facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 ร้านโปรดของพร้อมกานต์

ชื่อตอน : บทที่ 8 ร้านโปรดของพร้อมกานต์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2561 02:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 ร้านโปรดของพร้อมกานต์
แบบอักษร

​ชีวิตนักศึกษาของพร้อมกานต์ก็มีความสุข สงบดี ตั้งแต่วันนั้นที่ถูกเรียกไปพบที่ห้องอาจารย์ปีย์นี่ก็เทอมสองแล้วก็ยังไม่เจออาจารย์ปีย์เลย น้องธามก็หายไปด้วยหล่อนอยากเจอเด็กชายน่าตาน่ารักอย่างน้องธาม แต่ก่อนที่หล่อนจะคิดถึงเรื่องนั้นตอนนี้รู้สึกว่าความไม่สงบกำลังจะคืบคลานเข้ามาหาหล่อนแล้ว เพราะทั้งเพื่อนทั้งรุนพี่ในคณะหลายคนที่มารุมหล่อนตอนนี้    


”ไม่เอานะ ฉันไม่เป็น เต้นก็ไม่เป็นให้ไปเต้นอย่างนั้นไม่ไหวอ่ะ อีกอย่างฉันลงฝ่ายพยาบาลของคณะแล้วด้วย มีหน้าที่แล้วด้วย” เพื่อนที่มารุมหล่อนตอนนี้กำลังพยายามทำให้หล่อนรับปากเป็นเชียร์หลีดเดอร์ของคณะ วันกีฬาสีมหาวิทยาลัย


“แกจะเอาหน้าตาน่ารักๆอย่างแกเก็บอยู่ในมุมอับอย่างนั้นทำไมย่ะ ไปเต้นสวยๆกันดีกว่า”เพื่อนชายแต่ใจเป็นหญิงพูดขึ้น


“สักครั้งในชีวิตมหา’ลัยเลยนะน้องกานต์ ทำเถอะนะๆ”พี่รษาพูดขึ้น หล่อนเกรงใจเหมือนกันที่มีคนต้องมารุมหล่อนอย่างนี้ แต่ว่าหล่อนไม่อยากเต้นนี่ ไม่ไหวแน่ๆ อีกอย่างหล่อนมีหน้าที่แล้วด้วย หล่อนพยายามมองซ้ายมองขวาหาตัวช่วยอยู่ แต่คนที่มารุมหล่อนก็ยังไม่หยุดพูดเลย แย่งกันพูดจนหล่อนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว หล่อนมองไปจนเห็นภัทรที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดที่หน้าตึกคณะพอดี


หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วตะโกนขึ้นว่า


“นั้นแมวบินได้” พอหล่อนตะโกนขึ้นทุกคนหันไปมองตามนิ้วที่หล่อนชี้ไป หล่อนรีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ของภัทรแล้วเร่งให้เพื่อนชายรีบออกรถ พอถึงระยะปลอดภัยหล่อนถึงโล่งใจ


“แกจะให้ฉันรีบไปไหน หมวกกันน็อกแกก็ยังไม่ได้ใส่ ใส่ซะ”ภัทรยื่นหมวกกันน็อกมาให้ หล่อนใส่เรียบร้อยถึงจะเล่าเหตุการณ์เมื่อกี้ให้เพื่อนฟังว่ามันน่ากลัวขนาดไหน พอเพื่อนหล่อนฟังจบก็หัวเราะเสียงดังลั่น


“แกหัวเราะอะไรว่ะ ไอ้ภัทร มันไม่ตลกเลยนะเว้ย”พร้อมกานต์ค้อนใส่ภัทร แต่ค้อนยังไงภัทรก็ไม่เห็นหรอก


“ก็แกบอกว่าแมวบินได้ แมวบ้านแกหรอบินได้” ภัทรพูดขึ้น


“ก็แกขี่รถผ่านมาพอดี ถ้าช้ากว่านั้นแกดับเครื่องก็หนีไม่ทันสิ คิดอะไรได้ก็ต้องพูดไปก่อนไงแก”หล่อนไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลจิตดลใจให้หล่อนพูดแบบนั้น แต่อย่างน้อยหล่อนก็รอดละนะ


“กลับหอเลยละกันนะแก ฉันรีบมาก”เพื่อนหล่อนบอกหน้ายิ้มหวานผิดปกติ


“เบื่อจริงพวกมีแฟน อย่าให้ฉันมีแฟนบ้างนะ”หล่อนล้อเพื่อนนิดหน่อยให้เป็นสีสันของชีวิต หนุ่มๆที่เข้ามาทำท่าจะจีบฉันก็โดนภัทรกันท่าไปหมดแล้ว ส่วนภัทรหรอ หล่อนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าศศิมาจะโหดมากเรื่องผู้หญิงที่มาจีบภัทรหล่อนไม่รู้ว่าเพื่อนหล่อนจัดการยังไงกับผู้หญิงพวกนั้น แต่เพื่อนสาวของหล่อนก็ไม่ได้ขี้หึงจนไม่มีเหตุผลนะ หล่อนเคยลองถามแล้วแต่เพื่อนหล่อนตอบกลับมาว่า ถ้าแกมีแฟนแล้วฉันจะบอก หลอนเลยเลิกถามไปเลย


ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องที่โรงอาหาร ภายในหนึ่งอาทิตย์หล่อนก็ถูกลิดรอนสิทธิไปเรียบร้อย ตอนนี้จักรยานคู่ชีพของหล่อน แต่คงต้องบอกว่าอดีตสินะ อดีตจักรยานคู่ชีพของหล่อนถูกยกกลับไปบ้านที่อยุธยาเรียบร้อยแล้ว เพราะอะไรหรอ ก็เพราะไอ้ภัทรนี่แหละบอกว่าเป็นห่วงกลัวหล่อนจะไม่ปลอดภัย ตอนแรกหล่อนพยายามที่จะบอกว่ามันปลอดภัยหล่อนขี่ระวังสุดๆอยู่แล้ว แต่เพื่อนหล่อนโทรไปหาบิดาของหล่อนว่าวันนี้ภัทรติดต่อหล่อนไม่ได้เลยเป็นห่วงว่ากลัวหล่อนจะประสบอุบัติเหตุ แค่นั้นก็เป็นเหตุผลมากพอที่บิดาและมารดาของหล่อนมากรุงเทพเพื่อที่จะยกรถจักรยานคู่ชีพของหล่อนกลับ ส่วนหล่อนหรอก็ติดรถภัทรมาทุกวันไง ถึงเพื่อนหล่อนไม่มีเรียนก็ต้องออกมาส่งหล่อนอยู่ดี แต่ประเด็นคือถ้าภัทรมีเรียนแต่หล่อนเลิกก่อน หล่อนก็ต้องกลับเองนี่สิ ชีวิตหล่อนลำบากขึ้นเยอะเลย หล่อนต้องขึ้นรถรางของมหาวิทยาลัยเพื่อไปลงหน้ามหาวิทยาลัย แต่โชคดีที่ข้างมหาวิทยาลัยมีตลาดนัด หล่อนซื้อของกินเสร็จก็เดินตัดตลาดนัดไปด้านหลังเดินตรงไปประมาณร้อยเมตรก็ถึงหอแล้ว หล่อนสงสัยว่าให้หล่อนมาเดินแบบนี้จะอันตรายกว่าหรือป่าว


พร้อมกานต์เดินเข้าห้องเห็นนาฬิกาจะห้าโมงเย็นแล้ว วันนี้หล่อนมีการบ้านเยอะมาก หล่อนอยากทำการบ้านให้เสร็จเร็วๆเพราะจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นบ้าง ยิ่งการบ้านวิชาบัญชีเขียนทีหนึ่งเหมือนกำลังเขียนรายงานอย่างไรอย่างนั้น แต่รุ่นพี่บอกว่ามันจะชินไปเอง หล่อนก็อยากจะชินเร็วๆเหมือนกัน หล่อนกำลังคิดว่าจะทำการบ้านวิชาอื่นก่อนเพราะไม่ยากน่าจะเสร็จก่อนหกโมงเย็น แล้วค่อยเดินไปตลาดนัด


พร้อมกานต์เดินหาของกินไปเรื่อยๆจนเจอร้านก๋วยจั๊บเจ้าเด็ด ร้านนี้หล่อนเคยมาลองกินแล้วจนหล่อนจัดเข้าร้านโปรดของหล่อนอย่างไม่ต้องสงสัย หล่อนกำลังจะเดินเข้าไปนั่งข้างหลัง หล่อนเดินชนกับผู้ชาย หล่อนยังไม่ทันมองหน้าแต่หล่อนรู้ว่าสูงแน่ๆ เพราะหล่อนเงยหน้าสูงแค่อกของคนตรงหน้า


“ขอโทษค่ะ”พร้อมกานต์เอ่ยขอโทษอย่างชินปาก เพราะมารดาหล่อนสอนให้เอ่ยขอโทษเมื่อทำผิด ขอบคุณเมื่อมีคนทำอะไรให้หล่อนเลยติดมาจนทุกวันนี้


“ไม่เป็นไร คุณเดินเข้าไปก่อนก็ได้”หล่อนรู้สึกเสียงคุ้นๆ หล่อนเลยเงยหน้าก็เห็นเป็นหน้าอาจารย์ปีย์


“เอ่อ ค่ะ”หล่อนเดินเข้าไปในร้าน แต่เห็นมีโต๊ะเดียว หล่อนเริ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวดว่าหล่อนจะทำยังไงดี จะนั่งก็คงไม่ดี แต่ถ้าเสียสละหล่อนก็อดกิน หล่อนคิดสักพัก ก็หันไปหาอาจารย์หนุ่ม


“อาจารย์นั่งเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูไปกินอย่างอื่นก็ได้”หล่อนตอบพร้อมทำหน้าหงอยๆ แต่อาจารย์หนุ่มก็ขมวดคิ้วขึ้นมา


“ไปนั่งด้วยกันก็ได้ ผมไม่ถือหรอก”อาจารย์หนุ่มบอกแล้วเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ หล่อนเดินตามไปนั่งฝั่งตรงข้าม


“คุณกินอะไร”อาจารย์หนุ่มหันมาถาม


“เอาก๊วยจั๊บพิเศษรวมค่ะ”พออาจารย์หนุ่มได้ยินก็กระตุกยิ้มเล็กน้อย


“ป้าครับ เอาก๊วยจั๊บพิเศษรวมสองครับ” อาจารย์หนุ่มบอกพนักงานที่เดินมารับออเดอร์ แต่พนักงานเขียนไปก็เขินไป บิดตัวจะเป็นเลขแปดอยู่แล้ว หล่อนเข้าใจว่าอาจารย์ปีย์ของหล่อนหล่อขนาดไหน แต่พอเห็นคนที่มีอาการหนักขนาดนี้หล่อนเลยคิดว่าถ้าเป็นหล่อนน่าจะเก็บอาการเก่งกว่าพนักงานคนนี้แน่ๆ


หลังจากอาจารย์ปีย์สั่งอาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งเงียบมองนู้นมองนี่ไปเรื่อยจนสายตามาสบกันแบบที่หล่อนก็ไม่ได้ตั้งใจ


“เอ่อ…อาจารย์คะ”ใจจริงหล่อนอยากอธิบายเรื่องวันนั้น แต่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว อาจารย์คงลืมไปแล้วมั้ง


“ครับ?”อาจารย์ตอบมาแค่นั้น แต่ทำไมหัวใจหล่อนเต้นแรงจัง อาการแบบนี้หายไปนานแล้ว ทำไมถึงกลับมาอีกนะ


“อาจารย์รู้จักจักหมอโรคหัวใจบ้างไหมคะ”หล่อนถามด้วยสีหน้าจริงจัง


“ใครเป็นอะไร”อาจารย์หนุ่มถามกลับสั้นๆ


“หนูเองค่ะ หนูรู้สึกหัวใจมันเต้นแรงๆเร็วๆค่ะ”หล่อนอธิบายอาการหล่อน


“ตอนไหนบ้างที่เป็น” อาจารย์หนุ่มถาม


“ตอนนี้ค่ะ” พอยิ่งมองหน้าอาจารย์หนุ่มใจหล่อนยิ่งเต้นแรงจนกลัวว่าหล่อนจะช็อคไปก่อน


“ขอมือหน่อยครับ คุณเป็นมานานยัง”อาจารย์หนุ่มจับที่ข้อมือเพื่อหาชีพจรของหล่อน


“เคยเป็นเมื่อตอนต้นเทอมที่แล้ว หนูคิดว่าหายแล้ว แต่ตอนนี้ก็กลับมาเป็นอีก”หล่อนตอบ


“คุณรู้สึกเหมือนวิ่งออกกำลังกายไกลๆมาใช่ไหมครับ”หล่อนพยักหน้า


“คุณรู้สึกตื่นเต้นหรือตกใจก่อนที่จะเป็นไหมครับ”หล่อนกำลังคิดว่าก่อนที่หล่อนจะเกิดอาการนี้หล่อนก็เดินมาปกติ แต่พอเห็นหน้าอาจารย์หนุ่มใจหล่อนก็เต้นแรงเหมือนวิ่งทางไกล


“ใช่ค่ะ หนูน่าจะตกใจ โธ่หนูก็กลัวตั้งนาน อาจารย์รู้ได้ไงคะ”หล่อนยิ้มกว้างๆให้อาจารย์หนุ่ม


“ถ้าคุณมีอาการแบบนี้บ่อยๆก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาล จะได้ตรวจให้ละเอียด”อาจารย์หนุ่มพูดจบก๋วยจั๊บก็มาพอดี ตอนนี้หล่อนหิวมากแล้วด้วย


“อาจารย์คะ”หล่อนเรียกทั้งๆที่ปากก็ยังเคี้ยวก๋วยจั๊บอยู่เลย อาจารย์เจอหน้าขึ้นมามองนิดหนึ่งแล้วพูดขึ้น


“คุณเคี้ยวให้หมดก่อนเถอะแล้วค่อยพูด”หล่อนได้ยินแล้วก็ยิ้มแห้งๆให้อาจารย์หนุ่ม แต่อาจารย์กลับส่ายหน้าเล็กน้อย


“ขอโทษค่ะ”พอหล่อนเคี้ยวหมดก็กล่าวขอโทษทันที


“อาจารย์คะ น้องธามทำไมไม่มาด้วยคะ หนูไม่เจอนานแล้ว คิดถึงมาก”หล่อนพูดกับอาจารย์หนุ่มตาละห้อย


“อยู่กับลิน แม่น้องธามน่ะ”อาจารย์ตอบแค่นั้น แต่ทำไมหล่อนรู้สึกใจเต้นช้าลงจนไม่ต้องทำอะไรเลยนะ


“อ่อ ดีจังเลยนะคะ”อาจารย์หนุ่มพยักหน้านิดหนึ่ง แล้วก้มหน้ากินก๋วยจั๊บต่อไป หล่อนก็กินส่วนของหล่อน หล่อนไม่รู้จะชวนคุยอะไรอยู่ๆหล่อนก็นึกอะไรไม่ออก พอหล่อนเงยหน้าขึ้นก็เห็นอาจารย์มองหล่อนอยู่ก่อนแล้วคงเป็นเพราะในชามก๋วยจั๊บหมดแล้ว ปกติก๋วยจั๊บร้านนี้อร่อยจริงๆนะ คำแรกก็อร่อยแต่พอหลังจากรู้ว่าน้องธามอยู่กับแม่ก็กลับฝืดคอยังไงก็ไม่รู้


พร้อมกานต์เห็นอาจารย์เรียกพนักงานมาเก็บเงิน หล่อนกำลังจะหยิบเงินให้พนักงานในส่วนของหล่อน


“ไม่ต้องหรอก ผมจ่ายเอง”อาจารย์พูดพร้อมกับจ่ายเงินก๋วยจั๊บทั้งสองชาม หล่อนลุกเตรียมจะลาอาจารย์หนุ่ม


“หนูไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”หล่อนไหว้อาจารย์หนุ่ม แต่อาจารย์กลับพูดขึ้นมาก่อน


“คุณกลับยังไง”


“เดินค่ะใกล้นิดเดียว”หล่อนยิ้มให้อาจารย์หนุ่มบางๆ


“แล้วทำไมไม่ขี่จักรยานแล้ว?” อาจารย์หนุ่มถามขึ้น


“มีสารถีอยากไปรับไปส่งค่ะ แต่ตอนนี้สารถีไปเที่ยวหนูก็เลยต้องเดิน ฮ่าๆๆ”หล่อนคิดถึงภัทรกับศศิมาคงกำลังสวีทหวานกันน่าดูเลย


“อ่อ ภัทรสินะ”อาจารย์หนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูกลับก่อนนะคะ”หล่อนกำลังจะยกมือไหว้อีกรอบ


“ผมไปส่ง รถจอดอยู่ด้านหน้าตลาด”อาจารย์หนุ่มพูดขึ้น พร้อมกานต์ตาโต ถ้าให้ขึ้นรถกับอาจารย์หนุ่มตอนนี้มีคนมาเห็นคงไม่ดีแน่ และที่สำคัญตอนนี้อยู่กลางตลาดเดินไปทางไหนก็ไม่ต่างกันมาก


“ไม่เป็นไรค่ะ แต่ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ หออยู่แค่นี้เองหนูเดินบ่อยแล้ว”หล่อนบอก


“ถ้าคุณจะเดิน เดี๋ยวผมเดินไปส่ง ผู้หญิงเดินตอนกลางค่ำกลางคืนคนเดียวมันไม่ดี”พอหล่อนได้ยินว่าอาจารย์จะเดินไปส่งหล่อนถึงกับอ้าปากค้าง แต่เหตุผลของอาจารย์ทำให้หล่อนปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี


พร้อมกานต์ออกจากร้านก๊วยจั๊บพร้อมอาจารย์ ทั้งคู่เดินไปด้วยกันจนเดินผ่านขนมเอแคลร์หล่อนเกิดอยากกิน หล่อนเลยหันไปมองหน้าอาจารย์หนุ่มแล้วกระพริบตาปริบๆ


“ตามสบายเถอะ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”หล่อนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างๆแล้วรีบเดินไปซื้อเอแคลร์


“เอแคลร์สองกล่องค่ะ” หล่อนสั่งแม่ค้า ร้านนี้เป็นร้านโปรดของหล่อนอีกร้านเหมือนกัน หล่อนซื้อเสร็จก็เดินกลับมาหาอาจารย์หนุ่มที่ยืนรอที่เดิม แล้วเดินไปด้วยกัน


“คบกับภัทรมานานหรือยัง”อยู่ๆอาจารย์หนุ่มก็ถามขึ้นมาหลังจากเดินออกจากเขตตลาดแล้ว


“หนูจำไม่ได้แล้วเหมือนกัน เกิดมาหนูก็คงเห็นภัทรแล้ว ภัทรก็เป็นเหมือนทั้งพี่ทั้งเพื่อนของหนู” พร้อมกานต์ตอบ อาจารย์ก็พยักหน้าเข้าใจ ทั้งคู่ก็เงียบมาจนถึงหน้าหอ พร้อมกานต์หันไปหาอาจารย์หนุ่มแล้วยกมือไหว้


“ขอบคุณนะคะอาจารย์ที่เดินมาส่ง แล้วที่เลี้ยงก๋วยจั๊บหนูด้วย”อาจารย์หนุ่มยกมือรับไหว้


“ไม่เป็นไร ขึ้นหอได้แล้ว”อาจารย์หนุ่มบอก


หล่อนหยิบกล่องเอแคลร์ออกจากถุงหนึ่งกล่องแล้วยื่นถุงเอแคลร์ให้อาจารย์พร้อมยิ้มกว้างๆ


“แบ่งกันค่ะ หนูรับรองว่าอร่อย เอาไว้คราวหน้าหนูจะแนะนำร้านอร่อยๆให้นะคะ ขับรถกลับบ้านดีๆนะคะอาจารย์ สวัสดีค่ะ”หล่อนพูดเร็วๆ หน้าอาจารย์งงตั้งแต่ที่หล่อนยื่นถุงเอแคลร์ให้ หล่อนพูดจบก็วิ่งขึ้นหอไปเลย อาจารย์หนุ่มมองตามหลังแล้วยกถุงเอแคลร์ขึ้นดูแล้วยิ้มบางๆ เด็กคนนี้ก็ตลกดี


หลังจากพร้อมกานต์ขึ้นห้องมาก็เอากล่องเอแคลร์วางไว้บนโต๊ะ หล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งสติกเกอร์ขอบคุณในโปรแกรมแชทให้อาจารย์หนุ่ม หล่อนวางโทรศัพท์ไว้ใกล้ๆ แล้วมานั่งทำการบ้านวิชาบัญชีต่อให้เสร็จเพราะพรุ่งนี้เป็นวันศุกร์แล้ว เทอมนี้หล่อนมีเรียนวันศุกร์ตอนเช้า เรียนเสร็จหล่อนก็คิดว่าจะกลับบ้านทันที หล่อนนั่งทำไปเรื่อยๆก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง หล่อนเห็นสายเรียกเข้าอาจารย์ปีย์จากโปรแกรมแชทที่สามารถโทรออนไลน์ได้


‘ผมถึงบ้านแล้วนะ’หล่อนกดรับก็ได้ยินเสียงเรียบๆ


“อ่อ ค่ะ”หล่อนตอบกลับทั้งที่ยังงงๆอยู่ แล้วโทรมาบอกหล่อนทำไม


‘ถ้าอย่างนั้นแค่นี้นะ’อาจารย์ปีย์บอกแล้วกดวางไป หล่อนมองโทรศัพท์เหมือนเจอสิ่งแปลกประหลาด หล่อนได้แต่เกาหัวอย่างงงๆ แต่ตอนนี้หล่อนควรเลิกงงแล้วต้องรีบทำการบ้านให้เสร็จก่อนที่จะไม่ได้กลับบ้านอาทิตย์นี้

ความคิดเห็น