facebook-icon

ไรท์เขียนลงที่ธัญวลัยที่เดียวนะคะ ถ้าใครเห็นนิยายไรท์ไปอัพที่อื่น บอกไรท์ด้วยนะคะ ❤️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537

ชื่อตอน : BAD FIANCE 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 106.6k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2561 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD FIANCE 1
แบบอักษร

#BAD FIANCE 1

FEROZ TALK :

"ไอ้ฟีรอซ เปิดห้องเลยไหมอะไอ้สัส!" เสียงไอ้จาร์ฟาพูดขึ้นในขณะที่ผมกำลังนัวเนียอยู่กับน้องดีดี้

"เสือก!" ผมหันไปบอกมัน ก่อนจะหันมานัวเนียกับน้องดีดี้ต่อ

"กูกลับก่อนนะ" แต่แล้วอยู่ๆ เสียงไอ้ออสตินเพื่อนอีกคนของผมก็พูดขึ้น...ทำให้ผมหยุดนัวเนียและหันไปมองหน้ามัน

"?" ผมมองหน้ามันอย่างสงสัยว่าทำไมมันถึงรีบกลับ...

"พอดี...เบลล์ไม่สบาย กูไม่อยากทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว" มันบอกเหตุผลผมกลับมา...

"อืม" ผมจึงพยักหน้าให้มันไป...และไอ้ออสตินก็เดินออกไปทันที

แล้วทุกคนก็เงียบ...ไม่พูดอะไรออกมา...ทุกคนคงสงสัยกันสินะว่าทำไมพวกมันถึงเงียบกันไป เพราะว่าไอ้ออสตินมันเป็นแฟนเก่าของน้องสาวผมไง ยัยเฟริส

พวกคุณก็คงจะยังไม่เข้าใจอยู่สินะ...ถ้างั้นผมจะเล่าให้ฟัง 

คือผมเป็นลูกชายของพ่อฟีฟ่าและแม่ญาดา ผมเป็นลูกชายคนเดียวของท่านทั้งสอง แต่แล้วอยู่ๆวันนึงผมก็มีน้องสาวเพิ่มขึ้นมา นั้นก็คือ ยัยเฟริส...เฟริสเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ผม คือน้าบีน่ากับลุงชาร์ลที่เป็นเศรษฐีชาวอังกฤษแต่วันนึงท่านทั้งสองก็เกิดอุบัติเหตุทางเครื่องบินเสียชีวิตทั้งคู่ตอนที่เฟริสเกิดมาได้แค่6เดือนเท่านั้น...ทำให้แม่ผมที่เอ็นดูเฟริสมาตั้งแต่แรกและสนิทกับน้าบีน่าที่สุด เพราะว่าทางครอบครัวลุงชาร์ลเขาก็ไม่ค่อยจะอยากรับเลี้ยงสักเท่าไหร่ เขาจะเอาก็แค่...เงินเท่านั้น ส่วนทางบ้านของน้าบีน่า เขาก็ไม่มีใครแล้ว...แม่ผมกลัวพวกเขาจะดูแลเฟริสไม่ดี เลยเอามาเป็นลูกของตัวเองเลยดีกว่า...ส่วนผมตอนนั้นก็โอเคมากที่จะมีน้องสาวเพราะผมเป็นลูกคนเดียว มันเลยเหงาๆ ตั้งแต่มียัยเฟริสก็ไม่เคยทำให้ผมเหงาอีกเลย เพราะยัยน้องตัวแสบของผมนะ แสบใช่เล่น แถมยังมีนิสัยลุยๆอีกตั้งหาก เอาจริงๆผมก็เหมือนได้ทั้งน้องสาวและน้องชายในเวลาเดียวกันเลยด้วยซ้ำ...ส่วนเรื่องความสนิทนั้นไม่ต้องพูดถึง ผมกับยัยเฟริสเราสนิทกับมาก เหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆกันเลยแหละ เผลอๆ เราสนิทกันมากกว่าพี่น้องแท้ๆบางคู่ซะอีก...(ปล.ชื่อก่อนหน้าของเฟริสคือ จีน่า เป็นชื่อที่บีน่าตั้งไว้)

"แล้วน้องมึง โอเคขึ้นยัง?" ไอ้จาร์ฟาเอ่ยถามผมขึ้น...

"ก็ดีขึ้นละ แรดเหมือนเดิม" ผมบอกมันไปตามความจริง...เพราะตอนนี้น้องผมมันกลับมาแรดเหมือนเดิมแล้วจริงๆ -.- ก็น้องผมน่ะ มันคือเสือตัวแม่เลยแหละ 

"เชี่ยยยยย...กูชอบน้องมึงเวลาแรดชิบหาย" ไอ้จาร์ฟาพูดขึ้นมาอย่างหื่นๆ

"น้องกูครับ น้องกู ไอ้เวร" ผมบอกมันไป...มา ตอนนี้เรามาแนะนำตัวกันหน่อยดีกว่า...(ได้เวลาซะทีเมื่อกี้เกริ่นเรื่องน้องไป ขอเข้าเรื่องตัวเองหน่อย จะได้ไม่งง) 

...สวัสดีครับทุกคน ผมฟีรอซ ลูกพ่อฟีฟ่าแม่ญาดา มีน้องสาวคือยัยเฟริส (ที่เล่าไปตอนแรก) ตอนนี้ผมเรียนอยู่ที่ Alpha University คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการเป็นเจ้าของธุรกิจ (Entrepreneurship) ปี4แล้ว และที่ผมเลือกเรียนสาขานี้เพราะว่าผมมีธุรกิจทางครอบครัวที่จะต้องสานต่อ 

"เชี่ยๆที่เดินมาใหม่ สวยสัสๆ" เสียงไอ้จาร์ฟาพูดขึ้น...นี่แหละครับ สันดานมัน ไอ้จาร์ฟาสายกะล่อนที่สุดของกลุ่ม...คือเพื่อนสนิทผมจะมีกันอยู่ทั้งหมด 4 คนและพวกมันก็เรียนที่เดียวกับผมแต่คนละคณะแค่นั้นเอง คนแรกก็คือผม ผู้ชายที่อบอุ่นและแสนดีที่สุดในกลุ่ม(แหวะ!) ส่วนคนที่สองก็คือ ไอ้ออสตินที่เดินออกไปเมื่อสักพักนั้นแหละ...ไอ้นั้นคือเพื่อนที่ผมสนิทด้วยมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ก็ขนาดมันทิ้งน้องผมไปเพื่อไปคบกับผู้หญิงที่มันหลงรักเขามานาน ผมยังไม่เลิกคบมันเลย คิดดูสิ...ไอ้ออสตินก็ออกแนวนิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความดุร้าย...ถ้าไม่เชื่อก็ต้องรอดูกันต่อไป...ส่วนคนที่สามก็คือไอ้จาร์ฟา มันคือตัวกะล่อนที่สุดในกลุ่ม ชอบมองผู้หญิงไปเรื่อย...แซวคนนู้นคนนี้ไปทั่ว นี่แหละมันเลย...ส่วนคนสุดท้ายก็คือ ไอ้นักรบ ไอ้นี่แหละของจริง ไม่ค่อยพูด แต่โหดโคตรๆ สายตามันนะสามารถฆ่าคนได้เลยจริงๆ ผมยังไม่อยากจะมีปัญหากับมันเลยเพราะมันไม่ค่อยพูดแต่ว่ามันลงมือเลย...บอกได้เลยว่า มันเนี่ย โหดของจริง!


พรึ่บ! อยู่ๆไอ้นักรบก็ลุกขึ้น...

"?" ไอ้จาร์ฟาได้แต่ทำหน้างงๆ

"ไปไหนวะ" ผมจึงถามไอ้นักรบออกไป

"กลับละ" มันตอบผมมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะเดินออกไป...

"อะไรของแม่งวะ" ไอ้จาร์ฟาพูดขึ้นอย่างงงๆ

"มึงก็ไปถามมันสิ" ผมบอกมันไป

"ไม่อะ ไม่อยากคุยกับมัน กูกลัว" ไอ้จาร์ฟาบอกผมกลับมา...ฮ่าๆๆ ก็แหง่ละ ปกติไม่ค่อยมีใครพูดกับไอ้นักรบสักเท่าไหร่หรอกมันเพราะดูน่ากลัวๆไง จะมีก็แค่ไอ้ออสตินที่กล้าคุย เพราะมันสองคนนิสัยพอๆกันด้วยแหละมั้ง...

"แล้วเอาไง เหลือแค่มึงกับกูละ?" ไอ้จาร์ฟาเอ่ยถามผมขึ้น

"แยกสิครับ รออะไร" ผมบอกมันไป ก่อนจะหันไปมองหน้าน้องดีดี้อย่างสื่อความหมาย...แล้วผมก็ลุกขึ้นพร้อมกับดึงน้องดีดี้ลุกขึ้นเดินตามผม...

"หึ ไอ้เวร" เสียงไอ้จาร์ฟาด่าผมตามหลังมา...ก็มีอารมณ์ มันก็ต้องปลดปล่อยสิครับ...




**พระเอกเรื่องนี้ค่อยๆเลวนะคะ อิอิ**

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว