ

........................

ในคืนนั้น...

ห้องนอนจักจั่น

ภาพชายหญิงเปลือยเปล่า ...กำลังเสพสุขอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก้มเลียร่องสวาทอย่างหิวกระหาย แต่อีกฝ่ายทำเหมือนตายด้านไร้อารมณ์ ไร้ท่าทีตอบสนอง มันทำให้ฝ่ายที่เร่งรุกอดแปลกใจไม่ได้...ต้องเงยหน้าขึ้นมองขึ้นมา

“เป็นอะไร...ไม่เสียวหรอ”เค้ากระโดดขึ้นเตียงมากอด...มือก็กอบกุมอกขาวๆสาวเจ้าไว้

“กับอีแค่รถบริษัทก็หวงจั่น ไม่ยอมให้จั่นเอามาใช้”จินดาพรบ่นกับเค้า

“แต่เพลงเค้าก็รับปากจั่นแล้วไม่ใช่หรอ”

“ใช่...จั่นก็เลยเอารถไปขายเต็นท์แล้วด้วย”

“เพลงนี่แย่จริงๆ พูดไม่เป็นคำพูดเล๊ย อีอ้วนเอ้ย”เค้ายั๊วะ

“ช่างเค้าเถอะค่ะ จั่นจะไปสู้อะไรกับลูกเจ้าของบอดี้ดี้เชฟได้ล่ะคะ อยากได้อะไรก็ได้ จั่นทำงานเดือนชนเดือน เงินก็แทบไม่เหลือเก็บเอาไว้ออกรถใหม่ๆป้ายแดงหรอกค่ะ”จินดาพรกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ สุรกฤษทนเห็นไม่ไหว ดึงเข้ามากอด

“เดี๋ยวพี่จะซื้อรถให้จั่นเองดีมั้ย”เค้าเสนอทันที

“จะดีเหรอคะพี่กฤษ...จั่นเกรงใจ”

“เกรงใจทำไม...เราเป็นอะไรกันจั่นก็รู้นิ ตอนนี้เงินเดือนพี่ก็มากขึ้นแล้ว ออกรถป้ายแดงให้จั่นได้สบายๆ”

“หลอกให้จั่นดีใจเล่นป่าวเนี่ย”

“ใครจะกล้าหลอกเมียพี่ได้ล่ะจ๊ะ....ตอนนี้มาทำให้พี่มีความสุขก่อนดีกว่านะ”เค้าบอก ค่อยๆพรมจูบเธอไปทั่วใบหน้า ลิ้นสากสัมผัสช้าๆลงมาถึงยอดถัน สลับไปมาทั้งสองข้าง จินดาพรใช้มือยีที่ผมเค้าเบาๆ เนื้อสาวของเธอกำลังจะหลอมละลายไปพร้อมกับลิ้นร้อนๆของเค้า

“เสียวค่ะพี่กฤษ”เค้าจับแก่นกายที่กำได้เกือบรอบมือแกร่ง...จ่อสัมผัสร่องสวาทของเธอ ขึ้นลง...ขึ้นลง ทนเธอแทบทนไม่ไหว

“ใส่เลยสิคะที่รัก...จั่นเสียวมาก”เธอร้องบอก โน้มตัวเค้าเข้ามา เเทรกลิ้นควานหารสหวานๆกันและกันจนมันในรสสวาทพอดี

อื้มม...

อ่าส์....

“พร้อมแล้วใช่มั้ยที่รัก...เราจะขึ้นสวรรค์พร้อมกันนะจ๊ะ”เสียงทุ้มกระเซ่าพาเธอขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกับเค้าในเวลาต่อมา

เธอทำให้พี่รู้สึกดีเหลือเกินจักจั่น..

....................

หน้าสำนักงานใหญ่บอดี้ดี้เชฟ...

พิณแพรสาวร่างอวบในชุดเดรสสีโอรสช่างเข้ากับสร้อยมุกสีขาวที่เธอสวมใส่ กำลังเดินลงจากรถปอเช่คันหรู..ยื่นกุญแจรถให้พนักงานนำรถไปเก็บดูแล ไม่ทันจะผ่านทางเข้าประตู รถญี่ปุ่นตัวใหม่ป้ายแดงแล่นมาเทียบจอดหน้าบริษัทเช่นกัน พิณแพรหันไปดู...พบว่าเป็นเพื่อนสาวในชุดทำงานสีนวลขอบแดง กำลังลงจากรถเพื่อมาทักทายเธอ...

“เพลงงงง....”ไม่เพียงกี่ก้าวจักจั่นก็เข้าประชิดตัวเธอ กอดรัดอย่างรักใคร่

“หายงอนเพลงแล้วหรอ”

“งอนอะไรเล่า ใครจะกล้างอนเจ้าของบริษัทกันจ๊ะ”จักจั่นคล้องแขนเดินเคียงคู่สาวตุ้ยนุ้ยเข้าสู่ในตัวอาคาร

ทุกคนต่างพากันยกมือไหว้สวัสดี...

“ขอบใจนะที่เข้าใจเพลง”จักจั่นยิ้มพยักหน้ารับ

“ไม่เป็นไร...จั่นโอเคแล้ว”

“รถใครมาส่งหรอ”พิณแพรถาม...เพราะไม่คุ้นกับรถคันนี้

“รถจั่นเองแหละ”จินดาพรเฉลย...

“อ๋อ.....”พิณแพรยิ้ม พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“แล้วเพลงอยากรู้มั้ยล่ะ...ว่าใครซื้อให้จั่น”จักจั่นพูดยั่วเพื่อนสาว แล้วมันก็ได้ผลชัดเจน พิณแพรใจเต้นตุบๆ....เพราะคนแรกที่เธอนึกถึงก็คือคู่หมั้นคู่หมายของเธอ

“ซื้อเงินสดด้วยนะ...แถมโอนเป็นชื่อจั่นเรียบร้อยเลยด้วย”จินดาพรเดินไปด้วยแอบมองหน้าเพื่อนร่างอวบไปด้วย

“.....”พิณแพรเงียบ ทั้งที่ในใจรู้สึกเฟลเอามากๆ

“เงียบไปเลย เป็นไรรึเปล่าเพลงหน้าซีดเชียว เอ....รึว่าเพลงจะทายถูก...สงสัยทายถูกแน่”จักจั่นยิ้มหวานแกล้งยั่วเพื่อนเธอ....ให้หัวปั่น

“.....”พิณแพรนิ่งงัน

“ไม่เอาละ...เล่นกับเพลงไม่สนุกเลย ไปดีกว่า ไว้เจอกันช่วงบ่ายในห้องประชุมน้าเพื่อนรัก”จักจั่นโบกมือให้ ก่อนจะหายเข้าลิฟท์ไป

...................

บ่ายวันเดียวกัน

ห้องประชุม...

ครั้งนี้เป็นการประชุมครั้งใหญ่ ทุกคนทยอยเข้ามานั่งจนเกือบครบ เว้นเพียงที่นั่งข้างๆเธอ และที่นั่งท่านประธาน ...พ่อของเธอกำลังเดินเข้ามาแล้ว ตามด้วยเลขา ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น...จนเวลาล่วงเลยไป

“หลังจากธุรกิจของเราดีขึ้นตามลำดับ สาขาในประเทศใกล้เคียงก็ดีตามไปด้วย บริษัทเราที่เป็นที่รู้จักอยู่แล้ว ยิ่งได้รับการยอมรับจากลูกค้าทวีคูณ ส่งผลให้ยอดขายทะลุเป้าในปีที่ผ่านมา ผมคิดไม่ผิดที่ผมเลือกเค้าจริงๆ”คุณสรยุทธกล่าว...

สุรกฤษที่นั่งฟัง...กำลังยิ้มเปิดเผย คิดในใจเพียงว่า... ‘ไอ้แก่นั่นคงหมายถึงเราแน่ ก็เพราะเรา บริษัทมันถึงมีผลกำไรมากมายขนาดนี้’

สุรกฤษกำลังรอเวลา...รอว่าเมื่อไหร่ ว่าที่พ่อตาจะเรียกชื่อเค้าให้ดังก้องไปทั่วห้องประชุมสักที

“ช่วยปรบมือให้กับ...”ท่านประธานกำลังพูด สุรกฤษรอเวลานี้มานาน ลากเก้าอี้ถอยหลัง ยกตัวขึ้นเตรียมยืนตามเสียงเรียกนั่น

“นายบดินทร์ ผู้ที่ทำให้บริษัทของเรามียอดขายทะลุเป้าถล่มทลาย ขอให้ทุกคนปรบมือต้อนรับเค้าด้วย เชิญๆๆ”คุณสรยุทธเฉลยชื่อ ก่อนเรียกบดินทร์ให้เข้ามาภายในห้องประชุม สร้างเสียงกรีดให้สาวๆไม่น้อย

สุรกฤษที่เตรียมยืนกลับต้องหงายเงิบ นั่งลงเเทบไม่ทันด้วยความอายสุดชีวิต.... จ้องหน้าไอ้คนมาใหม่นั่นแทบไม่กระพริบ

“ครู!”พิณแพรเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจ เค้ามาได้ไงเนี่ย...ไม่เห็นมีใครบอกเลย

จักจั่นยิ้มให้กับตัวเองเบาๆ เธอเหลือบไปเห็นพิณแพรมองผู้ชายคนนั้นไม่วางตา ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองหน้าผู้ชายคนนั้นใหม่อีกครั้ง

เนี่ยนะเหรอ...คุณบดินทร์!

..............



10กว่าตอนแล้ว ขอบคุณที่ติดตามกันมาเรื่อยๆ หวังว่า รีทจะอ่านกันต่อไปนะคะ 💋

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว