facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 ผิดหวัง

ชื่อตอน : บทที่ 15 ผิดหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2561 00:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 ผิดหวัง
แบบอักษร

​เมื่อพร้อมกานต์เปิดประตูเข้าไปพนักงานเข้ามาสอยถามต้อนรับแล้วพาไปยังที่นั่ง มองไปรอบๆที่นั่งค่อนข้างดูเป็นส่วนตัวมีฉากกันระหว่างโต๊ะ ระหว่างมองสำรวจสายตาก็ไปสบอาจารย์ปีย์นั่งหันหน้ามาทางหล่อนพอดีต่างคนต่างยิ้มให้กันนิดหน่อยหล่อนก็รีบเดินผ่านโต๊ะอาจารย์หนุ่มไปหล่อนไม่เห็นว่าอาจารย์หนุ่มมากับใครหล่อนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดิน แต่ไม่รู้โชคชะตาเล่นตลกอะไรโต๊ะที่พนักงานพามาก็คือโต๊ะถัดอาจารย์ปีย์ หล่อนนั่งฝั่งที่ติดกับโต๊ะอาจารย์หนุ่ม ภัทรนั่งฝั่งตรงข้ามหล่อนตอนแรกหล่อนคิดว่าศศิมาจะนั่งข้างๆภัทรแต่ก็มานั่งข้างหล่อน 


"คุณลูกค้าจะสั่งอาหารแบบเป็นเมนูหรือจะสั่งแบบบุฟเฟ่ต์คะ"พนักงานถามขึ้นทันทีที่พวกหล่อนนั่งเรียบร้อย 


"บุฟเฟ่ต์ค่ะ"หล่อนตอบ เพื่อนทั้งสองหันมามองหน้าหล่อนพร้อมกัน หล่อนได้แต่ขมวดคิ้วว่ามองหล่อนทำไม


"แกโอเคนะ"ศศิมากระซิบข้างๆหล่อน


"ทำไมโอเค ฉันสบายดีจะตายไป"หล่อนตอบแล้วยิ้มกว้างๆให้เพื่อน แม้ในใจจะยิ้มไม่ออกก็ตาม 


"ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณลูกค้าไปตักอาหารได้เลยนะคะ บุฟเฟต์มีเวลา1ชั่วโมง45นาที ขอให้คุณลูกค้ามีความสุขกับการรับประทานอาหารนะคะ"พนักงานพูดรัวๆเหมือนท่องมาแล้ว  


พร้อมกานต์และเพื่อนๆเดินไปตักอาหารโชคดีที่ทางไปตักอาหารต้องเดินเข้าไปข้างใน หล่อนตักซาซิมิพวกปลาดิบแซลม่อน ทูน่า หล่อนต้องเอาให้คุ้ม หล่อนกลับมานั่งก่อนเพื่อนทั้งสองที่เมื่อกี้หยอกล้อกันไปตักอาหารกันไป จนทั้งคู่เดินกลับมา 


"มานั่งข้างฉันทำไม"หล่อนหันไปถามเพื่อน 


"ภัทรบอกให้ฉันมานั่งตรงนี้" ศศิมาพูดจบก็หันไปมองภัทร แต่เจ้าตัวกลับยิ้มกว้างใส่ 


"ฉันจะได้เห็นหน้าคนดีชัดๆไงคะ" ภัทรตอบแล้วหันไปยิ้มหวานๆให้ศศิมา ส่วนเพื่อนสาวของหล่อนก็บิดไปบิดมาจนหล่อนได้แต่สายหน้า 


"แหวะ ไปจีบกันไกลๆเลย"หล่อนพูดขึ้นแล้วก็ทำหน้าเมื่อยใส่เพื่อนๆ 


ถึงพร้อมกานต์จะบอกให้ไปจีบกันไกลๆแต่ทั้งคู่ก็ยังจีบกันตรงหน้าหล่อนอยู่ดี หล่อนมองไปก็ขำกับความขี้แกล้งของทั้งคู่ที่รู้ว่าไม่อยากให้หล่อนคิดมากกับคนที่นั่งอยู่ข้างหลังหล่อน หล่อนเดินไปเดินกลับหลายรอบแล้ว ตอนนี้หล่อนกินได้ประมาณเกือบชั่วโมงก็อิ่มจนจะจุกหล่อนเลยล้างปากด้วยไอศกรีมเพราะถ้ากินมากกว่านี้คงเป็นชูชกท้องแตกตายแน่ๆ 


"ปีย์ขา ลองกินแซลม่อนสิคะ หวานมากเลยนะคะ"หล่อนได้ยินเสียงผู้หญิงคนนี้มาตั้งแต่หล่อนนั่งลงแล้ว 


"ขอบคุณครับ แต่คุณกินเถอะ"อาจารย์หนุ่มพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ 


"ปีย์ขาทำไมคุณเย็นชาอย่างนี้ 3 ปีที่ผ่านมาคุณไม่คิดถึงณีเลยหรอคะ คุณลืมเรื่องของเราแล้วหรอ" ทันทีผู้หญิงคนนั้นพูดจบช้อนในมือก็หลุดออกจากมือทันที เพื่อนหล่อนทั้งคู่หันมามองหล่อนด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนที่หล่อนจะยิ้มให้บางๆ หล่อนพยายามคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องของหล่อนอย่าเอาตัวเองเข้าไปยุ่งด้วย 


"ผมไม่เคยลืม"หล่อนได้ยินที่อาจารย์ปีย์ตอบแล้วค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ตอนนี้หล่อนกำลังผิดหวังกับอาจารย์หนุ่มจริงๆ 


"ถ้าอย่างนั้นเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะคะ เมื่อก่อนเรามีความสุขกันมากคุณก็รู้ดี คุณไม่ว่างฉันก็ไปหาคุณ พอฉันไม่ว่างคุณก็มาหาฉัน ฉันคิดถึงเวลาเหล่านั้นจัง"หล่อนฟังแค่นั้นก็เอาเงินส่วนของหล่อนวางบนโต๊ะ 


"กลับก่อนนะ มีธุระไว้เจอกัน"หล่อนพูดจบก็เดินออกจากโต๊ะทันที 


พร้อมกานต์เดินผ่านโต๊ะอาจารย์ปีย์ก็เห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักนั่งฝั่งตรงข้าม หล่อนหันไปสบตากับอาจารย์หนุ่ม หล่อนผิดหวังมากที่อาจารย์หนุ่มเป็นคนแบบนี้ ชีวิตคู่ควรจะมีแค่สอง ไม่ใช่มีสามสี่ห้า ตอนนี้หล่อนรู้ว่าหล่อนรับไม่ได้ที่ทั้งคู่มาทำอะไรแบบนี้ลับหลังชลินทราแต่ตอนนี้หล่อนรู้สึกว่าหัวใจของหล่อนเต้นช้าจนเหมือนจะหยุดเต้น หล่อนต้องไม่เป็นอะไร พอเดินออกมานอกร้านหล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆเป็นการเรียกพลังให้ตัวเอง ขนาดสายน้ำไม่เคยย้อนกลับ หล่อนก็จะไม่ย้อนกลับไปรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ต้องตัดให้ได้ก่อนที่จะถล่ำลึกลงไปมากกว่านี้ 


"พร้อมกานต์เธอทำได้"หล่อนพูดกับตัวเองแล้วเดินกลับหอพักด้วยความระมัดระวัง


พร้อมกานต์เดินผ่านตลาดก็เข้าไปจะซื้อเอแคลร์เจ้าประจำ แต่เมื่อนึกถึงวันที่หล่อนซื้อเผื่ออาจารย์หนุ่มก็ส่ายหน้ากับตัวเอง ก็แค่ขนมจะคิดมากทำไม พร้อมกานต์เดินเล่นดูนู้นดูนี่ไปเรื่อยเมื่อนหล่อนนึกขึ้นได้ยังทำการบ้านไม่เสร็จก็รีบกลับหอพักทันที พรุ่งนี้หล่อนต้องกลับบ้านถ้าไม่เสร็จอดกลับแน่ๆเพราะหล่อนรู้ตัวดีว่าถ้ากลับไปบ้านถึงจะขนการบ้านไปทำยังไงก็ไม่ได้ทำอยู่ดี


พร้อมกานต์วิ่งไปจนถึงหน้าหอก็เห็นรถออดี้สีขาวจอดอยู่ที่ลานจอดรถ แต่หล่อนพยายามไม่สนใจก็ยังคงกำลังจะวิ่งขึ้นไปขึ้นห้องแต่ก่อนที่จะถึงประตูที่ต้องสแกนลายนิ้วมือก่อนขึ้นหอพัก อาจารย์ปีย์ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้หล่อนเบรคไม่ทันเลยชนเข้ากับอาจารย์หนุ่ม


"โอ้ย!!!"หล่อนร้องขึ้นด้วยความเจ็บที่ล้มลงไปกับพื้น


"ขอโทษ เป็นอะไรมากไหม"อาจารย์หนุ่มก้มตัวลงกำลังจะดูว่าหล่อนเป็นอะไรไหม


"ไม่เป็นอะไรค่ะ โอ้ย!"หล่อนตอบพลางขยับตัวหนี แต่ดูท่าทางข้อเท้าหล่อนจะแพลง


"มาให้ผมดูให้ก่อน อย่าดื้อสิ"อาจารย์หนุ่มทำท่าจะเข้ามาดูอีกครั้งแต่หล่อนรีบขยับตัวแล้วกัดฟันลุกขึ้นทันที


"หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ถ้าอาจารย์ไม่มีธุระอะไรกับหนูขอตัวก่อนนะคะ"หล่อนกัดฟันเดินเร็วๆแล้วไปที่สแกนลายนิ้วมือ


พร้อมกานต์กำลังจะเปิดประตูหอก็รู้สึกตัวเองลอยขึ้นหล่อนรีบเอามือไปเกี่ยวคอคนที่อุ้มหล่อนขึ้นอย่างง่ายดาย


"ปล่อยหนูลงเถอะ แล้วอาจารย์ก็กลับไปได้แล้ว​"หล่อนพูดแล้วมองตาอาจารย์หนุ่ม ตอนนี้หล่อนรู้สึกไม่ชอบใจเลยจริงๆ


"ชั้นไหน"อาจารย์หนุ่มถามพลางกดลิฟต์


"ปล่อยค่ะ ทำแบบนี้หนูไม่ชอบเลยนะคะ​"หล่อนพูดกับอาจารย์หนุ่มตรงๆเพราะตอนนี้หล่อนไม่อยากเห็นหน้าอาจารย์หนุ่ม


"ผมไม่ได้ถามคุณว่าชอบหรือไม่ชอบ ผมถามคุณว่าชั้นไหน ถ้าคุณไม่ตอบผมจะอุ้มคุณขึ้นรถแล้วไปบ้านผมแทน"อาจารย์หนุ่มก้มหน้ามามองหล่อนพูดขึ้นเสียงเรียบๆ


"สามค่ะ"หล่อนตอบทันที หลับตาแล้วซบกำอกกว้างๆของอาจารย์หนุ่ม ตอนนี้ในหัวของหล่อนกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้อยู่ห่างๆจากคนที่กำลังอุ้มหล่อนตอนนี้ ทำไมเหมือนหล่อนพยายามถอยก็ยิ่งเหมือนเข้าใกล้เรื่อยๆ


"ห้องไหน"อาจารย์หนุ่มถามขึ้นอีกครั้งหลังจากหล่อนได้ยินเสียงประตูลิฟต์เปิดออก


"308"หล่อนตอบแต่ยังหลับตาเหมือนเดิน ตอนนี้ขอแค่อย่าเห็นหน้าก็พอ


"เปิดประตูสิ"อาจารย์หนุ่มพูดขึ้น


"วางหนูลงสิคะ"หล่อนลืมตาแล้วพูดขึ้น ก็เห็นอาจารย์หนุ่มยังคงมองมานิ่งๆ


"ไม่วางคุณก็ไขกุญแจได้ เร็วๆสิ"อาจารย์หนุ่มเร่ง อยู่ๆหล่อนก็ยิ้มหวานๆให้อาจารย์หนุ่ม อยากอุ้มหล่อนใช่ไหมได้ไม่รู้จักพร้อมกานต์ซะแล้ว


"อยู่ไหนนะ ก่อนออกไปเก็บไว้ในกระเป๋าตรงนี้นี่"หล่อนแกล้งทำหน้ายุ่งๆ ก็จะให้หล่อนเจอได้ไงหล่อนไปหาในช่องใส่เหรียบแต่หล่อนเห็บกุญแจไว้ในอีกช่องหนึ่ง หล่อนหาไปสักพักอาจารย์หนุ่มพูดขึ้นมาก่อน


"ถ้าคุณยังแกล้งหาไม่เจต่อผมก็อุ้มคุณได้นะถ้าคุณอยากให้อุ้ม"อาจารย์หนุ่มพูดจบหล่อนก็รีบหยิบกุญแจออกจากช่องแลไขทันที


อาจารย์หนุ่มเดินเข้าห้องแล้วใช้หลังปิดประตูเบาๆ แล้วอุ้มหล่อนไปวางไว้บนเตียง หล่อนต้องตั้งสติเอาไว้


"อาจารย์กลับไปได้แล้วค่ะ หนูไม่เป็นอะไรแล้ว" พร้อมกานต์พูดขึ้นมา แต่อาจารย์หนุ่มก้มลงไปถอดรองเท้าให้หล่อน ตอนนี้ใจหล่อนเต้นไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว ถ้ายังจะเป็นอย่างนี้ต่อไปแล้วหล่อนจะตัดใจได้อย่างไร


"ผมดูข้อเท้าให้คุณก่อน อย่าขยับสิผมไม่ถนัดนะ"อาจารย์หนุ่มพูดขึ้น หล่อนเลิกดิ้อเพราะยังไงหล่อนก็ดื้อไม่เท่าคนตรงหน้าเป็นแน่


"ทำไมพึ่งมาถึงหอ"อาจารย์หนุ่มถามขึ้นมา


"ไปธุระค่ะ"หล่อนไม่อยากตอบว่าไปไหน อาจารย์หนุ่มขยับๆข้อเท้าหล่อนนิดหน่อย


"เอแคลร์นี่คือธุระของคุณหรอ"สายตาอาจารย์หนุ่มเหล่มองไปที่ถุงเอแคลร์ข้างๆหล่อน


"ค่ะ"หล่อนตอบแค่นั้นก็สึกดังกึกที่ข้อเท้า


"เสร็จแล้ว ยังเจ็บอีกไหม"อาจารย์หนุ่มเงยหน้าขึ้นมาถามหล่อนที่นั่งอยู่บนเตียง


"ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณมาก อาจารย์กลับได้แล้วค่ะ มันไม่เหมาะ"หล่อนเดินไปเปิดประตูให้อาจารย์หนุ่มแต่คนเป็นอาจารย์กลับไม่เดินตามมาแต่ขึ้นไปนั่งบนเตียงแทน


"แขกมาน้ำสักแก้วก็ไม่มีให้"หล่อนได้ยินอาจารย์หนุ่มพูดขึ้น หล่อนก็อยากทึ้งหัวตัวเอง 


"อาจารย์หิวน้ำหรอคะ"หล่อนถามอาจารย์หนุ่ม


"นิดหน่อย"ทำไมตอนนี้หล่อนรู้สึกว่ากำลังถูกรวนจากอาจารย์หนุ่มเลย หล่อนเดินเข้าไปใกล้ๆคนที่รวนหล่อนแล้วยิ้มหวานๆ เอื้อมมือไปจับมือาจารย์หนุ่มไว้แน่น


"ข้างล่างมีร้านสะดวกซื้อเปิดอยู่ อาจารย์ลงไปซื้อได้เลยค่ะ"หล่อนพูดจบก็ดึงอาจารย์ขึ้นแต่เป็นหล่อนที่เซลงไปหาอาจารย์หนุ่มเอง หล่อนรู้สึกตัวก็รีบผลักออก


"อาจารย์หนูจะรีบทำการบ้านนะคะ อาจารย์กลับไปได้แล้ว"หล่อนพูดขึ้นเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อง


"คุณก็ทำไปสิ ผมไม่ได้ไปกวนคุณสักหน่อย"อาจารย์หนุ่มพูดขึ้น


"อาจารย์คุณจะกลับได้แล้วนะคะ"หล่อนเริ่มหน้าตึงขึ้นเรื่อยๆ


"ไม่ต้องเกรงใจผม เชิญตามสบายเลย"หล่อนได้ยินก็อ้าปากเหวอ ไม่คิดว่าอาจารย์หนุ่มจะพูดขึ้นมาแบบนี้


"แต่นี้ห้องของหนูนะ"หล่อนรู้สึกอยากกระทืบเท้าแรงๆแต่หล่อนก็ทำไม่ได้


"ผมไม่ถือ"หล่อนขี้เกียจเถียงกับอาจารย์หนุ่มก็เดินไปทำการบ้านต่อที่โต๊ะ ใจเย็นๆพร้อมกานต์เธอต้องมีสติ หล่อนพยายามไม่คิดว่าในห้องมีคนอื่นแล้วก้มหน้าก้มตาทำโดยไม่สนใจใครสี่ทุ่มหล่อนก็ทำการบ้านเสร็จ


พร้อมกานต์บิดขี้เกียจก็หันไปเห็นอาจารย์หนุ่มหลับบนเตียงของหล่อน หล่อนค่อยเดินไปนั่งลงข้างๆเตียง แล้วมองอาจารย์ที่นอนตะแคงข้างมาทางหล่อน


"ทำไมอาจารย์เป็นคนแบบนี้คะ อาจารย์รู้ไหมว่าหนูเคยมองว่าอาจารย์เป็นเทวดาประจำตัวหนูเสียอีก หนูมีเรื่องลำบากทีไรอาจารย์มาช่วยหนูไว้ทุกที อาจารย์รู้ไหมคะเมื่อเย็นอาจารย์ทำให้หนูคิดว่าอาจารย์ไม่ใช่เทวดาอีกแล้วเพราะอาจารย์กำลังจะทำร้ายคนอื่น หนูผิดหวังมากนะคะที่อาจารย์ทำแบบนี้"หล่อนพูดไปด้วยน้ำตาไหลไปด้วย จนต้องขยับตัวไปนั่งพิงผนังที่ตรงข้ามเตียง หล่อนนั่งชันเข่าขึ้นมาแล้วฟุบหน้าลงไป อย่างนี้สินะที่เค้าเรียกว่าน้ำตาเช็ดหัวเข่า


พร้อมกานต์ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกมองจากคนที่คิดว่าหลับอยู่ ปีย์ไม่เข้าใจว่าทำไมหล่อนถึงต้องร้องไห้ด้วยตอนแรกบอกว่าเขาเป็นเทวดาประจำตัว แต่สุดท้ายกลับมาบอกว่าเขาไม่ใช่แถมยังผิดหวังในตัวเขาด้วย เขาไปทำร้ายใคร แล้วทำไมหล่อนต้องร้องไห้ด้วย เขามองจนไหล่ที่สะอื้นหายไปจนนิ่งแต่ก็ไม่เห็นพร้อมกานต์เงยหน้าขึ้นมาสักที เขาเลยลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเขย่าแขนเบาๆแต่หล่อนกลับเซไปข้างๆดีที่เขารับทัน พร้อมกานต์หลับไปแล้วเขาเลยอุ้มหล่อนขึ้นมาไปวางบนเตียงเบาๆ เขาใช่นิ้วเรียวเช็ดน้ำตาให้หล่อน แล้วก้มลงจูบเปลือกตาทั้งสองข้างก่อนที่จะเอาหน้าผากเขาชนกับหน้าผากมนตรงหน้าค้างไว้


"ฉันชอบเธอ พร้อมกานต์"เขาพูดจบก็จูบลงที่หน้าผากคนตรงหน้าเบาๆก่อนที่จะห่มผ้าห่มแล้วออกจากห้องไป


ความคิดเห็น