ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep 9 ยังร้ายได้อีก

ชื่อตอน : Ep 9 ยังร้ายได้อีก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2561 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep 9 ยังร้ายได้อีก
แบบอักษร


     " อือ อือ โอ้ย เจ็บจัง " ร่างบางรู้สึกตัวขึ้นในเช้าวันต่อมา  จะมีคนเป็นห่วงเธอไหมที่เธอนอนอยู่บนห้องคนเดียว ไม่ได้ลงไปกินข้าว ตั้งแต่ตอนเย็นเมื่อวาน


" คุณหนูตื่นแล้วเหรอค่ะ "


" ค่ะ เออ นมค่ะคุณพ่ออยู่บ้านไหมค่ะ " ร่างบางเอ่ยถามหาคนเป็นพ่อ ยังไงพ่อก็สายเลือดเดียวกับเธอ ถึงเธอจะไม่ชอบแม่เลี้ยง แต่เธอก็รักพ่อของเธอ


" คุณผู้ชายไม่อยู่ค่ะ อยู่แต่คุณผู้หญิง"


" ค่ะ "


"คุณหนูของนมเป็นอะไรหรือมีปัญหาอะไรค่ะ บอกนมได้น่ะ นมรักคุณหนูน่ะค่ะ " คนแก่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

ทำไมจะไม่รู้ว่าคุณหนูของเธอไปทำอะไรมา ดูจากร่องรอยที่อยู่บนตัว เต็มไปด้วยรอยแดง



" เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ ฮันน่าแค่ถามหาคุณพ่อเฉยๆ ค่ะ"




" คุณหนูก็ชอบเก็บไว้คนเดียวแบบนี้ไงค่ะ นมไม่

สบายใจเลย "



" นมไม่ต้องเป็นห่วงน่ะค่ะ ฮันน่าดูแลตัวเองได้ค่ะ แค่นี้สบายมาก " ร่างบางเอ่ย พลางคิดในใจ เกลียด ๆๆๆๆ ตอนนี้อยากกรี๊ดร้องดัง เกลียดไอ้บ้าจิน มันกล้าดียังไงมาขืนใจฉัน


" จริงๆเลย แต่เมื่อวานคุณจินมาถามหาคุณหนู ป้าเลยตอบไปว่า คุณหนูไม่สบายค่ะ "


" ชั่งมันสิ ลงไปข้างล่างกันดีกว่าค่ะ "



ทั้งสองคนได้เดินลงมาข้างล่างพร้อมกัน แต่ดูเหมือน

ร่างบางจะไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นแม่เลี้ยง



" นม ออกไปก่อนเถอะค่ะ ฮันน่าขออยู่ตามลำพัง กับคุณแม่ที่รักน่ะค่ะ " ฮันน่าทำเสียงประชดประชันแม่เลี้ยง


" เออ...เออ ได้ค่ะคุณหนู "



ร่างบางเดินเข้าไปหาแม่เลี้ยงที่นั่งทำขนมอยู่กับคนรับใช้อีกสองคน


" สวัสดีค่ะ คุณแม่เลี้ยง " ฮันน่าทำเสียงจีบปากจีบคอ


" อ่าว ฮันน่าเหรอลูก มีอะไรรึเปล่าจร้า "


" เออ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ "


" เรื่องอะไรจร้า "



" ขอคุยเป็นการส่วนตัวค่ะ "



ร่างบางเอ่ยพลางมองคนรับใช้อีกสองคน ที่ทำท่าทาง

เหมือนเธอจะทำร้ายคุณแม่เลี้ยงของพวกมัน



" พวกเธอออกไปก่อนเถอะ "


“เออ...เออ จะดีเหรอค่ะคุณผู้หญิง “


“ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยู่ได้”


" ค่ะ คุณผู้หญิง "


" ฮันน่ามีอะไรลูก มานั่งข้างๆแม่สิลูก "


“ไม่!.เข้าเรื่องเลยล่ะกัน..ฉันอยากให้คุณสอน ทำอาหารหน่อย เออคือฉันอยากทำของโปรดให้คุณพ่อทานคืนนี้ "



" แม่ก็นึกว่าเรื่องอะไร ได้สิจ่ะ ไป เดี๋ยวแม่เตรียม ของให้น่ะค่ะ " แม่เลี้ยงยิ้มอย่างดีใจที่จะได้สอนลูกเลี้ยงทำอาหาร


" อืม "

ร่างบางยิ้มเยาะ และเดินตามไปพลางคิดในใจ ' เสร็จฉันแน่ คอยดูน่ะจะแกล้งใช้ให้เหนื่อยไปเลย '



ในครัว


" คุณท่านต้องดีใจแน่ๆเลย ที่หนูฮันน่าจะทำอาหารให้ท่านชิม " แม่เลี้ยงเอ่ย พลางหยิบนู้นหยิบนี้ขึ้นมาไว้บนโต๊ะ



" ต้องทำอะไรบ้าง "

ร่างบางเอ่ยถาม พลางมองไปที่แม่เลี้ยง ยิ้มดูมีความสุข ไปเถอะ เดี๋ยวจะยิ้มไม่ออก



" คุณท่านชอบทานผักน่ะค่ะ รสชาติไม่หวาน ไม่เค็ม มาค่ะเดี๋ยวแม่จะสอนหั่นผัก "


“ ฉันทำเองได้ “


“ จ่ะ จ่ะ งั้นแม่เตรียม ต้มน้ำรอน่ะค่ะ “ คนเป็นเเม่เลี้ยงยิ้มอย่างดีใจ


เวลาถัดไป


“ โอ้ย “ ร่างบางอุทานขึ้น หลังจากเธอหั่นผักไปสักพัก

ใจเหม่อลอย ทำให้มีดบาดมือเธอ


“ ว้าย มีดบาดเลยเห็นไหมค่ะ มาแม่ขอดูหน่อย “

คนเป็นแม่เลี้ยง รีบจับมาบางขึ้นมาดูอย่างเป็นห่วง


“ อย่ามาจับฉัน “ ร่างบางเอ่ยอย่างหัวเสีย ว่าจะสั่งสอนแม่เลี้ยงสะหน่อย ทำไมถึงมีดบาดได้น่ะ


“ ไปค่ะ เดี๋ยวแม่ทำแผลให้ “ แม่เลี้ยงเดินพาร่างบาง มาทำแผลในห้องรับแขก


“ ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่นิดเดียวเอง “


“ ไม่ได้ค่ะ เอามือมาค่ะ แม่ล้างแผลให้ “ แม่เลี้ยงตั้งใจ

ทำแผลให้ร่างบางด้วยควรมรักเหมือนลูกแท้ๆคนหนึ่ง


ในระหว่างที่ทำแผลก็มีเสียงซุบซิบนินทราของคนใช้

ดังขึ้น โดยที่คุณหนูของบ้านได้ยินแจ่มชัดเลย

“ แกว่าไหม คุณผู้หญิงแสนดี้ แสนดี ขนาดลูกเลี้ยงร้ายขนาดไหน ก็ยังรัก ดูแลยังกับลูก “


“ ใช่ๆ ถ้าเป็นฉันน่ะ คงไม่สนใจหรอก จะแคร์ทำไม นิสัยเสียแบบนี้คงไม่มีใครชอบ เนาะๆๆ “


ร่างบางเมื่อได้ยินดังนั้นจะผลักร่างแม่เลี้ยงออก หน้าสวยตอนนี้กำลังโมโห


“ พวกแกจะนินทราฉันอีกนานไหม นังขี้ข้า “ร่างบางเอยพลางเดินเข้าไปหาคนใช้ทั้งสอง


“ เออ. พวกเราเปล่าค่ะ ขอโทษค่ะ “ คนใช้ทั้งสองเอ่ยพลางก้มหน้า


“ หึ แกคิดว่ามีคนคุ้มหัวแกแล้วฉันจะไม่กล้าเหรอห่ะ!

งั้นพวกแกก็เอานี้ไปกินล่ะกัน ” ร่างบางเดินเข้าไปในครัวแล้วจับผักที่หั่นออกมา พลาง ราดใส่หัวคนใช้ทั้งสอง


“ ฮันน่าหยุดน่ะลูก “ แม่เลี้ยงเอ่ย พลางเข้าไปจับร่างบางไว้


“ ปล่อย ฉันจะตบสั่งสอนพวกมันสองคน “

ตุบ ร่างบางดิ้นจนเผลอผลักแม่เลี้ยงอย่างแรง


เพี้ยะ เพี้ยะ


“ โอ้ย เจ็บค่ะคุณหนูพอเถอะค่ะ ดิฉันขอโทษ “คนรับใช้สองคนยกมือขอร้อง


“ ไม่ ปากดีนักใช่ไหม มานี้ “


เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ


“ พอแล้วฮันน่าหยุดเถอะลูก “ แม่เลี้ยงที่ล้มลงไปนั่งที่พื้นก็ไม่รู้จะช่วยคนใช้อย่างไรดี



“ ฉันจะบอกอะไรให้พวกแกสองคนฟังน่ะ แกกับฉันมันคนล่ะชั้นกัน “


เพี้ยะ เพี้ยะ


“ นี้มันเรื่องอะไรกัน !!! หยุดเดี๋ยวนี้น่ะฮันน่า!!! “


ร่างสูงที่เพิ่งกับมา แต่ได้ยินเสียงโวยวาย จึงเดินเข้ามาดูภาพที่เห็นคือ ร่างคนเป็นแม่ล้มลงอยู่กับพื้น ส่วนคนใช้ทั้งสอง ปากแตก ทั้งตัวเต็มไปด้วยเศษผัก


“ หยุด!!! ฉันบอกให้หยุดไงเล่า!!!”


ตุบ


ร่างสูงเข้าไปจับร่างบาง พลางผลักออกไปอย่างแรง


“ โอ้ย ไอ้บ้า ผลักมาได้ฉันเจ็บน่ะ “ ร่างบางมองร่างสูงอย่างเอาเรื่อง


“ แล้วคนอื่นเค้าไม่เจ็บเลยรึไง ที่ทำร้ายเค้าขนาดนี้ “ ร่างสูงเอ่ย พลางเดินเข้าไปประคองคนเป็นแม่ลุกขึ้น



“ คุณแม่เจ็บตรงไหนไหมครับ “ร่างสูงเอ่ยพลางสำรวจร่างคนเป็นแม่อย่างเป็นห่วง


“ ไม่เป็นอะไรลูก “



“ เธอสองคนพาคุณแม่ ฉันออกไปก่อน เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง “ ร่างสูงเอ่ยพลางมองไปที่ร่างบางอย่างเอาเรื่อง



“ จิน ปล่อยน้องไปเถอะลูก “


“ ไม่ได้ครับ. คุณแม่ไปพักเถอะ “

คนเป็นแม่ก็ได้แต่มองลูกเลี้ยงด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ต้องเดินออกไปจากตรงนั้นเพราะสายตาลูกชาย



ร่างสูงมองร่างบางอย่างเอาเรื่อง เรื่องเก่ายังทันจาง เรื่องใหม่มาเรื่อยๆ จะร้ายไปถึงไหน พอเค้าร้าย เล่นบทโหด ร่างบางตรงหน้า ก็ร้องไห้หน้าตา น่าสงสาร ไม่ได้ๆ คงใจอ่อนไม่ได้ล่ะคราวนี้


“ ไงที่โดนไป ยังไม่เข๊ดใช่ไหม ห่ะ!!!” ร่างสูงเอ่ย พลางเข้าไปบีบแขนบางอย่างลืมตัว


“ โอ้ย ฉันเจ็บน่ะ ปล่อยฉัน “


“ หึ ทีคนอื่นขอร้องให้หยุด ทำไมไม่หยุดบ้างล่ะ “


“ ก็ใครบอกให้มันปากดีล่ะ “


“ หยุด!!! ถ้าต่อไปมีเรื่องอีกคงรู้น่ะ ว่าจะเจอกับอะไร อย่ามาท้าทายฉัน อย่าทำให้ฉันต้องร้ายกับเธอ “ ร่างสูงเอ่ยพลางปล่อยแขนร่างบางอย่างแรง แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีเพราะเค้ากลัวว่าจะเผลอทำร้ายร่างบางจริงๆ


“ ไอ้บ้า คอยดูน่ะ ฉันจะร้ายให้ถึงที่สุดเลย “ร่างบางเอ่ย พลางลูบแขนที่มีรอยแดงไปมาด้วยความเจ็บ




หายไปนานมากกกกกกกกก คิดถึงกันไหมทุกคนนนน

😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻









ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว