facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 ลงทะเบียนเรียน

ชื่อตอน : บทที่ 4 ลงทะเบียนเรียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2561 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ลงทะเบียนเรียน
แบบอักษร

​“คุณรู้ไหม ประเทศไทยวัยรุ่นตั้งครรภ์จำนวนมาก” พร้อมกานต์หันไปมองหน้าอาจารย์ปีย์ที่ขับรถไปเงียบๆหลังเกิดเหตุการณ์กระอักกระอ่วนเมื่อครู่ หล่อนไม่เข้าใจว่าจะชวนคุยเรื่องนี้ทำไม

“ไม่ทราบค่ะ”หล่อนตอบ ก็จะให้หล่อนทราบได้ไงหล่อนไม่เคยสงสัยเรื่องนี้

“กว่าแสนคนเลยนะที่ท้อง คุณรู้ไหมการที่พ่อแม่ไม่พร้อมในการดูแลลูกมันสามารถสร้างปัญหาให้สังคมได้เลยนะ” หลอนได้ฟังจำนวนแล้วตกใจ มีวัยรุ่นจำวนมากเลยหรอที่ต้องท้องตั้งแต่เป็นวัยรุ่น แล้วพวกเขาจะมีโอกาสได้เล่นสนุก ได้เรียนสิ่งที่อยากเรียน ได้ทำสิ่งที่อยากทำอย่างหล่อนป่าวนะ

“ถ้าอย่างนั้นการที่จะมีเพศสัมพันธ์ก็ควรที่จะป้องกันสิคะ หนูเห็นเดี๋ยวนี้สื่ออินเตอร์เน็ตก็มีการพูดถึงบ่อยๆ”อินเตอร์เน็ตเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวมากไม่ว่าหล่อนจะเปิดหาอะไรในอินเตอร์เน็ตก็มักจะมีโฆษณาพวกนี้แฝงมาเสมอ

“ใช่การมีเพศสัมพันธ์ควรที่จะป้องกัน ผมเชื่อว่าวัยรุ่นสมัยนี้รู้ว่าควรที่จะป้องกันยังไง แต่ก็เกินครึ่งของคนที่มีเพศสัมพันธ์จริงๆกลับไม่มีการคุมกำเนิด” หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมรู้ถึงไม่ทำ เรื่องแบบนี้ไม่น่าจะยากอะไร ถ้าอายไม่กล้าไปซื้อยาคุมกำเนิดหรือถุงยางอนามัยแต่ก็มีหน้าห้องน้ำหลายๆที่หล่อนเห็นตู้ถุงยางอนามัยหยอดเหรียญอยู่เลย

“แล้วทำไมถึงไม่ป้องกันคะ สมัยนี้จะไว้ใจใครได้”หล่อนพูดตามที่คิด ไม่ใช้การตั้งครรภ์โดยไม่พร้อมแต่ก็ตามมาด้วยโรคที่ติดต่อทางเพศสัมพันธ์อีกด้วย

“เท่าที่ผมรู้มา เหตุผลส่วนใหญ่ก็พวกไม่ต้องการทำลายความสนุก หาถุงยางอนามัยไม่ทัน แม้กระทั้งมั่นใจว่าจะไม่ท้องก็มี”หล่อนได้ยินดังนั้นยิ่งงง มีเพศสัมพันธ์ไม่ป้องกันมั่นใจว่าไม่ท้องได้ด้วยหรอ

“ก็คงเป็นเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคนไปมั้งคะ หนูไม่รู้เหมือนกัน”หลอนบอก หลอนเชื่อว่าทุกๆคนคงมีเหตุผลของตัวเอง แต่จะเป็นเหตุผลที่สมควรหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง

“แต่วัยรุ่นส่วนใหญ่ก็มีเพศสัมพันธ์กับคนรัก ถึงจะป้องกันแต่มันไม่มีอะไรร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก” หลอนเห็นด้วยที่การป้องกันมันไม่สามารถป้องกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

“แต่หนูเห็นวัยของหนูก็มีแฟนกันเยอะนะคะ”หล่อนหันไปมอง ตอนนี้รถจอดที่หน้าตึกคณะแล้ว อาจารย์หนุ่มเอื้อมมือมาวางไว้บนหัว แล้วพูดกับหล่อน

“การที่มีแฟน มันเป็นปัจจัยสำคัญที่จะนำไปสู่การมีเพศสัมพันธ์ ผมว่าคุณใช้ชีวิตวัยรุ่นของคุณให้คุ้มเถอะ คุณยังเด็กยังมีเวลาอีกมาก เชื่อผม” หลังจากลงรถอาจารย์ปีย์รถออดี้สีขาวก็เคลื่อนออกไป พร้อมกานต์รู้สึกหายใจคล่องหน่อย หลังจากที่หล่อนนั่งเกร็งมาตั้งแต่โรงเรียนน้องธาม หล่อนยกมือไปแตะที่ผม ที่พูดเรื่องท้องไม่พร้อมก็เพื่อที่จะบอกว่าหล่อนยังเด็กไม่ควรที่จะมีแฟนสินะ ก่อนที่คิดจะมีแฟนก็คงต้องผ่านด่านไอ้ภัทรกับป๊าไปก่อนมั้ง ฮ่าๆๆ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะลืมอะไรไปบางอย่างสินะ

“เห้ย!!! ลงทะเบียนเรียน” พร้อมกานต์นึกขึ้นได้ก็รีบวิ่งไปที่ห้องประชุมของคณะ ถึงจะลงทะเบียนออนไลน์แต่รุ่นพี่และอาจารย์นัดนักศึกษาปี1 เข้าประชุมเพื่อบอกวิธีการลงทะเบียนเรียน พร้อมกานต์วิ่งมาถึงหน้าห้อง หล่อนเปิดประตูแล้วค่อยๆย่องไปหาที่นั่ง คนอย่างพร้อมกานต์เลือกที่นั่งแบบไม่ต้องคิดเลย แน่นอนต้องโซนด้านหลังอยู่แล้ว

“นักศึกษาทุกคน เตรียมโทรศัพท์มือถือเข้าระบบลงทะเบียนรอเลยนะครับ” อาจารย์ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น นักศึกษาทุกคนปฏิบัติตามที่อาจารย์บอก หล่อนตื่นเต้นเหมือนลุ้นผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย พี่รษาคนที่มาต้มหล่อนซธเปลื่อนเลยเมื่อตอนรับน้องมาเล่าให้ฟังว่าลงทะเบียนต้องแย่งกันลง ใครเร็วใครได้ ยิ่งรายวิชาที่นิยมไม่ถึง5นาทีก็เต็มแล้ว หล่อนหยิบกระดาษรายวิชาที่จะลงและเวลาที่เรียน มีเรียน 4 วัน วันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดี แต่ต้องเรียนทั้งวัน ขอให้ลงให้ทันตามแผนที่วางไว้ด้วยเถอะ หลอนจะได้ว่าง 3 วัน หล่อนอยากกลับบ้านบ่อยๆ เห็นหล่อนอย่างนี้หล่อนเป็นคนติดบ้านมากเลยนะ

“เหลือเวลาอีก 5 นาที นักศึกษาทุกคนเตรียมพร้อมนะครับ เดี๋ยวพอเวลา9นาฬิกาเราจะลงทะเบียนวิชาแรกพร้อมกัน คือรายวิชาการบัญชีขั้นต้น1 นะครับ” อาจารย์บอกนักศึกษา พร้อมกานต์หันไปมองรอบๆ เพื่อนๆก็ต่างคุยกันเรื่องลงทะเบียนเรียน ใครจะลงวิชาอะไรเวลาไหน

“นักศึกษาครับ ถึงเวลาแล้ว เริ่มทำตามที่ผมบอกนะครับ” อาจารย์อธิบายวิธีการลงทะเบียนเรียนวิชาแรก หลังจากนั้นให้นักศึกษาลงทะเบียนเอง หล่อนกดรหัสรายวิชาไป ใจเต้นแรงไป จะลงทันไหม พอกดลงทะเบียนรายวิชาสุดท้ายเสร็จ หล่อนถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เทอมนี้รอดแล้ว หล่อนลงทะเบียนเสร็จแล้วหันไปให้กำลังใจเพื่อนข้างๆที่ขอดูแผนการเรียนที่หล่อนเตรียม

“จะลงตามฉันหมดเลยหรอจันทร์” เพื่อนหล่อนคนนี้ชื่อจันทร์เจ้า ชื่อเหมาะกับตัวเพื่อนหล่อนจริงๆ เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าตาน่ารัก ทำไมรอบๆตัวหล่อนถึงมีแต่คนหน้าตาดีนะพอหล่อนไปเดินด้วยกลบรัศมีที่ยิ่งไม่ค่อยมีไปหมดเลย แต่หล่อนก็รู้สึกดีนะ หล่อนไม่ชอบเป็นที่สนใจของคนอื่นๆ

“ใช่ ฉันจะได้มีเพื่อนไง มาเรียนคนเดียวไม่รู้จะเรียนกับใครอยู่เหมือนกัน” จันทร์เจ้าหันมายิ้มให้หล่อน

“เดี๋ยวแกจะกลับหอเลยไหม ว่าแต่อยู่หอไหน”หล่อนชวนเพื่อนคุย

“อยู่หอใน น่าจะกลับเลย วันนี้วันศุกร์ฉันคิดว่าจะกลับบ้าน” พร้อมกานต์ได้ยินที่เพื่อนบอก หล่อนคิดถึงนัดวันเสาร์ที่ห้างกับศศิมา ถ้าอย่างนั้นหล่อนกลับบ้านด้วยดีกว่า หล่อนยิ้มเจ้าเล่ห์นิดหน่อย จันทร์เจ้าหันมาเห็นพอดี

“ทำไมแกยิ้มแบบนั้น เหมือนคิดอะไรไม่ดีอยู่เลย” จันทร์เจ้าทัก หล่อนถึงหันไปยิ้มให้เห็นฟันเกือบทุกซี่

“ป่าวนะ ไม่ได้คิดอะไรไม่ดีเลย” ใครจะบอกเล่าว่าหล่อนจะชิ้งเพื่อนพรุ่งนี้ ปล่อยให้อยู่กันสองต่อสองบ้าง เผื่ออะไรมันจะอาจจะดีขึ้น

แต่จะหาข้ออ้างอะไรดีนะ หล่อนนึกออกแล้วตัวช่วยของหล่อนม๊ายังไงล่ะ คิดได้อย่างนั้นโทรหาม๊าดีกว่า

‘ฮัลโหล ว่าไงกานต์’ มารดาทักมาตามสายโทรศัพท์หลังจากที่รอสายไม่นาน

“ไม่คิดถึงหนูเลยหรอม๊าจ๋า” พร้อมกานต์ทำเสียงอ้อนม๊า กับคนที่หล่อนรักหล่อนจะเป็นลูกแมวที่ขี้อ้อนที่สุด แต่หล่อนจะกล้าทำกับคนที่หล่อนรู้ว่ารักหล่อนเหมือนกัน

‘คิดถึงสิ เมื่อไรจะกลับบ้านเดี๋ยวม๊าทำกับข้าวรอ” พร้อมกานต์ได้ยินที่มารดาบอก ก็อยากรีบกลับบ้านตอนนี้ทันทีเลย หล่อนมาอยู่หอพักแค่ไม่กี่วันยังอยากกลับไปกอดป๊าม๊าจะแย่แล้ว

“ถ้าม๊าคิดถึง เดี๋ยวหนูกลับเลยก็ได้ ค่อยกลับมามาวันอาทิตย์ตอนบ่ายๆ” หลอนบอกม๊า หล่อนดีใจที่จะได้กลับบ้าน

‘แล้วไม่มีกิจกรรมอะไรหรอลูก ถ้ามีค่อยกลับก็ได้ แต่เดี๋ยวม๊าไปซื้อของทำก๋วยเตี๋ยวต้มยำให้กิน’ โธ่ม๊า บอกว่าค่อยกลับก็ได้แต่ จะไปซื้อของมาทำให้หล่อนกินแล้ว แล้วจะให้หล่อนทิ้งของกินไปได้ยังไง

“ไม่มีกิจกรรมแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูโทรให้ภัทรไปส่งที่คิวรถตู้เลย เดี๋ยวขึ้นรถแล้วหนูส่งข้อความไปบอกนะคะ แค่นี้ก่อนนะม๊า รักนะ” หล่อนบอกม๊า

“ม๊าก็รักกานต์ เดินทางปลอดภัยนะลูก” หลอนวางสายจากม๊า แค่นี้ก็มีข้ออ้างกลับบ้านได้แล้วถ้าเพื่อนถามก็บอกว่าม๊าคิดถึงให้กลับบ้านก็ไม่มีใครว่าอะไรได้แล้ว  หล่อนนึกขึ้นได้ว่าต้องให้ภัทรมารับจึงกดต่อสายหาภัทร หวังว่าตอนนี้ยังว่างอยู่นะ หล่อนไม่อยากนั่งรถสองแถวไป

‘ว่าไงคะ ที่รัก’ หลอนเอาโทรศัพท์ที่แนบหูออกมาดูว่าโทรผิดรึป่าว ดูยังไงก็ไม่ผิดเบอร์ภัทรนี่

“อะไรเข้าสิงอีกว่ะ ว่างป่าวมารับหน่อย” หลอนไม่อยากคุยกับภัทรนาน สงสัยตอนนี้มันตอนอยู่กับใครสักคนที่เป็นเพศผู้แน่ๆ ไม่รู้อะไรนักหนา ถ้าจะหวงขนาดนี้ซื้อคานทองมาเตรียมไว้ให้เลยเถอะ

‘ว่างสักชั่วโมงมั้ง จะให้รับที่ไหน’ภัทรถามกลับมาด้วยเสียงปกติ ค่อยโล่งหน่อย พูดแบบเมื่อกี้แล้วขนลุกยังไงก็ไม่รู้

“มารับที่ตึกบริหารเลย จะกลับบ้าน เร็วๆด้วย แค่นี้นะ”หลอนพูดจบก็กดวางสายทันที ถ้าไม่วางตอนนี้ก็คงถามยาว เอาไว้ค่อยคุยตอนเห็นหน้าดีกว่า

พร้อมกานต์เดินมายืนรอหน้าตึกคณะ ถนนยังเปียกอยู่เลย ฝนคงพึ่งหยุดก่อนที่หลอนจะออกจากห้องประชุมไม่นานแน่ๆ รอไม่นานก็เห็นภัทรขับมอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบอยู่ตรงหน้า

“กลับบ้านที่ไหน หอหรอ”ภัทรถามพร้อมยื่นหมวกกันน็อคให้ ของแบบนี้ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า เพื่อนหล่อนคงยืมเพื่อนมาอีกทีหนึ่ง แต่หล่อนไม่ถือหรอก

“ป่าว อยุธยาเมืองเก่าของเราแต่ก่อนไงจ๊ะ พี่ภัทรขา”หล่อนพูดแล้วยิ้มกลุ้มกลิ้มให้เพื่อน

“แต่พรุ่งนี้พวกเรานัดศศิเอาไว้นะ ลืมแล้วหรอ” คุณชายภัทรไม่ได้เป็นพวกตรงเวลาอย่างเดียวนะ ยังเป็นพวกเป๊ะเรื่องนัดอีกด้วย

“ไม่ลืมแต่จะเปิดโอกาสให้เพื่อน ทำอะไรสักทีเถอะ เชื่อฉันนะภัทรแค่นายพูดเท่านั้น” พร้อมกานต์พูดจบก็ตบไหล่เพื่อนเบาๆ แล้วขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ไป

“จักรยานแกไม่เอามาหรอ” ภัทรถามขึ้นเมื่อวันนี้ไม่เห็นจักรยานคู่ชีพของหล่อน พอพูดเรื่องจักรยานทำให้หลอนหน้าแดง ใจเต้นผิดจังหวะไป ทำไมถึงนึกถึงเรื่องเมื่อตอนเช้าด้วยนะ

“เอ่อ...ไม่ได้เอามา แกรีบขับเถอะ เดี๋ยวไม่ทันรถ”หล่อนเร่งเพื่อน แต่หลอนกำลังสงสัยอาการของหล่อนอยู่ หรือหล่อนจะเป็นโรคหัวใจ ถ้ายังไม่หายคงต้องไปหาหมอแล้ว

ถึงคิวรถตู้หล่อนซื้อตั๋วรถเสร็จก็เดินมาหาภัทรที่ยืนรออยู่

“กลับไปได้แล้ว ไหนบอกว่าว่างชั่วโมงเดียวไง เดี๋ยวสายหรอก” พร้อมกานต์พูดเรื่องสาย ภัทรทำหน้าลังเลเล็กน้อยแล้วยกนาฬิกาขึ้นมาดู

“กลับไปเถอะ ฉันโตเท่าแกนะโว้ย ไม่ต้องห่วงเว่อร์ขนาดนั้น” หล่อนพูดพร้อมทำหน้าเมื่อยใส่เพื่อนที่ยังยืนมองนาฬิกา

“แต่ป๊าฉันกับป๊าแกบอกว่าแกเป็นน้องฉัน ฉันต้องดูแลแกให้ดี” ไอ้ภัทรยังบ้าจี้ตามป๊าอีก เรื่องตั้งแต่สมัยไหนแล้วยังจำมาจนทุกวันนี้

“2 เดือนนะ ฉันเกิดหลังแกแค่ 2 เดือน” พร้อมกานต์กับภัทรเริ่มทะเลาะกันนอกเรื่องไปเรื่อยๆ ถ้าพนักงานขายตั๋วรถตู้ไม่เรียกผู้โดยสารก่อน หล่อนกำลังจะเดินไปขึ้นรถภัทรเดินตามพูดข้างๆหล่อนไปเรื่อยๆ

“นั่งระวังด้วยให้นั่งติดหน้าต่างไว้อีกข้างก็ให้นั่งใกล้กับผู้ อย่าหลับจนไม่รู้สึกตัวด้วยมันอันตรายผู้หญิงเดินทางคนเดียว”พร้อมกานต์เริ่มทำหน้าเมื่อยใส่ภัทรอีก ถ้าไม่ตัดบทตอนนี้คงไม่ได้กลับบ้านแน่

“เจ้าค่ะคุณภัทร ขอให้แกสารภาพรักกับศศิให้ได้นะ เดี๋ยวเอาขนมที่บ้านมาฝาก”หล่อนพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นรถตู้ ถ้ายืนต่ออีกนิดภัทรคงลากหลอนกลับหอแล้วค่อยกลับพร้อมกันเป็นแน่ ถ้ามัวแต่รอตารางเรียนที่หล่อนจัดให้ว่าง3วันจะมีความหมายอะไร

หล่อนขึ้นนั่งบนรถตู้ หล่อนก็คาดเบลท์เรียบร้อย ใครจะคาดไม่คาดหล่อนไม่รู้แต่ตัวเองต้องปลอดภัยไว้ก่อน เมื่อจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยหล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหามารดาว่ารถกำลังจะออกจากท่ารถแล้ว

ความคิดเห็น