Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำไมรู้สึกแย่แบบนี้...

ชื่อตอน : ทำไมรู้สึกแย่แบบนี้...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำไมรู้สึกแย่แบบนี้...
แบบอักษร


เลิกเรียนก็เข้าคอรส เข้าฟิตเนสออกกำลังกาย กินอาหารก็อยู่ในความควบคุมดูแลของครู พักหลังๆมานี้เธอรู้สึกดีสุดๆตื่นมาตัวเบา หุ่นกระชับได้ส่วนมากขึ้น เลิกหิวบ่อย เลิกหงุดหงิด ไม่เหนื่อยง่าย ชอบการออกกำลังขึ้นนิดหน่อย แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับในเช้าวันนี้... ตอนนี้

หนึ่งเดือนต่อมา...

เวลา 4.45น.

สวนลุมพินี

เมื่อบีเอ็มดับบลิวเทียบจอด พิณแพรทำหน้าเป็นตูดพูดได้ซะงั้น...

“ เนี่ยนะคะลู่วิ่งคลาสสิค”พิณแพรดีดตัวจากเบาะที่เอนอยู่ มองออกไปนอกรถแล้วเอ่ยถามเค้า

“แน่นอน! ลู่วิ่งคลาสสิค ถูกใจใช่มั้ยละ!”เค้าตอบ

“ก็ดีค่ะ...แต่ทำไมคนเยอะขนาดเนี่ย นี่มัน..งานวิ่งแน่เลย ใช่มั้ยเนี่ย?”เธอสรุปและคาดเดาสถานการณ์

“ใช่ ...เรามาวิ่งมาราธอน”เค้าบอกสั้นๆก่อนจะยิ้มนิดๆ ชอบใจที่เห็นสาวเคยอวบอ้วนจัด...ทำหน้าไม่ค่อยเอนจอยเท่าใดนัก

“วิ่งมาราธอน ครูอ่ะ...จะทรมานกันแบบนี้หรอ บอกกันก่อนสิ ทำงี้กับลูกศิษย์ได้ไงอ่ะ”พิณแพรพูดไปด้วย...ก้มดึงตัวล๊อคเข็มขัดไปด้วย ดึงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ออก

“ทรมานอะไร น่าสนุกจะตายเพื่อนเยอะด้วย...ก็เห็นบ่นเบื่อห้องฟิตเนสไม่ใช่หรอไง ผมก็เลยพามาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง”เค้าพูด แต่ไร้วี่แววของอีกฝ่ายโต้ตอบจึงหันไปดู...

แสงไฟจากงานจัดวิ่ง ลอดผ่านเข้ามาในตัวรถ ช่วยทำให้เค้ามองเห็นได้ชัด

“อะไร ไหน ดูหน่อย กดไม่ออกรึ”

“มันกดไม่ออกอ่ะครู”

“ไหน...ทำแบบนี้ จะได้ปลดเข็มขัดออกง่ายขึ้น”บดินทร์อธิบาย...อีกทั้งยื่นนิ้วแกร่งเข้าช่วยกดตัวล็อคด้วยความเต็มใจ

แป๊บเดียว ตัวกดล๊อคก็ถูกปลดออก...

“ไง ได้แล้วเห็นมั้ยล่ะ”บดินทร์เอ่ย เงยหน้าขึ้น หากเป็นเวลาเดียวกับที่พิณแพรก็เงยหน้าขึ้นมองสบตาเค้าเช่นกัน..

หน้าชนหน้า...

ลมหายใจต่างรดริน ทำเอาพิณแพรต้องหลบสายตา...ใจมันสั่น ใจมันหวิวไหวแปลกๆ ..บดินทร์ใช้นิ้วเเกร่งไล้แก้มนวลเบาๆ ไล้ลงมาเชยคางสวยให้เงยขึ้น

“ทำไม! ยังไม่หายง่วงหรอ”

“เปล่าซะหน่อย หายง่วงนานเล่ว”

“งั้น...ไปลงชื่อวิ่งแก้ง่วงกัน”เค้าพูดจบ ก็ละจากปลายคางมนทันที

‘นี่เรากำลังหวังอะไรจากครูเนี่ย...’พิณแพรนึก

“ปะ...เดี๋ยวไม่ทันรอบปล่อยตัวสิบกิโล”เค้าบอกอีกครั้ง

“อืม....ห๊ะอะไรนะคะ ครูพูดใหม่อีกทีซิ”

“วิ่งสิบโล แป๊บนะ!”...เค้าบอกก่อน...เอื้อมมือไปหยิบถุงจากเบาะหลังเอาให้พิณแพร แล้วยื่นให้...

“อ่ะ...นี่ของคุณใส่ซะ”

“มันคือ?”เธอรับมา หยิบออกดู

“ชุดวิ่งชุดใหม่ ของผมสวมมาแล้ว ถอดชุดนอกออกก็เรียบร้อยง่ายๆ ส่วนของคุณ เดี๋ยวผมจะคอยดูต้นทางให้รีบเปลี่ยนซะ ผมไม่แอบดูหรอก แล้วรีบลงไปนะครับ”เค้าพูดจบปิดประตู เดินห่างออกไปเล็กน้อยไม่ไกลรถนัก

ชุดนักวิ่งงั้นหรอ เธอเงยหน้ามองเค้า...เค้าไม่ได้มองมา เธอมองซ้ายขวาออกไปนอกรถ ไม่ได้เป็นจุดสนใจอะไรนัก เธอจัดการเปลี่ยนชุดทันที ...มันพอดีเลยอ่ะ เค้ารู้ได้ไงไซส์อ่ะ ไซส์ของเธอเปลี่ยนไปเยอะจะตาย เค้าเคยสัมผัสต้องตัวแบบจงใจรึ...ก็ไม่

สิบห้านาทีผ่านไป...

วิ่งมาราธอนได้เริ่มต้นขึ้น...

ส่วนการวิ่งของทั้งคู่หนะหรอ...

“ครู!...ครูคะ รอเพลงด้วย”พิณแพรหาสนใจใครอื่นไม่ ร้องเรียกหาแต่เค้า มองแต่เค้า...ไม่งั้นวิ่งตามไม่ทัน อิอิ แต่ทุกครั้งเค้าก็หันกลับมา หยุดวิ่ง...ยืนรอ แล้วก็ออกวิ่งใหม่พร้อมกัน เป็นเช่นนี้ตลอดเส้นทางไป

ในที่สุดทั้งคู่ก็วิ่งเข้าเส้นชัย...

จบทริปวิ่งกันที่แปดโมงเช้า พิณแพรหมดแรงข้าวต้ม รับน้ำ ผ้าเช็ดหน้าเย็นๆเช็ดจนสดชื่น ท้ายสุดรับเหรียญวิ่งมาราธอนเหรียญแรกในชีวิต แม้เธอจะเข้าเกือบท้ายๆก็ตาม

“เฮ้อ...หมดแรงเลยอ่ะครู”พิณแพรเข้านั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถทันที ทุบขาที่เมื่อยล้าได้สักพัก ก็หยิบเหรียญที่ได้จากการวิ่งขึ้นดู....ยิ้มชอบใจ

“หายเหนื่อยยัง”เค้าหันมาถาม เธอส่ายหน้า เค้าอดหัวเราะไม่ได้

“หัวเราะอะไรเล่า ก็เหนื่อยจริงๆ”

“ใครว่าอะไรล่ะ”

“หิวแล้วอ่ะไปหาไรกินกัน”เธอบอกอย่างสนิทสนม สนิทใจ

“วันนี้จะพาไปกินของอร่อย...ให้รางวัลคนเก่ง”

“จริงอ่ะ ครูน่ารักที่สุดอ่ะ”เธอสวมกอดแขนเค้า ส่วนเค้าก็ขยี้หัวเบาๆอย่างลืมตัว ...ทั้งคู่หยุด และผละออกจากกันแล้วทำตัวปกติดังเดิม แต่แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันตลอดทาง

.....................................

ร้านโจ๊กเจ้าดัง

โจ๊กถ้วยพิเศษถูกวางตรงหน้า พร้อมเครื่องปรุง ทั้งคู่ในชุดนักวิ่งจัดการปรุงรสตามชอบใจ

“ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ การจะได้กินของอร่อยมันยากจัง”พิณแพรเป่าโจ๊กที่ร้อนๆได้ใจก่อนเอาใส่ปาก

“เราเลยต้องรอคิวนานเป็นครึ่งชั่วโมงไงล่ะ”เค้าเสริมก่อนตักโจ๊กเข้าปากเช่นกัน

“มากินบ่อยหรอ”

“ตอนเรียน”เค้าบอก เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ บางทีของอร่อยก็ไม่จำเป็นต้องราคาแพงเสมอไปด้วยสินะ...

“เมื่อวานพ่อเรียกเข้าไปคุยอะไร ตั้งนาน?!”เธอยิงคำถามทันที

“อยากรู้หรอ?!”เค้าถามกลับ เธอพยักหน้า ก่อนตักโจ๊กเข้าปาก

เค้าวางช้อนแล้วมองหน้าเธอ

“วันนี้เป็นวันสุดท้ายของผม คุณจบครอสของผมแล้วนะคุณเพลง”เค้าพูด พิณแพรวางช้อนแล้วจ้องหน้าเค้ากลับ

“อะไร...เพลงยังไม่ผอมสมใจเลย”

“จากเจ็ดสิบสองลงมาห้าสิบแปดแบบปลอดภัย อีกอย่างคุณสูงร้อยหกสิบเจ็ด ไม่อ้วนหรอกสมส่วนแล้ว ส่วนที่เหลือคุณเพลงก็ออกกำลังกายสม่ำเสมอตามที่คุณเพลงออกทุกวันรับรองสมใจแน่ แต่ผอมมากไปไม่สวยส่วนเรื่องอาหารถามผมได้ตลอด ส่งไลน์ถามผมได้ ไม่งั้นก็เทรนเนอร์ที่บอดี้ดี้เชฟท่านอื่นก็ได้ เก่งๆทั้งนั้น”เค้าสรุป

“.....”

“พรุ่งนี้ผมต้องไปสิงคโปร์แล้ว คุณสรยุทธ....”เค้ายังไม่ทันจะพูดจบ

“ไม่อร่อยละ เนื้อไม่มี...มีแต่น้ำ”

“เพลง!”

“เพลงอยากกลับบ้าน ช่วยไปส่งเพลงทีค่ะ”พิณแพรพูดจบก็เดินออกจากร้านไป โดยไม่หันมาสนใจเค้าอีกเลย ตลอดทางกลับบ้าน เสียงหัวเราะเฮฮาก็ไม่มีให้ได้ยินระคายหูอย่างเคย จนกระทั่ง....บีเอ็มฯเข้าเทียบจอด บดินทร์จึงหันมามองหน้าเธอ

“พรุ่งนี้มีเรียนมั้ย ถ้าว่างจะไปส่งผมที่สนามบินได้รึเปล่า...”

“เพลงมีเรียน ไม่รู้เพลงจะว่างไปรึเปล่า”

“งั้นหรอ...”

“เพลงขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะครู”

“ผมเข้าgate สิบโมงเช้านะ แล้วผมจะรอ”เค้าพูดจบ เธอไม่มองเค้า ไม่รีรอที่จะเปิดประตูลงจากรถ ...เดินตรงเข้าบ้านในทันที ผ่านไปสักพัก...เธอแอบเดินมาเปิดม่านในห้อง เห็นรถบีเอ็มฯกำลังแล่นออกไป

ครอสลดน้ำหนักจบแล้ว ...

แต่ทำไมใจเธอมันรู้สึกแย่แบบนี้ เธอต้องแฮปปี้ดิ อยู่ๆน้ำตาพิณแพรก็ซึม ขอบตาร้อนผ่าว เกือบสามเดือนที่ผ่านมามันมีแต่ความทรงจำที่ดีมากมาย มันชัดเจน มันชัดเจนขึ้น ...ไม่ได้เธอมีพี่กฤษแล้วนี่ แต่ถึงงั้นก็เถอะ เธอก็ควรจะไปส่งเค้าที่สนามบิน...ในวันพรุ่งนี้ไม่ใช่หรอ

เธอมีบางอย่างอยากจะถามเค้าให้หายคาใจเหมือนกัน....

..................

เช้าวันต่อมา

วันนี้เพลงเข้าเรียนหกโมงเช้า หลังหมดชั่วโมงเรียน เธอรีบแยกตัวจากเพื่อนเดินไปที่รถเพื่อไปสนามบิน ทันไม่ทันไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องรีบไป ระหว่างทางหนุ่มๆทั้งหลายก็พากันส่งเสียงแซวพิณแพรสาวสวยจากสาวอวบอ้วน กลับมาหุ่นไฉไลกว่าเดิม

“เพลง...”เสียงเรียกอันคุ้นเคยทำเธอหันไปทันที

“พี่กฤษ”พิณแพรร้องดีใจ นานหลายเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอเค้า แต่ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วย

“เลิกเรียนแล้วหรอ”หนุ่มกฤษเอ่ยถามส่งสายตาหวานเยิ้ม...

“ค่ะ”

“เดี๋ยวไปนั่งรถพี่ดีมั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน”กฤษเสนอตัวให้เธอ เพื่อจะพาเธอไปส่งบ้าน

“ไม่เป็นไรค่ะ วันหลังเพลงค่อยไปกับพี่กฤษ วันนี้เพลงมีธุระด่วนจริงๆ เพลงขอตัวพอดี...”พิณแพรยังพูดไม่จบ หาก...

“พี่คิดถึงเพลง เพลงหนีหน้าพี่มาหลายเดือนไปหาที่ไหนก็คาดกับเพลงตลอด ขนาดเรียนมอเดียวกันยังไม่เจอกันเลย”เค้ารำพัน

“เอ่ออ...”

“วันนี้อยู่กับพี่นะ...พี่คิดถึงเพลง นะคะ”เสียงเค้าออดอ้อน นี่ไม่ใช่หรอคือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด นี่ไม่ใช่หรอคือเสียงที่เธอเรียกหา

แล้วคนที่สนามบินล่ะ

กับเวลาที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมง

เธอควรจะทำยังไงดี...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว