facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16 ไม่ว่าง

ชื่อตอน : บทที่ 16 ไม่ว่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2561 00:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 ไม่ว่าง
แบบอักษร

หลังจากวันนั้นพร้อมกานต์ก็ไม่ได้เจออาจารย์ปีย์เลย แต่จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้เพราะหล่อนหลีกได้ก็หลีก เลี่ยงได้ก็จะเเลี้ยง ตอนนี้หล่อนอยู่ปีสามแล้ว ยิ่งเทอมหนึ่งมีงานกลุ่มเยอะ แต่ละอย่างหนักๆทั้งนั้น ต้องไปลงพืนที่หาข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล ช่วงนี้ยิ่งใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว เวลาจะนอนยังหากันไม่ได้ หล่อนกับเพื่อนในสาขาตอนนี้เหมือนซอมบี้เดินได้กันเลยทีเดียว ยิ่งวันนี้เป็นการพรีเซนงานวิชาหนึ่ง เพื่อนในกลุ่มกับหล่อนยังไม่ได้นอนจนถึงตอนนี้เลย


“กานต์ ปริ้นหมายเหตุประกอบงบที่ฉันพึ่งส่งเมื่อกี้มายัง” เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งถามขึ้น


“แก้ใหม่หรอ ยังไม่ได้ปริ้นเลย” หล่อนรีบตื่นทันทีเพราะหล่อนยังไม่ได้ปริ้นงานที่เพื่อนส่งมา


“ก็ที่บอกไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนไง”หล่อนรีบนึกทันทีตอนนั้นเป็นช่วงหกโมงเช้า หล่อนกำลังมึนๆอยู่ แต่พอหล่อนึกขึ้นได้ก็ลนลานทันทีเพราะตอนนี้8โมงเช้าแล้ว เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก็เข้าคาบเรียน โชคดีที่เล่มรายงานต้องใส่แฟ้มไม่ได้เข้าเล่ม


“เห้ย ยังไม่ได้ปริ้นเลย เดี๋ยวไปปริ้นก่อนนะ” หล่อนกำลังจะวิ่งออกจากตึกไปเอาจักรยาน


“ไปกับไอ้โต้งดีกว่า มันมีมอเตอร์ไซค์ ซื้อซองใสมาเพิ่มด้วยนะ” เพื่อนหล่อนตะโกนบอกก็เห็นโต้งวิ่งมาด้วยหน้ามึนๆ


พร้อมกานซ้อนมอเตอร์ไซค์โต้งไปหน้ามหาวิทยาลัย เพราะตอนนี้ร้านถ่ายเอกสารในมหาวิทยาลัยยังไม่เปิด หล่อนรีบวิ่งไปปริ้นงานที่ร้านทันทีที่ถึง แต่คนเยอะมากหล่อนพลางมองนาฬิกาไปด้วยตอนนี้ 8โมงครึ่งแล้วหล่อนพึ่งได้เข้าไปปริ้น


“โต้งไปหยิบซองใสมาเลย จะได้คิดเงินทีเดียว”หล่อนหันไปบอกเพื่อนพลางกดสั่งปริ้นงานไปด้วย หล่อนใช้เวลาในร้านถ่ายเอกสารเกือบสิบนาที


“เกือบแปดโมงสี่สิบแล้วรีบเถอะ ต้องเอาไปเรียงอีก” โต้งพูดขึ้นก็เดินไปที่รถทันที หล่อนกำลังก้มหน้าเดินตามไปตอนนี้หล่อนง่วงสุดๆ แต่เหมือนหล่อนเดินชนคนตรงหน้า


“ขอโทษค่ะ”หล่อนพูดแล้วก็เลี่ยงไปทางขวา แต่คนตรงหน้าก็ขยับตาม พอหล่อนเลี่ยงไปทางซ้ายก็ขยับตามมาอีก หล่อนเงยหน้าขึ้นก็เห็นหน้าดุๆของอาจารย์ปีย์


“สวัสดีค่ะ”หล่อนไหว้แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางอาจารย์ก็ขยับตาม


“อาจารย์มีธุระหรือป่าวคะ หนูรีบ”หล่อนยกนาฬิกาขึ้นดูแล้วพูดขึ้น


“ไม่มี”อาจารย์พูดจบหล่อนเลยเลี่ยงเดินไปทางขวาแต่อาจารย์หนุ่มก็ยังขวางอยู่ หล่อนเลยถอนหายใจออกมาเบาๆ หล่อนยกมือไปจับแขนอาจารย์หนุ่มทั้งสองข้าง


“อาจารย์อยู่เฉยๆนะคะ”อาจารย์หนุ่มพยักหน้า หล่อนเลยจับตัวอาจารย์หมุนมาอยู่ที่หล่อนแทน แล้วปล่อยมืออกจากแขนอาจารย์


“สวัสดีค่ะ”หล่อนพูดจบก็หันหลังแล้วรีบไปซ้อนท้ายเพื่อนชายทันที


ทันทีที่กลุ่มของพร้อมกานต์พรีเซนเสร็จทุกคนในกลุ่มเหมือนจะนั่งหลับทันที ตื่นมาอีกทีก็เกือบจะเลิกเรียนแล้ว หล่อนฟังที่อาจารย์พูดอยู่หน้าห้อง ตอนนี้หล่อนคิดถึงที่นอนนุ่มๆ อีกนิดเดียวก็จะได้กลับไปนอนแล้ว พออาจารย์บอกว่าเลิกเรียนได้ทุกคนเหมือนจะวิ่งพุ่งตัวออกไปทางประตูพร้อมกัน แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นต้องเป็นหล่อนด้วย


พร้อมกานต์กำลังจะไขกุญแจรถจักรยานที่จอดไว้ที่ข้างๆตึกก็มีเสียงโทรศัพท์เข้า หล่อนหยิบขึ้นมาแล้วกดรับทันทีโดยไม่ได้ดูชื่อ


“ฮัลโหล”หล่อนรับพร้อมเก็บกุญแจไว้ในกระเป๋า


“อยู่ไหน”หล่อนได้ยินเสียงผู้ชายในโทรศัพท์ คิ้วหล่อนก็ขมวดขึ้นก่อนที่จะเอาหน้าจอโทรศัพท์มาดู หล่อนตาโตขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นใคร


“มหา’ลัยค่ะ”อาจารย์ปีย์โทรมาทำไม ปกติก็ไม่โทรมาอยู่แล้ว


“เย็นนี้ว่างไหม”หล่อนยิ่งขมวดคิ้วขึ้นด้วยความงงว่าอาจารย์ต้องการอะไร


“ไม่ว่างค่ะ มีนัดแล้ว”งานกลุ่มของหล่อนยังไม่เสร็จที่พรีเซนวันนี้ต้องแก้อีกแล้ว แล้วต้องส่งภายในอาทิตย์นี้ แล้วยังมีงานอื่นๆอีกหล่อนไม่ว่างถึงช่วงสอบเลย ช่วงสอบหล่อนก็ต้องอ่านหนังสืออีก หล่อจะว่างจริงๆก็ช่วงหลังสอบปลายภาคไปแล้ว เพราะตอนนี้หล่อนก็ไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว


“นัดกับผู้ชายคนเมื่อเช้านั้นหรอ”หล่อนรู้สึกว่าเสียงอาจารย์หนุ่มแปลกๆไป


“ก็นัดทั้งกลุ่มที่ทำงานค่ะ ถ้าอาจารย์จะชวนทะเลาะเอาไว้ก่อนได้ไหมคะ หนูไม่ได้นอนจะสองวันแล้วนะคะ”หล่อนรีบพูดทันที เพราะตอนนี้หล่อนตาจะปิดแล้ว


“แล้วคุณจะว่างตอนไหนบ้าง”อาจารย์หนุ่มยังถามต่อ


“ไม่ว่างเลยค่ะ แค่นี้นะคะ หนูจะปนอนแล้วต้องตื่นมาทำงานอีก”หล่อนพูดจบก็วางสายทันที


พร้อมกานต์รีบปั่นจักรยานกลับหอทันที ถึงหอหล่อนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนเลย หล่อนเหนื่อยมากจริงๆเพราะต้องเร่งทำรายงานส่งอาจารย์ แล้วยังเหลือวิจัยกับโครงงานแล้วยังมีหนังสั้นอีกต้องส่งก่อนสอบซึ่งเหลือเวลาอีกไม่ถึง2สัปดาห์ ตอนไหนที่นอนได้ก็ต้องรีบนอนเก็บไว้ก่อน


พร้อมกานต์ตื่นมาด้วยสภาพงัวเงียมองนาฬิกาก็ห้าโมงเย็นแล้ว หล่อนรีบลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำสระผมให้สดชื่น ออกจากห้องน้ำก็รีบแต่งตัว ไปซื้อข้าวใส่กล่องที่ตลาดแล้วรีบปั่นจักรยานเข้าไปในมหาวิทยาลัย หล่อนปั่นจักรยานเลยประตูรั้วมาก็เห็นรถออดี้สีขาวสวนมาพอดีแต่ตอนนี้รถถูดจอดไว้ข้างทางเรียบร้อยแล้วก่อนที่เจ้าของรถจะเดินข้ามถนนมาดักหน้าหล่อน


“อาจารย์ทำแบบนี้อันตรายนะคะ”หล่อนพูดขึ้นเมื่อเบรครถได้แล้ว


“คุณหลบหน้าผม”หล่อนถอนหายใจขึ้น


“ไม่ได้หลบค่ะแต่หนูรีบ สายแล้วขอตัวก่อนนะคะ”หล่อนกำลังจะปั่นแต่อาจารย์หนุ่มก็จับแฮนด์จักรยานไว้ก่อน


“แล้วที่บอกว่าไม่ว่างเลย หมายความว่ายังไง”อาจารย์หนุ่มพูดขึ้น


“ก็ไม่ว่างจริงๆค่ะ อาจารย์มีอะไรอีกไหมคะ”หล่อนพูดขึ้นแล้วถอนหายใจ จริงๆหล่อนก็อยากว่างบ้างเพราะหล่อนรู้สึกว่าเหมือนซอมบี้เดินได้ไปทุกที


“ไม่มี ผมแค่จะชวนคุณไปกินข้าว”อาจารย์หนุ่มพูดแค่นี้หัวใจหล่อนก็เต้นแรงขึ้น ตอนแรกหล่อนคิดว่าพอไม่เจอนานๆก็จะทำใจได้ แต่มันไม่จริงเลยความรู้สึกหล่อนยังเหมือนเดิม แต่อาจจะเพิ่มความคิดถึงเข้ามาด้วย หล่อนเริ่มรู้สึกว่าหล่อนทำตัวของตัวเอง


“หนูไม่ว่างค่ะ อาจารยืก็ไปชวนภรรยาอาจารย์หรือกิ๊กที่หนูเห็นตอนนั้นก็ได้ สวัสดีค่ะ”หล่อนพูจบก็รีบปั่นจักรยานหนีทันที หล่อนต้องตัดใจเวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง หล่อนหวังว่าอย่างนั้นนะ


พร้อมกานต์ใช้ชีวิตนอนวันละสี่ชั่วโมงในการนอนจนถึงช่วงก่อนสอบที่เหลือเวลาอีกสามวันในการสอบ ตอนนี้หล่อนตุนเสบียงไว้ในห้องเต็มที่หล่อนจะใช้เวลาสามวันให้คุ้มค่าที่สุดในการอ่านหนังสือ หล่อนโทรบอกที่บ้านแล้วว่าหล่อนจะปิดเครื่อง รวมถึงภัทรด้วย จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงว่าหล่อนเป็นอะไรไปเพราะหล่อนบอกว่าจะไม่ออกไปไหนจนกว่าจะถึงวันสอบ


หลังจากสอบเสร็จตอนเย็นหล่อนหาอะไรกินแล้วก็กลับมานอนทันทีตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงเจ็ดโมงเช้าของวันถัดมา เมื่อล่อนได้นอนจนสดชื่นแล้ว หล่อนเลยเตรียมพร้อมจะกลับบ้าน เลยโทรศัพท์บอกที่บ้านก่อนมารดาของภัทรซึ่งอยู่ที่บ้านหล่อนพอดีก็เลยฝากให้หล่อนไปเอาของที่ภัทรให้หน่อย หล่อนคุยอีกสักพักก็วางสายไป หล่อนรีบต่อสายหาภัทรทันที


“ฮัลโหล”ภัทรทักทายมาตามสาย


“จะสอบยัง ม๊าให้ไปเอาของที่แก”หล่อนพูดดขึ้นทันที


“มีสอบเก้าโมง ตอนนี้อยู่คณะ แกมาเอากุญแจที่ฉันตอนนี้ก็ได้”หล่อนมองนาฬิกาเหลืออีกครึ่งชั่วโมงหล่อนค่อยมาเก็บของต่อก็ได้


“จะไปเดี๋ยวนี้เลย”หล่อนพูดจบก็วางสายทันที หล่อนต้องรีบทำเวลา


พร้อมกานต์มาถึงหน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ก็รีบโทรศัพท์หาเพื่อนชายทันที รอสายไม่นานก็มีคนรับ


“ถึงแล้วรออยู่หน้าคณะ ตรงม้าหินอ่อน”ทันทีที่ภัทรรีบหล่อนก็พูดทันที


“รอแป แค่นี้แหละ”ภัทรพูดจบก็วางายทันที หล่อนไปนั่งรอที่ม้าหินอ่อนก็มองไปรอบๆก็เห็นนักศึกษาหลายคนยังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเพราะยังสอบไม่เสร็จ วันนี้เป็นการสอบวันสุกท้ายของภาคการศึกษานี้


“เอานี่กุญแจห้อง นี่กุญแจมอเตอร์ไซค์ แกขับไปดีกว่าอีกสิบห้านาที ถึงเวลาแกก็รีบๆแล้วกัน ของวางอยู่บนโต๊ะ ฉันจะนั่งอ่านหนังสือรอที่ม้าหินอ่อน ถ้าไม่เห็นฉันฝากน้ายามไว้แล้วกัน”ภัทรพูดรัวๆแล้วพอหล่อนไปที่มอเตอร์ไซค์ หล่อนรีบขับไปหอภัทรทันดี โชคดีที่ห้องของภัทรอยู่ชั้น1 เปิดประตูสแกนคีย์การ์ดเดินตรงไปก็ถึงเลย หล่อนเห็นของที่วางบนโต๊ะก็หยิบมา แล้วรีบกลับไปที่คณะภัทรทันที แล้วีบวิ่งไปที่ม้าหินอ่อน ยื่นกุญแจห้องกับมอเตอร์ไซค์ให้


“ทำไมเร็วจะไม่ถึงสิบนาที”ภัทรพูดขึ้นล้วขมวดคิ้วมองหล่อน แต่หล่อนยิ้มกว้างให้ ใครจะบอกว่าหล่อนซิ่งสุดๆ


“มันใกล้แกก็รู้ ขึ้นห้องสอบได้แล้ว”หล่อนพูดจบก็มีเสียงดังขึ้นมาข้างหลัง หล่อนจำได้เสียงดุๆนี้เป็นเสียงใคร


“ทำไมยังไปขึ้นห้องสอบอีกภัทร เดี๋ยวก็สาย”เสียงอาจารย์ปีย์นั้นเอง


“กำลังจะไปแล้วครับ”ภัทรพูดขึ้น


“ฉันไปก่อนนะ”หล่อนลาเพื่อนเสร็จภัทรก็รีบวิ่งไปเลย


“สวัสดีค่ะ”หล่อนยกมือขึ้นไหว้แล้วรีบเดินออกไป


พร้อมกานต์กำลังจะก้าวถึงจักยานก็มีมือมาจับที่แขนหล่อนเอาไว้ก่อน หล่อนเลยหันกลับไปมอง


“เย็นนี้คุณคงว่างไปกินข้าวกับผมแล้วสินะ”อาจารย์หนุ่มพูดขึ้นหล่อนยิ่งงงใหญ่


“หนูกำลังจะกลับอยุธยาค่ะ ถ้าว่างก็คงว่างที่อยุธยาค่ะ”หล่อนพูดขึ้น


“ไว้ผมจะไปหาที่อยุธยา หวังว่าคุณคงว่าง” อาจารย์หนุ่มพูดจบก็ปล่อยมือจากแขนหล่อนแล้วเดินจากไป หล่อนมองตามแผ่นหลังกว้างๆแล้วพลางถอนหายใจ อาจารย์หนุ่มคงพูดเล่น


พร้อมกานต์รีบปั่นจักรยานกลับไปเก็บของที่หอต่อ หล่อนไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ที่จะไปท่ารถ หล่อนขึ้นรถสองแถวเวลานี้คนไม่มากเท่าไร หล่อนไม่ต้องเบียดกับใคร พอถึงท่ารถหล่อนก็โทรบอกเวลามารดาทันทีจะได้มารับหล่อนถูกเวลา พอวางสายจากมารดาหล่อนนั่งเล่นเกมรอเวลาขึ้นรถก็มีสายเข้าที่ทำให้หล่อนตาโต


“สวัสดีค่ะอาจารย์ปีย์” หล่อนทักทายตามมารยาท


“ถึงท่ารถแล้วยัง”อาจารย์ปีย์ถามขึ้น


“ถึงแล้วค่ะ”หล่อนตอบ


“ขึ้นรถกี่โมง”อาจารย์หนุ่มถามกลับมาอีก


“สิบโมงค่ะ อาจารย์คะ อาจารย์มีอะไรก็บอกหนูมาเลยก็ได้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”หล่อนรู้สึกว่าอาจารย์หนุ่มมีอะไร แต่หล่อนไม่รู้มีอะไรกันแน่


“ถึงบ้านแล้วโทรมาบอกด้วยนะครับ แค่นะนี้”พออาจารย์หนุ่มพูดจบก็ตัดสายไปเลย หล่อนได้แต่มองโทรศัพท์ด้วยความงง อาจารย์หนุ่มไม่สบายหรือไม่ โทรมาถามทำไมเรื่องแค่นี้เอง


พร้อมกานต์ถึงบ้านก็มัวแต่เล่นกับคนนั้นคนนี้ หล่อนคิดถึงทุกคนที่ไม่ได้เจอกันนานที่สุดตั้งแต่หล่อนเข้าไปเรียนมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้หล่อนเหมือนจะลืมอะไรบ้างอย่าง หล่อนขึ้นห้องมาก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์หล่อนดังขึ้น พอหล่อนมาถึงโทรศัพท์สายก็ตัดไปแล้ว แล้วโทรเข้ามาใหม่


“อาจารย์มีอะไรไหมคะ โทรมาหลายสายขนาดนี้”หล่อนถามอาจารย์หนุ่มทันทีที่รับโทรศัพท์


“ผมโทรตั้งหลายสายแล้วทำไมไม่รับ รู้ไหมว่าจะมีคนเป็นห่วง”หล่อนใจเต้นแรงกับคำว่าเป็นห่วงของอาจารย์หนุ่ม


“เอ่อ หนูขอโทษค่ะ คุยกับที่บ้านอยู่ค่ะ”หล่อนขอโทษออาจารย์หนุ่มไป


“ถึงบ้านเรียบร้อยดีนะ”อาจารย์หนุ่มถามขึ้น


“เรียบร้อยดีค่ะ”หล่อนตอบ


“ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะครับ”เสียงอาจารย์หนุ่มพูดเสียงนิ่มๆ จนหล่อนหน้าแดงขึ้นหัวใจของหล่อนตอนนี้ก็เหมือนจะหลุดออกมา ตั้งสติพร้มกานต์


“อาจารย์ก็เหมือนกันนะคะ”หล่อนตอบกลับอาจารย์หนุ่มไป


“ถ้าอย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะ ไว้เราค่อยเจอกันนะ”อาจารย์หนุ่มพูดจบก็ตัดสายไปทันที ส่วนหล่อนก็เอาโทรศัพท์ที่แนบหูออกมาดูหน้าจอ หล่อนไม่เข้าใจว่าอาจารย์เป็นอะไรไปกันแน่


พร้อมกานต์ใช้ชีวิตสองอาทิตย์แรกหมดไปกับนิยายที่กองเพิ่มขึ้นโดยที่หล่อนไม่รู้ตัวและไปวัดทำบุญกับครอบครัวตามประสาอาจจะพิเศษตรงที่หล่อนไปเรียนขับรถแล้วทำใบขับขี่มาเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันนั้นอาจารย์หนุ่มก็ไม่โทรศัพท์มาหาหล่อนอีกเลย หล่อนเลยเบาใจว่าที่บอกว่าไว้เราค่อยเจอกันก็คงพูดเล่น แต่อาทิตย์หน้าก็จะวันปีใหม่แล้วหล่อนยังไม่รู้จะทำอะไรในวันปีใหม่เลย แต่หล่อนไม่ได้เดือดร้อนอะไรเพราะปกติหล่อนก็หลับข้ามปีอยู่แล้ว


“หนูกานต์ไปวัดกันไหมลูก”เสียงมารดาหล่อนดังอยู่หน้าห้อง


“ได้ค่ะ ม๊ารอหนูแปปนึ่งนะคะ”หล่อนพูดขึ้นแล้วรีบหวีผมทาแป้งให้เรียบร้อยแล้วรีบลงมาข้างล่าง


“ไปกันเถอะค่ะ หนูเสร็จแล้ว” หล่อนคอยเป็นสารถีให้ม๊า อาม่า อากง เพราะตอนนี้ป๊าไปทำงานแล้ว


“วันนี้ไปหาหลวงปู่อีกหรอคะ”หล่อนถามขึ้น


“ใช่จ้ะ เมื่อคืนม๊าฝันถึงท่านว่าให้พาหนูไปทำบุญเยอะๆ”หล่อนยิ้มใหมารดานิดหน่อย


“พวกเราทำเยอะๆก็ดีค่ะ จะได้ขึ้นสวรรค์กันให้หมดเลย”หล่อนพูดแล้วขำไป จนมารดาหันมาค้อนใส่


พร้อมกานต์กับครอบครัวเข้าไปสักการะพระพธทรูปแล้วออกมาทำทานปล่อยปลาลงแม่น้ำ แล้วจึงพากันเข้าไปนมัสการหลวงปู่


“มากันแล้วหรอ”ภิกษุชราพูดขึ้นขนาดที่ยังนั่งสมาธิ


“เจ้าค่ะ เมื่อคืนอิฉันฝันเจ้าค่ะ ฝันว่าหลวงพ่อให้พาลูกสาวทำบุญเยอะๆ”เสียงมารดากังวล


“อาตมาบอกได้เท่านี้ ให้บุญหนุนนำลูกเจ้าเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”ภิกษุชราพูดขึ้นแล้วมองไปทางที่มารดาก่อนที่จะมองมาทางหล่อน


“เรื่องบางเรื่องอาจจะไม่เห็นเหมือนสิ่งที่เจ้าเห็นเห็น ถ้าเจ้าเห็นอะไรก็ขอให้มีสติ พิจารณาให้รอบคอบว่าสิ่งนั้นจริงหรือไม่ ถ้าเจ้ามีสติทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ถ้าเจ้าขาดสติเพียงนิดเดียวก็อาจจะมีภัยมาถึงตัวเจ้าได้”ภิกษุชราพูดจบก็ยิ้มให้หล่อนบางๆ


“หนูจะระมักระวังให้มากที่สุดค่ะหลวงปู่”หล่อนพูดแล้วกราบลงตรงหน้าภิกษุชรา ท่านเพียงแค่พยักหน้าให้เบาๆก่อนที่จะหลับตานั่งสมาธิต่อไป


ครอบครัวของพร้อมกานต์เดินออกมาจากกุฏิภิกษุชรา หล่อนเห็นครอบครัวทำหน้ากังวลหล่อนเลยชวนไปเที่ยวห้างใกล้ๆบ้าน


“ไปห้างใกล้บ้านกันไหมคะ หนูอยากกินสุกี้”หล่อนพูดขึ้นแล้วเข้าไปกอดแขนอากงอาม่าคนละข้างแล้วส่งยิ้มหวานๆไปใหมารดา


“หนูไม่เป็นอะไรไปง่ายๆหรอกค่ะ หนูแข็งแรงจะตาย อย่ากังวลไปเลยนะคะ”หล่อนพูดจบทุกคนก็ยิ้มกว้างขึ้น


“ยัยหนูของอากงจะเป็นอะไรได้เนอะแข็งแรงจะตาย”อากงพูดขึ้นแล้วยกมือมาลูบผมหล่อน


“จริงด้วยสิแถมยังกินจุอีก”อาม่าลูบหลังหล่อน


“แถมยังไม่มีแฟนอีกด้วย เสียดายแย่เลย”มารดาพูดจบทุกคนก็หัวเราะกัน หล่อนหน้างอขึ้นทันที แต่พอหล่อนเห็นทุกคนยังหัวเราะออกมาหล่อนเลยหัวเราะตาม ครอบครัวคือความสุขของหล่อน

ความคิดเห็น